♥เป็นแค่รองประธานอย่าห้าว♥ (สนพ. บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 14 : บอกไปก็รู้หมดดิ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2371 ครั้ง
    30 ส.ค. 62




⊢Save= Flo⊣

 

-          14    -

 

 

“เหี้ยอะไรวะเนี่ย กูไม่เข้าใจ”

“เออน่า มึงก็ใจร่มๆหน่อยดิ”

“จะให้กูร่มได้ไง มึงก็เห็น ขอกูก็ขอก่อน แล้วทำไมไม่เอาตามคิวอ่ะ”

“ทิมมม มึงใจเย้นนน”

“ไม่เย็น แม่ง”

ผมกำลังเจอเรื่องที่น่าหงุดหงิด หงุดหงิดแบบหงุดหงิดมากๆ

จำเรื่องการแสดงวงดนตรีของชมรมผมในวันศุกร์หน้าได้ไหม นั่นแหละ ประเด็นที่กำลังทำให้ผมหัวร้อนอยู่ตอนนี้ ผมอุตส่าห์นัดแนะจ๋าเอาไว้เรียบร้อยว่าจะขอหอประชุมเป็นสถานที่เปิดการแสดง พวกผมก็อุตส่าห์วางแพลนเอาไว้เรียบร้อย เตรียมนัดแนะเตรียมซ้อม ลิสต์เพลงกันแล้ว แต่พอผ่านไปไม่เท่าไหร่จ๋าก็ดันเดินมาบอกว่ามีอีกชมรมจะขอใช้หอประชุมเหมือนกัน ซึ่งก็คือชมรม cover dance

อะไรวะ ผมขอก่อนนะเว้ย

จ๋าอาสาจะไปคุยไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ให้ แว่วๆมาว่าทางนั้นเขาก็จะไม่ยอมเหมือนกัน พอไม่ยอมกันทั้งสองฝ่าย ก็คงต้องรอมติสภา ให้เขาเป็นกลางเลือกให้ มองแค่นี้ผมก็พอจะรู้แววแล้วว่าใครจะได้ไป

 

JAAA : ทิม เราเสียใจด้วยนะ ชมรม cover dance ได้ใช้หอประชุม

JAAA : เราขอโทษนะที่ช่วยได้แค่นี้

 

จ๋าส่งข้อความมาบอกหลังจากรู้ผลของการถกเถียงกัน เห็นไหม วางสิบเสียสิบ วางร้อยเสียร้อย มาแบบนี้ผมก็คงต้องพับแผนกันไปตามระเบียบ อันที่จริงผมก็ดาวน์นิดหน่อยนั่นแหละ แต่ที่เจ็บใจมากกว่าก็เพราะความไม่ยุติธรรมที่ผมเจอ ทั้งๆที่ผมเป็นฝ่ายขอก่อนแล้วทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ให้สภาลงมติกัน แล้วสภาก็ดันมีแต่ห้องคิง ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นเหตุผลหลักเลยที่เขายอมให้อีกชมรมได้ไป

ผมเกือบจะล้มเลิกไปแล้วถ้าเกิดไม่ได้แนวคิดใหม่ขึ้นมาเสียก่อน พวกเราเลยตัดสินใจที่จะเปิดแสดงแข่ง เอาให้มันจุกอกตายกันไปข้าง ไม่ใช้ที่หอประชุมก็ได้วะ คนมันเทพจะอยู่ที่ไหนมันก็แกรนด์ได้เหมือนกัน  ผมและพรรคพวกก็เลยรื้อแผนขึ้นมาใหม่ ตัดสินใจเลือกพื้นที่ที่จะใช้ในการแสดงใหม่ โดยมีจ๋าเป็นคนช่วยประสานงานอย่างเต็มที่ ได้คะแนนใจผมไปเต็มๆ

ชีวิตผมวนลูปอยู่กับการซ้อมบอลและซ้อมดนตรีจนลืมเรื่องของพีชไปได้สนิทใจ ไม่ค่อยจะได้เจอกันบ่อยเท่าไหร่แล้ว เจ้าตัวเองพอรู้ว่าผมไม่ค่อยว่างก็ไม่ค่อยได้ทักมา ไม่ใช่ว่าผมทำใจได้หรอก มันก็ยังมีตึงๆเจ็บๆอยู่เหมือนกันตอนที่นึกถึงเรื่องนี้ แต่น่าแปลกใจที่ผมไม่ถึงขั้นฟูมฟายอะไรขนาดนั้น อาจจะมีเพ้อๆบ้าง

เอาเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามความสุขของพีช

เหลือเวลาซ้อมดนตรีอีกนิดหน่อย เพราะใกล้จะถึงวันศุกร์แล้ว ตารางชีวิตผมแน่นเอี๊ยด วันพฤหัสบดีสอบ วันศุกร์แสดง วันเสาร์เตะบอลรอบชิง คือมันมรสุมชีวิตแบบมากๆ  ตอนเย็นทุกวันก็ต้องรีบวิ่งมาซ้อมบอลในสนาม กลับบ้านไปก็ซ้อมเพลง บางวันก็นัดซ้อมรวมกับเพื่อน หนังสือก็ต้องอ่าน อย่างวันนี้ ผมก็เลือกที่จะโดดคาบว่างที่มี แล้วดอดมาที่โต๊ะไม้หินอ่อนหลังตึก นั่งอ่านหนังสือคนเดียว ไอ้เปรมแยกไปห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือไปด้วยกันกับตาม เจมส์  ผมไม่ไปเพราะว่าไม่ค่อยชอบกลิ่นห้องสมุดเท่าไหร่ มันอับๆ อ่านหนังสือไม่ค่อยรู้เรื่อง กลิ่นมันชวนง่วง ออกมานั่งรับลมเย็นๆแบบนี้ยังดีกว่า

ผมนั่งสวมหูฟังอ่านหนังสือไปเรื่อยๆก็เห็นเงาดำๆคร่อมทับลงมา พอเห็นว่าเป็นใครก็แอบตกใจนิดๆอ่ะแหละ ยอมรับ

“อะไร”

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้”

“อ่านหนังสือ”

“ไม่มีเรียนหรือไง”

“ว่าง ไปไหนก็ไปไป จะอ่านหนังสือ”

“สอบวันพฤหัสนี้ใช่ไหม”

“เออ”  ผมตอบกลับไป ตอนแรกก็คิดว่ามันคงแวะมาถามเฉยๆ ไม่คิดว่าอีกสองสามวิต่อมามันจะวางกระเป๋าลงแล้วนั่งข้างๆผม ไอ้ตี๋นี่มันยังไงวะ ชอบหาเรื่องวนเวียนอยู่กับผมจังเลย แล้วนี่มันไม่มีเรียนหรือยังไง ทำไมไม่ขึ้นเรียน

“ว่างเหมือนกัน” เหมือนมันมีญาณทิพย์อ่ะ รู้หมดว่าผมสงสัยอะไร

“อ่านไปเงียบๆนะ ถ้าเสียงดังขึ้นมาจะตีหัวให้”  มันยักไหล่ของมัน แล้วค่อยๆเปิดกระเป๋าหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอยู่ข้างๆผม  นับว่าเป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้นั่งอ่านหนังสือกับเด็กห้องคิงเนี่ย  ผมก็ขู่มันซะดิบดีแหละว่าห้ามมายุ่งห้ามมากวน ห้ามส่งเสียง ซึ่งไอ้คิงมันก็ไม่ได้ทำสักอย่างที่กล่าวมา นั่งอ่านเงียบๆไป มีแต่ผมนี่แหละที่คอยวอกแวกแอบหันไปมองมันอยู่เรื่อย

อะไรวะ สมาธิหายไปหมดเลย

ผมเลยสูดลมหายใจลึกๆแล้วตั้งใจอ่านหนังสือตรงหน้าอีกครั้ง ที่กำลังจะสอบมันเป็นวิชาคณิตศาสตร์ ผมเลยจำเป็นที่จะต้องขีดเขียนบ้าง ตอนนี้ก็กำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ในแบบฝึกหัด แกบอกว่าจะสุ่มในนี้มาห้าข้อ ส่วนอีกสิบเป็น unseen ซึ่งพวกนี้นี่แหละตัวร้าย ไม่รู้ว่าครูจะไปหามาจากไหน ดังนั้นผมเลยต้องหวังกับห้าข้อนี้หน่อย

แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง ผมก็เริ่มไม่เข้าใจ หยิบเอาสมุดที่เคยเขียนไว้ขึ้นมาด้วยประกอบไปด้วยมันก็ยังงง ผมนั่งควงปากกาไปมา อะไรวะ ข้อนี้มันต้องย้ายไปตรงไหนต่อ

“ไม่เข้าใจเหรอ”  และแล้วในขณะที่ผมกำลังนั่งทึ้งหัวตัวเอง น้ำเสียงนุ่มทุ้มของอีกคนก็แทรกเข้ามา มันกำลังจ้องอยู่ที่กระดาษตรงหน้าผม

“อ่านของมึงไป”

“ไม่เข้าใจตรงไหน”

“ไม่ต้อง

“อยากตกหรือไง”

แม่ง เออ ก็ได้วะไอ้พ่อคนเก่ง เก่งเหลือเกิน หมั่นไส้

สุดท้ายผมก็ยอมขยับให้อีกคนเข้ามาเขียนลงบนสมุดจนได้ หมึกสีน้ำเงินค่อยๆเขียนทีละตัวอักษร พลางชี้ไล่ไปตามโจทย์ช้าๆ

“แทนค่าผิด ตรงนี้มันต้องใส่ X ไม่ใช่ y

“แล้วทำไมข้อนี้มันถึงเอาไปแทนตรงนี้”

“ข้อนี้เขาถามหา y ไง อันนี้ถามหา x ดูตัวแปรดีๆ”

“อ๋อ”  ผมก้มลงมองดูที่ปลายปากกาอีกคน ก่อนจะใช้ดินสอกดขีดเส้นใต้ตามที่เขาบอก ลากไว้ วงไว้เลยว่าตรงนี้ถามหาอะไร

“อันนี้บวกเลขผิดหรือเปล่า”

“เออว่ะ ตาย 3 บวก 2 ได้หกได้ไงวะ ตกๆ ตกอย่างเดียว” ผมใช้ยางลบที่ตูดดินสอลบออกก่อนจะเขียนใหม่  พอแก้เสร็จก็ได้หันไปมองหน้าอีกคน ตกใจเหมือนกันที่ตอนนี้มันเองก็กำลังมองผมอยู่ แต่แม่งใกล้นาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ  ผมรีบกระแอมกระไอก่อนจะขยับตัวออก มันก็เลยเอนตัวกลับไปนั่งหลังตรงตามเดิม

เหี้ย ร้อนๆหนาวๆแบบนี้อีกแล้ว มันมาอีกแล้ว

“เข้าใจหรือยัง”

“อะเออ”

“ดูตัวแปรกับโจทย์ เอาให้มันสัมพันธ์กัน ถ้าแทนอันนั้นเป็น x ก็ต้องหา x มันไม่ได้ยากมาก แต่จะงงเฉยๆ”

“รู้แล้วน่า”

“ครูจะออกจากในแบบฝึกหัดใช่ไหม”

“เออ สุ่มเอามาห้าข้อ  unseen อีก 10

“อ่านต่อเถอะ”  พอผมตอบมันหมดมันก็บอกให้ผมอ่านต่อ เออ อ่านแล้วเนี่ย  คิงมันพับหนังสือก่อนจะหยิบเอาไอแพดคู่ใจขึ้นมาเขี่ยๆอีกแล้ว ผมเลิกสนใจคนข้างตัว ก่อนจะนั่งทำโจทย์ต่อไป พอจับทางได้มันก็เริ่มง่ายขึ้นอย่างที่คิงมันบอก ตอนนั้นผมสับสนไปเอง แทนค่าผิด พอเข้าใจแล้วมันก็ง่ายขึ้นมาทันที นั่งทำไปเรื่อยๆจนใกล้จะหมดทุกข้อคิงมันก็สะกิดแขนผม

“อะไรของมึงอีก”

“ถ่ายไว้ โจทย์”  หือ  โจทย์? หมายถึงโจทย์เรื่องนี้น่ะนะ ผมขมวดคิ้วก่อนจะหยิบเอาไอแพดอีกคนมาดู ในนั้นเป็นไฟล์ PDF ของโจทย์วิชาคณิตศาสตร์เรื่องที่ผมกำลังจะสอบ อันนี้คือมันหาให้เหรอ หรือยังไง ในนั้นมีราวๆยี่สิบข้อ มีเฉลยละเอียดพร้อมด้วย โห หาจากไหนวะ

“แน่ใจได้ไงว่าครูจะเอาอันนี้มาออก”

“ลองทำหลายๆอันไปก่อน อันนี้มีเฉลยละเอียดเป็นข้อๆด้วย”

“เดี๋ยวกูหาเองก็ได้” ผมดันไอแพดของมันคืนให้เจ้าตัว รู้แหละว่ามันใจดี แต่ก็ไม่ต้องช่วยผมขนาดนี้ก็ได้ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของมันสักหน่อย

ทำดีกับผมบ่อยๆแบบนี้ เดี๋ยวมันก็กลายเป็นว่าผมจะติดเอาเนี่ยสิ

“อันนี้มันอยู่ในกลุ่มคณิต ไม่ได้อยู่ในกลุ่มก็เอาไม่ได้”  นั่น ดูมัน ดักมาแบบนี้คิดว่าผมควรจะตอบยังไงล่ะ

“มันเป็นไฟล์ตั้งสิบๆหน้า ใครจะไปถ่ายไหว”

“เดี๋ยวเซฟไฟล์ส่งให้ จะเอาทางไหน?

“จริงๆเลยนะมึง เออ เอามาทางไลน์ เปิดง่ายกว่า”

“แต่ไม่มี….

“โอ้ย กูแอดให้ก็ได้ เอามา”  ผมว่า ก่อนจะรับเอาไอแพดอีกคน ผมกดออกก่อนจะเข้าไปในแอพพลิเคชั่นสีเขียว กดเข้าไปในเมนูเพิ่มเพื่อน แอดไอดีตัวเองไป ไม่นานผมกับมันก็มีห้องแชทขึ้นมาจนได้

คงไม่เลวร้ายอะไรหรอกมั้ง หรือถ้ามันแย่เดี๋ยวค่อยบล็อกเอา

ผมยื่นไอแพดกลับให้เจ้าของคืน คิงมันทำหน้าอึ้งๆจนผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากะอีแค่ผมให้ไลน์มันจะขนาดนี้เลยหรือไง น่าแปลกใจตรงไหน  หลังจากที่มันได้ไปมันก็เงียบไปเลย ก้มหน้าก้มตาทำอะไรไม่รู้ยิกๆ เออ ก็ปล่อยให้มันทำไปแล้วกัน พอๆไอ้ทิม เลิกยุ่ง เลิกมอง หันกลับมาทำข้อสอบนี่

ผมหันกลับมาจับดินสอกดได้แป๊บเดียวโทรศัพท์ก็สั่นเพราะข้อความเข้า จะอะไรซะอีกล่ะ ก็ไอ้คนข้างตัวนี้ไง กดเข้าไปดูก็เห็นมันส่งมาให้ไม่ใช่แค่อันเดียว นู่น ล่อมาตั้งสามสี่อัน พ๊ออออ! มันจะอ่านไม่ทันโว้ย!

“มึงหยุดส่งมาได้แล้ว เยอะไป กูไม่ใช่คนที่จะอ่านเยอะเหมือนมึงนะ”

“ก็มันเลือกไม่ได้”

“ส่งมาอีกอันกูจะบล็อกแล้วนะ”

พอผมขู่ไปแบบนั้นมันก็เลยยอมวางมือ ค่อยยังชั่ว ก้มลงมองดูห้องแชทที่ตอนนี้มีแค่ข้อความจากทางนั้นฝ่ายเดียว รูปโปรไฟล์โง่ๆเลขสิบนี่คืออะไรวะ น่ากลัวชะมัด

ผมเลือกที่จะกดล็อกหน้าจอแล้วก้มอ่านหนังสือต่อ อ่านไปเรื่อยๆจนไม่รู้ว่าตอนนี้เวลากี่โมงแล้ว  พอจบบทผมก็เลยบิดขี้เกียจเล็กน้อย เพราะนั่งท่าเดิมนานๆ หันไปมองคิง ตอนนี้มันก็กำลังอ่านหนังสืออยู่เหมือนกัน พอมันเห็นผมพักมันก็เลยยอมวางปากกาด้วย

ชีวิตผมคือมีแค่หนังสือตามตารางเรียน ปากกาสองแท่ง ดินสอกด และน้ำยาลบคำผิดอีกขวด แค่นั้น ต่างจากของอีกคนโดยสิ้นเชิง กระเป๋าผมนี่ลมพัดมาก็คงปลิว แต่ของมันนี่คือถ่วงเรือแทนสมอได้เลยมั้ง ผมดูเวลาในโทรศัพท์ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้ว นั่งมานานเหมือนกันนะเนี่ย

“จะไปเรียนพิเศษต่อก่อน นั่งคนเดียวได้ใช่ไหม”  เอ้อ ไอ้นี่ ถามแปลกๆ นี่ใคร นี่ไอแอมกัปตันทิมนะเว้ย ใครจะกล้าทำอะไรกู ถามก่อน จะไปไหนก็ไปไป๊

“ไม่เข้าใจอะไรก็ไลน์มา”

“ไหนจะรีบไปเรียน ไปดิ”

คิงมันเก็บของใส่ในกระเป๋าทีละอย่างๆ ก่อนที่จะสะพายใส่บ่า มันมองผมเล็กน้อยก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไป แต่เจ้าตัวก็ดันชะงักเท้าแล้วเดินกลับมาวางอะไรบางอย่างบนสมุดของผม มันเป็นลูกอมฮาร์ทบีทธรรมดาๆ ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะพกอะไรแบบนี้ติดตัวด้วย ผมหยิบเอาวางไว้ข้างๆ ก่อนจะก้มอ่านหนังสือต่อ จนไลน์เด้งเพราะครูเรียกมาซ้อมบอล ผมเลยต้องเก็บของ เตรียมไปสวมวิญญาณนักเตะแข้งทอง  ในขณะที่เก็บสมุดลงกระเป๋า สายตาก็เห็นลูกอมเม็ดสีชมพูห่อเล็กๆที่ใครบางคนให้ไว้

 

รักใครไม่ง่ายนัก แต่ก็รักเธอได้ไม่ยาก

 

ไอ้ข้อความบนห่อพลาสติกนี่มันจั๊กจี้จังวะ นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นคนให้ผมคงคิดว่าจะจีบผมแล้วนะเนี่ย

 

 

##

 

ผมผ่านการสอบคณิตศาสตร์มาได้อย่างสวยงาม น่าแปลกที่ครูดันเอาข้อสอบ unseen มากจากไฟล์ที่คิงมันส่งให้ตั้งหลายข้อ ปรากฏว่าการสอบครั้งนี้ผมเลยได้คะแนนพุ่งเฉยเลย นึกๆแล้วก็แอบนึกถึงมันอยู่เหมือนกัน กะว่าจะขอบคุณ แต่เดี๋ยวก่อนแล้วกัน หาจังหวะก่อน เลี้ยงน้ำเลี้ยงขนมมันสักหน่อยก็คงพอแล้วมั้ง

วันนี้เป็นวันศุกร์ เป็นวันที่ผมและชมรมดนตรีจะต้องขึ้นแสดงตามที่วางแผนเอาไว้ จ๋าคือช่วยแทบทุกอย่างเลย หาอาวุธ หาไมค์ หาขาตั้งให้แบบครบทุกอย่าง มิหนำซ้ำยังช่วยผมจัดสถานที่อีก แสนดีกว่านี้จะมีไหม

“วัน ทู วัน ทู check check ฮัลโหล วู้ว! รักจ๋านะครับ!  ผมแกล้งพูดใส่ไมค์ก่อนจะทำมินิฮาร์ทส่งไปให้อีกคนที่นั่งมองอยู่ไม่ไกล จ๋าส่งยิ้มหวานกลับมาให้ โอ้ยย น่ารักว่ะ น่ารักชิบหาย ผมส่งเสียงหวานจนไอ้เจมส์มันต้องออกปากด่ามาที

“เชี่ยทิม เช็คไมค์บ้านมึงแบบนั้นเหรอ”

“กูจะเช็คแบบนี้ ใครจะทำไม ไหน ใกล้ได้ยัง”

“เออ เนี่ย พร้อมแล้ว แต่คนมึงยังแค่นี้อยู่เลย จะร้องให้ใครฟัง”

“ไม่มีใครฟังกูก็จะร้องอยู่ดี ว้อทซับนะครับเอเวอรี่บอดี้ วันนี้ไอแอมกัปตันทิมคนดังจะมาโชว์ลูกคอให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆในโรงเรียนได้ฟังกันแบบฟรีๆไม่เสียตังค์ เสียงผมอาจจะดีแต่คงไม่เท่าหน้าตาครับ จีบได้”  ผมพูดใส่ไมค์ขำๆ กวนตีนไปงั้น จนไอ้พวกเพื่อนมันต้องโก่งคอกัน แหม ทำนิดทำหน่อยยังอ้วกขนาดนี้ เกิดไอแอมกัปตันทิมขายออกงานนี้จริงอย่าฮานะ

ประเดิมเพลงแรกไปด้วยเพลงไม่บอกเธอ พอมีเสียงดนตรีดังขึ้น คนก็เหมือนจะให้ความสนใจกัน เริ่มทยอยมาดู เก้าอี้ที่จัดไว้ก็เริ่มมีคนมาจับจอง แม้ว่าตอนแรกมันจะเป็นแค่เด็กมอต้นลูกน้องไอ้เปรมก็เถอะ

ผมชอบช่วงเวลานี้มาก เวลาที่ได้ทำสิ่งที่ชอบกับเพื่อน ผมรู้สึกว่ามันเป็นหนึ่งในความทรงจำดีๆระหว่างผมกับพวกมันเลย ความจริงเราสี่คนก็มีแอคทิวิตี้ด้วยกันบ่อยอยู่แล้ว พอจะทำอะไรร่วมกันมันก็เลยพร้อมใจกันตลอด อย่างวันนี้ ถึงแม้ว่าคนจะมาดูน้อยกว่าในหอประชุม แต่ผมก็กลับรู้สึกมีความสุขมากๆ สนุกไปกับการร้องเพลง การแซวเพื่อนออกไมค์ มุขจางๆที่บางอันเล่นไปก็ขายขำไม่ได้

ผมจับไมค์ร้องเพลง ส่วนหน้าที่เล่นดนตรีก็เป็นของเพื่อนๆ ช่วงเวลานี้เหมือนผมลืมไปเลยว่าเคยทุกข์ใจ เคยไม่สบายใจเรื่องอะไร จดจำได้แค่ความรู้สึกที่เป็นตัวเองก็เท่านั้น

“รอยยิ้มของเธอแค่ครั้งเดียว ทำฉันให้ลืมเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา ทำให้ได้รู้ว่าอะไรที่สำคัญกว่า สิ่งใดจะมาทดแทน” ผมร้องเพลงตามจังหวะเบาๆ สายตากวาดมองไปรอบๆ ตอนนี้คนเริ่มมาเยอะผมก็ยิ่งยิ้มกว้าง ยิ่งสนุกไปกับดนตรี จนกระทั่งสายตาไปตกอยู่ที่ใครบางคนที่ยืนอยู่ไกลๆ ตัวสูงๆแบบนั้น ใส่แว่นเชยๆมันก็มีอยู่คนเดียว

“เสียงของเธอแค่ครั้งเดียว ทำฉันให้ลอยล่องไปไกลสุดสายตา มีอะไรมากกว่า ที่เคยได้พบมา เกินกว่าคำบรรยาย หากตอนนี้ลองหลับตา เห็นภาพเดิมอีกครั้ง” ผมดึงสายตากลับมาที่เท้าตัวเอง ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคนตั้งมากมายขนาดนี้สายตาของผมมันถึงไปตกอยู่ที่จุดจุดเดียว รอยยิ้มบางๆถูกจุดขึ้นมาบนใบหน้าเรียบนิ่ง ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร อยู่ไกลๆด้วยซ้ำ

ไม่รู้สิมันแค่ห้ามตัวเองไม่ให้มองไม่ได้

“ฉันเพียงอยากขอหยุดเวลาไว้ก่อน เพียงชั่วคราวหากเธอ รับรู้ว่ามันไม่ง่ายดาย เท่าเดิม ฉันเพียงอยากขอเก็บ รอยยิ้มนี้ก่อน รู้ว่ามีความหมายบางอย่าง ขอแค่เราได้นึกถึงเวลานี้….

ไม่รู้ว่าแว่นของมันจะชัดพอหรือเปล่า กลัวว่ามันจะเห็นว่าผมจะยิ้มกลับไปแบบนี้ชะมัด

 

 

หลังจากที่การแสดงจบลง กองกระดาษของคนที่ขอสมัครเข้าชมรมเป็นตั้งก็ทำให้ผมรู้สึกใจฟูขึ้นมา ยิ้มจมูกบานจนเพื่อนมันแซว ขอบคุณทุกคนที่ทำให้มันสำเร็จไปได้ด้วยดี ผมนี่ตอนแรกก็กลัวมากเลยว่ามันจะแป้ก แต่สุดท้ายก็ออกมาดี ดีมากเลยด้วยซ้ำ เกินกว่าที่คิดไปเยอะเลย  ผมกับเพื่อนๆช่วยกันเก็บของกลับไปคืนให้โรงเรียน เอาอะไรมาจากตรงไหนก็ต้องเอากลับไปคืนตรงนั้น พอเก็บเสร็จแทนที่จะได้กลับพักที่บ้านผมก็ต้องมาหาครูที่สนามบอลก่อน ครูแกบอกว่าจะให้พักวันนี้หนึ่งวัน เก็บแรงไว้พรุ่งนี้เพราะซ้อมหนักกันมาทั้งอาทิตย์แล้ว แกก็แค่นัดแนะอะไรกับนักบอลเฉยๆ แล้วก็ปล่อยกลับ ผมเดินฮัมเพลงมาเอาจักรยานตัวเอง ก่อนจะเจอว่ามีใครบางคนกำลังหยุดยืนอยู่ตรงจักรยานผม ผมชะงักเท้าไปทันทีพอเห็นว่าเป็นไอ้คิง

มันมาอยู่ที่นี่ทำไม ปกติควรจะไปเรียนพิเศษแล้วไม่ใช่หรือไง

“ไอ้คิง”

“เหนื่อยไหม”  ผมเอ๋อนิดๆพอโดนอีกคนถาม มันเดินเข้ามาหาก่อนจะยื่นถุงน้ำสีเหลืองๆให้ ผมรับมางงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะซื้อมาให้ทำไม

“น้ำเก๊กฮวย”

“เออ….ขอบใจ”

“ไม่เป็นไร สิบบาทเอง”

“ไม่ได้หมายถึงเรื่องน้ำ….หมายถึง..ทุกเรื่อง”  ผมพูดพลางหลบสายตาไปยังจักรยานตัวเอง ไม่รู้สิ รู้แค่ว่ามันเริ่มจะจั๊กจี้ขึ้นมาเรื่อยๆจนทำตัวไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่ มือข้างหนึ่งก็ยกมาเกาหู อยู่ดีๆมันก็คันไปหมดทั้งตัว คิงมันเงียบไปแป๊บก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ อะไร มองกูแบบนั้นหมายความว่ายังไง

“ขอบใจแล้วก็ไปไหนก็ไป จะกลับบ้านแล้ว! หลีก!  ผมบอกขอบใจเสียงเบา ก่อนจะกลบอาการแปลกๆของตัวเองโดยการโวยวายแล้วเดินไปเอาจักรยาน จูงมันออกมาก็ยังเห็นอีกคนยืนดักอยู่ที่เดิม สายตามันตอนนี้แม่ง….ไม่ชินชะมัด อะไรเนี่ย เลิกมองแบบนั้นสักทีดิ๊

我很喜欢你 *

“ห้ะ”  จู่ๆมันก็พูดภาษาอะไรไม่รู้ใส่หน้า เอาซะผมดูโง่ไปเลย ภาษาอะไร จีนเหรอวะ เล่นอะไรแบบนี้เนี่ย กูฟังไม่ออก แอบด่ากูป่ะเนี่ย!  ผมรู้ตัวเลยแหละว่าตอนนี้คงทำหน้าโง่เอามากๆ มันเลยยกยิ้มมาแบบนั้น

你的笑容让我着迷   **

“กูฟังไม่รู้เรื่อง! เงียบไปเลยไป!

“หึ”

แหนะ พอทำหน้าโง่หน่อยมึงก็หัวเราะใส่ อะไร! แบบนี้คืออะไร! กูไม่ได้ฟังรู้เรื่องเลยไหม!

“พูดว่าอะไร”

“บอกก็รู้หมดพอดี”  มันตอบผมแค่นั้นก่อนจะพาตัวเองออกไป ทิ้งให้ผมยืนบื้อกับความไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว มีอย่างที่ไหนวะเดินมาพูดๆอะไรก็ไม่รู้ คนฟังเขาไม่รู้เรื่องด้วยเลยเนี่ย สื่อสารยังไง แบ๊บๆๆ แล้วก็ไป

ทีหลังมึงก็พูดภาษาปิ๊กาจู! จะได้รู้เรื่องด้วย! ปิ้ก้าๆๆอ่ะ ฮึ่ย!

 

100%

 

 *    我很喜แปลว่า ฉันชอบเธอมาก

**        你的笑容让我着  แปลว่า รอยยิ้มของเธอทำให้ฉันหลง

 

 

 

 


             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.371K ครั้ง

6,814 ความคิดเห็น

  1. #6802 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 09:09
    เขินเด้ออออออ
    #6802
    0
  2. #6732 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:32

    คิงเริ่มรุกละเขินน
    #6732
    0
  3. #6723 WK_waniska_ (@Starff_ST1752544) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 18:03
    ถ้ามีพินอินมาด้วยคงอ่านแล้วพอแปลได้ แต่พอจีนเดี่ยวๆเลยมึนตึบ อยากอ่านเป็นภาษาจีน
    #6723
    0
  4. #6615 Nuch :3 (@chawannuch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 16:00
    ทั้งฮาร์ทบีต ทั้งภาษาจีน น้องคิงค้าบบบบบ น่ารักมาก อุแงงง
    #6615
    0
  5. #6579 Kiimiie (@kiimiie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 08:42
    โอ้ยเขินนนนนน
    #6579
    0
  6. #6477 NTsquziix (@ntsquziix) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 12:02
    โอ้โหหห เขินอะแม๊ ทำไมเขาจีบแบบนี้ แง้้้้้
    #6477
    0
  7. #6473 real__nk (@real__nk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 10:10

    โหหหหหหหห เขินมากแม่ ฮืออ
    #6473
    0
  8. #6472 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 10:01
    ว้ายยยยยยยยยยยย คิงคือพ่อบ้านใจกากบอกรักเป็นภาษาจีนซึ่งทิมไม่เข้าใจ 5555555
    #6472
    0
  9. #6442 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 20:20
    อ๊ากกกกกกกกกกก ฉันอิจฉาทิมแล้ว!!! ละมุนอะไรเบอร์นี้
    #6442
    0
  10. #6121 pearrysis (@pEArry1230) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 19:09
    โปรไฟล์เลข10 ก็คือน้องทิมไง ใส่เสื้อกีฬาเบอร์10อ่ะ ฮี่ๆ
    #6121
    0
  11. #5493 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:29

    เขามีโมเม้นท์ยิ้มให้กันแล้ว ฮืออออ เรือแล่นละ

    หว่อเหินซีฮวนหนี่จ้า สารภาพรักยังไงให้อีกคนไม่รู้

    #5493
    0
  12. #5293 MyUniverseOSH (@MyUniverseOSH) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:44

    กรีดร้องงงงงง~
    #5293
    0
  13. #5173 Corona_Borealis (@Corona_Borealis) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 15:18
    เขิน น้องน่าจะตอบกลับได้ เอาให้อึ้ง 我也喜欢你!
    #5173
    0
  14. #4963 soju135 (@soju135) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:36
    ขอคนแบบคิงอีกคนนะ ขอเถอะะะ
    #4963
    0
  15. #4957 optimashyung. (@98019801) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    ตะหมูกบานเลยกู-..-
    #4957
    0
  16. #4821 Zentrenx (@NASAkiNARi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 19:36
    喜欢 ส่วนมากใช้กับสิ่งของ ใช้ 爱 ก็ได้ค่ะ แปลว่าชอบได้เหมือนกัน
    #4821
    1
    • #4821-1 Zentrenx (@NASAkiNARi) (จากตอนที่ 14)
      25 กรกฎาคม 2562 / 19:36
      ซี่ฮวน * อ้าย * (ทำไมพิมจีนไม่ได้กันหนอ)
      #4821-1
  17. #4804 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 17:38
    ปิ้ก้า ปิ้ก้า 55555555
    #4804
    0
  18. #4510 Neko4869 (@Neko4869) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:18
    น้อวไม่เก่งภาษายังจะไปแกล้งเจาแบบนั้นเขินนะ
    #4510
    0
  19. #4402 crzoldyck7 (@crzoldyck7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 21:00
    นังทิม..รีบๆรักคิงซะที..มัวแต่แปลกๆอยู่ได้!!!!
    #4402
    0
  20. #3985 คนแคระทั้งเจ็ด (@OPDEYE) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 09:52

    หนูอยากเรียนภาษาจีน แม่ข๋าาา หนูอยากจะแหม๋ไปถึงดาวอังคาร!!
    #3985
    0
  21. #3976 nuneny_NJ (@nuneny_NJ) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 07:22
    คิง แหมมมมมมมมมมมมมมมมม แหมมมมมมมมมมมมม
    #3976
    0
  22. #3963 mahjoomini (@namfonmahjoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:56
    โอโหหหหหหห
    #3963
    0
  23. #3947 mine2525 (@minemint2255) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:47
    คิงมาแบบเนียนๆเข้ามาเนียนๆในชีวิตประจำวันคือแบบชอบ
    #3947
    0
  24. #3410 CCINTmp (@CCINTmp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:30

    คิง จริงๆ
    #3410
    0
  25. #3371 zowelln (@ploy-10) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:07
    คิงงงงงงงงง ฉันหุบยิ้มไม่ได้แล้วนะ
    #3371
    0