YAOI [ THE MISSION ]

ตอนที่ 25 : Mission 25 : Something under our noses (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    12 ม.ค. 62


THE MISSION


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ mr grey gif



“แกเคยคิดไหมว่าชีวิตช่วงนี้มันห่วย”

“ไม่นะ ก็โอเค”

สิ้นคำตอบจากเพื่อนรัก อดีตผู้กองโทมัสก็ได้แต่มองด้วยความงง ช่วงนี้ทำไมไอ้คนข้างตัวมันดูมีความสุขธรรมชาติเสียจนเขานึกหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าอะไร แต่เขาหงุดหงิดที่เห็นออร่าแปลกๆจากตัวมัน นับตั้งแต่วันที่สองคนนั่นย้ายเข้ามา เขาก็รู้สึกเหมือนอะไรหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไป

หนึ่งล่ะ ไอ้เวรนั่นไม่รู้จะออกไปไหนทุกวัน กลับก็ยังจะกลับดึกอีก ต้องมารอนี่มันใช่เรื่องไหมวะ!

เดิมทีเขาเป็นคนเจ้าระเบียบ เวลานอนก็จะล็อคห้องไว้ตลอด แต่เพราะช่วงนี้คริสเตียนดันกลับดึกเป็นว่าเล่น เลยต้องอยู่รอล็อคห้อง ไอ้ครั้นจะให้กุญแจไว้ก็ยังไม่วางใจพอขนาดนั้น ด้วยเหตุนี้เลยทำให้เขารู้สึกเหนื่อยง่าย การนอนน้อยมันไม่ได้ส่งผลดีต่อร่างกายเขานัก ต่อให้จะทำบ่อยจนเกือบชินแต่ถ้าเลือกได้เขาเองก็ไม่อยากจะทำมันหรอก

“ถามทำไม” ริชาร์ดหันกลับมาถาม

“เปล่า ฉันจะออกไปข้างนอก เอาอะไรไหม”

“เอาความตื่นเต้นเร้าใจ หามาให้ที”  ริชาร์ดหันมายิ้มให้ โทมัสเห็นก็แทบจะเขวี้ยงแฟ้มใส่หน้า เอาให้มันตื่นเต้นเสียให้พอ การทำงานในออฟฟิศแบบนี้ฆ่าเขาเลยยังจะดีกว่า วันๆเอาแต่เคลียร์เอกสาร ปืนคู่ใจที่เคยชักยิงทุกวันก็ถูกปล่อยไว้ในซองที่แทบจะไม่เคยได้แตะมัน  โทมัสยิ่งนึกก็ยิ่งเหนื่อยใจ เขาถอนหายใจพลางเดินเตะเท้าไปตามทางเรื่อยๆ ช่วงดึกๆแบบนี้คนเดินค่อนข้างจะบางตากว่าทุกวัน โทมัสเดินตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานีนัก

“สวัสดีคุณตำรวจ”

“ไง เบอร์นี่ วันนี้มีอะไรแนะนำไหม” โทมัสทักทายเจ้าของร้านตามความคุ้นเคย ก่อนที่เขาจะเดินมองหาของที่ต้องการ

“ดึกๆแบบนี้เอาเบอริโต้สักชิ้นไหมล่ะ”

“พูดอย่างกับว่ามี”

“ที่แน่ๆมันก็พอแบ่งกันได้ ถ้าจะเอาน่ะนะ” ชายร่างอ้วนชูสิ่งที่อยู่ในมือให้เห็นก่อนจะกินมันต่อหน้าเขา

“เชิญกินของนายไปเถอะ” โทมัสว่าก่อนจะเดินเข้าไปยังโซนในสุดของร้าน สายตาของเขาเลื่อนหาดูเครื่องชูกำลังในตู้ ก่อนจะเจอสิ่งที่พบ แต่ในขณะที่เขากำลังจะหยิบมัน จู่ๆก็เกิดเสียงดังมาจากทางหน้าร้านขึ้นเสียก่อน

“เอาเหล้านอกมาขวดหนึ่ง!เงินด้วย!

“บ้าเอ้ย!

“เร็วๆสิวะ! เดี๋ยวกูยิงแม่งเลยไอ้อ้วน เร็ว!

บทสนทนาแปลกๆแว่วมาให้ได้ยิน โทมัสหยิบเอาเครื่องดื่มที่ตัวเองต้องการใส่กระเป๋า ก่อนจะคว้าขนมปังข้างๆยังไปด้วยสองอัน  เขาค่อยๆเคลื่อนตัวไปยังโซนกดน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากเคาท์เตอร์ ไอ้อ้วนเบอร์นี่กำลังชูมือทั้งสองข้าง ตรงหน้ามีชายผมยาวรูปร่างผอมกำลังใช้ปืนจ่อหน้าเจ้าของร้าน ดูก็รู้เลยว่ากำลังทำอะไร โทมัสเลื่อนมือลงมาหวังจะคว้าปืนแต่ก็เพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้เอาลงมาด้วย เขาหันไปสบตากับเบอร์นี่ก่อนจะพยักหน้าให้ความไว้วางใจ

“ไอ้บัดซบ!เร็วสิวะ อยากให้กูระเบิดหัวมึงหรือไง”

“กะแกอย่าเอาปืนมาชี้หน้าฉันใกล้ๆได้มั้ย มันน่ากลัว ฉันทำตัวไม่ถูก” เบอร์นี่กล่าวตะกุกตะกัก

“เร็ว!”  ไอ้โจรผมยาวท่าทีลุกลี้ลุกลนมองซ้ายขวาราวกับจะกลัวคนมาเห็น ก็แน่ล่ะ งานแบบนี้ใครจะอยากให้มีคนเห็น โทมัสค่อยๆย่องไปทางด้านหลัง พอสบโอกาสเขาก็กระโดดประชิดตัวใส่ไอ้คนแปลกหน้าทันที เสียงปืนดังลั่นร้านเพราะเกิดการยื้อแย่ง เบอร์นี่รีบก้มตัวมุดใต้เคาท์เตอร์ ส่วนโทมัสเองก็รีบใช้วิชาที่เรียนมาจัดการหักข้อมือจนหมอนั่นทิ้งปืนลงบนพื้น เขาใช้เท้าเขี่ยปืนให้กระเด็นออกไปไกลๆ แล้วจับโจรกระจอกทุ่มลงกับพื้นทันที

“ไอ้เวรเอ้ย!” มันร้องขึ้นก่อนจะคว้าชั้นวางของใกล้ๆมาฟาดใส่เขาจนข้าวของในร้านกระจัดกระจาย ตำรวจหนุ่มเลยใช้ชั้นนั้นฟาดใส่ตัวของมันอย่างไม่ยั้งมือก่อนจะกระชากร่างผอมบางนั่นขึ้นมาแล้วรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง จนในที่สุดอีกฝ่ายก็นอนสลบเหมือดอยู่ตรงปลายเท้าภายในเวลาไม่นาน

“ให้ตาย ของในร้านเละหมดเลย” เบอร์นี่ค่อยๆโผล่หัวขึ้นมาดูซากอย่างช้าๆ

“เดี๋ยวฉันจะเอาไอ้นี่กลับสน. พร้อมกันกับไอ้นี่แล้วก็ไอ้นี่ด้วย” โทมัสว่าก่อนจะล้วงเอาเครื่องดื่มในกระเป๋าเสื้อกับขนมในกางเกงให้เจ้าของร้านดู

“เออๆ เอาไปเลยไป ลากมันไปไกลๆด้วย ขอบใจโทมัส”

“ไม่เป็นไร มันหน้าที่ฉัน” โทมัสว่าก่อนจะฉุดกระชากลากถูไอ้ผอมแห้งนี่ออกมาด้วย

“อยู่เฉยๆ แกทำผิดเอง ช่วยไม่ได้”

“ปล่อยฉัน!”  ไอ้โจรยังคงออกแรงดิ้นขลุกขลัก โทมัสก็เลยต้องจับเอาไว้แน่นขึ้น ยิ่งไม่มีกุญแจมือก็เลยต้องจับให้แน่นเป็นพิเศษ เขาจับไอ้โจรมือไพล่หลังก่อนจะดันมันให้ออกเดินไปข้างหน้า ระหว่างทางดันเจอกันกับถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ไอ้ผอมใช้แรงเฮือกสุดท้ายทำสิ่งที่เขาไม่คาดคิด มันออกแรงพาตัวเองและโทมัสวิ่งพุ่งตรงไปยังต้นไม้นั่นก่อนจะเหวี่ยงโทมัสใส่ถังขยะ   เนื่องจากแรงเหวี่ยงนั้น  เลยทำให้โทมัสเซเล็กน้อยและเผลอปล่อยมือหลุดจากคนร้าย ไอ้โจรเลยใช้โอกาสนี้สะบัดมือเขา และวิ่งหนีไปด้วยความรวดเร็ว

“ไอ้บ้าเอ้ย! อย่าให้จับได้อีกรอบนะ!” เขาสบถก่อนจะรีบวิ่งไล่ล่าตามไปติดๆ ไอ้โจรวิ่งหนีตำรวจตาหลีตาเหลือก มันวิ่งกระโดดข้ามรั้วต้นไม้เตี้ยๆข้างทางและฝ่าเข้าไปในสวนมืดๆ แต่โทมัสก็ยังคงที่จะตามเข้าไป

ถ้าแกมากับฉันแกก็จะได้มันล่ะวะ ไอ้ความตื่นเต้นเนี่ย ริชาร์ดเอ้ย!

ทั้งสองคนยังวิ่งไล่ล่ากันอย่างไม่ลดละ ถึงแม้ว่าภายในสวนวิ่งจะค่อนข้างมืดแต่โทมัสก็ยังมองเห็นไอ้โจรนั่นได้อย่างชัดเจน มันวิ่งไปเรื่อยๆจนไปชนเข้ากันกับพุ่มไม้จนล้มลง แต่ก็ยังจะลุกตะเกียกตะกายรีบวิ่งหนีตายต่อ โทมัสกระโดดข้ามโต๊ะไม้ข้างหน้าก่อนจะรีบสาวเท้าไปจะคว้าเสื้อโจร แต่ก็ดันถูกมันคว้าเศษไม้จากพื้นมาเหวี่ยงใส่ ช่างบังเอิญที่หมอนั่นมันเหวี่ยงลงมาได้ตรงกับใบหน้าเขาพอดี

“สัดเอ้ย!” เขาโวยวายอีกครั้ง เริ่มรับรู้ได้ถึงของเหลวที่ไหลซึมลงมา เมื่อกี้ต่อให้มันไม่แรงมากแต่โดนเต็มๆตรงหน้าก็คิดได้เลยว่ามีเลือดตกยางออกแน่นอน

“หนีได้หนีไปไอ้เวร!” โทมัสที่เริ่มโมโหแล้วรีบวิ่งตามไปอย่างไม่ลดละ จนตอนนี้ทั้งคู่วิ่งออกมาจากตัวสวน เข้าสู่เขตชุมชน ไอ้โจรกระโดดข้ามรั้วบ้านไปอย่างคล่องแคล่ว โทมัสเองก็รีบวิ่งตามมาติดๆก่อนจะใช้แรงที่มีกระโดดข้ามตามไปอย่างง่ายดาย ตอนนี้ถนนทั้งสายเงียบกริบ มีแค่คนสองคนกำลังวิ่งไล่ล่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย โทมัสวิ่งตามมาๆเรื่อย ต้อนมาจนถึงหัวมุมของซอยถนน และในขณะที่เขากำลังวิ่งตาม จู่ๆไอ้โจรตรงหน้าก็ปลิวหายไป และแทนที่ด้วยรถเก๋งคันหนึ่ง เหตุการณ์ตรงหน้าทำเขาชะงักทันที

อะไรวะเนี่ย!

โทมัสหยุดวิ่ง และพบว่าโจรที่เขากำลังวิ่งไล่ล่าเมื่อครู่ตอนนี้กระเด็นไปนอนอยู่อีกฟากของถนนด้วยฝีมือของคนที่ขับรถเก๋ง เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก โทมัสรีบวิ่งไปดูอาการโจร เขานั่งลงก่อนจะตรวจอาการเบื้องต้น ถึงแม้มันจะเป็นคนร้าย แต่ยังไงซะเขาก็ไม่ควรที่จะเป็นอะไรไป คนตรงหน้าอาการไม่ค่อยดี แต่ก็ยังพอที่จะขยับตัวได้บ้าง ตำรวจหนุ่มเลยรีบต่อสายหาเพื่อนทันที

“โทมัส?” เสียงเรียกคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง โทมัสเลยหันกลับไปมอง

“คริสเตียน? เดี๋ยว!นั่นนายเหรอ นายมาทำอะไรแถวนี้” โทมัสขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นว่าใครเดินลงมาจากรถ เป็นคริสเตียน ดูท่าทางหมอนั่นเองก็กำลังงงได้ที่เหมือนกันว่าเขาเองมาทำบ้าอะไรที่นี่

“ผมกำลังบ้าชิบ! โทมัส!ขึ้นมา” ยังไม่ทันที่จะตอบจบ แสงไฟรถยนต์จากทางด้านหลังก็ส่องมาจากอีกฟากของถนน คริสเตียนหันไปมองก่อนจะเรียกให้เขาขึ้นรถไปด้วย

“อะไร!ไปไหนของนาย ชนแล้วหนีหรือไงวะ!” โทมัสตะโกน

“โทมัส!รีบขึ้นมา ไมอย่างงั้นเราตายแน่! เร็ว!” คริสเตียนตะโกนใส่ เขามองใบหน้าที่ซีเรียสของอีกคนก็ได้แต่ไม่เข้าใจ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังหนีใครสักคนที่กำลังขับรถตามมาติดๆ

“บ้าเอ้ย! มา!

“เฮ้ย!แกจะพาฉันไปไหน! ปล่อย!”  โทมัสถึงกับงงเมื่อคนตรงหน้ายอมเดินย้อนกลับมาก่อนจะกระชากแล้วโยนตัวเขาเข้าไปที่นั่งข้างคนขับทันที

ไอ้บ้านี่มันแรงโคตรเยอะเลยว่ะ เชี่ยเอ้ย!

“นาย!

ยังไม่ทันที่จะได้ด่าอะไรคริสเตียนก็ออกตัวรถอย่างรวดเร็วเสียจนเขาหลังติดไปกับเบาะ จากนั้น น้ำเสียงดุๆจากคนข้างตัวก็สั่งขึ้น

“รัดเข็มขัด”

“ขอโทษนะ แต่นายลากฉันขึ้นรถมา แล้วยังมีหน้ามาสั่งฉันให้ทำตามอีกหรือไง!

“ถ้าไม่อยากตาย ก็ใส่ซะ!” คริสเตียนหันมามองตาเขาก่อนจะกำชับเสียงเข้ม ตำรวจหนุ่มชะงักเล็กน้อยเพราะไม่เคยเจอคริสเตียนใช้นำเสียงนี้กับเขามาก่อน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนครูฝึกดุเพราะวิ่งช้าตอนสมัยยังเป็นนักเรียนตำรวจอยู่เลย

“นายหนีใคร” โทมัสถามหลังจากคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว

“พวกที่ตามฆ่าผม”

What the f*ck!

“อะไรนะแล้วนายก็ดันพาฉันขึ้นมาร่วมกับรถด่วนพาตายเนี่ยนะ! แล้วเดี๋ยวนะ นี่รถใคร!”  โทมัสเหมือนตำรวจเสียสติ ตอนนี้คำถามหลายๆอย่างผุดขึ้นมาในหัวเขา แต่คนขับรถดูท่าทางจะไม่สนใจเขาเลย เพราะหมอนั่นเอาแต่เหยียบกับเหยียบเสียจนเขาเริ่มไม่ชินกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“ตอบฉัน…. เฮ้ยๆๆ! คน!”  โทมัสชี้ไปยังข้างหน้าที่กำลังมีคนสองสามคนข้ามถนน คริสเตียนบีบแตรใส่รัวๆจนทั้งหมดนั่นรีบวิ่งขึ้นฟุตบาทไป คริสเตียนลอบมองรถพวกนั้นที่ตามเขามาติดๆ สลัดยังไงก็ไม่หลุด ขับหนีมาเรื่อยๆ ทางข้างหน้าดูเหมือนจะเป็นทางโค้ง คริสเตียนใช้จังหวะนี้เข้าโค้งด้วยความเร็ว เสียงล้อเสียดสีกับถนนดังลั่น ทั้งคู่เอนตัวไปตามการโค้ง รถคันแรกที่ตามมาดูเหมือนจะไม่ทันเห็นโค้ง เสียหลักพุ่งเข้าชนบี้กับกำแพงจังๆ

“อะไรวะเนี่ย!

“คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมทำอะไรสักอย่าง”

“ทำอะไร!

ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรคุณตำรวจหนุ่ม คริสเตียนลอบมอกระจกหลัง ก่อนจะหักพวงมาลัยออกจากเส้นทางตรงเข้าไปในป่าข้างทางทันที

“ไอ้เวร! ถนนมีให้ขับ!”  ผู้กองหนุ่มตกใจเมื่ออีกคนหักพวงมาลัยเข้าป่า จนตอนนี้กลายเป็นว่าพวกเขากำลังวิ่งอยู่ในป่ามืดๆ คริสเตียนไม่สนใจเสียงของเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วจู่ๆคริสเตียนก็ถอดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก นั่นยิ่งทำให้ตำรวจอย่างเขางงเข้าไปอีก

“นาย

“ผมนับหนึ่งถึงสาม โดดนะ”

“ห้ะ?! เฮ้ย!

“หนึ่ง….”   ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถอดเข็มขัดออกเลยด้วยซ้ำ คริสเตียนก็เริ่มนับหนึ่งขึ้นมาเสียดื้อๆ ตอนนี้ดูเหมือนเสียงของโทมัสจะไม่เข้าหูของคนตัวโตเลยแม้แต่น้อย คริสเตียนในตอนนี้ทำให้เขาดูเหมือนไม่ใช่ตำรวจมือโปรเอาเสียเลย

“สอง  สาม โดด!” คริสเตียนสั่ง ก่อนจะเปิดประตูแล้วพุ่งออกไปอย่างไม่คิดเลยว่าข้างๆจะเป็นอะไร  โทมัสเลยรีบปลดเข็มขัดลวกๆ แล้วกระโดดออกไปตามเช่นเดียวกัน เขาลงไปกลิ้งหลุนๆกับพื้น รู้สึกจุกเล็กน้อยที่ลงมากระแทกพื้น ยังดีที่พื้นเป็นพื้นหญ้า เลยไม่เจ็บมากเท่าไหร่

เวรเอ้ย! ทำไมฉันต้องตามที่มันสั่งด้วยวะ!

รถเก๋งของทั้งคู่วิ่งตรงไปชนจังๆเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงดัง ตามมาด้วยรถของคู่กรณีที่ตามล่าตูดเขาเข้าชนไปอย่างจังๆอีกคัน

“โทมัส! มาเร็ว” ยังไม่ทันที่จะได้มองเหตุการณ์ไปมากกว่านั้น โทมัสก็ถูกคนตัวใหญ่ลากถูลู่ถูกังเข้าไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ไกล คริสเตียนยังคงพาเข้าวิ่งหนีไปเรื่อยๆ  พลางถอดเสื้อตัวนอกโยนไปข้างๆทาง การกระทำที่แม้แต่โทมัสก็ไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ส่งเสียงถามอะไรออกไป เสียงโหวกเหวกโวยวายตามมาจากด้านหลัง เขาทั้งคู่ออกแรงวิ่ง ทั้งหลบหลีกอุปสรรคจากธรรมชาติอย่างเถาวัลย์กับต้นไม้

แม่งเอ้ย ทีมคัดนักวิ่งต้องมาเลือกแล้วมั้ยวะ!

“ข้างหน้ามีบ่อน้ำ ลงไป!

“นี่นาย จะหลบในน้ำหรือไง อย่าบ้า!

“เร็ว!”  พอโดนอีกคนดุด้วยน้ำเสียงแบบนั้นโทมัสก็รู้สึกเหมือนตัวเองเด็กลงไปยังไงก็ไม่รู้ เขาปฏิเสธอะไรไม่ได้ ได้แต่ทำตามที่คนตัวโตสั่งอย่างเดียว โทมัสลงไปในน้ำก่อน ตามมาด้วย
คริสเตียนอย่างติดๆ แต่พอลงมาในน้ำ นึกว่าจะเป็นอิสระ เขาก็ยังคงคิดผิด โดนคริสเตียนลากมาหลบในพุ่มกอหญ้าข้างๆ คริสเตียนดึงให้เขาหลบอยู่ด้านหลังก่อนที่ทั้งคู่จะซ่อนตัวอยู่อย่างนั้น

“กระจายกำลังตามหา!อย่าให้มันรอดไปได้!

เสียงตะโกนดังขึ้น คริสเตียนก็ยิ่งดึงเขาเข้าไปใกล้ตัวมากขึ้น แสงไฟสาดส่องไปทั่วบริเวณแต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่พบอะไร คริสเตียนดึงตัวเขาให้ลงไปจนตอนนี้พวกเขาเหลือเพียงแค่จมูกกับตาเท่านั้น ทั้งคู่หลบอยู่หลังกอหญ้าอย่างเงียบๆโดยที่ไม่ขยับตัวใดๆทั้งสิ้น

หมอนี่กำลังหนีใครกันแน่

โทมัสพยายามที่มองลอดออกไปตามกอหญ้า  แต่เพราะด้วยความมืดก็เลยทำให้เขามองไม่เห็นอะไร นอกจากเงาคนเดินไปมา ดูจากจำนวนแล้วไม่น่าจะต่ำกว่าสิบคน แสงไฟกวาดสอดส่องทั่วทุกทิศไม่เว้นแม้แต่ทางที่กอหญ้านี้อยู่ แต่ก็ไม่มีใครสงสัยเพราะกอหญ้าค่อนข้างสูง อีกทั้งยังอยู่ในมุมอับไม่น่าสงสัย ต้องนับถือในความฉลาดของคริสเตียนจริงๆ

เดี๋ยวนี่เพิ่งชมไปเหรอวะ บ้าเอ้ย  แกคิดอะไรของแกวะโทมัส

 

 

“เฮ้! เจอเสื้ออยู่ตรงนี้ มันน่าจะไปทางนี้ ตามมา!

เสียงหนึ่งในพวกนั้นดังขึ้น เรียกความสนใจให้พวกมันที่เหลือรีบวิ่งไปยังทิศทางนั้น ดูท่าทางการที่คริสเตียนถอดเสื้อทิ้งไปตั้งแต่แรกจะเป็นการล่อทางเอาไว้นี่เอง แสงไฟค่อยๆลดลงไปเรื่อยๆ พวกเขาสองคนแช่รออยู่ในน้ำโดยที่ไม่มีบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น ทั้งคู่ก้มหลบตัวอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานพอสมควร จนเมื่อโทมัสเห็นว่าไม่น่าจะมีใครเหลืออยู่แล้วจึงได้โอกาสยืดตัวขึ้น แต่ก็ดูไอ้กล้ามดึงเขาเอาไว้เหมือนเดิม

“อะไร!

“ชู่ว รอก่อน” คริสเตียนว่าก่อนจะใช้มือหนาเลื่อนมาปิดปากเขาเอาไว้ โทมัสเลยจำเป็นต้องนิ่งเงียบอย่างที่ห้ามไม่ได้ โทมัสสบตาเข้ากับคริสเตียนในความมืด เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีร่อยรอยถูกทำร้ายมาด้วย นั่นยิ่งเพิ่มความสงสัยขึ้นไปอีก

เนิ่นนานที่ทั้งอยู่อย่างนั้น จนเมื่อคริสเตียนมั่นใจว่าพวกนั้นไปแล้ว เขาเลยค่อยๆลุกขึ้นจากหนองน้ำนั้นแล้วพากันออกไปจากป่านี้ทันที

“นายต้องอธิบายเดี๋ยวนี้คริสเตียน”

“พวกนั้น มันเป็นลูกน้องของคนที่สั่งฆ่าฉัน มันรู้ว่าฉันกลับไปที่ที่พักเดิม มันดักรออยู่”

“นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเข้าใจ แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือนายหาทางหนีที่มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอไงวะ!” โทมัสตวาดใส่อีกฝ่ายเหมือนเป็นการเอาคืนที่อีกคนดุเขามาตลอดทาง

“หึ แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง”

พอโดนอีกคนเหยียดหยามเข้าให้หน่อยเลือดตำรวจในตัวก็พุ่ง เขากระโจนเข้าหาตัวอีกฝ่ายก่อนจะดันตัวให้อีกคนพิงต้นไม้เอาไว้ โทมัสใช้ท่อนแขนทาบลงไปที่คออีกคนเป็นการล็อคไว้ไม่ให้หนี

“ฉันไม่แคร์ นั่นมันปัญหาของนาย แต่ปัญหาของนายมันก็คือปัญหาของนาย อย่ามาลากฉันไปเกี่ยวด้วยเหมือนครั้งนี้อีกเด็ดขาด!” โทมัสขู่กระซิบรอดไรฟัน เรียกเสียงหัวเราะเบาๆได้จากอีกคนอย่างดี

“อ่าห้ะ”

โทมัสยังคงมองเขาอย่างไม่เป็นมิตรอีกสักพัก ก่อนจะที่ปล่อยเขาออกจากตัว อีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเดินนำออกไปจากป่านี่ทันที คริสเตียนมองตามไป ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดหรอกว่าจะเจอโทมัสเข้า แค่บังเอิญขับรถหนีมา จนมาชนจังๆเข้ากับใครก็ไม่รู้ที่จู่ๆก็วิ่งออกมาจากมุมมืดขนาดนั้น ตอนแรกเขาก็ตกใจที่ชนคนเหมือนกันเลยวิ่งมาดู ไม่คิดเลยว่าจะเป็นโจทก์ของคุณตำรวจของเขา นาทีนั้นเองก็ไม่ทันได้คิดอะไรดันเผลอลากเขามาผจญเรื่องเสี่ยงตายนี่ด้วย เขาไม่รู้เลยว่าไอ้พวกนั้นที่ตามล่าเขากับคุณตำรวจคนเมื่อครู่ที่ขู่เขา ใครกันที่น่ากลัวกว่า แค่คิดไปก็เผลอยกยิ้มขึ้นมา ยามมองเห็นแผ่นหลังของอีกคนเดินนำหน้าอยู่ไม่ไกล

ให้ตายสิวะชุดเครื่องแบบเวลาเปียกมันน่าดึงดูดใจแบบนี้นี่เอง

 

 ------------------------------100%----------------------------------

           

TALK : ฮือออ ขอโทษทุกๆคนนะคะที่ไม่ได้มาอัพนาน สัญญาว่าจะอัพบ่อยขึ้น กลับมาอัพแล้วนะคะ พอดีไรท์มีปัญหาหลายอย่างเข้ามาเลยไม่ได้อัพเลย จะชดเชยให้นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

82 ความคิดเห็น

  1. #58 Imyi Otaku Super (@imyiclub) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:47
    รอคู่หลักมีพัฒนาการอยู่นะจ๊ะะ
    #58
    0
  2. #57 MimiminMi (@MimiminMi) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 10:24
    เขินอ่ะ-//////-
    #57
    0
  3. #55 Call me 'Michy' (@namine-38) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 23:18
    ไรท์กลับมาแล้วฮือออออ แล้วคริสสส เวลาแบบนี้ยังจะมองชุดเครื่องแบบเปียกลู่แนบตัวคุณตำรวจอีกนะ ขอส่องบ้าง...แค่กๆๆ
    #55
    0