YAOI [ THE MISSION ]

ตอนที่ 24 : Mission 24 : Kiss (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

THE MISSION




How about your life, friend

ริชาร์ดเดินไปแตะไหล่เพื่อนก่อนจะเอ่ยทักทาย โทมัสหันหน้ามามองด้วยสีหน้าเรียบๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาเป็นคำพูด มีก็เพียงแต่นิ้วกลางสวยๆแค่นั้น

“โห่ อะไรเนี่ย คนเขาอุตส่าห์มีสัมพันธไมตรีด้วย แล้วไง หวานชื่นมากไหมจ๊ะกับพี่เบิ้มน่ะ เฮ้ย!  ริชาร์ดร้องเสียงดังจนเจ้าหน้าที่บางคนมองมาด้วยสายตาตำหนิ โดนโทมัสเหวี่ยงขาใส่ขนาดนั้นถ้าไม่หลบก็คงจะเจ็บเอาการ

เล่นนิดเล่นหน่อยไม่ได้เลยคนนี้

“ไปทำงานของแก อย่ามาวุ่นวายกับฉัน”

“เอ้า ก็เพื่อนเป็นห่วง”

“เป็นห่วงหรือว่าอยากเสือกเรื่องชาวบ้าน”  โดนตอกกลับมาด้วยประโยคเจ็บๆหนึ่งประโยคตอนเช้าก็แทบจะก้มหัวศิโรราบ ทำไมช่วงนี้มันโหดจังวะ ดูขี้หงุดหงิดชอบกล

“ท้องแล้วเหรอ?”

“ไอ้เวรริชาร์ด!

“หวา ไปแล้วๆ”  ริชาร์ดรีบวิ่งหนีเพื่อนทันทีเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจะวิ่งพุ่งเข้าใส่ หันกลับไปมองเพื่อนเล็กน้อย เห็นโทมัสอารมณ์เสียทุกวันแบบนี้มันน่าแกล้งจริงๆเลยให้ตายสิ

ผ่านไปสี่วันแล้วที่สองพี่น้องนั่นเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขา ดูท่าทางพี่เบิ้มจะเล่นงานโทมัสหนักหนาอยู่ถึงได้ขยันทำให้โทมัสหงุดหงิดมาทำงานได้ทุกวี่ทุกวัน คนมองเห็นหน้านี่ไม่เข้ามาเฉียดในระยะร้อยเมตรเลย แม้แต่เอ็ดมันด์ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้กองกระทิงไปโมโหอะไรมา

แต่ว่า ถ้าถามถึงชีวิตของเขา ช่วงนี้ก็ค่อนข้างที่จะเรื่อยๆ แต่ว่าบางวนก็อาจจะมีเรื่องมาเซอร์ไพร์สนิดหน่อย อย่างเช่นวันนี้….

“ไง คุณกลับมาเร็วนะวันนี้”   เสียงของผู้ชายอีกคนในห้องพักของเขาเอ่ยทัก ริชาร์ดกลับมาจากทำงานตอนราวๆหกโมงกว่าเกือบหนึ่งทุ่มในช่วงสามสี่วันมานี้ ทั้งๆที่ปกติจะกลับสามสี่ทุ่มพร้อมโทมัส เขาใช้เท้าปิดประตูก่อนมันจะล็อกอัตโนมัติ เด็กผมทองเดินมาหาเขาก่อนจะชะเง้อมองของกินที่อยู่ในมือ

“คุณซื้อมาเยอะจัง ของเก่าผมทำรอไว้ยังไม่หมดเลย”

“ใครว่าฉันจะเอามากินเอง นายต่างหากที่กิน”

“เลี้ยงเยอะแบบนี้ผมเกรงใจนะ เดี๋ยวให้คริสหารแล้วกัน” เจ้าตัวว่าก่อนจะจูงริชาร์ดไปยังโต๊ะทานข้าวที่อยู่ไม่ไกล อาหารสองสามอย่างถูกปรุงเอาไว้เรียบร้อย เขาวางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้อีกตัวก่อนจะหันกลับมามองอีกคน

“ผมเพิ่งทำ เห็นว่าปกติคุณกลับมาช่วงนี้ กินซะ ผมกินแล้ว”

“กินได้ใช่ไหม”

“คุณก็กินทุกวันไหมล่ะ”  สิ้นเสียงเด็กหนุ่ม ริชาร์ดก็หลุดขำออกมาเล็กน้อย นับว่าโชคดีมากที่เขาเลือกเจ้าเด็กนี่มาอยู่ด้วยแทนที่จะเป็นพี่เบิ้ม ดูท่าทางจะได้คนคอยหาข้าวหาน้ำให้ สะดวกไปอีกหนึ่ง มิหนำซ้ำ ปีเตอร์ยังคอยทำความสะอาดห้องให้เขาด้วย เจ้าตัวบอกว่าขี้เกียจอยู่เฉยๆไปวันๆก็เลยทำอะไรให้เขานิดๆหน่อยๆเป็นการตอบแทน

อาหารบนจานกินเรื่อยๆก็หมดลงจนได้ กินไปคุยกันไปเพลินๆ ริชาร์ดลุกจะเอาจานไปล้าง แต่ก็ถูกอีกคนยื้อจานเอาไว้เสียก่อน

“เอามา เดี๋ยวผมล้างเอง คุณไปอาบน้ำไป เหม็นเหงื่อว่ะ”

“เอางั้นเหรอ”

“เออดิ ไปๆ เอามาได้แล้ว”  สุดท้ายริชาร์ดก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ อีกคนเดินถือจานชามเข้าครัวไปแล้ว เขาเผลอมองตามไปครู่หนึ่ง บิดขี้เกียจสองสามครั้งก่อนจะเดินไปนั่งดูทีวี กะว่าจะให้ย่อยกว่านี้ก่อนแล้วค่อยไปอาบน้ำ เปลี่ยนช่องไปมาสักพักที่นั่งว่างๆข้างตัวก็หายไป กลายเป็นเด็กผมทองมานั่งแทนที่

“ยังจะมาดูทีวีอีก”

“มะรืนอาจจะได้ออกเวรไว เดี๋ยวพาไปซื้อเสื้อผ้า”

“ขอบคุณ แต่ผมว่าไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็ไป” ปีเตอร์ตอบกลับ

“แต่ก็ยังไม่ไปนี่ เลิกเถียงได้แล้ว”

“ทำไมคุณชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่จังวะ” พูดจบเจ้าตัวก็เอาหมอนอิงมาวางบนตักเขาก่อนจะเอนตัวลงนอน ซึ่งนี่ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติของเจ้าตัว ตั้งแต่ที่ย้ายมาวันแรกก็ออเซาะเขา เดี๋ยวอิงบ้าง เดี๋ยวซบบ้าง ทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปได้ แต่สุดท้ายเขาก็เผลอชินไปกับกิริยาพวกนี้ภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน

เด็กมันขี้อ้อนก็ปล่อยให้มันทำไปแล้วกัน

“คุณจะใจดีกับผมมากแบบนี้ไม่ได้นะ”  อีกฝ่ายพูดขึ้นมาลอยๆ

“หมายความว่ายังไง ฉันไปใจดียังไง”  ริชาร์ดเอ่ยถามพลางก้มมองดูเด็กน้อยบนตัก

“ก็แบบ….เนี่ย ขัดขืนบ้างสิ แบบห้ามกันบ้างก็ได้มั้ง นี่อะไร ยอมผมตลอด”

“นายทำอะไรไม่ดีฉันถึงต้องห้าม”

“ริชาร์ด”  จู่ๆคนที่นอนอยู่ก็หันหัวมามองหน้าเขา ก่อนจะเรียกด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาริชาร์ดมองคนตรงหน้าเพื่อรอฟังคำพูด

“ว่ายังไง”

“คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าผมคิดยังไงกับคุณ”

“อืม”  ครางตอบรับในคอเบาๆ ก่อนจะเผลอนึกไปถึงวันนั้นที่ห้องของโทมัส วันนั้นเป็นวันที่เด็กนี่ก้าวกลับเข้ามาในชีวิต และเขาก็ค่อนข้างจะแปลกใจเล็กน้อยกับการที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสนใจเขาอยู่ มันค่อนข้างจั๊กจี้ที่อีกฝ่ายยังชอบตัวเองในเชิงนั้นอีกต่างหาก ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันแท้ๆ เด็กนี่มันจะเอาอะไรมาชอบกัน ก็ยังคงงงอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธความต้องการของเด็กนี่ที่ขอเข้ามาทดลองใช้เวลาอยู่ด้วย

“คุณไม่กลัวบ้างเหรอ”

“กลัวอะไร”

“ผมเป็นเกย์นะ แล้วผมก็เป็นคิงด้วย”  อีกฝ่ายพูดพลางขมวดคิ้วพลาง ดูท่าทางกำลังคิดหนัก

“ฉันรู้น่า”

“แต่ว่าคุณ….

“ถ้าฉันกลัว ฉันจะยังให้นายอยู่ที่นี่รึไง เด็กโง่”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ใจดีด้วยแบบนี้มันไม่ดีจริงๆนะริชาร์ด”  อีกฝ่ายว่าจบก็พลิกตัวหันหน้าซุกเข้ากับหน้าท้องของเขา เผลอเกร็งเล็กน้อยที่ใบหน้าของอีกคนวางอยู่ตรงนั้น

“ไม่ดียังไง”

“มันทำให้ผมติดคุณ” อีกคนสารภาพออกมา ริชาร์ดอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเผลอใช้นิ้วมือเกลี่ยเส้นผมสีบลอนด์ทองของปีเตอร์ไปมา เส้นผมนิ่มๆสัมผัสที่ปลายนิ้วมือทำเอาเขาเพลินไปได้เหมือนกัน

“คุณทำแบบนี้ทำไม คุณได้คิดเหมือนผมไหม ทำไมคุณถึงยอมล่ะ”

“แล้วมันไม่ดีหรือไง”  อดสงสัยกับเจ้าหนูทำไมบนตักไม่ได้

“ผมจริงจังนะริชาร์ด ถ้าคุณจะแค่ทดสอบความรู้สึกหรืออะไรก็ช่าง ผมเอาคุณตายนะ”  หลุดขำออกมากับคำขู่ของอีกคน นึกๆไปแล้วก็น่ากลัวอยู่เหมือนกัน ถ้าทำจริงเด็กปีเตอร์จะเอาอะไรมาฆ่าเขานะ

“ว่าไง ที่คุณทำอยู่เนี่ยคืออะไร”

“ฉันทำอะไรบ้างล่ะ อธิบายมาสิ สิ่งที่นายว่าไม่ดีเนี่ย”

“คุณเอาใจผม คุณยอมผมหมดเลยไม่ว่าจะทำอะไร ผมจะกอดคุณก็ไม่ว่า ผมจะแต๊ะอั๋งหรือลวนลามเชี่ยไรคุณไม่ด่าสักแอะ นี่ถ้าทำกับคริสเตียนคือตายตั้งแต่ล้วงแล้ว ไม่ยอมให้ขยำเหมือนคุณหรอก”  ปีเตอร์บ่นโดยที่ไม่ละสายตาไปจากเสื้อของเขา ริชาร์ดได้ฟังก็เผลอหัวเราะตามเล็กน้อย พอได้ฟังจากปากจริงๆแล้วก็อดถามตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าอะไรวะ เพราะทุกอย่างที่เจ้าตัวร่ายมาคือเป็นสิ่งที่ปีเตอร์ทำทุกวัน และเขาไม่แม้แต่เคยด่าด้วยซ้ำ รวมไปถึงไอ้ล้วงกางเกงนั่นด้วย แค่นอนเล่นด้วยกันเฉยๆก็มาขอล้วง ไอ้ตัวเขาเองก็ให้ล้วงด้วยไงประเด็น เด็กมันเลยได้ใจบีบใหญ่บีบน้อยจนเกือบจะได้ต่อกัน แต่ยังโชคดีที่ยั้งทันเลยไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น

นายนั่นแหละที่เป็นคนปล่อยให้ค้างแล้วก็วิ่งไป ให้ตาย นึกแล้วยังหงุดหงิดไม่หาย

“คุณต้องห้ามผมบ้างสิวะ ได้ยินไหม”

“ห้ามทำไม นายอยากทำก็ทำสิ” เผลอพูดออกไปตามความคิด ปีเตอร์หันหน้ามามองเขาจังๆ เลิกซุกหน้าท้อง แววตาจริงจังถูกถ่ายทอดออกมาจากอีกคน

“สรุปยังไง ที่คุณทำแบบนี้เพราะอะไร ลองใจผมเหรอ หรือแค่อยากรู้ หรือต้องการปั่น”

“ทำไมนายคิดเยอะขนาดนี้นะ ฉันก็แค่ให้โอกาสนาย มันก็จริงที่นายชอบฉันฝ่ายเดียว นี่ไง ไม่ใช่แค่ให้โอกาสนาย ฉันก็ให้โอกาสตัวเองเหมือนกัน ถ้ามันใช่เดี๋ยวมันก็ลงตัวเอง ถ้าไม่ใช่ก็แยกกันไป”  ริชาร์ดอธิบายให้เด็กขี้สงสัยเข้าใจ ดูท่าทางเด็กมันจะพอใจกับประโยคยาวๆเมื่อครู่อยู่พอสมควร

“หน้านายดีใจจนฉันหมั่นไส้แล้วนะ” ริชาร์ดเอ่ยท้วง

“ก็คุณน่ารักว่ะ แม่ง น่ารักสัดๆ นับวันยิ่งน่ารัก”

เชี่ย…..

อันนี้ขนลุกจริง เจอผู้ชายชมกันซึ่งๆหน้าว่าน่ารักทำเอาเขาแทบไปไม่เป็น ต่อให้ไอ้นี่มันจะเป็นเกย์ก็เถอะ

“เลิกชมด้วยคำนี้ซะ ถ้ายังอยากได้โอกาส”

“ผมชมคุณมาตลอด ริชาร์ด”  เด็กมทองหยอดเขาอีกหนึ่ง ดูท่าทางไอ้นี่จะชอบทำประตูอยู่เรื่อย

“ไป ลุก เคลียร์แล้วฉันก็จะไปอาบน้ำ” เห็นว่าอีกคนอารมณ์ดีแล้วก็เลยไล่ลง เริ่มชาหน้าตักบ้างแล้วเหมือนกัน ปีเตอร์ก็ดูท่าจะว่าง่าย เอนตัวลุกขึ้นปล่อยให้เขาเป็นอิสระ ก่อนจะไปนั่งยิ้มข้างๆ รอยยิ้มน่าหมั่นไส้ถูกวาดขึ้นใบหน้าของคนอายุน้อยกว่า ริชาร์ดใช้มือลูบหน้าอีกคนเพื่อให้เจ้าตัวเลิกยิ้ม

“รู้ว่าดีใจ แต่มันเว่อร์ไป”

“หูย ไม่เห็นเว่อร์เลย แค่คุณให้โอกาสนี่แค่นี้ผมยังใจเต้นขนาดนี้เลยอะ”

“เออ” ตัดจบสั้นๆ แล้วตัดสินใจว่าจะลุกไปทำธุระส่วนตัวให้มันจบๆซะ แต่ทว่าก็ถูกอีกคนดึงแขนไว้ก่อน จากที่จะยืนเลยยังไม่ได้ลุกไปไหน

“อะไรอีก จะเอาอะไร”

“ผมขอจูบหน่อยได้ไหม”

สิ้นคำขอของอีกคน ห้องทั้งห้องก็เหลือแค่เพียงเสียงจากทีวีเท่านั้น ปีเตอร์มองตาริชาร์ดที่ไม่แสดงอะไรออกมาเลยก็ทำเอาเจ้าตัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆไม่เป็นจังหวะ กว่าจะรวบรวมความกล้าขอได้นี่คิดพลอตฉากนี้มานานมาก ทำใจมาแล้วด้วยว่าอาจจะถูกคุณตำรวจสอยหัวดับไปเลยด้วยซ้ำไป นับว่าโชคดีมากๆที่ริชาร์ดเห็นด้วยเหมือนกัน แล้วก็ดีมากๆที่ไม่ห้ามเวลาทำนั่นนี่ ต่อไปนี่จะลวนลามเช้าเย็นเลยคอยดู

แต่แม่ง….เงียบไปนานขนาดนี้นกแล้วแน่ๆ

“ช่างเถอะผม..” ยังไม่ทันที่จะได้ตัดบท ภาพโฟกัสก็พร่าไปเลือนไป แต่ความรู้สึกหยุ่นๆตรงริมฝีปากกลับชัดแทนที่  กลายเป็นว่าคนขออย่างปีเตอร์กลับใจเต้นเสียเอง ริชาร์ดไม่ได้ล่วงล้ำอะไรมากมาย เขาแค่ทาบน้ำหนักลงมาหนักบ้าง เบาบ้าง แต่ทุกๆครั้งที่ริชาร์ดย้ำลงมาก็ทำเอาปีเตอร์ร้อนไปหมดทั้งตัว ลืมตามองก็เห็นริชาร์ดกำลังสบตากลับมาเหมือนกัน สายตาจ้องมองมาที่เขาจนเริ่มจะใจสั่น มือของคนอายุมากกว่าเกลี่ยไปมาเบาๆที่หลังหู สลับกับลูบพวงแก้มไปมา เหมือนพอรู้ว่าเขากำลังเขินริชาร์ดก็แกล้งหนักขึ้นไปอีก จังหวะรุกล้ำเริ่มหนักขึ้น ลมหายใจร้อนๆของคนสองคนแลกเปลี่ยนกันไปมา ในที่สุด เวลาวาบหวามที่ปีเตอร์รอคอยก็จบลง ริชาร์ดค่อยๆผละริมฝีปากออก แต่ยังไม่วายใช้ปลายลิ้นเล็มเลียเล็กน้อย ก่อนจะปรับอิริยาบถเป็นนั่งเหมือนเดิม

“ร้ายนักนะ….” ปีเตอร์พึมพำ รสชาติจูบเมื่อสักครู่ยังติดค้างอยู่  จนปีเตอร์เผลอเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย

“นายก็ร้ายเหมือนกันนั่นแหละ” ริชาร์ดตอบกลับก่อนจะก้มลงมองจุดกลางตัวที่โดนเด็กไมอามีจับๆขยำตามจังหวะอารมณ์ ตอนนี้มันกำลังโป่งพองเต็มมือของคนตรงหน้า แม้จะสัมผัสผ่านเนื้อผ้าหนาแต่ก็ทำให้เขารู้สึกได้

ซนชะมัดยาดเลยไอ้เด็กคนนี้

“พอได้แล้ว ถ้าฉันไม่หยุดเดี๋ยวจะหาว่ารังแกอีก”  ว่าพลางจับมือของอีกคนออกจากเป้าตัวเอง ปีเตอร์นึกเสียดายเล็กน้อยแต่ก็ยอมผละออก ส่วนคนเป็นเจ้าของก็ได้แต่มองมาที่เขานิ่งๆ

“กลัวแต่คุณจะขอให้ไม่หยุดเนี่ยสิ”

“หน้าตามีความสุขจังนะ”  ริชาร์ดอดแซวอีกคนไม่ได้เหมือนเห็นรังสีความสุขแผ่ออกมาจนมากเกินไป

“ตอนผมจับคุณก็เคลิ้มตาเยิ้มเหมือนกันแหละวะ”  แต่พอโดนประโยคนี้ของไอ้เด็กหน้าทนนี่เข้าไปเขาก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน  ริชาร์ดส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะลุกหนีภัยจากตรงนี้ ยอมรับว่าจูบเมื่อกี้เขาตั้งใจ  อันที่จริงก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ เห็นหน้าอึ้งๆปนเคลิ้มๆของอีกคนก็นึกตลก จูบแรกของเขาสองคนทำไมมันพิเรนทร์ๆแบบนี้ก็ไม่รู้

"เฮ้”

ยังไม่ทันที่จะได้เข้าห้องน้ำ ตัวการที่ทำให้น้องชายเขาฮึดสู้ก็ดันตะโกนเรียก ไม่นานก็มาปรากฏกายอยู่หน้าห้องน้ำ

“ขออีกอย่างสิ”

“อะไร”  ริชาร์ดส่งสายตาไม่ไว้ใจไปยังคนตรงหน้าที่ยังหลงเหลือความใจกล้ากลับมาพูดกับเขาต่อ ตามบทมันควรจะดีดดิ้นเขินอายหรือเปล่า

“ของผมมันตั้งเหมือนกัน ช่วยกันเนอะ”

ไอ้เด็กนี่ มันไม่ได้แค่หื่นแล้ว นี่ใจแตกแล้วด้วยซ้ำไป!

100%

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

82 ความคิดเห็น

  1. #54 Ji_IBlackHeart (@snowerji129kh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 14:52
    มาต่อนะคะไรท์ สนุกมากๆ อ่ะ
    #54
    0
  2. #53 ~Tear~ (@princessstory) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:09
    รออยู่นะคะ สู้ๆ :)
    #53
    0
  3. #52 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:34
    เขินสุดๆ จุ๊บๆกันแล้วจ้า
    #52
    0
  4. #49 Lai_linlin (@iamalone0w0) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 20:55

    รอนะค้าาา
    #49
    0
  5. #48 MimiminMi (@MimiminMi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 17:44
    เขินอ่ะไม่ไหวแล้ววว
    #48
    0