YAOI [ THE MISSION ]

ตอนที่ 21 : Mission 21 : get closer (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

THE MISSION


**นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายและมีคำหยาบนะคะ**









เสียงหอบหายใจดังทั่วรถกลบเสียงเครื่องยนต์เสียสนิท โทมัสในบทบาทของโชเฟอร์ทำงานได้ดีไม่ขาดตกบกพร่อง สามารถพาทั้งคู่หนีจากดงปืนมรณะนั่นได้อย่างปลอดภัย คริสเตียนกับปีเตอร์ยังคงมีสภาพไม่แย่เท่าไหร่นัก

“พวกนายไหวไหม”  หลีกเลี่ยงที่จะถามเจาะจงรายบุคคล โทมัสจึงเลือกที่จะเอ่ยถามแบบลอยๆ  คริสเตียนไม่ตอบเขา มีแค่ปีเตอร์ที่ชูมือโอเคส่งมาเท่านั้น

ไม่ตอบก็ไม่ตอบสิวะ แม่ง

“พวกนั้นเป็นใครกันคริส นายไม่รู้จริงๆเหรอ” ปีเตอร์ถามออกมา เพราะรู้สึกสงสัยเต็มทน คนถูกถามได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ในหัวก็พยายามนึกคิดถึงความน่าจะเป็น ซึ่งดูท่าทางเขาจะยังไม่มีปัญหากับใคร เว้นก็แต่กับไอ้ฟิวรี่เมื่อคืนนี้ แต่พอมาคิดดูแล้ว อะไรที่ทำให้มันต้องมาตามฆ่าเขา มันก็ไม่น่าจะสมเหตุสมผลกันเท่าไหร่

“พวกนั้นมีอาวุธที่ค่อนข้างจะแรง คงไม่น่าจะใช่คนธรรมดา”  โทมัสเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ก็พอที่จะทำให้คนที่เหลือได้ยิน  คริสเตียนเผลอคิดตาม แต่ก็นั่นแหละ เขาไม่รู้อยู่ดีว่าคนพวกนั้นมาได้ยังไง

“เฮ้อ แล้วทีนี้จะเอายังไงคริส ไม่ทันได้คว้าเงินออกมาสักบาท จะไปไหน”  ปีเตอร์ว่าพลางกระชับปมผ้าให้ชิดตัวมากขึ้น แอร์เย็นๆในรถยิ่งทำเอาร่างทั้งร่างสั่นน้อยๆ  คริสเตียนที่ได้ฟังก็เพิ่งจะนึกได้ ตอนที่พวกเขาออกมานั้นยังไม่ทันที่จะได้คว้าเงินติดตัวมาเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็กลายเป็นไอ้ขี้ครอกไร้บ้านแบบสมบูรณ์ มิหนำซ้ำ ปีเตอร์ก็ดันเหลือแค่ผ้าผืนเดียวพันตัวเอาไว้แบบนั้น ใครมันจะไปช่วยพวกเขา

แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี จะกลับไปเอาเงินที่ห้องก็เดาไว้แล้วล่ะว่าพวกนั้นคงจะยังไม่ออกไปไหนแน่ๆ กลับไปก็ดูท่าจะไม่ได้กลับมา

ครืดด ครืดด

เสียงสั่นของมือถือดังขึ้นเรียกสติให้คนทั้งสามหลุดออกจากความคิดตัวเอง เป็นของโทมัสเองที่ดัง เขาควานโทรศัพท์ในกระเป๋าข้างตัว ไม่นานนักก็ได้มาอยู่ในมือ

‘Richard’

โทรมาได้สักทีนะไอ้ห่า!

[เฮ้ ยังไงๆ  ต่อยหน้าเขาแล้วจู่ๆก็ไปกินตับกันเนี่ยนะ]

“สาบานได้ว่าถ้าฉันมี C4 ฉันจะเอามันยัดตูดแกไอ้เวร”  โทมัสร่ายออกมาด้วยความหงุดหงิด เรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้ทันที

[แล้วทีนี้จะกลับห้องยัง นี่ถึงห้องแกแล้วนะเว้ย ]

“แกไปทำอะไรห้องฉันวะไอ้เพื่อนเลว”

[คำก็เพื่อนเลว สองคำก็เพื่อนเลว เอ้อ! ตลอดแหละ]

เสียงริชาร์ดตัดพ้อมาตามสายทำเอาโทมัสต้องมองบนอย่างเหม็นเบื่อกับน้ำเสียงแบบนั้นของเพื่อนรัก น้ำเสียงที่น่าประเคนเท้าให้หน้ามัน

“มีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวกลับ”

[ปัญหาไร ปวดเอวเหรอ โอ….พี่เบิ้มนี่ท่าทางจะเด็ดแฮะ] อีกฝ่ายยังคงแซวเขาอย่างต่อเนื่อง

F*ck you” โทมัสลอบด่ากลับ  อีกสองคนที่นั่งอยู่ในรถพยายามที่จะไม่สนใจ แต่ก็ต้องหันมามองที่คนเดียวกันมื่อได้ยินอีกฝ่ายสบถคำหยาบออกมา  ปีเตอร์นั่งมองโทมัสบ่นงุ้งงิ้งๆอยู่ก็พอจะเดาได้แหละว่าใครที่โทรมา

ว้า อยากคุยกับริชาร์ด อยากเจอ อยากกอด อยากหอม อยากจูบ อยากไปหมดเลยเว้ย

“ฮัดชิ่ว!  ด้วยความที่แอร์นรถเย็นเกินไป บวกกับการที่เขาต้องมานั่งเปลือยอยู่แบบนี้ทำให้ปีเตอร์ต้องจามออกมาเสียงดัง คริสเตียนปรายตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม ดูเหมือนพี่ชายเขาจะมีอะไรในหัวอยู่แน่ๆถึงได้นั่งนิ่งไม่พูดไม่คุยกับใครแบบนี้

อยากรู้ชะมัดว่าคริสเตียนกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่

[เสียงอะไร แกอยู่กับใครเนี่ย]  ริชาร์ดที่ได้ยินเสียงจามลอดมาตามสายก็ทักขึ้น โทมัสเหลือบมองต้นเหตุผ่านทางกระจกหลัง ลอบถอนหายใจเล็กน้อยแล้วบอกความจริงออกไป

“ปีเตอร์”

[ ฮะ? หมอนั่นก็อยู่นั่นด้วยเหรอ?]  เสียงริชาร์ดถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เออ”   อยู่ด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละแม่ง….

[ เฮ้ๆ ฉันอยากเจอปีเตอร์ว่ะ แกอยู่ไหนเนี่ย คิดถึงไอ้เด็กผมทอง เอามันมาทักทายหน่อยดิ]   ริชาร์ดรีบพูดออกมาด้วยความร่าเริงระดับสิบ ถ้าให้บรรยายเสียงของมันตอนนี้ก็คงไม่ต่างอะไรจากหมาที่กำลังเห็นเขาถือกระดูก ร้องหงิงๆอ้อนปานลูกหมาเลยนะไอ้เวร

“ไม่”  ถึงแม้ในใจเล็กๆจะอยากให้มันได้เจอกันอยู่นิดหนึ่ง แต่ว่า ถ้าจะให้พวกนี้เจอกัน ก็แปลว่าเขาต้องพาสองคนนี้ไปที่ห้องเขาเนี่ยสิ

“คุณ จอดข้างหน้านี่แหละ”   จู่ๆยังไม่ทันที่จะได้คุยกับริชาร์ดอยู่ บุคคลที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็ใช้มือข้างหนึ่งสกิดไหล่เขาแล้วชี้ซอยข้างหน้าให้ดู คริสเตียนกำลังะบอกให้เขาจอดให้ลด  โทมัสจึงลดโทรศัพท์ที่ถือเอาไว้ลงก่อนจะมองไปยังข้างหน้า เป้าหมายที่คริสเตียนจะให้จอดอยู่ไม่ไกล เป็นซอยเล็กๆ ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา โทมัสมองซอยนั้นก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

“ซอยนั้นน่ะเหรอ?”

“อืม ส่งพวกเราสองคนตรงนั้นแหละ ขอบใจมากสำหรับที่ช่วยวันนี้ ไม่มีคุณพวกเราก็คงจะแย่”  คริสเตียนว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เผลอสบตาเข้ากับดวงตาคมนั่นผ่านกระจกมองรถก็พลันรู้สึกแปลกๆ

“เฮ้ คริส  ที่นั่นมันที่ไหน นายมีห้องเหรอ เราจะนอนกันยังไงคืนนี้”

“เข้าไปในซอยนั้นก่อน ได้ข่าวว่าตรงนั้นมีพวกคนจรจัดเยอะ อาศัยกับพวกนั้นสักคืนแล้วค่อยหาทางกลับไปเอาเงินที่ห้อง”  คริสเตียนว่าออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้มีท่าทีวิตกกังวลหรือทุกข์ร้อนใดๆทั้งสิ้น แต่ทำเอาหน้าปีเตอร์เหวอออกมาอย่างชัดเจน

เอาจริงดิพี่? เอาจริง?!

พอโทมัสขับมาจนถึงหน้าปากซอยนั่นก็หยุดรถเพื่อจะให้ทั้งคู่ลงไป คริสเตียนขยับร่างนิดหน่อยเพื่อคลายเมื่อย แต่พอจะเปิดประตูออกก็ดันเปิดไม่ออกเสียอย่างนั้นไป คิ้วเข้มเริ่มขมวด หันหน้าไปมองยังโชเฟอร์คนหล่อ

โทมัสเห็นอีกฝ่ายหันหน้ากลับมามองด้วยสีหน้าแบบนั้นก็พลันเก้กังไปชั่วขณะ ใจจริงเขาก็อยากจะช่วยสองคนนี้เท่าที่จะช่วยได้แหละ เป็นคนพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง ยังไงซะก็นึกเสียว่าตอบแทนที่สงคนนี้ช่วยเขาไว้เมื่อคืนแล้วกันล่ะน่า จะได้ไม่ต้องติดหนี้กัน ไม่ชอบติดหนี้ใคร

“คุณ”

“ถ้าพวกนายยังไม่มีที่ไป   ไปอยู่กับฉันก่อนก็ได้”

และไม่ต้องเดาเลยว่าหลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นเสร็จ กลับมารับโทรศัพท์ที่ถือสายค้างไว้แล้วมันจะเป็นยังไง

 

*****

“ใส่คลุมเอาไว้ซะ เดี๋ยวคนที่นี่ตื่นหมด”  โทมัสโยนเสื้อตัวเก่าของเขาให้กับปีเตอร์ หมอนั่นรีบรับไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสวมใส่มันในทันที หลังจากที่รับปากไว้ว่าจะให้มาอยู่ด้วย ตอนแรกคริสเตียนก็มีท่าทีอยากจะปฏิเสธ แต่พอโดนเสียงรบเร้าจากปีเตอร์หมอนั่นก็ยอมโอนอ่อนให้ง่ายๆ

อะไรมันจะยอมกันหมดทุกอย่างขนาดนั้นวะ! ทีนี้ล่ะบอกง่ายจริงๆ คงจะสำคัญมากสินะปีเตอร์เนี่ย! ทีเขาบอกไปปาวๆยังมาทำเป็นเกรงใจนั่นนี่ เหอะ!

หลังลงมาจากรถ เขาก็เดินนำสองหนุ่มขึ้นไปยังบนตึก หลายคนมองมาเพราะเห็นว่าแปลกหน้า แต่ก็ไม่มีใครสนใจเพราะคงคิดว่าเป็นสายลับล่ะมั้ง พวกหน้าใหม่มักจะโดนมองว่าเป็นสายลับกันบ่อยเพราะความไม่คุ้นหน้า

ติ้ง!

ขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นที่เขาอยู่ ทั้งสามคนเดินออกมาจากลิฟต์แล้วตรงไปยังห้องของผู้กองหนุ่มทันที พอมาถึงหน้าห้อง โทมัสไม่รอช้า จัดการปลดล็อกแล้วเข้าไปในห้องทันที แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักของเขาทำอะไรไว้รอที่ห้อง

“มาถึงไวกว่าที่คิดนะเนี่ย! มาเร็ว ฉลองกันหน่อย วันนี้ได้หยุด”   ริชาร์ดยืนอยู่ท่ามกลางห้องของโทมัส รายล้อมไปด้วยขนมมากมาย เหล้า เบียร์ พร้อมบันเทิงเต็มที่

“ไอ้เวรริชาร์ด!ฉันให้แกเข้าห้องได้ ไม่ใช่ให้แกมาทำอะไรตามอำเภอใจนะ!  โทมัสด่า ก่อนจะเดินเข้าห้อง ใช้เท้าเตะลูกโป่งที่ลอยมาชนขาจนกระเด็นไป อีกสองคนที่ตามมาให้หลังเดินเข้าห้องตามมา ปีเตอร์ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

โง้ย น่ารักว่ะ คนอะไรไม่รู้น่าขยี้!

“ไปตายซะไอ้หอกสัก จะทำห่าอะไรก็ทำแม่ง” โทมัสเดินด่าไปทางห้องตัวเอง ตามติดๆไปด้วยคริสเตียน ชายร่างสูงหันหน้ามามองริชาร์ดอยู่ครู่ พยักหน้าทักทายเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเพื่อนรักเขาเข้าไปในห้อง  ริชาร์ดหัวเราะเล็กน้อย สถานการณ์ของสองคนนั้นดูท่าจะดีขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่งั้นโทมัสคงไม่ให้ตามเข้าห้องไปง่ายๆแบบนั้นหรอก ทางฝ่ายปีเตอร์เฆ้นพี่ชายตัวเองเฟดตัวออกไปตามเป้าหมายแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้เมื่อต้องอยู่กับคนตรงหน้าสองต่อสอง

“สวัสดีปีเตอร์ สบายดีไหม ทำไมนายแต่งตัวแบบนั้นล่ะ” อีกฝ่ายเดินเข้ามาทักเขา แต่ประโยคหลังที่เขาถามออกมาปีเตอร์ไม่อยากจะตอบเลยสักนิด  มองหน้าเขาสักพัก จู่ๆคนหน้าหนาอย่างปีเตอร์ก็เริ่มร้อนหน้าขึ้นมาบ้างเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังปล่อยท่อนล่างให้โล่งล่อนจ้อน ผ้าบางๆที่ติดมือมาไม่ช่วยอะไรเลย เขารับรู้ได้ถึงทุกอณุภาคของอากาศจากท่อนล่างด้วยซ้ำไป

“เอ่อ

“เอ้า นายไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร มาๆ นั่งๆ กินเป็นเพื่อนฉันหน่อย” คนอายุมากกว่าสั่งเขาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีจนปีเตอร์อดอุทานชมคนข้างหน้าไม่ได้  ลอบสังเกตอีกฝ่ายก่อนจะเดินตามไปนั่งใกล้ๆ หย่อนตัวลงตรงที่นั่งข้างๆ กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายลอยมาเตะจมูกเขาจางๆ มองไปมองมาก็ชักจะเคลิ้ม ผู้ชายคนตรงหน้านี่ดูดีชะมัด ผมสีเข้ม ดวงตาที่ดูจะสว่างอยู่เสมอ ริมฝีปากหยักได้รูป สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้ากังทำให้ใจดวงน้อยๆของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆเต้นไม่สู้ดีนัก

“หิวเหรอ มองกันขนาดนั้น อยากได้อะไรก็บอกนะ เด็กน้อย” สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าจับได้ว่าเขามอง อีกฝ่ายว่าขำๆ ยิ้มกว้างออกมาพลางยื่นมือข้างหนึ่งมายีหัวเขาก่อนจะโยกไปมา ความร้อนเริ่มไล่ลามขึ้นมายังใบหน้าของปีเตอร์ เด็กหนุ่มผมทองจากไมอามีนั่งนิ่งไปไม่เป็นกับภาวะตรงหน้า ปกติเคยแต่รุกชาวบ้าน พอมาเจอรุกเองอะไรแบบนี้มันก็ดีต่อใจเหมือนกัน ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่คิดอะไรเลยเถอะ

“เบียร์ไหม นายดื่มได้ใช่ไหม”

“อะได้ครับ ขอบคุณ”  เผลอแสดงท่าทีเก้ๆกังจนอกฝ่ายหัวเราะออกมาเล็กน้อย ปีเตอร์จิบเบียร์ตามคนตรงหน้า  นับตั้งแต่วันที่เขาไปเจอริชาร์ดที่คลับนั่นเขาก็ยังไม่ได้เจออีกฝ่ายเลย พยายามไปบ่อยๆ แต่ทว่าก็ไม่มีวี่แววของริชาร์ดให้เห็น

แต่ตอนนี้คือได้นั่งแดกเบียร์มองหน้ากันอ่ะ! ฟิน

“เสื้อตัวนี้มันของโทมัสนี่”

“อ่อ เขาให้ผมยืมน่ะ แบบว่าที่จริงผมโป๊น่ะ แฮะๆ”

“อ่อ ไปทำแบบไหนมาล่ะถึงโป๊ได้”  ริชาร์ดเอ่ยถามพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย  กระดกเบียร์เข้าอีกหนึ่งอึกแล้วมองต่อ  ตอนนี้เพิ่งจะได้สังเกตเด็กน้อยนี่  ปีเตอร์ขาวขึ้นนับจากวันที่เจอกันครั้งล่าสุด ผมสีทองที่ยาวปรกตาบ่งบอกได้ว่าอีกคนไม่ค่อยสนใจดูแลตัวเองเท่าไหร่นัก จู่ๆริชาร์ดก็เผลอมองเด็กตรงหน้านี่ไปเสียดื้อๆ เสียงน้องตอบกลับไม่เข้าหูเขาแม้แต่นิดเดียว นั่งตาเยิ้มมองปากนั่นขยับพูดไปมาเหมือนภาพหลอนซ้ำๆ

ดูไปดูมาเด็กนี่ก็หน้าตาดีเหมือนกันนะเนี่ย

“ริชาร์ด?”  ปีเตอร์เรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าเงียบไปนาน ริชาร์ดยังคงนั่งตาเยิ้มมองอยู่อีกสักพักก็ถอยตัวออก เว้นระยะห่างให้กลับมาเหมือนเดิม  ตอนนั้นเอง ปีเตอร์ก็ได้มองเห็นตัวอีกฝ่ายอย่างเต็มๆตา นับว่าเป็นเรื่องแย่ที่ริชาร์ดเปิดแผงอกไว้แบบนั้น 

ใครสั่งใครสอนให้คุณใส่เสื้อแล้วปลดกระดุม!

แต่พอได้มองชัดๆ ปีเตอร์ก็รู้สึกขัดใจขึ้นมา เมื่อเห็นรอยข่วนบางๆตามแผงอก ถึงแม้จะมีไม่เยอะ แต่ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายไปได้มาจากไหน

มาขนาดนี้ถ้าเป็นรอยตีนแมวก็เอาตีนมาขยี้ไข่เถอะว่ะ!

“นายกับพี่เบิ้มมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง”

“อ่า น่าจะเดือนสองเดือนได้แล้วมั้ง”

“ไม่เห็นมาทักทายกันบ้างวะ”

“ผมไม่รู้นี่ว่าพวกคุณอยู่ไหนกัน บังเอิญดีที่เจอกัน” ปีเตอร์ตอบกลับพลางมองอีกฝ่าย

“แล้วนี่ยังไง มีปัญหาอะไรกันมา ไหนบอกมาสิ เผื่อฉันจะช่วยได้”  ริชาร์ดพูดขึ้น ปีเตอร์ใจชื้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสนใจเรื่องของเขามากขนาดนี้

“โดนตามฆ่า ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ดูท่าทางมันจะมาล่าคริสเตียน ไม่ใช่ผม”

“แย่เลยนะนั่น นายเลยต้องหนีด้วยสินะ”

“ฮะๆ คงงั้นมั้ง”  หัวเราะเบาๆพอเป็นพิธี ปีเตอร์หยุดมองริชาร์ดที่ตอนนี้เริ่มแกะเบียร์กระป๋องที่สองเข้าไปแล้ว เขายังไม่ทันหมดกระป๋องแรกเลยนะเว้ยคุณ!

“คุณจะเริ่มเบียร์ตอนสายๆไม่ได้นะ แบบนี้แย่พอดีสิคุณ” ปีเตอร์ว่า

“นายน่ะ สนิทกับพี่เบิ้มมากเลยใช่ไหม”  ยังไม่ตอบ อีกฝ่ายก็กลับยิงคำถามใส่หน้าเขาแล้ว ปีเตอร์เหวอไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบ

“อืม เขาเป็นครอบครัวคนเดียวของผมนี่”

“ดีแฮะ”  ริชาร์ดว่าพลางกระดกเบียร์อึกใหญ่ตามไป แต่ครั้งนี้ริชาร์ดดันกระดกทีเดียวในปริมาณเยอะ จนปีเตอร์ทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นไปจับแขนนั่นเอาไว้แล้วพูดขำๆ

“เบาๆสิคุณ มันเปื้อน”

….  เผลอกลืนน้ำลายเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะพุ่งชาร์จตัวอะไรหรอก แค่จะให้ดื่มช้าๆหน่อยแค่นั้น เห็นมันไหลเปื้อน แต่มือมันดันไปเร็วกว่า ไอ้ที่แย่ที่สุดคือตัวนี่แหละดันไปเร็วกว่ามือเสียอีก!  กลายเป็นว่าเขาคร่อมตักข้างหนึ่งของริชาร์ดเอาไว้เนียนๆ

“เอ่อ ก็มันติดนี่หว่า ไม่ได้กินนาน กินทั้งทีก็ต้องเอาให้คุ้ม” ริชาร์ดที่เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าก็เลยพูดขึ้น แต่ดูท่าทางไอ้เด็กหนุ่มนี่มันกำลังหลุดไปแล้ว สายตามันมองมาที่เขานิ่งๆแต่มองๆแล้วพิลึกชอบกล

“ปีเตอร์”

เรียกชื่อไปก็ไม่แม้แต่จะกระพริบตาเป็นสัญญาณตอบกลับ ฉับพลันก็เริ่มรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น ไม่รู้อะไรดลใจให้หมอนี่ทำแบบนั้น แต่พอริชาร์ดมองดวงตาใสของอีกฝ่าย จ้องมองไม่นานก็พอจะเดาออกทันทีว่าตอนนี้ไอ้เด็กนี่มันคิดอะไร

เขาไม่ใช่คนอ่อนประสบการณ์ ไม่ใช่คนโลกแคบ ออกจะเจนโลกเสียด้วยซ้ำไป สิ่งที่สะสมไว้นอกจากความกวนตีนก็มีมุมมืดเช่นเดียวกัน เขารู้ว่าไอ้เด็กนี่มันเป็นเกย์

และรู้ด้วยว่าตอนนี้หมอนี่กำลังสนใจเขาแน่ๆ…..

ยอมรับว่าตกใจกับความคิดตัวเองเหมือนกัน ถ้าเกิดมันเป็นแบบที่เขาคิดจริงๆก็คงจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน เพิ่งจะเคยมีผู้ชายมาหลงนี่แหละว่ะ

ระยะห่างระหว่างเขากับเด็กหนุ่มสองคนเริ่มน้อยลงๆเรื่อยๆ  สายตาอีกฝ่ายมองมาที่เขาวาววับ แสดงออกชัดเจนถึงสิ่งที่ต้องการ

น่าแกล้งว่ะ น้องแม่งน่าแกล้งให้ช็อกสักหน่อย

 

พลั่ก!

 

ไวเท่าความคิด ริชาร์ดปล่อยกระป๋องเบียร์ทิ้งแล้วตะครุบอีกฝ่ายจนหงายหลังราบไปกับโซฟาทันที คนผมทองนอนนิ่งอยู่ใต้ร่าง ตาเบิกโพลงอย่างตกใจ อ้าปากน้อยๆ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงจะตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เขาทำ ก็ดูสิ นอนแข็งทื่อเหมือนกำลังโดนแช่แข็งไว้เสียอย่างนั้น

เห็นแบบนี้ก็ยิ่งอยากแกล้ง

“ร..

ริชาร์ดเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เขาก็จัดการให้เสียงนั้นเงียบลงไป ตวัดสายตามองต้นขาขาวที่โผล่ออกมาจากผ้าผืนน้อย จงใจใช้นิ้วชี้ลากกรีดตั้งแต่หัวเข่านั่นไล่ขึ้นมาช้าๆตามต้นขาจนเกือบจะเข้าไปข้างใน เห็นคนผมทองหดตัวเกร็งแบบนั้นก็ยิ่งอยากจะขำ หอบหายใจแรงเสียจนเขากลัวเด็กมันจะตายเสียก่อน เลยหยุดอยู่ที่ต้นขานั่น ปลายนิ้วลูบที่ผิวบางใต้ร่มผ้าใกล้จุดสำคัญจนปีเตอร์แทบจะหยุดหายใจตาม ริชาร์ดลอบเลียปากที่แห้งผากแล้วมองหน้ากระต่ายผมทอง

“อย่าขี้อ่อย ฉันไม่ค่อยใจดีเท่าไหร่หรอกพีท”

 

ตอนนี้ปีเตอร์เชื่อแล้ว….เชื่อแล้วกับคำเตือนของคริสเตียน

ผู้ชายคนนี้มีอะไรมากกว่าที่เขาคิดไว้จริงๆด้วยไอ้ เชี่ยเอ้ย! ใจจะวาย!

100%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

82 ความคิดเห็น

  1. #45 Patt_Pattphan1 (@Patt_Pattphan1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:52
    คู่นี้เดาไม่ออกเลยว่าใครจะกดใคร แต่แอบอยากเชียร์ให้พีทกด แต่ก้อนะ จากตอนนี้ ความหวังช่างริบรี่เหลือเกิน
    เอาเป็นว่า มีฉากหวานๆของริชชี่กับพีทแล้ว ขอฉากหวานๆของคริสกับโทมัสหน่อยค่าาา แม่ยกเป็นเบาหวาน กำลังต้องการน้ำตาลด่วน
    #45
    0