YAOI [ THE MISSION ]

ตอนที่ 18 : Mission 18 : Drug (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61

THE MISSION

Image result for chris hemsworth gif

'Cause I'm a fucking mess sometimes. ... 


“อ่ะ  เจ็บๆ”   ริชาร์ดร้องท้วงเมื่อเห็นว่าโทมัสออกแรงทำแผลหนักมือเกินไป ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนกลับมาอยู่ที่สำนักงานเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือต้องมานั่งทำแผลให้กันและกัน ส่วนเอ็ดมันด์ตอนนี้กำลังพากลุ่มของไอ้พวกโจรพวกนั้นไปรับช่วงต่อ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงหรือไปถึงไหนแล้ว

รู้แค่ว่าตอนนี้ไอ้โทมัสมันมือหนักเชี่ยๆเลยเว้ย!

“เสร็จ ร้องอย่างกับเป็นลูกหมา”  โทมัสเอ็ดเพื่อนพลางโยนสำลีลงถังขยะข้างโต๊ะ  สภาพพวกเขาสองคนถือว่าก็ไม่ได้เข้าขั้นแย่ แค่มีแผลฟกช้ำบางส่วนแค่นั้น ร่องรอยขีดข่วนยังคงพอจะปรากฏให้เห็นบ้าง แต่ที่หนักสุกก็คงจะเป็นแผลตรงคิ้วของเขานี่แหละ ก่อนกลับก็ได้แวะโรงพยาบาลไปเย็บมาสองเข็ม ปวดใช้ได้

“อะไรก็ไม่รู้ จะส่งนางฟ้ามาทำแผลให้หน่อยก็ไม่ได้ ทำไมเราต้องมานั่งทำแผลให้กันเองแบบนี้ด้วยเนี่ย งานก็อุตส่าห์ทำเสร็จด้วยดี” ริชาร์ดบ่นกระปอดกระแปด โทมัสมองเพื่อนก่อนจะถอดเสื้อที่เปื้อนเลือดของตัวเองออก กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยๆเรียกสายตาจากเหล่าบรรดาผู้คนที่อยู่ละแวกนั้นได้เป็นอย่างดี บ้างก็เผลอจ้องด้วยสายตาที่แทบจะกลืนหน้าท้องเขาเข้าไปด้วยซ้ำ

“ไอ้เวร จะโชว์ทำไม”

“เปลี่ยนเสื้อ ลองมานั่งดมกลิ่นเลือดตัวเองบ้างไหมล่ะ”  ผู้กองหนุ่มแขวะก่อนจะหยิบเสื้อยืดสีเทาออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมลวกๆตรงนั้น

“เฮ้ๆ พวกนั้นมาแล้ว”  ริชาร์ดเอ่ยเมื่อเห็นเอ็ดมันด์และกลุ่มคนสนิทของเขาเดินกรูเข้าไปยังห้องทำงานของเอ็ดมันด์ ทั้งคู่มองตามอย่างสนใจ

“เฮ้ อะไรวะ นี่ไม่คิดจะเดินเข้ามาชื่นชมกันหน่อยรึไง ให้ตายสิ”  ริชาร์ดออกอาการหัวร้อนทันทีเมื่อเห็นว่าพวกนั้นทำท่าราวกับมองไม่เห็นพวกเขาแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องไปทันที  คนเขาอุตส่าห์นั่งหน้าชื่นตาบานรอฟังคำยกยอแท้ๆ

“ช่างเขา”  โทมัสว่าก่อนจะเคาะหัวเพื่อนเบาๆให้หันกลับ โทมัสนั่งหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ของตัวเอง สายตาก็โฟกัสไปยังข่าวด่วนที่ตอนนี้กำลังถ่ายทอดอยู่บนจอทีวี ในภาพเป็นซากรถยนต์สองคันที่อยู่ในสภาพแย่เต็มที่  ตอนนี้ข่าวนี้คงจะติดเป็นประเด็นให้คนพูดกัน  ดูท่าทางงานนี้เขาคงจะดังเขาเสียแล้ว

ให้ตายสิ....แบบนี้ก็กลับไปทำงานแบบเดิมยากแล้วสิวะ

“ริชาร์ด บาร์เชลตัน เอ็ดมันด์เรียกพวกนายให้เข้าไปหา”  เสียงเรียกห้วนๆของไอ้หนุ่มผิวดำที่นั่งโต๊ะไม่ไกลตะโกนเรียกพวกเขา โทมัสเลิกสนใจข่าวแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนสนิททันที

“ทำไมฉันสังหรณ์ใจแปลกๆวะโทมัส”  อีกฝ่ายหันหน้ากลับมาพลางส่งสายตาให้เขา

“แกคิดมากไปแล้วน่า มันไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ” โทมัสตบไหล่เพื่อนก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเอ็ดมันด์ที่อยู่ไม่ไกล ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินมาถึง   เคาะประตูสองสามทีให้สัญญาณก่อนจะเปิดเข้าไป ภายในมีกลุ่มคนที่แต่งตัวใส่สูทภูมิฐานนั่งร่วมอยู่ด้วย

“นั่งลงสิ”  เอ็ดมันด์ที่ตอนนี้สีหน้าเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัดออกคำสั่ง 

“นั่นคือผู้กองบาร์เชลตัน ส่วนนั่นริชาร์ดเป็นเจ้าหน้าที่จาก FBI หน่วยพิเศษ เพิ่งถูกย้ายมาที่นี่ครับท่าน”  เอ็ดมันด์กล่าวแนะนำเขาและริชาร์ดให้กับชายคนหนึ่งได้รู้จัก โทมัสขมวดคิ้วมุ่นทันที ก็เขาไม่ค่อยชอบที่จะเปิดตัวตนสักเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นน่ะนะ

“ผลงานของพวกคุณสองคนวันนี้ถือว่าได้ช่วยธนาคารหลายๆแห่งในเมืองนี้เอาไว้ ผมขอบใจมาก”  อีกฝ่ายกล่าว

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงซะมันก็เป็นหน้าที่ของพวกเรา”  ริชาร์ดยิ้มรับ

“โจรพวกนั้นเป็นโจรปล้นธนาคารที่ทำการปล้นธนาคารในเมืองนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง ไม่อยากจะเชื่อว่าแหล่งกบดานของพวกมันจะอยู่ในตัวเมือง นับว่าเป็นข่าวดีที่จะได้จัดการเรื่องร้ายๆในเมืองไปอีกหนึ่ง”  ชายใส่สูทกล่าวยิ้มๆ ดูท่าทางเขาคงจะเป็นพวกที่คอยดูแลเมืองนี้ล่ะมั้ง จากนั้นพวกเขาก็คุยกันอีกไม่เท่าไหร่ แต่ส่วนมากก็แค่ขอบคุณและรายงานเหตุการณ์ตอนนี้ให้ฟังเท่านั้น ไม่นาน กลุ่มคนเหล่านั้นก็ขอลากลับ ทิ้งไว้ให้เหลือเพียงโทมัส ริชาร์ด และหัวหน้าอย่างเอ็ดมันด์ที่กำลังกระแอมกระไออยู่ ณ ตอนนี้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราจะขอตัวนะครับ”  โทมัสกล่าว

“เดี๋ยว”  เอ็ดมันด์เรียกดักไว้ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองกำลังลุกขึ้นจะออกจากห้องไป เสียงทุ้มนั่นทำให้ทั้งสองคนหันกลับมามอง

“เอ่อ สำหรับงานนี้ก็ถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี แต่ฉันขอติเรื่องหนึ่ง พวกนายทำงานได้ค่อนข้างจะเละไปหน่อย ทีหลังถ้ามีงานอะไรแบบนี้ กรุณาอย่าทำอะไรให้มันเด่นจนเกินไป แล้วก็ไอ้เรื่องทำลายของในที่สาธารณะด้วย  เราเป็นตำรวจ นอกจากจะรักษาแล้วก็ต้องทำตามด้วย เข้าใจที่พูดไหม” เสียงติดจะดุของคนเป็นนายกล่าวออกมาทำเอาริชาร์ดกลอกตา โอ้โห....อุตส่าห์ทำงานให้แท้ๆยังจะมีหน้ามาติกันอีกนะ ชมก็ไม่เคยชม โวะ!

“ครับ จะจำไว้” โทมัสรับคำก่อนที่จะออกจากห้อง

“คนบ้าอะไรไม่รู้ จะชมก็ไม่ชม เก๊กอยู่นั่นแหละ อะไรมันจะปากหนักขนาดนั้น”  ริชาร์ดบ่นกระปอดกระแปดเมื่อเดินมาจนถึงโต๊ะทำงาน โทมัสเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋า วันนี้กะไว้ว่าจะกลับไปนอนพักให้หายเมื่อยที่ห้อง ดูท่าทางเขาจะต้องใช้บริการแท็กซี่สินะวันนี้ ให้ตาย นึกถึงเรื่องรถแล้วมันก็หงุดหงิด ไม่ใช่ว่าเขาจะซื้อใหม่ไม่ได้ เพียงแต่ถ้ามันประหยัดได้เขาก็แค่อยากจะประหยัด ก็เท่านั้น

“ฉันจะกลับห้องล่ะ แกก็กลับไปพักซะ พรุ่งนี้ต้องกลับมาทำงานต่ออีก” โทมัสว่าพลางสะพายกระเป๋าเตรียมจะเดินผ่านออกจากที่ทำงาน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อถูกเพื่อนสนิทจับแขนเอาไว้แล้วออกแรงดึงไม่ให้เดินออกไป

อะไรของมันอีกวะเนี่ย

“เฮ้ นายคงยังไม่ลืมใช่ไหม”

“ลืมอะไรวะ”  โทมัสมองหน้าเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ ริชาร์ดยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะโผกอดคอเขาไว้อย่างแนบแน่น

“ปกติเวลาเราทำภารกิจเสร็จเราจะทำอะไร เพื่อนเลิฟ?” ริชาร์ดว่าเสียงยียวน โทมัสนึกตามก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่พวกเขาทำมาโดยตลอด

“ยังไม่ใช่วันนี้ริชาร์ด พรุ่งนี้ต้องมาทำงาน” โทมัสอ้าง

“ไม่ได้ ฉันเคยบอกแล้ว ว่าถ้ามีครั้งหน้าแกห้ามขัด ครั้งที่แล้วแกปล่อยให้ฉันไปคนเดียว ครั้งนี้แกต้องไป ปฏิเสธไม่ได้แล้วนะเบบี้”  ริชาร์ดว่าก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางเพื่อนส่ายไปมา  เห็นหมอนี่ทีหน้าเหนื่อยแล้วมันน่าตีชะมัด มันจะเหนื่อยอะไรกัน  งานอื่นเหนื่อยกว่านี้อีกด้วยซ้ำไป ทำมาเป็น

“ริชาร์ด ติดไว้ก่อน งวดหน้าแล้วกัน”  โทมัสยังคงปฏิเสธพลางแกะแขนเพื่อนออก แล้วเดินออกมาจากตัวที่ทำงานทันที

“เฮ้!  เสียงริชาร์ดดังขึ้นตามหลังเมื่อเขากำลังจะเรียกแท็กซี่  โทมัสถอนหายใจหนักๆแล้วหันไปมอง

ไอ้เวร จะเอาให้ได้จริงๆใช่ไหม เดี๋ยวต้องเจอไม้แข็ง

“ริชาร์ด!แก!

“ถ้าแกไม่ไปกับฉันคืนนี้ ฉันจะบอกทุกคนว่าในโน้ตบุ๊คว่าแกดูอะไร!!

F*ck….  ไอ้เพื่อนรก

 

 

****

“โอ้โห  ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะดูดีเหมือนที่เขาพูดกันไว้ คนเยอะกว่าที่คิดนะเนี่ย”  ริชาร์ดว่า ตอนนี้พวกเขาสองคนลงจากแท็กซี่แล้วมาจอดอยู่หน้าสถานบันเทิงตามบัญชาของริชาร์ด ผู้ชายวัยหนุ่มไฟแรงที่ยืนเป็นกระทิงเปลี่ยวอยู่หน้าทางเข้าทำเอาโทมัสแทบอยากจะล้มตัวลงนอนคาถนนมันตรงนี้เสียเลย

“โอ๋เอ๋ เลิกทำหน้าเหมือนแกเป็นบาทหลวงฟังคนสารภาพบาปสักที เลิกสวมบทเป็นพ่อพระแล้วเข้ามากับฉันได้แล้ว พ่อซาตาน”  ริชาร์ดยั่วยุ แล้วออกแรงลากเพื่อนสนิทให้เดินข้ามถนนไปอีกฟาก ซึ่งโทมัสก็ไม่ได้ขัดขืน ยอมเดินตามไปให้มันจบๆ  มาถึงขนาดนี้แล้วยังไงก็คงขัดใจมันไม่ได้แล้วล่ะ

ทั้งคู่เดินข้ามมาจนถึงหน้าร้าน ไฟกระพริบๆเหมือนกับล่อลวงให้คนที่ผ่านไปมาเดินหลงเข้าไป ดูเหมือนว่าเขาสองคนจะเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน อดปฏิเสธไม่ได้ว่าการที่มายืนอยู่ตรงนี้แล้วได้ยินเสียงดนตรีหนักๆลอยเข้าหูก็ทำให้ใจเขาแกว่งไปเล็กน้อย ทั้งคู่เปิดประตูเดินเข้าไปในร้าน แต่ทว่า ยังไม่ทันทำอะไรก็ต้องผงะ เมื่อจู่ๆ เขาก็พบกับคนที่รู้จักโดยบังเอิญ

บ้าน่า....เป็นไปไม่ได้

“เฮ้ยย!พี่เบิ้มนี่หว่า เชี่ยยย!

พลั่ก!

“ไอ้เวร!   ภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที โทมัสจำรูปร่างหน้าตาของชายตรงหน้าได้ทันที ราวกับมีเซ็นเซอร์ตรวจจับ เหมือนกระทิงวัยกลัดมันที่เจอมาทาดอร์คู่แค้น เขารีบพุ่งเข้าประเคนหมัดใส่อีกฝ่ายทันทีแบบไม่ให้ตั้งตัว  เป็นเวลานานที่เขาสองคนไม่ได้เจอหน้ากัน นับตั้งแต่วันที่ไอ้ยักษ์นี่จับเขาพาดบ่า วันนั้นคือวันที่อัปยศที่สุดตั้งแต่ที่เคยใช้ชีวิตมาเลย

วันนี้ มันต้องเละ เขารู้แค่นั้น

“ใจเย็นสิวะไอ้โทมัส!   ริชาร์ดเห็นเพื่อนพุ่งเข้าใส่ก็ตกใจ พยายามที่จะแยกอีกฝ่ายออก การ์ดอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลดูท่าทางเหมือนจะมองเห็นเหตุการณ์นี่เลยเดินมาทันที

ทางฝ่ายคริสเตียนเองที่ตอนแรกกก็ค่อนข้างจะตกใจที่เจอพ่อตำรวจหนุ่ม ทำตัวไม่ถูกด้วยซ้ำเมื่อเห็นอีกฝ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว  สีหน้าตกใจในตอนแรกของโทมัสจางหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยใบหน้าที่แสดงอารมณ์โมโหอย่างชัดเจน ถัดจากนั้นวินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกได้เลยว่าตัวเองหน้าหัน ภาพตัดไปด้านข้างทันที

Damn! นี่ล่อตั้งแต่วิแรกที่เจอเลยเหรอไง

ความเจ็บบนใบหน้าเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขาเจอไม่ใช่เพราะเมา จากนั้นอีกฝ่ายก็วิ่งเข้ามาระดมหมัดใส่เขาทันที แต่พอคริสเตียนตั้งตัวได้ หมัดของโทมัสก็เป็นเหมือนขาแมวทันที คริสเตียนเริ่มอาศัยประสบการณ์เดิมๆจัดการกับคนตรงหน้า ใช้ความไวที่มีมากกว่าจับข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้แล้วออกแรงบิดจนกลายเป็นว่าจับโทมัสอัดใส่กำแพงเสียอย่างนั้นไป

“ไอ้เวร! F*ck!ปล่อยสิวะไอ้เชี่ยเอ้ย!” โทมัสยังคงดีดดิ้นอยู่ ถึงแม้ว่าจะโดนเขาจัดกดไว้กับกำแพงแท้ๆ

“ไม่เจอกันนานยังจัดการได้เหมือนเดิมสินะพี่เบิ้ม เจ๋ง แต่ปล่อยมันเถอะ วันนี้มันเมื่อยอยู่”  ริชาร์ดที่เห็นว่าคนตัวโตเริ่มคุมสถานการณ์ได้แล้วรีบบอก คริสเตียนตวัดสายตามามอง ก่อนที่จะหันกลับไปมองคนในอุ้งมือของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรเสียงเรียกชื่อเขาก็ดังขึ้นด้านหลังเสียก่อน

“คริสเตียน!ปล่อยลูกค้าเดี๋ยวนี้”

Sh*t….มาได้จังหวะจริงๆสิท่า

ดูเหมือนว่าฟ้าฝนจะไม่เป็นใจเมื่อฟิวรี่หัวหน้าการ์ดอย่างเขาเป็นคนออกคำสั่งนั้น คริสเตียนเลยต้องจำปล่อยอีกฝ่าย แต่พอปล่อยได้ คนตัวเตี้ยกว่าก็ซัดเข้าที่ใบหน้าเขาอีกครั้งจนหน้าหันทันที

เฮ้อ....อะไรฤทธิ์มันจะเยอะขนาดนั้นวะ

“ไปตายซะไอ้เวร!” โทมัสก่นด่าพลางชูนิ้วกลางใส่งามๆ

“ขอโทษแทนลูกน้องด้วยครับ เชิญข้างในเลยครับ”  ฟิวรี่หันไปพูดกับโทมัสและริชาร์ด   พอริชาร์ดเห็นแบบนั้นเลยรีบผลักหลังเพื่อนให้เดินเข้าไปข้างในร้านทันที

“ฉันคิดว่าแกคงอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วคริสเตียน  ตามมา”  อีกฝ่ายพูดเสียงเข้ม ก่อนที่จะเรียกให้เขาเดินตามไป ซึ่งเขาดูก็พอรู้เลยว่าไปทางนั้นน่ะไม่มีธุระอะไรมากหรอก คงจะโดนไล่ออกแน่ๆ  ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเจ็บบนโหนกแก้มทำเอาต้องเบ้หน้าเล็กน้อย ดูท่าทางโทมัสกลับมาครั้งนี้จะอัพพลังใส่ความแค้นเข้าไปด้วย คริสเตียนลูบหน้าเพื่อให้คลายอาการเจ็บ ก่อนที่จะเดินตามไปโดยไม่ทักท้วง

 

 

****

“แม่งเอ้ย! หมดอารมณ์จะเที่ยวแล้วไอ้เวร!  โทมัสกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะอย่างแรงก่อนจะก่นด่า  ยอมรับว่าเขาโกรธมากที่ถูกคนอย่างคริสเตียนลูบคมเอาเข้าแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะกับการที่คุณต้องแพ้ให้กับคนที่เกลียดซ้ำๆแบบนั้น  ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะสู้คริสเตียนไม่ได้เลย

หึ!ไม่รอก ความจริงถ้าไม่มีคนมาห้ามมันก็คงจะได้รู้รสฝ่าเท้าด้วย!

“เลิกด่าได้แล้วน่า รำคาญเนี่ย เดี๋ยวน้องหนูเขาก็อารมณ์เสียหรอก ใช่ไหมคะ หืมมม”  ริชาร์ดพูดกับเขา แต่ก็หันกลับไปออเซาะแม่สาวผมแดงที่อยู่ในอ้อมอก  ใช้เวลาไม่นานเลยที่ริชาร์ดจะตกสาวคนนี้มานั่งตรงนี้ได้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว  โทมัสปลดกระดุมเสื้อออกสองสามเม็ดแล้วนั่งเอนหลังพิงกับโซฟาสีแดง เสียงดนตรีดังกระหึ่มเป็นจังหวะบวกกับเครื่องดื่มในมือช่วยลดโทสะของเขาลงไปได้มาก  หลังจากนั่งนิ่งๆสงบปากสงบคำได้สักพัก ปลายเท้าก็เริ่มกระดิกตามจังหวะเพลง พร้อมกันกับนิ้วมือที่จับแก้วอยู่  ริชาร์ดที่สังเกตเห็นว่าเพื่อนอารมณ์เย็นลงแล้วก็เริ่มโล่งใจ  หันมาสนใจแม่สาวผมแดงข้างกายที่สวมเกาะอกรัดติ้ว  ริมฝีปากหยักได้รูปจึงค่อยๆโน้มไปประทับเบาๆลงบนเนินอกของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆไล่ขึ้นมาตามลำคอจนมาจรดอยู่ที่ขมับของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น

“ถ้าจะเอาก็ไปหาห้องไปไอ้เวร” โทมัสเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ได้แต่ละเหี่ยใจ ริชาร์ดเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะร่า

“เอาน่ะเอาแน่”

“ไอ้ทุเรศ”  โทมัสอดด่าไม่ได้จริงๆกับความมักมากในกามของเพื่อน

“แต่แกต้องเอาด้วย  โทมัส”  ริชาร์ดหัวเราะร่า ก่อนที่จะขยิบตาใส่สาวชุดแดงที่กำลังยืนมองโทมัสอยู่ไม่ไกล ขยับใบหน้าเล็กน้อยส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายได้เข้ามาทักทาย ไม่นาน สาวชุดแดงก็เดินเข้ามานั่งประชิดตัวโทมัส ทำเอาผู้กองหนุ่มมองหน้าเพื่อนเขม็ง

เชี่ยล่ะ....ถ้าไอ้ริชาร์ดมันรุ้ว่าเขาตายด้านได้ล้อแน่ๆ

“เอาเป็นว่า....สนุกกันตามสบายนะครับ เราจะออกไปเต้นกันสักหน่อย”  ริชาร์ดจึงรีบปลีกทางให้เพื่อนทันที ไม่ทันได้มองสีหน้าของโทมัสก็รุดออกไปแล้ว

“เพื่อนคุณนี่น่ารักนะ” หญิงสาวเริ่มบทสนทนา  โทมัสพยักหน้าเห็นด้วยน้อยๆก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปอีก 

“ฉันแอน คุณล่ะ”

“ผมว่าเราอย่ารู้จักกันดีกว่า”  โทมัสตอบไปตามตรง ทำเอาสาวเจ้ายกยิ้ม

“ว้าว....แบบนี้ก็เข้าทางสิ”  พอเห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาแบบนั้น โทมัสก็เผลอทำหน้างงใส่อีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าใจ ผู้กองหนุ่มก็ต้องสะดุ้งจนเหล้าในมือกระฉอกออกมาจากแก้วเล็กน้อย ต้นเหตุยังคงนั่งยิ้มพลางเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทั้งๆที่มืออีกข้างยังคงสัมผัสกับเอวกางเกง ปลายนิ้วเกี่ยวลงเล็กน้อยทำเอาโทมัสชะงักค้าง

โอ้โห....พระเจ้า

“ไม่อยากรู้จัก ก็ไม่ต้องรู้จัก สงสัยว่าเราสองคนจะไทป์เดียวกัน”

“ผมว่าไม่....”  ชักเริ่มคิดถึงริชาร์ดขึ้นมาตงิดๆ สายตาลอกแลกมองหาเพื่อนก็เห็นว่าตอนนี้กำลังเต้นอย่างเมามันส์กับหญิงสาวคนเดิมกลางฟลอร์

“เราสองคนมาสนุกด้วยกันดีไหม” หญิงสาวยังคงเอ่ยปากชักชวนเขา   พอเห็นว่าเขาไม่ตอบ เธอก็เลยยักไหล่ แล้วค่อยๆผละออกจากตัว   โทมัสดูเหมือนจะหายใจสะดวกขึ้นเมื่ออีกฝ่ายถอยออก แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดหรือทำอะไรต่อ ผู้หญิงคนเดิมก็ชูแก้มเครื่องดื่มมาให้เขา

“สำหรับคุณค่ะ” เธอยื่นมาให้โทมัส แต่ทว่าตำรวจหนุ่มยังคงยึดติดกับสันดาดิบเดิมๆของตัวเอง ปกติโทมัสไม่ค่อยชอบรับของจากคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ เขาเลยส่ายหน้าปฏิเสธไป พอหญิงสาวเห็นแบบนั้นก็แสดงสีหน้าผิดหวังออกมา แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่โทมัสก็สังเกตเห็น  ดูท่าทางเขาจะแพ้ผู้หญิงมากกว่าที่คิด

“ฉันถูกชะตากับคุณมากเลยนะ เสียดายนิดหน่อยที่คุณไม่เล่นด้วย”

“ขอโทษด้วยครับ”

“แต่จะไม่รับไว้สักหน่อยเหรอ  ฉันอุตส่าห์เลี้ยง” เธอว่าติดตลก ก่อนจะยื่นแก้วมาให้โทมัส  เขาลังเลอยู่ครู่ แต่พอเผลอสบตาก็ค่อยๆยื่นมืออกไปรับ

บ้าไปแล้ว รับของแบบนี้ได้ไงวะโทมัส!

ไม่รู้ว่าเป้นเพราะแอลกอฮอล์ในกระแสเลือด หรือว่าโรคแพ้ผู้หญิงที่ทำให้มือเรียวยื่นออกไปรับมา หลังจากที่เขาหยิบแก้วมาจากมือ ดูท่าทางหล่อนก็อารมณ์ดีขึ้น เธอจึงใช้แก้วของตัวเองชนกับแก้วเขาเบาๆจนเสียงดังแกร้ง

Cheers

เธอว่าสั้นๆก่อนที่จะยกดื่ม โทมัสมองของเหลวในมืออย่างชั่งใจ มันคงจะไม่มีอะไรหรอก เธอคงอยากรู้จักกันตามปกติ หันไปมองเห็นคนข้างตัวยกดื่มก็เลยยกดื่มตามไป รสชาติแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอทำเอาโทมัสเพลินไปพักหนึ่ง

“ปกติคุณมาที่นี่บ่อยไหม”  หล่อนเอ่ยปากถาม

“อึก....ผม เอ่อ เพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก”  โทมัสที่เพิ่งจะกระดกเสร็จเอ่ยตอบ

“คุณอยากออกไปเต้นไหม”  สักพักเธอก็ว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแล้วลุกขึ้นยืน โทมัสส่ายหน้าน้อยๆเป็นเชิงปฏิเสธ ปกติเขาไม่ใช่พวกชอบแดนซ์กระจายเหมือนริชาร์ดอยู่แล้วด้วย นึกถึงริชาร์ด หันไปมองอีกรอบก็หายหัวไปแล้ว อ้าว!ไอ้เวร ทิ้งเพื่อนแบบนี้ได้ไง

เฮ้อ....แม่งเอาจริงๆด้วยว่ะ เพื่อนเวร

“น่านะๆ....ไปเต้นด้วยกัน สักเพลงก็ได้ นะคะ”  ดูเหมือนว่าเธอจะรบเร้าหนักขึ้น แต่ทว่า จู่ๆร่างกายของโทมัสก็เริ่มมีอาการแปลกๆ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวส่ายไปมาจนน่าเวียนหัว เสียงที่เคยดังอยู่รอบๆตัวเขาก็พลันเงียบลงไป ในช่วงนาทีนั้นเขาสะบัดหัวเพื่อที่จะไล่ความมึนงง แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมหายไป

เดี๋ยวนะ...

โธ่เว้ย!  โดนยา ไอ้เวร ไม่อยากชื่อเลย ประมาทครั้งเดียวแท้ๆ!

โทมัสนึกได้ทันทีว่าอาการแบบนี้ไม่น่าจะปกติแล้ว จะว่าเมาก็คงไม่ใช่ เพราะว่าเขาค่อนข้างที่จะรู้ตัวมากในตอนนี้ เพียงแต่ร่างกายมันไม่ตอบสนองเท่านั้น อีกอย่างก็คือเขาเป้นพวกคอแข็ง เหล้าปริมาณที่ดูจะเยอะในวันนี้ไม่น่าจะทำอะไรเขาได้ ดังนั้น เขาจึงพุ่งเป้าไปที่แก้วของผู้หญิงคนนี้ทันที

ราวกับคนเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต  โทมัสไม่สามารถขยับร่างกายได้เลยแม้แต่น้อย รับรู้ได้ทุกอย่างว่าตัวเองกำลังถูกพาไปที่ไหนสักที่ แต่ไม่สามารถขัดขืนได้เลย  ขาสองข้างก้าวตามไปอย่างไม่ขัดขืน เสียงพูดคุยของผู้หญิงที่เดาว่าน่าจะมากกว่าสองคนดังขึ้นงุ้งงิ้งอยู่ แต่เขาไม่สามารถฟังอย่างเข้าใจได้ ดูเหมือนร่างกายเป็นผักปลาไปเลยด้วยซ้ำ

แย่แล้วโทมัส แกแย่แล้ว ทำไมโง่แบบนี้วะ!

พยายามแล้วที่จะขยับตัว แต่ดูเหมือนแค่กระดิกนิ้วก็ดูจะยากกว่าการคำนวณวิถีกระสุนยิงปืนให้ตัดขั้วหัวใจด้วยซ้ำไป 

ไอ้เวรริชาร์ด เลิกติดสัดแล้วมาช่วยเพื่อนสักทีสิวะ!  แม่งเอ้ย

100%

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

82 ความคิดเห็น

  1. #38 ิbuntazar (@buntazar) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 22:52
    พี่เบิ้มมมมมม ไหนๆกฌน่าจะโดนไล่ออกแล้ว มาช่วยโทมัสจากสาวๆก่อนเร๊ววว
    #38
    0
  2. #37 solar (@hebitsuka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:56
    อัพแล้ววว
    #37
    0
  3. #36 solar (@hebitsuka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 06:58
    มันร้อยเปอร์ตรงไหนคร้าบ
    #36
    0