YAOI [ THE MISSION ]

ตอนที่ 11 : Mission 11 : Reward for good boy (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    26 พ.ค. 61

THE MISSION


Image result for shawn mendes gif

You just want attention, you don't want my heart
Maybe you just hate the thought of me with someone new
Yeah, you just want attention, I knew from the start
You're just making sure I'm never gettin' over you

**นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวาย และมีคำหยาบนะคะ**


Nice hat ,lady” ริชาร์ดเอ่ยปากยามเดินผ่านสามน้อยสวมหมวกใบโตสีส้ม เธอส่งยิ้มกลับมาทำเอาชายหนุ่มวัยร้อนแรงอย่างเขาพึงพอใจไปอีกขั้น เขาเดินมาไกล ทิ้งให้เพื่อนรักนั่งรอที่ริมหาดคนเดียวไปอย่างนั้น อุตส่าห์พามาพักผ่อนทั้งทียังจะมาอิดออดอยากนอน รำคาญ! เนี่ย ได้หยุดทั้งทีมันควรที่จะได้ออกมาระเริงใจแบบนี้ ได้ลาจากเอกสารงานกองโตๆนี่มันสวรรค์ชัดๆ เขาล่ะเบื่อการเห็นรูปคนตายไม่ก็อะไรที่มันวิชาการจะตายห่าอยู่แล้ว

ไม่เอา ไม่อยากแก่ตายไปกับแฟ้มคดี

ริชาร์ดเดินมาเรื่อยๆ เขาเห็นสาวน้อยใหญ่วิ่งเล่นกันก็เจริญหูเจริญตาขึ้นนิดหน่อย  แต่พอเดินไปไม่ไกลเท่าไหร่ เขาก็ดันเห็นร้านขนาดย่อม ดูท่าทางจะเป็นร้านสำหรับเช่าอุปกรณ์ที่จะใช้เล่นน้ำ เขาสาวเท้าเข้าไปยังร้านนั้น ก่อนจะลอบมองให้ทั่วร้าน ข้างในเต็มไปด้วยของพวกห่วงยาง เป็ดเป่าลมสำหรับเด็ก ตีนเป็ด รวมไปจนถึงกระดานเซิร์ฟบอร์ด ยืนมองได้ไม่นาน ก็มีชายหนุ่มวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายเขา

“สนใจอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”  อีกฝ่ายถามสั้นๆ

“ที่นี่มีคลื่นแรงพอจะเล่นเซิร์ฟได้ด้วยเหรอ”  ริชาร์ดถามกลับพลางชี้ไปยังกระดานเซิร์ฟบอร์ดตรงหน้า

“บางฤดูน่ะ ไม่ได้มีมาบ่อยเท่าไหร่ แต่ถ้าจะเล่นคงต้องออกไปไกลหน่อย ช่วงนี้ก็มีบ้าง แต่คงไม่ได้สูงมานัก ดูนู่น”  อีกฝ่ายกล่าว ก่อนจะหันกลับหลังมองออกไปยังผืนน้ำ ริชาร์ดมองตาม ไกลลิบนู่นมีกลุ่มก้อนสีดำๆราวสามสี่จุดกำลังอยู่ในผืนน้ำ คลื่นลูกขนาดพอเหมาะกำลังซัดเข้ามาพอดี

“ไม่ได้สูงมาก แต่ก็พอเล่นได้ คุณสนใจไหมล่ะ”

“ผมไม่ได้เล่นมานานแล้วนี่สิ”  ริชาร์ดเอ่ยพึมพำเบาๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเล่น แต่เอาเข้าจริงๆ เล่นเซิร์ฟครั้งสุดท้ายก็น่าจะเป็นตอนที่เรียนอยู่นู่น ผ่านมาก็น่าจะสามสี่ปีได้แล้วหรือเปล่านะ คงจะจำวิธีเล่นไม่ได้แล้วแหละ

“เดี๋ยวผมออกไปเป็นเพื่อน กำลังเบื่อๆอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวรื้อฟื้นให้” อีกฝ่ายเอ่ยยิ้มๆ เห็นแบบนั้นริชาร์ดก็เลยยักไหล่ ก่อนจะตามอีกคนเข้าไปในร้าน ริชาร์ดพกเงินมาด้วยบางส่วนเขาเลยเลือกที่จะฝากไว้กับทางร้าน จากนั้นทั้งสองเลือกดูอาวุธประจำตัว พอเปลี่ยนชุดเสร็จก็ช่วยกันแบกเซิร์ฟบอร์ดออกมา ลมทะเลพัดเอากลิ่นอายตีหน้าเขาจังๆจนแทบอยากจะโยนของทุกอย่างทิ้งแล้ววิ่งลงทะเลไปเสียดื้อๆ ตอนนี้ทั้งเขาและชายคนนั้นก็เดินลุยน้ำมาได้ไกลจากฝั่งมากแล้ว

“ผมคาร์ลนะ” อีกฝ่ายเอ่ย

“ริชาร์ด”  ริชาร์ดตอบกลับ รอบนี้เขาไม่ได้โกหกชื่อตัวเอง ก็เขาไม่ได้มาทำงานนี่หว่า

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ลุยฝ่าเข้าไปในผืนน้ำ ทั้งริชาร์ดและคาร์ลต่างก็เริ่มรื้อฟื้นวิชาของตัวเอง หลังจากที่ได้สัมผัสและได้เรียนรู้ ริชาร์ดก็กลับมาเล่นได้อีกครั้ง เขาสองคนเล่นผจญคลื่นในทะเลกันสุดเหวี่ยง จนเวลาเริ่มล่วงเลยไป ทั้งคู่ก็เริ่มกลับเข้ามาบนฝั่งอีกรอบ

“คุณเล่นเก่งไม่เบาเลยนะคาร์ล” ริชาร์ดเอ่ยชมอีกฝ่าย

“คุณต่างหาก นี่ขนาดว่าไม่ได้เล่นนานนะ”  เขาว่าพลางกลั้วหัวเราะ ทั้งคู่เดินคุยกันเรื่องสัพเพเหระมาเรื่อยๆจนมาถึงร้าน ริชาร์ดปล่อยให้เด็กในร้านเดินมาเอาของไป ก่อนจะเดินไปทำเรื่องเอากระเป๋าเงินคืน พอได้แล้วริชาร์ดก็จ่ายเงินให้กับคาร์ล เขาเพิ่งจะรู้ก็ตอนลงไปเล่นนี่แหละว่าคาร์ลเป็นเจ้าของร้าน อีกทั้งยังเพิ่งจะเปิดร้านนี้มาได้ไม่นานด้วยซ้ำแต่ธุรกิจกลับค่อนข้างรุ่งไปได้สวย

“เป็นที่ที่ดีนะ”  ริชาร์ดเอ่ยกับอีกฝ่าย

“แน่นอน”

“เอ้อ ผมรู้สึกหิวแล้ว มีร้านอาหารแถวนี้แนะนำไหม”  ริชาร์ดว่าพลางปาดหยดน้ำออกจากกรอบหน้า ริชาร์ดยังไม่ได้สวมเสื้อคืน เขาพาดเสื้อไว้ที่หัวไหล่ โชว์รูปร่างอันสมส่วนให้สาวน้อยที่เดินผ่านไปมาได้ตาวาวกันเล่นๆ

ผู้ชายกับหยดน้ำน่ะ เข้ากันดีไม่หยอก

“ผมแนะนำร้านหนึ่ง นู่น เห็นร่มแดงๆตรงนั้นไหม”  คาร์ลชี้ ริชาร์ดหันหน้ามองตาม ก่อนจะพบกับซุ้มแดงๆที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหาดได้ อาเดี๋ยวนะ นั่นใช่ร้านที่เด็กผมทองนั่นทำงานอยู่หรือเปล่านะ

“ขอบคุณมากคาร์ล ไว้โอกาสหน้าผมจะมาใหม่”  ริชาร์ดชกแขนอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากร้านด้วยความอารมณ์ดี เดินอวดหุ่นมาเรื่อยๆก็มาถึงร้าน สายตาเขายังคงกวาดมองหน้าคนคุ้นเคย  แต่ก็ยักกะเจอแม้แต่ปลายเส้นผม ริชาร์ดเดินเข้ามาในร้านก่อนจะมาจอดอยู่ที่ดริ้งค์บาร์ขนาดย่อม อากาศร้อนๆแบบนี้มันก็น่าจะหาอะไรเย็นๆกระแทกปากเหมือนกัน เขาสั่งของที่ต้องการไป ไม่นานก็ได้มาอยู่ในมือสมใจ ริชาร์ดนั่งจิบเครื่องดื่มในมือไป พลางมองออกไปที่ชายหาดไปด้วย

หืม….

แต่ในขณะที่เขากำลังเพ่งออกไปนั้น สายตาก็ดันไปปะกับร่างอันคุ้นตา ไม่ผิดแน่ ผมทองหยิกหยอยแบบนั้น ไอ้เด็กปีเตอร์  เขานั่งมองอีกฝ่ายที่เดินหัวเราะร่ามาแต่ไกล ข้างๆมีผู้ชายอีกคนเดินมาด้วย หน้าตาน่ารักไม่หยอก

เอหรือว่านั่นจะเป็นคู่ขาของเขากันนะ

ไม่นานนัก สองคนนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ จนในที่สุดก็มาถึงตัวร้าน แต่ดูเหมือนว่าเด็กผมทองนั่นจะยังไม่เห็นหัวเขา อีกฝ่ายพูดคุยกับเด็กหน้าหวานอย่างออกรสออกชาติ คงเป็นเพราะคนในร้านค่อนข้างเยอะด้วยแหละมั้ง เลยทำให้อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็นเขา  พอสองคนนั้นมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้าน ทั้งสองคนก็หอมแก้มกันมา ก่อนที่คนหน้าหวานจะเดินแยกไป เด็กผมทองเลยเดินเข้ามาในร้าน

“ไฮ แบรด ฉันกลับมาแล้ว”  อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงจอแจในร้าน

“ตรงเวลาเป๊ะเลยนะ เอาไป ไปทำงานต่อ”  ชายผมยาวโยนขวดในมือให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ปีเตอร์รับขวดได้อย่างแม่นยำ แล้วเดินฮัมเพลงเข้าไปในร้าน  ริชาร์ดลุกออกมาจากดริ้งค์บาร์ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านอาหารบ้าง อย่างน้อยมาที่นี่ก็ทักทายเพื่อนเก่าบ้างก็คงจะดี

เขาเดินตามอีกฝ่ายเข้ามาจนถึงในร้าน ตาก็เหลือบมองหาที่ว่าง พอได้ที่นั่ง เขาก็รอพนักงานร้านคนสวยเดินมารับออเดอร์ สั่งอาหารไปพอหอมปากหอมคอแล้วนั่งรออย่างใจเย็น ตาก็มองออกไปนอกร้าน อากาศดีขนาดนี้ เสียดายไอ้โทมัสน่าจะมาด้วย น่ากลัวว่าหมอนั่นจะเป็นหมันเพราะแฟ้มคดีนี่สิ เฮ้อ ไม่น่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับงานเล้ยเพื่อน

“อาหารที่สั่งได้แล้วครับ เฮ้!  ริชาร์ดหันกลับมา เมื่อได้ยินเสียงเรียก เด็กหนุ่มผมทองเป็นคนที่เอาอาหารมาเสิร์ฟ หมอนั่นตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าเป็นเขา ริชาร์ดยกยิ้มเอ็นดู

“ไง”

“มายังไงเนี่ย”  อีกฝ่ายว่าพลางนั่งลงตรงข้ามเขา

“ขับรถมา ได้พักน่ะ เลยมาเที่ยวสักหน่อย”  ริชาร์ดตอบพลางเริ่มสังเกตอีกฝ่าย ผมของปีเตอร์ดูท่าจะยาวขึ้น รอบๆปากก็มีตอหนวดผุดขึ้นมา บีบให้หน้าที่เคยหวานกว่านี้ดูมาดแมนขึ้นมาเป็นกอง  ผิวนั่นก็มีสีคร้ามแดดอยู่เหมือนเดิม

“เล่นน้ำมาเหรอ เปียกเชียว”  อีกฝ่ายถาม

“เปล่า แต่ก็ไม่เชิง ออไปเล่นเซิร์ฟมานิดหน่อย”

“คุณเล่นเป็นด้วย  เจ๋งแฮะ”

“นายก็เล่นเป็นเหรอ”  ริชาร์ดเอ่ยถาม

“นิดหน่อยน่ะ แต่ไม่ค่อยได้เล่นบ่อยเท่าไหร่หรอก”  ริชาร์ดพยักหน้า ก่อนจะเริ่มตักอาหารเข้าปาก

“นายไม่ไปทำงานเหรอ”  พอเอะใจได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในเวลางานก็ไม่ค่อยอยากจะรบกวนเลยเอ่ยถามกลับไปสั้นๆ ปีเตอร์ยักไหล่ไม่สนใจก่อนจะนั่งเท้าคางมองหน้าเขาอีกเสียด้วยซ้ำไป

“คุณเปลี่ยนไปเยอะนะ เดือนหนึ่งเอง” อีกฝ่ายถาม ริชาร์ดเลิกคิ้วเล็กน้อย นึกแปลกใจที่อีกฝ่ายก็มองเขาอยู่เช่นกัน

ทางฝ่ายของปีเตอร์ เขาลอบสังเกตอีกฝ่ายมาได้สักพักแล้ว ยอมรับว่าค่อนข้างเซอร์ไพรส์ที่อีกฝ่ายมาโผล่ที่ร้านแบบนี้ ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีกด้วยซ้ำ เดือนเดียวที่ผ่านมาไม่ทำให้อีกฝ่ายดูดีน้อยลง แต่กลับดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างรุนแรง ยอมรับว่าตลอดทั้งเดือนเขานึกถึงคุณคนข้างหน้าบ่อยมาก แต่ก็นั่นแหละ คิดว่ายังไงก็คงไม่มีโอกาสได้เจออีก ไม่น่าเชื่อว่าจู่ๆจะมาให้เจอเองแบบนี้

เดี๋ยว นี่ไม่ใส่เสื้อเดินรอบหาดเลยเหรอ

“คุณไม่ร้อนหรือไงถอดเสื้อเดิน” อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ก่อนจะก้มลงมองร่างตัวเอง ปีเตอร์ชักจะหงุดหงิดนิดหน่อยที่อีกฝ่ายดูดีขึ้นมามาก เพิ่งจะได้เห็นว่าคนตรงหน้ามีบอดี้ที่เพอร์เฟคขนาดนี้  ลอนตรงหน้าท้องนั่นล่อลวงสายตาเขาได้ดีชะมัด

“ร้อนจะตาย อีกอย่างถอดอวดสาวเรียกเรทติ้งสักหน่อยก็ดี”

อะไรนะ?

เด็กหนุ่มผมทองขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็นั่นแหละ เขาเป็นคนที่สนใจอีกฝ่ายข้างเดียวนี่ จะให้ไปบังคับว่าไม่ให้ทำมันก็ใช่เรื่อง

“ว่าแต่นายเถอะ เมื่อกี้น่ะ แฟนเหรอ น่ารักดี”

หืม? แฟน? เมื่อกี้นี้เหรอ….

อ่า  เขาเห็นเราตั้งนานแล้วเหรอเนี่ย ว้าว ใจเต้นเลยแฮะ

“คุณเห็นด้วยเหรอ”

“ก่อนเข้ามาในร้าน อยู่ตรงดริ้งค์บาร์มา ไม่ได้จะละเมิดความเป็นส่วนตัวนะ เอาเป็นว่านายไม่บอกก็ได้”  ริชาร์ดเอ่ยทีเล่นทีจริงอย่างขำๆ อนจะจ้วงอาหารเข้าปากไปอีกคำ

“งานน่ะ” ปีเตอร์ตอบ

“หืม งาน?”

“คล้ายๆโฮสต์ นั่นแหละ คนมาที่นี่บางคนไม่ได้อยากมาเล่นน้ำอย่างเดียวหรอก” ปีเตอร์ว่าออกมาพลางเหลือบมองอีกฝ่าย ดูท่าทางริชาร์ดสนใจเรื่องขอเขาน่าดูเลยแฮะ

“นี่นาย..” ริชาร์ดพูดออกมาเสียงเบา เมื่อเริ่มนึกอะไรได้ เขาเริ่มตงิดๆนิดหน่อยตั้งแต่ที่หมอนี่บอกว่าเป็นโฮสต์แล้ว อย่าบอกนะว่าไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้ามันหาเงินด้วยร่างกายน่ะ

“คุณหยุดความคิดของคุณเดี๋ยวนี้เลยริชาร์ด”  ปีเตอร์ที่พอจะเดาความคิดอีกฝ่ายออกเลยรีบพูดออกมาเสียงแข็ง  ให้ตายสิ!ฉลาดขนาดนั้นทำไมถึงคดอะไรโง่ๆได้วะ  ชักจะหงุดหงิดนิดหน่อยแล้วที่อีกฝ่ายคิดแบบนั้น ริชาร์ดคิดอะไรเขาก็พอจะดูออก สีหน้าแบบนั้นเขาเห็นมานักต่อนักแล้ว

“ผมแค่ไปเดินเป็นเพื่อน พาวนรอบหาด คล้ายๆไกด์ บางทีก็ได้ดื่มด้วย แค่นั้น ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าไปทั่วสักหน่อย”  ปีเตอร์รีบอธิบาย เดี๋ยวคนตรงหน้าจะเข้าใจผิดอีก

“อ๋อ ก็นึกว่าทำงานแบบนั้น เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่านะ”

“ช่างมันเถอะ ใครที่เห็นก็คิดแบบนั้นแหละ” ปีเตอร์กล่าวปัดๆ  นั่งมองอีกฝ่ายกินอาหารต่อไปเรื่อยๆ คนในร้านเริ่มน้อยลงแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่สองสามคน  เขาไมจำเป็นต้องลุกทำงานก็เลยนั่งแช่อยู่ที่โต๊ะนี่

 แหงล่ะ นั่งมองหน้าคุณคนนี้แล้วรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย

เวลาล่วงเลยผ่านไป ริชาร์ดกินอาหารจนหมด เขาก็จัดการจ่ายเงินกับเด็กผมทองตรงหน้า ยอมรับว่าหมอนี่ทำเขาอึดอัดเล็กน้อย ก็นั่นแหละ หมอนี่นั่งจ้องเขาตลอดเวลาที่กินเลยนี่หว่า ใครบ้างมันจะไม่อึดอัด อีกอย่าง หมอนี่ก็เป็นเกย์ด้วย โดนจ้องแบบนั้นมันก็เสียวหลังแปลกๆ ไม่นานนักเด็กผมทองก็เดินอารมณ์ดีกลับมาหาเขาพร้อมกับเงินทอน ริชาร์ดเลยจัดการยัดแบงค์หนึ่งใบใส่ในมือเด็กตรงหน้าเป็นทิปเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร คุณเก็บไว้เถอะ”

“เอาไป ฉันรวยน่า” ริชาร์ดว่า แล้วพยายามยัดเงินใส่มือคนตรงหน้า จนในที่สุดเด็กก็ยอมรับเงินเขาไปจนได้

“ดีใจที่เจอนายอีกนะ เอาเป็นว่าฉันจะกลับแล้ว โทมัสรออยู่”

“เขามาที่นี่ด้วยเหรอ?”  ปีเตอร์ถามด้วยความสงสัย

“ฉันบังคับมาน่ะ ไปล่ะ” ริชาร์ดตัดบทสั้นๆ ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน เขาเดินเตาะแตะไปตามหาด ให้คลื่นพัดเอาน้ำมาโดนเท้า อากาศร้อนๆแบบนี้ทำเขาอยากจะนอนอาบแดดให้ผิวมันเซ็กซี่จริงๆเลยให้ตาย

“เฮ้ ริชาร์ด”

ปีเตอร์ที่เดินตามริชาร์ดมาตะโกนขึ้น ก่อนที่จะรีบวิ่งมาหาอีกฝ่าย ริชาร์ดมองด้วยสีหน้างุนงง พอปีเตอร์วิ่งมาถึงตัว เขาก็เลยรอฟังสิ่งที่เด็กจะพูดออกมา

“ว่าไง ฉันลืมอะไรเหรอ”

“เปล่า แค่อยากมาเดินเป็นเพื่อน เหงาว่ะ”

ห้ะ?....

แน่นอนว่าปีเตอร์เข้าใจดีว่าสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่ายหมายความว่ายังไง และแน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยให้โอกาสดีแบบนี้หลุดมือแน่ๆ  อุตส่าห์ได้เจอกันอีกรอบทั้งทีจะให้ปล่อยไปได้ยังไง

คนอย่างปีเตอร์ ถ้าถูกใจไม่มีวันปล่อยให้รอดหรอก

“เอาสิ” แต่ถึงจะงงกับเหตุผลของคนตัวเล็กกว่าเขา เขาก็ยอมให้อีกฝ่ายเดินตามมาด้วย สาวๆที่เดินผ่านหลายคนมองมาที่ริชาร์ด แน่นอนว่าริชาร์ดค่อนข้างจะพอใจที่ว่าสาวๆยังคงสนใจในตัวเขาอยู่ นั่นก็แปล่า การงานไม่มีผลต่อความหล่อของเขาเลยแม้แต่น้อย

โอ้โห โคตรอวยตัวเองเลยว่ะ

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า ร้อนเหรอ”  พอกลับมาสังเกตเด็กหนุ่มข้างตัว เขาก็พบว่าไอ้เด็กนี่กำลังหน้านิ้วคิ้วขมวดมองไปยังสาวๆหลายคนที่มองมา ทำเอาริชาร์ดเลิกคิ้ว

หมอนี่ไม่ชอบผู้หญิงนี่หว่า

“เปล่าหรอก คุณเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ” กลับกลายเป็นว่าริชาร์ดนั่นแหละที่โดนถามกลับเสียเอง

“เอ่อ มันก็

“ไอ้เวรปีเตอร์!!!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบจนจบประโยค เสียงตะโกนก็ดังมาจากริมหาดไม่ไกล  ทั้งสองคนหันไปมอง ก็เห็นเป็นไอ้โล้นเดินมาแต่ไกล พร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคนเดินมา ริชาร์ดเหลือบมองคนข้างตัว ปีเตอร์กำลังมองสามคนนั้นอยู่เหมือนกัน

“เพื่อนนายเหรอ”

“ไม่ ไม่ใช่เพื่อน”

อ้าว เวรล่ะ ดูท่าทางจะมีมวยไหมวะเนี่ย ฉิบหาย แล้วเขาจะมาอยู่ตรงนี้ทำไมวะ

“แก เจอตัวสักที! คิดว่าแกจะหนีฉันไปได้สักกี่น้ำ!

“เจ้าหนี้น่ะ ต้องรีบหนี” ปีเตอร์ลุกลี้ลุกลนหาทางหนีเมื่อเห็นว่าสามคนนั้นเข้ามาใกล้ ไอ้โล้นนั่นเป็นเจ้าหนี้เขา มันปล่อยกู้ให้คนละแวกนี้ไปยืมมัน และนั่นก็รวมถึงเขาด้วย เงินที่เขายืมมันมาเขาเอาไปละลายกับบ่อนจนหมดแล้ว ไม่ได้อะไรกลับคืนมาอีกต่างหาก

เวรเอ้ย บรรยากาศกำลังดีอยู่แล้วเชียว ไม่น่าจะต้องมาเจอเจ้าหนี้อย่างไอ้พวกนี้เลย

ต้องหนี!

“แกจะหนีไปไหน!!

“วิ่งเร็ว!  ปีเตอร์กระตุกข้อมืออีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าริชาร์ดจะไม่ให้ความร่วมมือ เขาเพิ่งจะรู้ว่าความจริงแล้วริชาร์ดค่อนข้างแข็งแรง แรงฉุดของเขาแทบจะไม่มีผลอะไรเลยกับริชาร์ด คนตัวสูงกว่าแค่เซนิดหน่อยเท่านั้น

โธ่เอ้ย!เขาอยากจะคุกเข่าขอร้องให้อีกฝ่ายออกวิ่งได้แล้ว!

“ริชาร์ด!เราสู้มันไม่ไหวหรอก หนี!

“ไอ้พวกนี้มันรังควานนายขนาดนั้นเลยเหรอ” ริชาร์ดตวัดสายตามองปีเตอร์

“นิดหน่อย แต่ไปเถอะ!มันมาแล้ว”

“ในที่สุดฉันก็เจอแกสักทีไอ้ปีเตอร์! จับมันมา!” แต่ดูท่าเขาสองคนจะหนีไม่ทันเสียแล้ว โล้นสั่งให้ลูกน้องสองคนเดินมาทางเขา แต่ยังไม่ทันที่สองคนนั้นจะมาถึงตัว ภาพตรงหน้าก็ถูกบดบังด้วยสะบักของผู้ชายข้างหน้าเขา ริชาร์ดดึงปีเตอร์ไปไว้ด้านหลังก่อนจะยืนจ้องหน้าสองคนที่กำลังเดินเข้ามา

“เฮ้ๆ ใจเย็นสิพี่ชาย นี่มันเรื่องอะไรกัน ถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกันเลยเหรอ”

“มันไม่ใช่เรื่องของแกว่ะไอ้หน้าหล่อ เอามันมาให้ฉัน ถ้านายไม่อยากเจ็บตัว”

“คุณจะทำอะไร!  ปีเตอร์ถามเสียงตระหนก ริชาร์ดหันกลับไปปรามเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับสามคนตรงหน้าต่อ

“หมอนี่ติดเงินพวกนายเท่าไหร่ บอกมา” ริชาร์ดเอ่ยถาม

“ห้าร้อยเหรียญ มันไม่จ่ายมานานแล้ว ดอกก็เพิ่ม รวมสองพันเหรียญ”

“ไอ้เวร!ฉันยืมแกแค่สามเดือน ดอกเบี้ยมันจะไปเยอะขนาดนั้นได้ไงวะ!” ปีเตอร์ที่ได้ยินดังนั้นก็เลยตะโกนกลับ ให้ตาย ย้อนเวลากลับไปเขาไม่น่าจะไปหลงเชื่อเพื่อนพวกนั้นเลย แม่งเอ้ย โดนตามล่าขนาดนี้ลำบากชะมัด

“มันไม่เกินไปหน่อยเหรอพี่ชาย คิดอัตราดอกเบี้ยเยอะขนาดนั้นมันค่อนข้างจะผิดกฎหมายนะ”

“มันไม่ใช่เรื่องของกฎหมายว่ะ จับตัวมันมา!   ริชาร์ดดึงอีกคนให้หลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะตะโกนออกไป

“ฉันจะจ่ายให้สองพันก็สองพัน เอาโทรศัพท์มาสิ”

“ริชาร์ด!!  ปีเตอร์เรียกชื่อเขาอย่างตกใจ บ้าเอ้ย หมอนี่จะมาจ่ายแทนเขาทำไม

“ริชาร์ด นี่มันไม่ใช่เรื่องของคุณ หยุดเดี๋ยวนี้!” ปีเตอร์จับแขนอีกฝ่ายไว้

“แกจะจ่ายแทนไอ้เด็กนั่นเหรอ” ไอ้โล้นถาม

“เออ เอาโทรศัพท์มา เลขบัญชีด้วย จะโอนให้” ริชาร์ดไม่สนใจปีเตอร์แล้วตอบกลับไอ้โล้น ตอนแรกมันมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็ยอมเดินเข้ามาหาเขาแล้วยื่นโทรศัพท์ให้

“อย่าตุกติก ฉันกระทืบแกหมดหล่อแน่”

ไม่รู้ว่าริชาร์ดจะรู้สึกยังไงกับการโดนขู่ด้วยความหล่อ หนักใจพิลึก

หลังรับโทรศัพท์มา เขาก็กดโทรหาเบอร์ของเพื่อนสนิท รอสายอยู่สักครู่ก็มีสัญญาณตอบตอบรับกลับมา

[ใครครับ]

“ฉันเองโทมัส มีเรื่องให้ช่วย”

[ริชาร์ด แกไปอยู่ไหนของแกวะ กลับมาเดี๋ยวนี้เลย!แล้วเอาโทรศัพท์ใครโทรมา บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาโทรศัพท์แปลกๆโทรเข้าเครื่องฉัน!]  ริชาร์ดขยับมือถือออกจากหูเล็กน้อยหลังอีกฝ่ายตะคอกกลับมา คิดไว้แล้วว่าหมอนั่นจะต้องอารมณ์เสีย

“เออ เนี่ยจะกลับแล้ว แต่มีปัญหา ช่วยหน่อย”

[อะไร]

“เอาโทรศัพท์ฉัน โอนเงินสองพันเหรียญเข้าบัญชีตามที่บอก”  ริชาร์ดว่าพลางสบตาไอ้โล้นตรงหน้า ดูท่าทางมันจะอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยนึงแล้ว

[นี่แกไปทำอะไรมา] เพื่อนรักถามเขาเสียงเขียว

“เออน่า รีบๆทำตามสิวะ” ริชาร์ดเร่งเพื่อน

[เออๆ บอกเลขบัญชีมาสิวะ]

ริชาร์ดเอ่ยปากถามเลขบัญชีจากไอ้โล้น ก่อนที่จะบอกต่อไปยังปลายสาย หลังจากที่คุยธุระเสร็จ ริชาร์ดก็โดนกระชากมือถือออกไปทันที ไอ้โล้นกดตัดสาย ก่อนจะรีบเข้าเช็คดูบัญชีทันที ไอ้เวรเอ้ย ไร้มารยาทฉิบหาย คนเขาคุยโทรศัพท์อยู่แท้ๆ

“โอเค แกไม่ได้ตุกติก รอดตัวไปนะปีเตอร์ แกโชคดีที่ได้ไอ้หล่อนี่เป็นคู่ขาคนใหม่ ไป กลับ!

“เดี๋ยว!” ริชาร์ดเรียกเอาไว้

“อะไร”

“อย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้อีก ฉันเตือนเอาไว้” ริชาร์ดจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

“เฮอะ คราวนี้ได้ผัวแล้วหรือไงวะไอ้เกย์ ไป!  ไอ้โล้นสั่งลูกน้องให้ถอยกลับ ริชาร์ดมองตามสามคนนั้นจนลับสายตาก็หันมามองคนด้านหลังตัวเอง  อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอก แต่ว่าพอนึกๆดูแล้วหมอนี่เป็นคนไปช่วยพวกเขาทำภารกิจยานั่นไว้แต่กลับไม่ได้อะไรตอบแทนด้วยซ้ำ การที่เขาช่วยไปมันก็คงจะเป็นของทดแทนคำขอบคุณให้อีกฝ่ายได้ล่ะนะ อีกอย่าง เขาเอ็นดูไอ้เด็กนี่จะตายไป

สำหรับคนอย่างริชาร์ดสองพันเหรียญไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าไหร่หรอก เขายังมีอีกเป็นปึกๆ

“คุณช่วยผมทำไม มันไม่ใช่เรื่องของคุณ” ปีเตอร์เอ่ย พลางจ้องหน้าริชาร์ด

“รางวัล” ริชาร์ดเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะเดินนำหน้าเตรียมจะกลับไปหาคนปลายสายเมื่อครู่

“รางวัล? รางวัลอะไรของคุณ” ปีเตอร์เอ่ยถาม แล้วรีบวิ่งตามริชาร์ดไป

“รางวัลเด็กดี”

“หะนี่คุณ อะไรกันวะ เด็กดีบ้าบออะไร”  ริชาร์ดหยุดเดิน ก่อนจะหันหน้ามามองเด็กผมทองข้างตัว อะไรมันจะช่างถามขนาดนั้น เขาช่วยไว้มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง ทีอย่างนี้ละถามมากเหลือเกิน ริชาร์ดเอื้อมมือไปจับหัวอีกฝ่ายแล้วโคลงไปมา ปีเตอร์ตาโตกับการกระทำดังกล่าวแล้วหุบปากฉับไปทันที คนอายุน้อยกว่าสบตาเข้ากับคนอายุมากกว่า ริชาร์ดยิ้มกลับมาหาเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนจนหน้าอกสั่นสะเทือนด้วยจังหวะแปลกๆไปครู่หนึ่ง

“อยู่กับฉัน ทำตัวเป็นเด็กดี แล้วฉันจะให้รางวัลอีก พีท”

ให้ตายสิวะ…..

เขาหลงตำรวจคนนี้เข้าเต็มๆเปาเลย

100%

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

82 ความคิดเห็น

  1. #82 fffan (@fffan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 13:38
    เนี่ยย ต้องโพนี้นะ 5555
    #82
    0
  2. #75 patchynan (@patchynan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:41
    โอ้ ความป๋านี้ โพไหนเนี่ย
    #75
    0
  3. #73 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:13
    จะเป็นป๋าเร๊อะริชาร์ด
    #73
    0
  4. #22 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    จะเป็นป๋าเลี้ยงหรอคะ? ริชาร์ด
    #22
    0