The lost tale online [Shonen-Ai]

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ม.ค. 64

ตอนที่ 13


หลิวหยางแทงมีดสั้นเข้าไปจะทะลุคอของมอนสเตอร์หมาป่า มันไม่ทันได้ครานครางอย่างเจ็บปวดชายหนุ่มก็กระชากมีดออกมาทีเดียวจนมันกลายเป็นแสงหายไป


หลิวหยางเปิดหน้าต่างตรวจเช็คเนื้อที่เขาล่ามาได้ เมื่อเห็นว่ามันยังไม่พอเขาก็มุ่งหน้าหาเยื่อตัวต่อไป


' อืมมมม...อะ..อ้ากกกกก ข้า ข้าคิดออกแล้ว คิดออกแล้วเจ้าหนู! '


อยู่ๆเสียงโวยวายของเฟรย่าก็ดังขึ้น


' กลิ่นอายที่ข้ารู้สึกจากศิลาคือกลิ่นอายของเจ้าเด็กผมแดงจอมโวยวายนั่นเอง ฮ่าาา ข้าคิดตั้งนานกว่าจะนึกออก.. '


ใช่ เธอคิดมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว


' ...เพราะผ่านมาตั้งพันปีแล้วข้าจึงเผลอลืมเจ้าเด็กนั่นไปสนิทเลย '


ในที่สุดหลิวหยางก็รู้สาเหตุที่เฟรย่าเงียบหายไป


' เจ้าหนูเย็นนี้ไปที่ศิลานั่นหน่อยได้มั้ยข้าอยากไปแกล้งเจ้าหนูนั่น '


" ข้างในศิลานั่นมีคนที่เหมือนกับคุณอยู่งั้นหรอ? "


' ใช่แล้ว '




เย็นวันหลังจากหลิวหยางส่งเควสเสร็จเขาก็แวะมาที่ลานเล็กๆที่มีแผ่นศิลาอยู่เพราะคำคะยั้นคะยอของเฟรย่าที่อยากมาเจอคนรู้จัก ตรงจุดนี้ร้างผู้คนโดยสมบูรณ์ให้บรรยากาศเงียบเหงาไม่น้อยเลย


' เจ้าหนูทาบมือที่สองข้างลงบนศิลาสิ '


ชายหนุ่มทำตามที่นางบอก ฉับพลันประกายไฟฟ้าสีเงินก็ล้อมมือทั้งสองข้างของเขาหลังจากนั้นมือของเขาก็เข้าไปในศิลาทามกลางเสียงเชียร์ของเฟรย่า


ตอนนี้ชายหนุ่มโพล่ออกมาที่ช่องเขาแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเฆมสีดำ ลมแรงพัดเข้ามาในช่องเขาจนเกิดเสียง


' สร้างมิติได้ไร้รสนิยมชะมัดเลย '


เมื่อได้ยินประโยคนี้หลิวหยางพลันนึกถึงหมู่บ้านร้างที่เต็มไปด้วยวิญญาณของเฟรย่าทันที


คลืนนนน


" ใครกันที่กล้าบุกเข้ามาในมิติของข้า "


เสียงดังมาพร้อมกับการปรากฏตัวชายหนุ่มในชุดเกราะเหล็ก เส้นผมสีแดงสดราวกับเลือดปลิวไปกับสายลม ชายคนนั้นโพล่ขึ้นมาตรงหน้าหลิวหยางห่างไปไม่ถึงหนึ่งเมตร ชายผมแดงยืนกอดอก เชิดหน้าดูท่าทางหยิ่งยโส


" ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของยายแก่ที่ข้ารู้จักจึงได้ออกมาดู แต่เจ้าเป็นใครกันละเนี้ย "


" ยะ ยายแก่รึ นี่เจ้ากล้าเรียกว่ายายแก่งั้นหรือ ไอ่เจ้าเด็กแก่แดดขี้เก็ก เจ้าลืมไปแล้วหรือไม่เจ้าเคยสาบานว่าจะเรียกข้าว่าพี่สาว " เสียงของเฟรย่าดังขึ้นมา


ชายผมแดงดูตกใจกับเสียงที่อยู่ๆก็ดังขึ้นเมือได้สติเขาก็ตะโกนโต้กลับไป


" หนวกหูน่า สาบงสาบานอะไรกันข้าไม่เคยทำ! "


" ไม่เคยทำอะไรกันละ ข้าจำได้ตอนอายุ 15 เจ้าเคยมาท้าข้าประลอง โดยบอกว่าถ้าเจ้าชนะข้าได้ดาบที่ประดับอยู่บนผนังคฤหาสถ์ของข้าเป็นของรางวัล ข้าเลยยื่นข้อเสนอไปว่าเจ้าต้องสาบานว่าถ้าข้าชนะเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาว แน่นอนว่าข้าชนะข้าอย่างง่ายดาย เพราะฉนั้นเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาว "


" นั่นท่านพูดเองเออเองต่างหาก ข้ายังไม่ได้สาบานเลยซักครั้ง! "


" แล้วพอประลองแพ้เจ้าก็ร้องให้ขี้มูกโป่งวิ่งหนีไปยังไงละ  "


" ข้าไม่ได้ร้อง!! "


" เจ้าร้อง!! "


" ก็บอกว่าไม่ได้ร้องไง!! "


เสียงของหญิง(ไม่)สาวตะโกนทะเลาะกับชายผมแดงที่เถียงกลับมาจนคอเป็นเอ็นดังจนหลิวหยางรู้สึกว่าบางสิ่งในหูของเขากำลังออกมาเต้นระบำ


" ก็บอกว่า- "


" พอเถอะ " หลิวหยางเอ่ยห้ามเพราะรู้สึกทนไม่ใหว


ชายผมแดงปล่อยไอปลอมออกมาเเล้วเริ่มพูดอีกครั้ง


" ช่างเรื่องไร้สาระไปก่อนเถอะ แต่เจ้าหนูหัวทองข้ามีเรื่องจะถามเจ้า "


พูดแล้วชายผมแดงก็เดินมาคว้าไหล่ทั้งสองข้างของหลิวหยาง


" เจ้าเคยเจอกับมังกรใช่รึป่าว ข้าได้กลิ่นมังกรมาจากตัวเจ้า "


หลิวหยางงุนงงกับสิ่งที่ชายผมแดงถามเพราะเขาไม่เคยเจอมังกรในเกมนี้เลยซักครั้งจึงเลือกตอบไปตามตรง


" ไม่เคย "


" ไม่เคยเลย?... หรือไม่เจ้าก็อาจจะไม่ได้เจอมังกรเป็นๆ อาจจะเป็นใข่ก็ได้ เคยเห็นใข่ที่มีสีหรือรูปร่างแปลกๆบ้างไหม? " เมื่อถูกถามอย่างงั้นก็คิดถึงใข่สีปริศนาที่เขาได้รับมา เขานำมันออกจากช่องเก็บของ ชายผมแดงเมื่อเห็นใข่สีแดงในมือของหลิวหยางก็ตาเป็นประกายทันที


" ใช่ ต้องใช่แน่นี่ละคือใข่มังกร! "


" ทำไมเจ้าถึงมั่นใจนักละทั้งที่ตัวเจ้าเองก็ยังไม่เคยได้เจอมังกรตัวเป็นๆเลยแท้ๆ " เฟรย่าพูดขึ้น


" ข้ามั่นใจเพราะข้าจำกลิ่นได้! "


" กลิ่นที่เจ้าจำได้มันคือกลิ่นของเกร็ดที่พวกบาทหลวงในโบสถ์อ้างว่าเป็นเกร็ดของมังกร แต่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย! มีแต่ตำนานที่เขียนเอาไว้บนแผ่นหิน แต่ไม่มีใครเคยเจอมังกรที่แท้จริงมาก่อนเลย ริชาร์ดเจ้าเคยล้มเหลวมาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าก็ยังคงจะไล่ตามต่อไปอีกงั้นหรือ "


เมือฟังเฟรย่าพูดชายผมแดงนามริชาร์ดก็เงียบลงเขาดูลังเล


" ใช่แล้วข้าล้มเหลวซ้ำแล้วเล่าในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ข้ายังไม่ยอมแพ้หรอก ข้าจะพิสูตรให้ท่านดูว่าใข่ใบนี้คือใข่มังกรจริงข้าจะฟักมันเองไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ใหน!! " ริชาร์ดพูดด้วยเสียงอันแน่วแน่


" หึ ก็ได้ข้าจะรอดูนานแค่ใหนที่เจ้าว่าข้าก็จะรอ!! "เฟรย่าเองก็ตอบชายผมแดงด้วยเสียงแบบเดียวกัน


" แต่ผมไม่ได้จะอยู่ที่เมืองนี้นานนัก... "


" ... "


" ... "


" ...แล้วใข่ใบนี้มันก็เป็นของผมถ้าผมไปมันก็ต้องไปกับผมด้วย "



บรรยากาศหลังจากหลิวหยางพูดประโยคนั้นจบเงียบจนได้ยินแต่เสียงลมที่พัดผ่าน...






*ยังไม่ได้แก้คำผิด




ไรต์แพ้อากาศกินยาแล้วหลับไปทั้งวันเลย วันนี้เอาไปตอนเดียวก่อนนะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #16 1414 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 21:25

    พักผ่อนเยอะๆครับ หายไวๆ

    #16
    0
  2. #15 Luvyday2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 19:35
    เงียบสงัด น้องจี้ได้ใจมาก555🌼😆🌼
    #15
    0