เกิดใหม่ทั้งทีทำไมต้องเป็นจอมมาร •Yaoi/จีนโบราณ•

ตอนที่ 2 : กลายเป็นประมุขพรรคมาร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    13 ต.ค. 62


? cactus











-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

 

 


 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รอบข้างเงียบสงบ ที่นี้ไม่มีแม้แต่ท้องฟ้าทุกสิ่งเป็นสีดำมืด มีแค่เส้นทางเดินสีขาวที่ทอดยาวไปผมเดินไปข้างหน้าไม่รู้จุดหมาย รู้เพียงแต่ว่านั่นเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ รอบๆตัวของผมมีรูปภาพมากมายลอยอยู่ในอากาศ ทุกๆภาพมักจะมีคนคนหนึ่งอยู่ในนั้นเสมอ บางภาพก็หัวเราะบางภาพก็ร้องให้ ในทุกๆภาพที่ผ่านไปเขาค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

 

เขาคนนั้นก็คือตัวผมเอง

 

ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ภาพๆหนึ่ง ตัวผมที่ล้มลงกับพื้นและแน่นิ่งไป ที่ใกล้ๆกันนั้นมีกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มใหญ่กำลังทะเลาะต่อยตีกัน มีหนึ่งในนั้นที่ในมือถือปืนอยู่ เขาเล็งปลายกระบอกปืนมาทางทิศทางที่ผมอยู่ ผมมองภาพนั้นแล้วคิด

 

ชีวิตคนเรามันจบง่ายขนาดนี้เชียวหรอ?

 

เพียงแค่เสี่ยววินาทีที่ผมช้ากว่าคนอื่น มันทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างจบลง ชีวิตที่ผ่านมาที่ผมพยายามตะเกียดตะกายเพื่อมีชีวิตอยู่ มันจบลงด้วยปืนกระบอกเดียว...

 

ผมละสายตาจากภาพนั้นมองไปทางเส้นทางที่ผมกำลังเดิน มันจบลงแล้ว ไม่มีทางให้ผมไปต่อ ขณะที่ผมกำลังยืนนิ่งอย่างจนปัญญาและกำลังถอยหลังกลับ ผมรู้สึกได้ถึงแรงพลักจนตัวผมถลาไปข้างหน้า และตกลงไปในความมืดที่ไม่สิ้นสุด

 

!!!

 

ผมไม่ทันแม้แต่จะได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ สิ่งต่างๆรอบตัวของผมถูกความมืดไปจนหมดไม่เหลือแสงสว่างใดใดเลย...


สติของผมดับลง

 

          ผมคอยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งกระพริบตาปลิบๆเพื่อปรับโฟกัสของภาพรอบข้างให้ชัดเจนขึ้น ผมลุกขึ้นนั่งมองไปรอบตัว

 

          ผมอยู่ที่ไหน!!?

 

          บรรยากาศรอบข้างเหมือนกับว่าตัวผมหลุดเข้ามาอยู่ในยุคจีนโบรานหรือหนังจีนกำลังภายในเรื่องไหนซักเรื่อง


             ผมลุกออกมาออกจากเตียงเดินไปที่หน้าต่างที่อยู่ข้างๆ แต่ผมก็ต้องหยุดชะงัดเมื่อเดินผ่านบานกระจกสีทองบานใหญ่ที่สามารถส่อเห็นได้ทั้งตัวของผม


             แต่คนที่สะท้อนอยู่ในนั้นกลับไม่ใช้ตัวผม ผมมองมันดวยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่ทุกครั้งที่ผมขยับและแสดงสีหน้าตกตะลึกสิ่งที่อยู่ในกระจกก็สะท้อนออกมาให้เห็นหมดว่า นี่คือตัวผม


             " อึก...โอ้ย!! " 


            ภาพความทรงจำบางอย่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก มันทำให้ผมปวดหัวเหมือนหัวกำลังระเบิด


            " แฮ่กๆ "


            ผมถอยหลังและนั้งลงบนเตียงอย่างหมดแรง คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น ผมยังจำได้ว่าเดิมทีชื่อของตัวเองคือเอกนภา ไม่ใช่ชื่อหวงเหวินอี้ อย่างที่ได้รับรู้ไปเมื่อกี้วินาทีที่แล้ว ผมเป็นแค่นักศึกษามหาลัยรัฐธรรมดาๆคนหนึ่ง ไม่ใช่ประมุขพรรคมารผู้โหดเหี่ยม


             แต่...ในตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตัวตนในตอนนี้ของผมเป็นอยู่ในตอนนี้คือหวงเหวินอี้ประมุขแห่งพรรคมารฟ้า!! 


             ผม...


              ไม่ได้อยากเป็นเลยซักนิด!!




-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-



             หลังอาศัยร่างของหวงเหวินอี้มาได้สองอาทิตย์ ผมรู้ถึงความลำบากของการแกล้งเป็นคนอื่นจนเริ่มเข็ดขยาด!  อยู่ต่อหน้าคนอื่นผมต่อเกร็งหน้าให้ดูเย็นชาตลอดเวลาจนหน้าผมแทบแข็งเป็นหิน แล้วยิ่งการที่หวงเหวิงอี้มีนักรบเงาค่อยตามอารักษ์ขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ทุกครั่งที่เดินไปมาผมต้องคอยละแวงว่ามีคนมองผมอยู่รึเปล่า ยิ่งตอนอาบน้ำก็ยังไม่เว้น! ผมต้องหาเหตุผลให้พวกเขาหยุดทำงานกันไปซักพักก่อนที่ผมจะเป็นบ้าและเคลียดลงกระเพาะ!! 


              ตอนนี้ผมกำลังนั้งอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิชากระบี่วิชาหนึ่งที่ผมแอบฝึกอยู่แบบลับๆ ก่อนหน้านี้ผมอ่านหนังสือวิธีการโคจรลมปราณดูและทดลองทำดูปรากฎผลสำเร็จออกมาอย่างง่ายดาย คาดว่าจะเป็นอิทธิพลมาจากร่างของหวงเหวิงอี้ที่สำเร็จวิชาโคจรลมปราณทะลวงกำแพงครบเก้าขั้นไปเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาผมบางที่ต้องมานั้งศึกษาใหม่ตั้งแต่ต้นเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้อย่างหวงเหวิงอี้รึเปล่า


               หวงเหวินอี้มีศัตรูอยู่รอบทิศถึงจะมีลูกน้องคอยเป็นมือเป็นเท้าให้อยู่มากมายเช่นกัน แต่ผมไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ดังนั้นจึงต้องกันไว้ก่อนดีกว่าแก้ทีหลังจะไม่ทันการเอา


               ทั้งพลังลมปราณ ทั้งพลังฝ่ามือ ทั้งพลังดัชนีและวิชากระบี่ หวงเหวิงอี้ล่วนเป็นเลิศหมด


               ผมว่าเขาเป็นปีศาจอย่างที่คนเขาว่ากันจริงๆนั่นแหละ


               พูดถึงเรื่องหวงเหวินอี้ ก่อนหน้านี้ผมลองทบทวนความทรงจำของเขาดูอีกที่เพื่อค้นหาสาเหตุว่าทำไมผมที่ตายไปแล้วถึงเข้ามาอยู่ในร่างของเขาได้ แต่ก็ต้องพบกับความผิดปกติบางอย่าง...ตอนนั้นผมนึกขึ้นมาได้!! ในความทรงจำของผมคนที่ผลักผมจนตกมาจากเส้นทางนั่นคือหวงเหวิงอี้!! แม้ตอนนั้นจะยังไม่ทันได้ตั้งตัวดีก็ตามตอนกำลังจะหันหลังกลับผมเห็นแบบนั้นจริงๆแม้จะเห็นแบบไม่ชัดก็ตาม


               ทำไมเขาถึงไปอยู่ที่นั่น?


               หรือว่าเขาเองก็ตายแล้ว...


               ผมคิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้น แต่มันแปลกเพราะความทรงจำสุดท้ายที่อยู่ในสมองของเขามีเพียงแค่ไปนั่งดื่มชากับเพื่อนคนหนึ่งกลับนอนตามปกติไม่มีสิ่งผิดแปลกใดใด


               ตอนแรกผมสงสัยว่าเขาอาจโดนลอบทำร้ายตอนหลับ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนความคิดใหม่เมื่อรู้ว่ากรณีแบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งแต่คนเหล่านั้นก็ถูกจัดการไปก่อนที่จะถึงตัวหวงเหวิงอี้ด้วยซ้ำ(แต่ถึงจะมาถึงมือเขาได้ผมว่ามันก็ไม่รอดเหมือนกัน?)


               มืดแปดด้านแล้วจริงๆ ผมไม่รู่ว่ามันเป็นฝีมือใคร มันทำได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไร มันลงมือยังไงแม้แต่หวงเหวิงอี้คนนั้นก็ยังไม่รู้ตัว


               ตอนนี้สิ่งที่ผมรู้มีสิ่งเดียว มันเป็นคนใน เป็นใครซักคนในพรรคมารฟ้าและเป็นใครซักคนที่หวงเหวิงอี้ไว้ใจจนเปิดช่องโหว่ให้มัน


             ผมสาบานว่าจะหาตัวคนร้ายในเจอให้ได้!


             ช่วงสายผมออกมาเดินสำรวจไปทั่วพรรคเดินไปทุกตึกให้ผู้คนหวาดกว่าเล่น ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมีแต่ผู้คนคำนับให้อย่างนอบน้อม ให้ความรู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นเจ้าพ่อมาเฟียที่กำลังเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยของลูกน้อง ต่างกันแค่ผมไม่ได้กำลังทำอย่างงั้นผมแค่กำลังจับพิรุธคนอยู่เท่านั้น


              ผมจะสวมวิญญาณโคนันคุงเพื่อสืบหาคนร้าย!!


               ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงที่ลานฝึกของพรรคมารฟ้าเหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายกำลังยืนมุงอะไรบางอย่าง ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สังเกตุเห็นผม ผมเลยเดินเข้าดู


                  " พวกเจ้ากำลังมุงดูอะไรกันอยู่? " ผมถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆตัว


                    " ก็เจ้าเด็กใหม่ไป๋ชุนมันไปท้าสู้กับท่านจิวหลงอีกแล้วน่ะสิ " เขาตอบโดยไม่หันมามองหน้าผมด้วยซ่ำ มัวแต่ชะเง้อคอยาวเป็นยีราฟมองผ่านฝูงชนไปสองประเด็นหลักของวันนี้


                    เจ้าเด็กไป๋ชุนกับลี่จิวหลง 


                    ไป๋ชุนเป็นเด็กใหม่มีฝีมือที่เข้ามาอยู่พรรคมารฟ้าได้ไม่กี่เดือน ทั้งบ้าดีเดือด แถมไม่เจือมตัว ท้าสู้กับยอดฝีมือในพรรคไปทั่ว แม้จะพอมีฝีมืออยู่บ้างแต่ก็ยังไม่ถึงขัน บางครั้งจึงถูกหัวเราะเยาะและด้วยประวัติท้าสู้ร้อยครั้งแพ้ร้อยครั้งของเขายิ่งทำให้เขาเหมือนเป็นตัวตลกของพรรค 


           ผลัก! ตึงงง


           ทุกอย่างจบลงด้วยกระบวนท่าเดียว ไป๋ชุนล้มลงนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ทุกคนต่างละความสนใจจากเขา บางคนเริ่มสังเกตุเห็นว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ด้วยก็พากันหน้าซีดสลับแดงตัวแข็งทื่อเรียกความสนใจจากคนอื่นให้มองตาม เมื่อพวกเขาเห็นผมก็มีปฏิกริยาไม่ต่างกัน ผมทำมือเป็นสัญญาณให้พวกเขาเงียบๆแต่ไม่รู้ทำไมพอพวกเขาเห็นผมทำแบบนั้นใบหน้าของพวกเขาผลันแดงเป็นลูกมะเขือเทศกันไปหมด ผมงงเล็กน้อยแต่ทำเป็นไม่สนใจ โบกมือไล่คนเหล่านั้นให้ไปทีอื่น เดินเข้าไปหาลี่จิวหลงเขาดูจะแปลกใจที่เห็นผมอยู่ที่นี่ไม่น้อย


           " ข้าอยากคุยกับเขา " ผมใช่น้ำเสียงโทนเรียบๆบอกเขาและมองไปที่ไป๋ชุนที่นอนหมดสภาพบนพื้น ลี่จิวหลงมองผมสลับกับไป๋ชุนก่อนจะทำหน้าเข้าใจแล้วเดินจากไป


           ลี่จิวหลงนอกจากจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับหวงเหวิงอี้แล้วเขายังเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง เป็นคนที่เรียกได้ว่าได้รับการยอมรับจากหวงเหวินอี้อีกด้วย เขาเป็นมือขวาของหวงเหวินอี้ นั่นหมายความว่าหวงเหวินอี้ไว้ใจเขามาก


          ...ก็ไม่ได้อยากจะสงสัยหรอกนะแต่มันช่วยไม่ได้นี้หว่า เขาเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย ที่สำคัญในวันนั้นเขาเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับหวงเหวินอี้


         ผมมองเขาจนสุดสายตาแล้วหันมาสนใจร่างที่นอนอยู่บนพื้นแทน...



100%


         

ได้ประมาณนี้ละ สุดๆแล้ว

เจ้าค่าเอ๋ยลงครบแล้วจ้าาาาา

มาอ่านกันเร็ววววววว(โฆษณาๆ)


* แก้เนื้อหาตกหล่นเล็กน้อย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #17 phetlovrwwww (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 13:37
    ใครเป็นคนฆ่า รีบมาอัพนะไรท์
    #17
    0
  2. #13 TEEMOMO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 21:59
    ชอบมากเลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ >< สู้ๆค่ะ
    #13
    0
  3. #12 เรนนี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:34
    แนวสืบสวนสินะ ว่าแต่เรื่องนี้ไม่ใช่ฮาเร็มใช่ไหมคะ
    #12
    0
  4. #8 MoePuncH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:43
    บรรยายดีมากๆเลย เเต่เอ๊ะ!พวกที่หน้าเเดงเนี่ยหุๆๆ
    #8
    0
  5. #7 สายฝน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 21:16
    น่าสนใจมากเลยค่า จะรอนะคะ
    #7
    0
  6. #6 archmess (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 20:27
    รอนะคะ อ่านแค่นี้ก็อยากเจอพระเอกแล้วอ่ะ
    #6
    0