Wannabe your (boy) friend [NAMJIN]

ตอนที่ 2 : II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

'เจ็บเหมือนกันครับที่ชอบแต่ทำอะไรไม่ได้ เจ็บที่เห็นน้ำตาของเค้าแต่กลับซับน้ำตาให้เค้าไม่ได้ เจ็บที่เป็นสาเหตุที่ทำให้น้ำตานั่นมันไหลออกมา เจ็บที่ปลอบใจอะไรเค้าไม่ได้เลย พวกเราก็คงหายกันนะครับ เจ็บเหมือนกัน เจ็บเท่าๆกัน' -คิมนัมจุน

3 วันที่แล้ว

(บ้านซอกจิน)

"แม่ขอนะนัมจุน ถ้าเธอรักจินจริงๆปล่อยเค้าไปเถอะแม่อยากเห็นจินมีอนาคตที่ดี มีลูกมีหลานไว้สืบสกุล แม่ไม่ต้องการให้จินเป็นเกย์ไม่ใช่ว่าแม่รังเกียจรังชังอะไรหรอกนะแต่แม่อยากให้ลูกแม่มีอนาคต นัมจุนเข้าใจแม่ใช่มั้ย" เสียงหญิงวัยกลางคนพรรณนาหาคำต่างๆมาพูดโน้มน้าวใจอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงข้าม

"ครับแม่ ผมเข้าใจครับงั้นผมขอตัวนะครับ" ผมตอบกลับพร้อมลุกออกจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาตอนนี้

'มันเจ็บแบบนี้เองนะ ทั้งที่เห็นว่าอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆแต่กลับไม่สามารถเอื้อมมือไปหาได้' ผมคิดในใจพร้อมกับก้าวเท้าไปยังรถยนต์คันโปรดแล้วรีบออกตัวให้เร็วที่สุด แต่ทำแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้หยุดน้ำตาได้เลยสักนิด

ปัจจุบัน

"จิน กูกลับห้องแล้วนะ" ผมตะโกนบอกจิน

'ทำไมเงียบจัง' ผมคิดในใจ

"อือ" จินตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

"กินไรยัง กูทำให้กินเอามั้ย" ผมเสนอจิน มันเป็นเพราะผมไม่อยากให้เราทะเลาะกันแบบนี้นานๆ

"ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเลยเนอะ" จินประชดผม

"อยากกินขนมมั้ยเดี๋ยวกูออกไปซื้อให้" ผมเมินคำพูดนั้นแล้วถามคำถามใหม่

"เนียนเก่งจังนะนัมจุน จำไม่ได้หรอเมื่อวานเกิดไรขึ้นอ่ะ" จินพยายามมั่วโมโหผม

"หรือว่ามึงอยากออกไปเดินห้างกับกูมั้ยกูจะซื้อของมาใส่ตู้เย็น" ผมเลือกที่จะเมินคำพูดของจินอีกครั้ง

"ไม่สนคำพูดเกย์อย่างกูหน่อยหรอนัมจุน" จินยังคงยั่วประสาทผมเรื่อยๆ

"จะพูดทำไมวะจิน" ผมหมดความอดทนแล้วจริงๆ

"ทำไม! รังเกียจกูรึไง" จินตะคอก

"แล้วมึงจะมายั่วโมโหกูทำไมวะ" ผมขึ้นเสียงใส่จิน

"หรือมันไม่จริง กูเป็นเกย์ที่ชอบมึงไงนัมจุน" จินพูด

"มึงจะพยายามพูดให้มันได้อะไรขึ้นมาวะจิน กูก็พยายามทำให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมอยู่นี่ไง" ผมพูด

"มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วนัมจุนไม่มีแล้ว กูกับมึงมันเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเว้ย" จินปล่อยโฮออกมา

"เราทำได้จิน แค่มึงลืม กูลืม แล้วเราก็กลับมาเป็นเพื่อนเหมือนเดิมไง" ผมอธิบาย

'พูดเหมือนง่ายมึงก็ทำไม่ได้ไอนัมจุน ไอโง่เอ๊ย' ผมคิดในใจ

"มึงก็พูดได้ดิมึงไม่ได้มาเจ็บเหมือนกูอ่ะมึงจะไปรู้อะไรวะ ใช่สิมึงไม่เคยรู้อะไรอยู่แล้ว ไม่รู้เหี้ยอะไรเลย" จินพูดเสร็จก็ออกจากห้องไป

'ผมเกลียด เกลียดที่ผมไม่สามารถก้าวขาวิ่งตามจินไปได้ เกลียดที่ทำได้แค่มองแผ่นหลังนั่นวิ่งออกไปลับตา เกลียดที่พูดให้จินรู้ไม่ได้ว่าผมก็เจ็บ เกลียดที่น้ำตามันไหลออกมาซ้ำแล้วซ้ำกับเรื่องเดิมๆนี่ ผมเกลียดทุกอย่างที่เป็นผม เกลียดเหลือเกิน' คำพูดพวกนี้ก็คงอยู่ได้แค่ในใจไม่สามารถออกมาจากปากผมได้เลยสักนิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น