Genie Boyz ผมมันห่วย ช่วยรักผมที!

ตอนที่ 5 : Genie boyz ep. 4 ::: การเอาคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มิ.ย. 57


ep.4 การเอาคืน


    

lChondong Partl

          “ตกลงนายได้โทรหาชองมีอามั้ย ฮุๆๆไอ้ยองชางหัวเราะร่าเมื่อมันและผมต้องเดินอ้อมจากด้านหลังโรงเรียนมายังหน้าโรงเรียนเพราะไม่อยากโดนคุณประธานนักเรียนดึงหู ดวงตามันเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่แค่สนใจเรื่องของผมแต่ในมือของมันคือกล่องโมเดลกันดั้มซีรีส์ใหม่ที่มันทุ่มเงินเก็บไปซื้อมาโดยเฉพาะ

          “อืมผมตอบไปสั้นๆ เจ้าหัวสีส้มแสบสันละความสนใจกับกล่องโมเดลกันดั้มทันที พลางเข้ามาเกาะแขนผม

          “แล้วเป็นไง *-*

          “ก็ไม่มีอะไรมากหึ...คนอย่างชเว ชอนตงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลยซักนิดที่ได้โทรหาสาวคนนี้ พอทักทายแค่แป๊บเดียวผมก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอแล้ว

          “ถ้าดวงดีจับได้คนสวยๆคงไม่ทำหน้าอย่างนี้ล่ะสิ ฮุๆๆ นอกจากจะไม่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามแล้วยังดวงจู๋สุดๆกรรม...พอได้ยินประโยคนี้อยากจะกระโดดถีบหลังมันซักที =_=

          ผมก็รู้ดีผมไม่หล่อ ทำตัวไม่โดดเด่น เรียนก็งั้นๆ นิสัยก็งั้นๆ แต่การที่ถูกเพื่อนสนิทล้ออย่างนี้มันก็เสียเซลฟ์นะครับพี่น้อง ผมพยายามไม่สนใจไอ้ยองชางพร่ำเพ้อถึงความห่วยของผม ซึ่งมันก็คือความจริงสินะ ผมรีบเดินนำหน้าไอ้ยองชางเพราะขี้เกียจสนทนากับมัน แต่ไม่วายที่มันจะเดินตามมาติดๆจน

          หน้าโรงเรียนมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังมุงอะไรไม่รู้อยู่ เรียกความสนใจของผมและไอ้ยองชางก็ไม่แพ้กัน เมื่อสาวสวยที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนคือ ‘ลีโซจู’ ยัยขี้เมาสุดโหดเพื่อนของยัยน่ารัก

          ว่าแต่ สายป่านนี้เธอมาทำอะไรหน้าโรงเรียนผมล่ะครับ

          “ชอนตงเสียงเรียกจากปากสาวหน้าสวยพร้อมสายตานับสิบมองมายังผมด้วยแววตาแปลกประหลาด เธอรู้จักชื่อผมด้วย =O= แถมยังเดินมาทางผมอีกต่างหาก

          “ลีโซจูรู้จักชื่อแกด้วยวุ้ย >___< นั่นๆๆชองมีอากำลังเดินมาพอดียองชางชี้ไปยังสาวเฉิ่มเบ๊อะกำลังเดินผ่านมาพอดีเป็นจังหวะเดียวกับที่โซจูเดินเข้ามากอดผม

          =O= กอด...ผม

          “เดี๋ยวๆๆ เธอจะทำอะไรน่ะผมดิ้นภายในอ้อมกอดของสาวหน้าสวย =O= อย่างกับฝันเลย ไม่คิดว่าหล่อนจะกล้าขนาดนี้

          “ฉันมาคิดๆดูดีๆฉันแสดงท่าทีไม่ดีแถมยังบังคับขู่เข็ญนายโซจูกล่าวด้วยท่าทีแปลกๆพลางจับมือผม เอาเป็นว่าฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว คบกับฉันได้มั้ย

          คบกับฉันได้มั้ย

          คบกับฉันได้มั้ย

 

          =O= พระเจ้า ได้โปรดตอบด้วยว่าผมกำลังฝันอยู่

          “นายและเธอมากอดกันทำไมหน้าโรงเรียนนี้ ไม่อายบ้างรึไงเสียงดุๆของบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานนักเรียนฝ่ายหญิงเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มหนาๆสองสามเล่ม โซจูจึงยอมปล่อยจากผมก่อนจะหันกลับไปหาต้นเสียง

          “เอวา นี่ฉันเองโซจูกล่าวอย่างว่าง่าย ดูสีหน้าคุณประธานนักเรียนจะตกใจไม่น้อยเมื่อพบว่าสาวสวยใจกล้าคนนี้คือเพื่อนสมัยเรียนโรงเรียนมัธยมต้นมาด้วยกัน

          “โซจู เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วนี่เธอกล้า...กอดหมอนี่หน้าโรงเรียนฉันเชียวเหรอ

          “ก็...โซจูเดินมากอดแขนฉันพลางกล่าวต่อ ฉันกำลังขอคบคนนี้อยู่น่ะ ^___^” ผมจะบ้าตาย หล่อนโปรยยิ้มหวานมาให้ผม อย่างกับคนละคนที่เจอเมื่ออาทิตย์ก่อน หรือว่าหล่อนเมาค้างกันจนสมองเลอะเลือนไปแล้ว =O=

          “ฮุๆๆกลายเป็นคนดังเลย รับปากเค้าไปสิไอ้ยองชางหัวเราะร่า

          “ถ้านายทำให้เพื่อนฉันเสียใจล่ะก็ นายเจอดีแน่เอวาทำเสียงดุพลางมองมายังผม

          “ไม่มีทางหรอกน่า ชอนตงเค้าออกจะน่ารักอย่างนี้โซจูกล่าวพลางกอดแขนผมแน่น

          “เอ่อ..ผม...ผมพยายามที่จะพูดแต่ดูเหมือนว่าคนรอบข้างผมจะชอบคิดเองเออเองกันไปหมดแถมยังโดนโซจูเอามือปิดปากอีก

          “คุณโซจู *-*” หนุ่มร่างท้วมเจ้าของตำแหน่งนักซูโม่ประจำโรงเรียน ‘บูริน’ วิ่งเข้ามาเกาะแขนโซจูทันที่ที่พบหน้าหล่อน พลางมองมาทางผมด้วยสายตาพิฆาต แกเป็นใครวะ ไม่ยักกะเคยเห็นหน้า

          แล้วแกเป็นใครล่ะวะ =_=

          “เขาคือชเว ชอนตง แห่งห้องจีนี่น่ะยองชางตอบแทน -*- ไอ้อ้วนนี่มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัว ใบหน้ากวนประสาทชะมัด

          “ห้องจี ห้องขยะน่ะเหรอ ฮะๆๆ คุณโซจู อย่าบอกนะว่าคุณปิ๊งไอ้หมอนี่บูรินกอดแขนโซจูแน่นจนเจ้าหล่อนต้องผลักร่างอ้วนๆของเขาออกไปให้ไกล

          “อย่ามากอดแขนฉันนะ คนที่จะกอดได้มีแค่ชอนตงของฉันคนเดียวโซจูทำท่ารังเกียจบูรินอย่างเห็นได้ชัด

          “น้ำเน่าชะมัดเอวากล่าว เอาล่ะ โรงเรียนใกล้จะเข้าแล้ว โซจู...เธอควรจะกลับ SHS ไปได้แล้วนะ แล้วคนอื่นๆก็รีบเข้าโรงเรียนกันได้แล้วพูดจบคุณประธานนักเรียนพร้อมเลขาที่คงจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เดินเข้าโรงเรียนไป

          “เอาเป็นว่าตอนเย็นฉันจะมาเอาคำตอบจากนายนะโซจูกล่าวโดยไม่สนใจร่างอ้วนๆที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

          หึ...แอบสมน้ำหน้ามันอยู่เหมือนกัน ชักไม่ถูกชะตายังไงไม่รู้

          “ครับๆผมได้เพียงกล่าวสั้นๆไปอย่างนั้น =O=

          โซจูเดินผ่านผมไปก่อนที่เธอจะเมาจนเพี้ยนไปแล้ว เธอเดินกลับมาพลางหอมแก้มผมแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนค้างพยายามนึกว่าเมื่อกี้เธอทำอะไรผิด

          =_= ชอคครับ โดนสาวสวยหอมแก้ม!!!

 

ห้องคหกรรมชั้นสอง อาคารฮาเซรุ

          เสียงฮัมเพลงของไอ้ฮอนวูดูจะมีความสุขไม่รู้เพราะอะไร นอกจากมันจะไม่โวยวายเรื่องเมื่ออาทิตย์ก่อนมันยังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ สังเกตได้จากการที่มันนั่งยิ้มทั้งวัน รอยยิ้มมันช่างเจ้าเล่ห์สมกับเป็นคิมฮอนวู ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเจ้าเล่ห์ที่สุดของห้องจี

          “หน้าฉันหล่อขนาดแกยังจ้องนานเหรอชอนตงเสียงไอ้ฮอนวูเรียกสติผมกลับคืนมา นอกจากจะเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วยังหลงตัวเองชะมัด =O= ผมไม่มีจิตคิดพิศวาสมันหรอกนะ แค่ไม่ไว้วางในใจหน้าตาและรอยยิ้มของมันก็แค่นั้น

          “เปล่าจ้อง =_=” ผมพูดพลางวางถ้วยบะหมี่เย็นให้มัน หน้าที่ของผมเวลาพักเที่ยงคือการทำกับข้าวให้เพื่อนๆในห้องทุกคน ด้วยเหตุที่โรงเรียนไม่มีอาหารหรือแม้แต่ขนมขายเลย แถมเจ้าพวกนั้นยังไม่ห่อข้าวมาโรงเรียน ผมซึ่งเป็นผู้ชายคนเดียวที่ทำกับข้าวเป็นจึงต้องรับหน้าที่นี้ แม้ว่าห้องเราจะมีผู้หญิงหนึ่งคนก็ตาม

          แต่รายนั้น มีหวังไม่มีดบาดมือจนทำให้บรรยากาศการทำอาหารต้องสยดสยองก็ต้องเดินชนโน่นชนนี่จนข้าวของเสียหายแน่ๆ

          “ฮัดชิ่วยัยน่ารักจามทันทีเมื่อผมกำลังนึก แค่นึกเท่านั้นเองนะครับ

          “เป็นหวัดเหรอคิเฮถามยัยน่ารักด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นแฟนสาวส่ายหน้าเขาจึงค่อยโล่งใจ

          “แหมๆๆ แม้กระทั่งห้องคหกรรมยังหวานจนมดจะตอมแล้ว *---* ใครกันนะกำลังพูดถึงยัยน่ารักอยู่ซังวูขยับเก้าอี้มานั่งข้างๆยัยน่ารักพร้อมกับถ้วยบะหมี่เย็นโดยมีสายตาเย็นยะเยือกของคิเฮคอยมองไม่กระพริบตา

          “- -* ใครจะพูดถึงยัยนี่ อย่าให้รู้พ่อจะสอยให้ร่วง

          =O= โหดบรรลัยครับพี่น้อง ขืนคิเฮรู้ว่าเป็นผมมีหวังร่วงไปกองกับพื้นกันพอดี ตั้งแต่มีแฟนรู้สึกว่าจะกลายเป็นคนขี้หึงไปทันที แล้วผมจะเป็นอย่างหมอนี่มั้ยล่ะครับ ไม่รู้สึกจะหึงสาวคนไหนเลยซักนิด

          ผมเดินไปปิดประตูหน้าต่างของห้องเมื่อรู้สึกว่าแสงแดดมันจ้าเกิน ทันใดนั้นเองก็มีวัตถุบางอย่างถูกขว้างเข้ามาทางประตูหน้าต่างบานที่ผมกำลังจะปิดพอดี

          ปึก!!

          “เฮ้ย....ชอนตงแกโอเคมั้ยวะ

          เสียงฮันบกเรียกผมเมื่อผมรู้สึกเจ็บๆที่หน้าผากแถมเสียหลักล้มลงพื้น เจ้าพวกนั้นต่างวิ่งมาดูผมจนแทบจะเห็นหน้าครบทุกคนยกเว้นยัยน่ารักที่ยืนกอดแขนคิเฮแน่น

          “ละๆๆเลือดๆๆ T^T ฉันกลัวเลือด

          ไม่รู้ยัยนี่กลัวอะไรนักหนา ตัวสั่นอย่างกับตุ๊กตา แต่เดี๋ยว เลือดงั้นเหรอ?

          มือของผมไวกว่าความคิดอันเชื่องช้าจับที่หน้าผากรู้สึกลื่นๆเหมือนของเหลวมีกลิ่นคาว มองดูอีกทีก็พบว่ามันเป็น

          เลือด!!!

          ผมลุกขึ้นยืนทันที O_O! เลือดออกได้ยังไง หรือเมื่อกี้

          “แกแย่งสาวสวยสุดเลิฟที่ฉันหมายปอง ชเวชอนตง เจอกันที่โรงยิมหลังเลิกเรียน แกเจ็บตัวแน่ ปล. อย่าป๊อดนะโว้ยไอ้ขี้เหร่ ฮุๆๆ อันนี้รึเปล่าที่ทำให้แกหัวแตกน่ะยองชางชูกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีข้อความหงิกๆงอๆแต่มันก็ยังมีความสามารถที่จะอ่าน แถมยังชูสิ่งที่ทำให้หัวของผมแตก -*- มันคือก้อนหินลูกเท่ากำปั้น =O=

          “หึๆ ไปเหยียบหางใครเข้าแล้วสิท่าฮอนวูทำเสียงเจ้าเล่ห์ - - พลางลูบคางเหมือนกำลังใช้ความคิดอยู่ หาง...หางใครล่ะ

          “ใครเขียนน่ะ -*-“ ผมถาม ยองชางพลิกกระดาษหาดูก่อนจะอ่านต่อ

          “จากบูริน ประธานชมรมซูโม่ =_= ฮุๆๆ ไอ้อ้วนคนเมื่อเช้าไง

          “โธ่ ชอนตง *--* ใบหน้าไม่หล่อของนายเปื้อนเลือดอย่างกับคดีฆาตกรรมเลย ซังวูน้อยรู้สึกอยากจะเป็นลมซบยัยน่ารักจังเลยไอ้ซังวูทำท่าจะเป็นลมข้างๆยัยน่ารักแต่โดนคิเฮชูเท้าไว้ซะก่อน

          “แล้วแกจะเอาไง ไปทำแผลก่อนมั้ยคิเฮถาม

          “อืมผมตอบพลางเก็บกระดาษและก้อนหินไว้ แล้วเดินออกจากห้องคหกรรมไปเพราะกลัวว่ายัยน่ารักจะเป็นลมไปจริงๆ โดยมีเสียงอันห่วงใยของไอ้ซังวูลอยมาแต่ไกลจนน่าหมั่นใส้มัน

          “ฉันรู้สึกว่าชอนตงดวงตาลุกเป็นไฟ *-* เย็นนี้คงได้เห็นอะไรดีๆจนลืมกำหนดภารกิจที่สองไปเลย แอร๊ยยยยย

          นี่แหละนะไอ้คนจอมบงการชีวิต แต่ช่างเหอะ ผมสนใจแต่ไอ้หมูอ้วนบูรินเท่านั้นที่เป็นตัวการทำให้ผมหัวแตกโดยไม่ทันตั้งตัว

          เย็นนี้แกเจอดีแน่ - -

 

          สาวน้อยผูกผมเปียสองข้าง สวมแว่นตาหนาเตอะ เสื้อนักเรียนหลวมๆ สวมทับด้วยสูทสีดำตรงกระเป๋าหน้าอกปัก Specal Idol แต่งตัวถูกระเบียบ กระโปรงยาวเลยหัวเข่า กำลังถือแฟ้มเอกสารมากมายเดินลงบรรไดชั้นสามด้วยท่าทีเก้ๆกังๆเพราะแว่นที่เธอสวมชนกับแฟ้มเอกสารที่สูงกว่าหัวของเธอจึงทำให้มองไม่เห็นทางข้างหน้า นักเรียนที่เดินสวนมาไม่มีใครคิดจะช่วยเธอถือแม้แต่คนเดียว

          เพราะ...เธอไม่โดดเด่น เธอไม่เคยร้องขอให้ใครช่วย เพราะพวกเขาไม่อยากได้รับภาระจากคนเห่ยๆอย่างหล่อน หรือเพราะเธอก็แค่ยัยเฉิ่ม ที่หัวดีมากจึงสอบติดและได้อยู่ห้องไอดอล

          ชอง มีอา

          แฟ้มเอกสารบนสุดหล่นลงพื้นจนได้ แย่ชะมัดในสถานที่อันตรายแบบนี้ แม้ว่าหล่อนจะเดินระวังเป็นอย่างดีแต่ก็พลาดจนได้

          มือของใครบางคนหยิบแฟ้มที่ตรงลงพื้น พลางหยิบแฟ้มที่อยู่ในมือของหล่อนออกมาครึ่งหนึ่ง ที่ให้หล่อนมองเห็นใบหน้าเขาได้ชัดเจน

          “ขอบคุณมากๆค่ะเธอกล่าวขอบคุณนักเรียนชายต่างห้องที่เธอไม่เคยเห็นหน้า เขาหน้าตาดูเกเรไม่แพ้ผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แต่ต่างกันตรงที่คนๆนี้มีผมสีม่วง ซึ่งดูแปลกตายิ่งนัก

          “ผมช่วยถือก็แล้วกัน จะเอาไปไว้ที่ไหนเหรอนักเรียนชายคนนั้นถาม

          “จะเอาไปเก็บที่ห้องเก็บของน่ะค่ะ รบกวนด้วยนะคะเธอพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจแล้วเดินนำหน้านักเรียนชายไปโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา

          “ไม่เป็นไรหรอก อย่าเกรงใจเลย อ้อ...เรียกฉันว่าฮอนวูก็ได้นะครับ

          “ค่ะ ฉันมีอาค่ะชองมีอาแนะนำตัวสั้นๆพลางเดินนำหน้าตลอด เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศมันเงียบเธอจึงเอ่ยปากถามเพื่อนใหม่ แล้วฮอนวูเรียนอยู่ห้องไหนเหรอคะ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย

          “ปีห้องจีน่ะปีสามห้องจี งั้นก็อยู่ห้องเดียวกับ ‘เขา’ เหรอ?

          เขา ที่เธอนึกได้ มีชื่อว่า ชเว ชอนตง คนที่เคยช่วยเธอจากพวกนักเรียนโรงเรียนเทคนิคชินชอง แถมยังชมว่าเธอสวยจนเธออดเขินไม่ได้

          ก็แน่ล่ะ ตั้งแต่โตมา ไม่เคยมีใครชมเธอแบบนี้เลย

          “ฉันก็เพิ่งรู้จักนักเรียนห้องจีคนนึงเหมือนกันเธอพลั้งปากพูดระหว่างเดินตรงไปยังห้องเก็บของ พลางนึกถึงใบหน้าชายหนุ่มที่เพิ่งขอเบอร์ของเธอ

          “ใครเหรอฮอนวูถามพลางยิ้มชอบใจ

          “เขาชื่อชอนตงน่ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะเธอเผลอยิ้มออกมาแล้วหันไปทางอื่น กลัวว่าคนที่เดินข้างๆจะเห็นใบหน้าของเธอในตอนนี้ ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอคงอายจนไม่กล้ามองหน้าใครแล้ว

          “อ๋อ เพื่อนฉันน่ะ สนใจหมอนั่นเหรอ ถ้าอยากรู้เรื่องหมอนั่น ถามฉันได้เลยนะฮอนวูกล่าวพลางยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าที่ขวยเขินของหญิงสาวหน้าเฉิ่มคนนี้

          นี่หล่อนกำลังหลงรักไอ้ชอนตงอยู่อย่างนั้นหรือ...

          “เปล่าหรอกค่ะ ฉันคิดว่าเขาเป็นเพื่อนค่ะ เพราะเขาก็มีแฟนแล้ว ฉันไม่ได้คิดอะไรเกินไปกว่านี้หรอกค่ะมีอาตอบแก้เก้อโดยไม่รู้ว่าแววตาสีฟ้าน้ำทะเลของฮอนวูกำลังจับผิดเธออยู่

          หึ...อ่านเกมง่ายอย่างนี้ จะจบเกมให้ไอ้ชอนตงชนะได้ยังไงกัน J

          “แฟนเหรอ หมอนั่นยังไม่มีใครซะหน่อย ว่าแต่เธอรู้ได้ไงฮอนวูกล่าวลอยเพื่อเรียกความสนใจจากสาวหน้าเฉิ่ม มีหรือที่หล่อนจะไม่สนใจประโยคที่เขากล่าว ยังไม่มีแฟนอย่างนั้นเหรอ แล้วที่เห็นเมื่อเช้าหน้าโรงเรียน เรียกว่าอะไรกัน

          เขาคนนั้นออกจะสวยมากๆขนาดนั้น...แล้วนี่เราจะสนใจไปเพื่ออะไร

          “เอ่อ ฉันไม่รู้อะไรมากหรอกค่ะ วางแฟ้มไว้บนชั้นวางข้างหน้านี่เลยค่ะมีอาเปลี่ยนเรื่อง พลางจัดแจงแฟ้มเอกสารไว้บนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ โดยมีฮอนวูคอยช่วยจัดแฟ้มอยู่ไม่ห่าง

          “ฉันมองออกนะว่าเธอชอบหมอนั่นอยู่มีอาหยุดเรียงแฟ้มเมื่อได้ยินประโยคเด็ดของฮอนวู

          “...” นี่เขารู้ด้วยเหรอ

          “ขอโทษนะถ้าทำให้เธออึดอัดใจ อาจเป็นเพราะฉันคิดไปเองหนุ่มผมสีม่วงยืนพิงกรอบประตูทอดมองท่าที่ของสาวหน้าเฉิ่มพลางแอบหัวเราะในใจ

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงคนอย่างฉันก็คงจะไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว

          “ต้องมีสิ แค่เธอไม่ดูถูกตัวเอง เธอน่ะแค่ถอดแว่น แค่เปลี่ยนทรงผม และการแต่งตัว รับรองเลยว่าต้องมีคนสนใจแน่ๆฮอนวูลูบคางตัวเองอย่างชอบใจ หึ...แผนการเขานั้นใช้ได้เลยทีเดียว และมันได้ผล เมื่อหล่อนสนใจขึ้นมาแล้วสิ

          “คนจะสนใจอย่างนั้นเหรอ

          “อืม ที่สำคัญนะ เธอมีดีอยู่ในตัวอยู่แล้ว แค่อยู่ห้องไอก็สุดยอดแล้วล่ะ อยากเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นมาปรึกษาฉันได้นะ เก็บไปคิดเองก่อนก็ได้ แล้วแต่เธอ

          หึ...เกมนี้ใครเหนือกว่า เดี๋ยวก็รู้

 

          Genie boyz : : To be Continuous 5

Writer talk
-0- ไม่ได้แต่งซะนาน ขออภัย โตขึ้นหน้าที่ก็เยอะขึ้น หวังว่าคุณผู้อ่านคงจะไม่ลืมกัน อัพมาถึงตอนที่ 4 แล้ว อืม...เอาไงต่อไปดีหว่า 555 เอาเป็นว่าเข้ามาอ่านกันเยอะๆก็แล้วกันนะค้าบจะได้มีกำลังใจแต่งต่อไป fighting fighting ^___^ ฝาก like Page Genie รักนี้ไม่มีถอย ด้วยน้าาาาาาาา ขอบคุณมากค้าบบบบบ หายตัวเเปบ...
11/03/57 omg!!!
ตอนต่อไปจะเป็นยังไง โปรดติดตาม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 07:42
    อยากให้เอวาเป็นนางเอกง่ะ"^'
    #7
    0