Genie Boyz ผมมันห่วย ช่วยรักผมที!

ตอนที่ 3 : Genie Boyz ep2 ::: หญิงสาวในอุดมคติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 เม.ย. 57

ตอนที่ 2 หญิงสาวในอุดมคติ

            เสียงอาจารย์บรรยายบทเรียนประวัติศาสตร์สมัยก่อน ผมไม่เข้าใจหรอกเเม้กระทั่งจะจินตนาการตาม และในมือของผมมีกระดาษสลากอยู่จำนวนมากที่ซังวูบรรจงจัดการทำก่อนที่อาจารย์จะเข้ามาสอนในห้องเรียน ฮอนวูนั้นหยิบไปใบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่แต่ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะทำตาโตเมื่อเห็นรายชื่อที่อยู่ในสลากบ้าๆนั่น =O= ขนาดไอ้คนที่มั่นใจในสเน่ห์ของตัวเองจับยังตาโตขนาดนี้แล้วผมตาไม่ถลนออกเบ้าเชียวเหรอ

            จับซะทีสิ

            ซังวูเขียนประโยคตัวใหญ่ๆชูมาทางผมด้วยแววตาเป็นประกาย - - แค่ให้ผมเลือกๆไปซักอันสินะ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันไอ้ที่มันพร่ำบอกว่ารายชื่อหญิงแต่ละคนระดับสาวในอุดมคติมันจริงอย่างนั้นรึเปล่า

            ผมจัดการเลือกหยิบสลากออกมาหนึ่งใบ ให้ตายสิตื่นเต้นชะมัดยิ่งกว่ารอดูผลสอบซะอีก เธอเป็นใครกันนะหญิงสาวในอุดมคติที่ผมจับสลากได้

            ‘Chong Mia

“O_O”

ชองมีอา ที่ว่านี่ อยู่ห้องไอดอล และเป็นเลขาคนสนิทของประธานนักเรียนฝ่ายหญิง หา!!!

ผมลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ไม่อยากจะคิดเลยจะให้ไปจีบเลขาคนสนิทของยัยคุณประธานจอมโหดเนี่ยนะ =O=

“มีอะไรรึเปล่าชเว ชอนตง” อาจารย์ถามผมด้วยความสงสัย ในขณะที่คนอื่นๆเองก็เช่นกัน โดยเฉพาะฮอนวูที่มีอาการไม่ต่างจากผมซักเท่าไหร่

“เอ่อผม...ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำครับอาจารย์” ผมตอบแก้เก้อก่อนจะคำนับอาจารย์แล้วรีบเดินออกจากห้องเรียนเพื่อออกไปสูดอากาศข้างนอกซักพัก

=O= ชอคครับ!!!

ผมเดินขึ้นมายังดาดฟ้าอาคารฮาเซรุ วันนี้อากาศดีพอสมควรต่างจากจิตใจผมที่ราวกับเกิดพายุโหดกระหน่ำฟ้าผ่ากลางหัวใจ พอผมคิดว่าจะเปลี่ยนหรือจะถอนตัวไอ้ซังวูก็พูดดักทางไว้ก่อนที่จะจับสลากว่า

ใครเปลี่ยนสลากและถอนตัวก่อนเกมจบ คนนั้นป๊อดนะโว๊ย

ผิดที่หลวมตัวตอบตกลงมันไปอย่างมหันต์ =_=

ผมเกาะราวระเบียงดาดฟ้ามองออกไปนอกอาคาร ตรงสนามวอลเลย์บอลมีสาวๆอยู่กลุ่มหนึ่งกำลังซ้อมเชียร์หลีดเดอร์กันอยู่ แต่ละคนน่ารักๆทั้งนั้นเลยมองแล้วเพลินดี พอสังเกตดีๆจะรู้ว่าพวกเธอเรียนอยู่ห้องไอกันทั้งนั้น

ไอดอล เฮ้อ...มองยังไงก็ไกลเกินเอื้อม

            และอีกหนึ่งคนที่กำลังซ้อมคฑากรกับผู้ชายผมสีทองอร่ามอีกคนคงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากยัยคุณประธานนักเรียนเอวา และหนุ่มฮอตเจ้าชายของโรงเรียนอย่างอีวาน

            “นายได้ใครเป็นเป้าหมายน่ะชอนตง” ฮอนวูเดินมาเกาะขอบระเบียงทำหน้าตาเบื่อหน่ายยิ่งกว่าตอนนั่งเรียนคณิตศาสตร์ในห้องเสียอีก

            “ชอง มีอา น่ะ” ผมตอบ พลางชี้ไปยังเด็กผู้หญิงที่นั่งอ่านหนังสือ ดูเป็นเด็กเรียนที่สุด ผมเปียสองข้าง แถมยังใส่แว่นตาอีกต่างหาก

            เธอคือยัยเฉิ่มชัดๆ

            “O_O!! พระเจ้า!! นายเจอโจทย์ยากซะแล้ว” ฮอนวูทำตาโต ใช่สิโจทย์ยาก ยากมากๆยิ่งกว่าข้อสอบภาษาอังกฤษของมิลโลลาร์ซะอีก T^T

            “แล้วนายล่ะ” ผมลองถามดูบ้าง

            “ลี โซจู J ยัยขี้เมาแห่งซอนกิไฮสคูล” =O= คุณคนสวยคนนั้นน่ะนะ... ผมจำได้ว่าพวกเราเคยไปเล่นเบสบอลแล้วขากลับตอนกำลังจะเดินข้ามถนน ไอ้ซังวูมันชี้ให้พวกเราดูสาวที่อยู่ในร้านเหล้าหน้าสถานี เธอสวยมากๆเลยอย่างกับนางฟ้าแต่เธอชูนิ้วกลางมาทางพวกเรา =_=^ สีหน้าไม่เป็นมิตรเลยซักนิด

            มันก็โจทย์ยากไม่แพ้กันนี่นา

            “นายมั่นใจรึเปล่าที่รับเล่นเกมอย่างนี้” ผมมองไปยังสาวแว่นผู้เป็นเป้าหมายหลักในครั้งนี้ เฮ้อ...เฉิ่มซะขนาดนี้ ขอเปลี่ยนเป็นคนสวยๆคนน่ารักๆไม่ได้หรือไงวะ

            “ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้หรอกว่าเกมมันจะโอเวอร์ก่อนมั้ยแต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยชีวิตให้ราบเรียบไม่มีอะไรตื่นเต้นเหมือนทุกวันนี้” ใบหน้าของไอ้หมอนี่ดูยังไงก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรในใจอยู่ อาจจะมีแผนการชั่วร้ายแฝงอยู่ก็ได้

            “ฉันว่านายก็โอเคนะ สาวๆคงชอบคนแบบนายที่ทำตัวดูดีอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้ชมนะโว้ย”

            “หึ...ชเว ชอนตง ฉันจะบอกอะไรให้ว่าเมื่อก่อนฉันก็เป็นเหมือนนายนั่นแหละ พอเห็นนายมันก็สะท้อนตัวฉันในตอนนั้น การได้แข่งกับนายมันเป็นเกมที่บ้าบอว่ะ แต่ฉันก็ชอบ”

            - - ชมหรือด่ากันฟะ

            “ถ้าเป็นเรื่องเกม ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอกคิมฮอนวู”

            “หึๆๆคิดจะเอาจริงแล้วรึไง J ฉันเองก็สะกดคำว่าแพ้ไม่เป็นด้วยสิ”

            กวนชิบหาย

            แต่ก็นะ...เกมต่อจากนี้จะเป็นยังไง คงต้องสู้สักครั้งหนึ่งแล้ว!!

 

เลิกเรียน

            เลิกเรียนแล้วนักเรียนห้องอื่นทยอยกันกลับ บ้างก็เดินเป็นกลุ่ม บ้างก็เดินเป็นคู่เหมือนปกติทุกวัน หน้าโรงเรียนมีคนเยอะเชียว ก็แน่ล่ะเล่นไม่อนุญาตให้ใช้ประตูหลังโรงเรียนน่ะนะ

            รู้...ว่ามันผิดกฎ แต่ผมก็อยากแหก J

            ผมเดินอ้อมไปทางอาคารฮาเซรุอย่างสบายใจ เย็นป่านนี้แล้วพวกเด็กเรียนอย่างห้องไอดอลต้องกำลังเรียนพิเศษอยู่คงไม่มีวันมาเพ่นพล่านแถวนี้แน่ๆ ประตูโรงเรียนก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เป็นบ้านของผมแล้ว

            “ฮึบ” วิชานินจากระโดดกำแพง J เพียงออกแรงแค่นิดเดียวก็สามารถปีนขึ้นบนกำแพงได้อย่างสบายๆ ไม่ใช่ผมคนเดียวซะหน่อยที่เคยทำ เพื่อนๆในห้องจีเขาก็ทำกันแต่แค่ไม่โดนจับได้เท่านั้น

            ผมหันซ้ายแลขวาเมื่อไม่มีคนจึงกระโดดลงพื้นอย่างชำนาญ ถ้าอาจารย์มาเห็นคงให้คะแนนเต็มร้อยเชียวล่ะ

            “นะ...นาย กระโดดลงมาได้ไงน่ะ” หืม...มีคนอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ ผมหันไปมองต้นเสียงที่มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารมากมาย อีกมือกำลังขยับแว่นหนาๆมองมาด้วยแววตาชวนสงสัย เช่นเดียวกับผมที่พอเห็นหน้าเธอผมก็ตาโตขึ้นทันที

            “อ่า ความสามารถพิเศษน่ะครับ คุณ...” ผมพูดแบบเป็นมิตรทั้งที่ไม่คิดจะสนใจยัยแว่นเฉิ่มคนนี้เลยสักนิด เหอะๆ...อย่างน้อยมันก็คงพอจะทำให้ผมมีคะแนนเพิ่มขึ้นล่ะมั้ง ถ้ายัยนี่ประทับใจผมตั้งแต่แรกเจอน่ะนะ

            “ชองมีอาค่ะ ว่าแต่คุณกระโดดกำแพงอย่างนี้ผิดกฎของโรงเรียนนะคะ” มันก็น่านะ ผมรู้แล้วน่าแต่ผมก็ยังแหกกฏเหมือนเดิม “นี่ถ้าคุณประธานนักเรียนมาเจอคุณต้องโดนลงโทษแน่ๆเลย” เธอกล่าวต่อราวกับเด็กเรียน ชิ...เด็กเรียนพวกนี้น่าเกะกะชะมัด

            อะไรที่เรียกว่ากฎ ผมไม่รู้จักหรอก

            “ครับๆJมีอาคนสวย” ซะที่ไหน =_=

            ตี๊ดๆ...

            คุณมี 1 ข้อความใหม่

            เสียงข้อความเข้าทำให้ผมตกใจอยู่ไม่น้อยก่อนจะโค้งนิดๆเป็นการบอกลา ยัยเฉิ่มเดินผ่านผมไปพลางยิ้มร่า หึ...คงไม่มีใครชมตัวเองว่าสวยอย่างนั้นสิ ที่จริงยัยนั่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายหรอกมั้ง แค่แว่นหนาๆและอะไรอีกหลายอย่างที่มันดูขัดตาชะมัด นี่หรือหญิงสาวในอุดมคติ

            ภารกิจแรก ขอเบอร์สาวในอุดมคติให้ได้ก่อนหกโมงเย็นของวันนี้ : ศูนย์บัญชาการเกมรัก *-* เลิฟๆวัยรุ่นวุ่นวาย

            =O= ขอยัยเฉิ่มคนนี้เนี่ยนะ!!!

            ผมหันมามองทางเดินที่ว่างเปล่าเพียงแค่ไม่กี่วินาที ยัยนั่นหายไปไหนแล้วเนี่ย -*- ชิบหายแล้ว ขณะนี้เวลาห้าโมงสามสิบนาที เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

            ผมเดินมองหายัยเฉิ่มนั่นแทบไม่รู้ว่ารูปร่างยัยนั่นเป็นยังไงเพราะยัยนั่นสวมเสื้อสเวตเตอร์หนาเตอะแถมกระโปรงเห่ยๆนั่นก็ยาวจนคลุมเข่า

            “ไปไหนแล้วนะ”

            แม้จะเลิกเรียนแล้ว นักเรียนเซนต์ฮันโซบางคนก็ยังอยู่หน้าโรงเรียนจำนวนไม่น้อย บางคนก็จับกลุ่มคุยกันระหว่างรอรถประจำทาง ผมวิ่งไปดูที่รถประจำทาง ไร้วี่แววของยัยนั่น

            หายตัวเร็วอย่างกับนินจา ไปไหนของเค้านะ

            ผมเดินอ้อมมาทางสนามเบสบอลที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของเรา สนามนี้พวกเรามักจะโดดเรียนมาแข่งกับเทคนิคชินชองคู่อริเป็นประจำและที่นี่เองผมก็พบกับหนุ่มผมสีม่วงกำลังถือไม้เบสบอลทำท่าหวดลูกกลางอากาศ รวมทั้งฮันบก ยองชาง เพื่อนๆห้องจีนี่อีกห้าหกคน และไอ้คนตัวยักษ์ที่เป็นที่ชอบมีเรื่องกับพวกเราที่ลูกน้องของพวกมันมักเรียกว่าเฮียชองกำลังนั่งดื่มส้มลายหมีแพนด้าเต้นระบำ -*- ซึ่งไม่เข้ากับใบหน้าโหดๆของมันเลย

            เหอๆ วันนี้ก็อยากเล่นเบสบอลกับเพื่อนๆอยู่หรอกนะ ถ้าไม่เจอภาระกิจบ้าๆของไอ้ซังวูนี่ซะก่อน

            ผมวิ่งมองหายัยเฉิ่มนั่นโดยไม่ทันระวังเผลอชนกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินคุยโทรศัพท์มา

            โครม!!!

            สาวร่างสูงผมยาวสวมชุดนักเรียนต่างสถาบัน ตรงกระเป๋าเสื้อสูทสีเทาปักอักษรย่อ SHS เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ซอนกิไฮสคูลอย่างนั้นเหรอ มือเรียวยาวกุมหน้าผากของตัวเองนั่งนิ่งจนไม่เห็นใบหน้า แถมผมยาวๆสีน้ำตาลเข้มยังปกปิดยิ่งไม่เห็นไปกันใหญ่

            ถ้าเจอตอนกลางคืนคงหลอนน่าดู

            “โทษนะ ฉันรีบน่ะ” ผมกล่าวพลางจะวิ่งไปต่อ แต่ยัยนั่นกลับลุกขึ้นยืนพลางทำหน้าบึ้งตึง

            “เจ็บนะ ชนซะแรงอย่างนี้ จะหนีไปง่ายๆได้ไงนักเรียนโรงเรียนเซนต์ฮันโซ” หล่อนเป็นคนสวยจนผมแทบไม่หยุดมอง แต่เพราะเมื่อครั้งนั้นหล่อนชูนิ้วกลางมาหาพวกผม =O= รู้สึกได้เลยว่ายัยนี่ดิบและโหดแท้ๆ

            “อะนะ ผมไม่ได้หนีนะ” ผมกล่าว แววตาดุๆของยัยนี่ยิ่งเพิ่มขึ้น ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อหล่อนก็ลากคอผม ย้ำว่าลากคอผม =_= ให้เดินตามหล่อนไป

            “ไม่รู้ล่ะ นายทำให้การสนทนาของฉันสะดุดลง นายต้องชดใช้ค่าเสียหายด้วยการเลี้ยงเหล้าฉัน จนกว่าจะเมาไปข้างหนึ่ง” ดิบมั้ยล่ะยัยนี่ เธอชื่อว่า ลีโซจู ชื่อของเธอก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นเหล้าเกาหลีที่นิยมดื่มกันมาก แถมยังโหดมหาประลัยไม่แพ้คุณประธานนักเรียนเอวาเลย ไม่แปลกที่พวกเธอจะจบโรงเรียนมัธยมต้นที่เดียวกันมา อ้อ...อีกคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนสนิทของยัยนี่คือยัยน่ารักเองก็จบที่เดียวกันอีกต่างหาก

            โรงเรียนมัธยมต้นชองมิน นั่นมันมหัศจรรย์มากเลย (ติดตามเรื่องราวฮาๆ ได้ใน WH-Question Genie 24: เหล้าโซจู)

            “โอเคๆผมจ่ายค่าเหล้าให้ก็ได้ สามพันวอนได้มั้ย ผมรีบ” ผมต่อรอง เหอๆขืนอยู่กับยัยนี่นานมีหวังทำภารกิจไม่สำเร็จแน่ๆ โซจูมองผมด้วยแววตาแสนเชือดเฉือนพลางมองร้านเหล้าที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

            “ไม่ได้ นายต้องกินเป็นเพื่อนฉัน - -“ โซจูกล่าว พลางลากผมเข้าไปในร้านเหล้า T^T ช่วยด้วย...ผมถูกลักพาตัว

 

ณ ร้านเหล้า 5.40 p.m

            พอเดินเข้ามาในร้านหล่อนก็เลือกโต๊ะที่อยู่ติดกับกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นถนนพลางหันไปสั่งเด็กเสริฟที่พอเขาเห็นหน้าหล่อน เขาก็ทำท่าจะเดินหนี

            =_= มันต้องมีอะไรแน่ ปกติ ใครที่ไม่รู้จักยัยนี่แม้เพียงแรกเจอต้องเดินเข้าหาอยู่แล้ว

            มันแปลกก็ตรงนี้แหละครับพี่น้อง!!!

            “เตี้ย” ประโยคแรกที่หล่อนเอ่ยทักชายหนุ่มร่างเล็ก คงเป็นคนรู้จักกันมั้งถึงกล้าเรียกแบบนี้ได้ =_= “ขอโซจูซักลังนึง แล้วก็หมูย่าง เอาผักสดๆมาเยอะๆล่ะฉันชอบ”

            “ฮะ =[]=” นายเตี้ยทำหน้าเหวอรับประทานแล้วรีบเดินดุ่มๆเข้าไปหลังร้านอย่างรวดเร็ว หากสังเกตดีๆจะเห็นว่าไอ้หมอนั่นเหงื่อเปียกโชกเลยตั้งแต่เห็นหน้าสวยๆขอยัยโซจูขี้เมาคนนี้

            ไม่นานนักเหล้าโซจูนับสิบกว่าขวดก็มาเสิร์ฟพร้อมกับกับแกล้มที่สาวหน้าสวยเป็นคนสั่ง เธอดูมีความสุขมากโดยไม่ถามไถ่สุขภาพของผมซักกกกกกคำ >___<

            “วันนี้ทำงานไว ฉันจะให้ทิปก็แล้วกันนะ^^” โซจูยิ้มหวานหันมาทางผม “ให้เขาไปสิ” ผมมองหน้าหล่อนอย่างงๆ มือของหล่อนชี้มาทางผม

            อย่าบอกนะว่าพามาเลี้ยงเหล้าแล้วยังจะเอาค่าทิปจากผมน่ะ

            =_= ผมจำเป็นต้องควักเงินจ่ายให้ยัยนี่ด้วยเหรอ หึ...ชอนตงคนนี้จะไม่ทนต่อไปเพราะถูกมนุษย์ผู้หญิงตรงหน้ากดขี่ขมเหงหรอกนะ

            “อ๊ะ ฮอนวูนี่” ผมเหลือบไปเห็นตัวช่วยของผมกำลังเดินผ่านมาพอดีโดยที่หน้าของหมอนั่นมีรอยช้ำนิดหน่อย - - คงไปมีเรื่องกับไอ้เฮียชองมาล่ะสิท่า ผมวิ่งออกนอกร้านโดยไม่สนยัยขี้เมาที่กำลังรินเหล้าอยู่ “คิมฮอนวู *---* ไอ้เพื่อนรัก”

            หนุ่มผมสีม่วงมองหน้าผมอย่างงงๆแม้แววตาของผมจะเปล่งประกายราวกับพบแสงสว่าง ไหนๆยัยนี่ก็เป็นเป้าหมายของฮอนวูนี่นา เอาเป็นว่าให้ไอ้หมอนี่มาแทนผมคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

            “อะไรวะ ทำหน้าอย่างกับหมาน้อยเจอเจ้าของอย่างนี้” ผมไม่พูดพร่ำทำเพลงกวักให้ฮอนวูเข้ามาในร้านเหล้า หมอนั่นหัวเราะนิดหน่อยก่อนจะเดินตามเข้ามา “แค่จะเลี้ยงเหล้าเพื่อนไม่ต้องทำให้ตกใจก็ได้ว่ะ...เธอ!!!” พอฮอนวูเห็นยัยโซจูก็ร้องเสียงหลง ก่อนที่มันจะหันมาว่าให้ผมๆจึงรีบยิ้มหวานให้มันแล้วบอกกลับไปว่า

            “ฉันให้ยืมหมอนี่นั่งเป็นเพื่อนกินเหล้าจนกว่าจะเมา จะสั่งอะไรเพิ่มก็ได้นะ มันจะจ่ายเองน่ะ ไปทำภารกิจก่อนนะ ^___^” พูดจบผมก็รีบวิ่งออกร้านมาโดยที่ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นมันจะสบถเป็นภาษาต่างดาวแต่อย่างใด

            เอาเหอะ...อย่างน้อยก็แค่โดนเอาคืน -*-

            ผมวิ่งข้ามถนนมาพลางโบกมือลาเพื่อนสนิทที่จำใจต้องนั่งเป็นเพื่อนยัยโซจูขี้เมานั่น พลางมองหายัยเฉิ่มเป้าหมายสำคัญจวนจะหกโมงเย็นแล้วยัยนั่นอยู่ตรงไหนกันนะ

            ผมเดินมองหายัยเฉิ่มผ่านนักเรียนเทคนิคชินชองกลุ่มนึงกำลังมุงอะไรซักอย่างหนึ่ง หึ...ไอ้พวกไม่น่าคบนั่น ขืนไปยุ่งมีหวังเรื่องยาวแน่ๆ

            “ฮ่าๆๆ ไม่ให้ก็ส่งเงินมาสิจ๊ะ พี่ทำอะไรน้องไม่ลงหรอก” เสียงหัวเราะของเจ้าพวกนั้นน่าหมั่นใส้ชะมัด คงมาไถเงินคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่เขาไม่มีทางสู้อีกแล้วสิท่า

            “ไม่ได้ค่ะ”

            “อย่ายั่วโมโหน่า เธอออกจะอยู่โรงเรียนดัง เงินก็ต้องมีเยอะสิ ดูกระเป๋าเสื้อสูทเธอสิ Special Idol เธอมันเด็กห้องไอชัดๆ” หืม เด็กห้องไอเหรอ? เด็กห้องไอดอลนั่นเหรอ -*- ผมหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไป

            “ก็บอกว่าไม่ให้ ทำไมต้องตื้อกันด้วย” นั่น...นั่นมันยัยเฉิ่มนี่นา ดูหล่อนสิ ยังกล้ายั่วโมโหไอ้พวกนั้นทั้งที่ไม่มีทางสู้ แฟ้มเอกสารที่เธอหอบมาก็หล่นลงพื้นจนหมด แถมยังถูกไอ้โหดคนนั้นซึ่งเป็นลูกน้องไอ้ชองวาดึงคอเสื้อชวนหาเรื่องอยู่

            ผมปีนกำแพงสวนสาธารณะเพื่อนั่งมองว่าพวกมันจะทำอะไรยัยเฉิ่ม ใจหนึ่งก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องของผม ในขณะที่อีกใจนึงก็คิดว่าต้องเข้าไปช่วย

            =_= เอาไงดีวะ

            “ฮ่าๆๆ ฉันเอาเงินเธอไม่ได้ งั้นฉันเอาเธอแทนก็ได้ ถึงจะหน้าเกลียดไปหน่อยคงพอแก้ขัดได้บ้าง” ไอ้โหดคนนั้นถอดแว่นตาหนาเตอะของยัยนั่นออกอย่างช้าๆพลางโยนมันทิ้งข้างทาง -*- “อย่างกับคนละคนแน่ะ ฮ่าๆๆ” มันหัวเราะร่าพลางดึงยางมัดผมเปียออก ยัยเฉิ่มคงไม่ชอบใจมากนักแต่ตัวเล็กแค่นั้นจะสู้แรงมหาศาลของหนุ่มร่างใหญ่ได้ไง

            “นี่...พวกนายกล้าลวนลามคุณคนสวยคนนั้นได้ไง” ผมกล่าวพลางนั่งแกว่งขาอยู่บนกำแพง” ไอ้พวกเทคนิคชินชองมองหน้าผมอย่างขัดใจก่อนจะถามกลับมา

            “สวย ฮ่าๆๆๆรู้ได้ไงว่ายัยนี่สวยล่ะ แล้วจะทำไมวะ”

            “ก็ไม่ทำไมหรอก J แค่เป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกันน่ะ แล้วฉันคงไม่ปล่อยให้สาวน้อยคนนั้นโดนพวกแกรังแกได้หรอก”

            “โธ่ ก็นึกว่าใคร ไอ้ชอนตงห้องจีขยะกากนี่เอง” =_= ขยะกาก ชักจะตอกย้ำความห่วยซะเหลือเกิน

            “อืม อย่างน้อยฉันคงไม่กากกว่าพวกแกที่ใช้กำลังกับผู้หญิง” แม้ว่าผมจะชอบแกล้งผู้หญิง Jแต่ผมก็ไม่เคยทำร้ายผู้หญิงนะ

            “พูดงี้ก็ลงมาคุยกันเลยมั้ย” พวกมันเริ่มโมโหแล้วสิ หึ...ดูแต่ละคนสิอย่างกับหมาบ้าชัดๆ

            “พวกแกก็ขึ้นมาเองสิวะ” ผมกล่าว นักเรียนเทคนิคชินชองละจากยัยเฉิ่มนั่นแล้วตรงมาทางผมแทน แต่ละคนพยายามปีนกำแพงแต่ก็โดนผมเตะกลับไป สนุกชะมัดยาก ฮ่าๆๆๆ

            “ฮ่าๆๆไอ้พวกขี้คุยนี่หว่า ขึ้นมาให้ได้สิๆๆ ฮ่าๆๆ” ผมหัวเราะร่าเมื่อเห็นพวกมันยิ่งโมโหมากไปกว่านี้ “สำหรับที่แกหาว่าฉันเป็นขยะกาก ฉันชอบว่ะ เพราะมันเจ๋งก็ตรงที่เราคือห้องจี”

            “หึย ไอ้ชอนตง”

            ตุบ ตับ ตุบ ตับ พลั่ก!!!!

            “ทำไม จะทำไม - -“ ผมจัดการเตะหัวหน้ามันจนสลบคากำแพง ตามด้วยลูกกระจ๊อกสองสามคนสลบเหมือนคาทีนก่อนจะกระโดดลงกำแพง

            “อยู่ไหนน่ะ” ยัยเฉิ่มกำลังก้มมองหาแว่นตาหนาๆของหล่อน พอมองอย่างนี้แล้วผมของหล่อนไม่ได้ตรงสนิทเหมือนผู้หญิงโหดๆที่ผมรู้จักพวกนั้น แต่มันลอนๆยังไงไม่รู้สิ ผมเป็นผู้ชายอธิบายไม่ค่อยถูก

            “แว่นเธอมันอยู่กลางถนนโน่น” ผมชี้ไปที่ถนนใหญ่ซึ่งแว่นหนาๆนั่นมันนอนแอ้งแม้งในขณะเดียวกันกับรถบัสคันหนึ่งขับผ่านมาทับมันจนแตกละเอียดยิบ

            “ฉันมองไม่ค่อยเห็นหรอก ถ้า...ฉันไม่ใส่แว่น” หล่อนกล่าวพลางก้มมองหาแฟ้ม =_= ท่าจะจริงสายตายัยนี่คงสั้นสุดๆไปเลย หน้าจะทิ่มพื้นอยู่แล้ว ผมจึงช่วยเก็บแฟ้มทั้งหมดพลางพยุงหล่อนให้ยืนขึ้น

            “ขอบคุณนะคะ” หล่อนกล่าวพลางเงยหน้ามองผม วินาทีนั้นผมได้มองหน้ายัยเฉิ่มใกล้ๆ O_O ดวงตาของหล่อนกลมใสเชียว (แม้ว่าจะสายตาสั้นน่ะนะ) ใบหน้าเนียนๆถ้าถูกบีบคงจะแดงหน้าดู ปากนิด จมูกหน่อย พอถอดแว่นบ้าๆนั่นออกแล้วปล่อยผมอย่างนี้ทำให้ยัยเฉิ่มกลายเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆได้เลยทีเดียว

            เอ๊ะ...หรือว่าผมเมา -*- ทั้งที่ผมยังไม่ได้ดื่มแม้แต่หยดเดียว

            “อะ...ไม่เป็นไรๆ” ผมกล่าวแก้เก้อ

            “จะมืดแล้ว ฉันกลับก่อนนะ” ยัยเฉิ่มกล่าวพลางโค้งให้ผมเล็กน้อยก่อนรับแฟ้มเอกสารแล้วเดินจากไป ร่างของหล่อนเดินเซไปมาคงมองเห็นทางไม่ค่อยชัดจนแทบจะชนเสาไฟอยู่แล้ว ผมจึงเดินไปขวางไว้ซะก่อน

            “ขะ...ขอโทษนะ พอไม่มีแว่นฉันก็มองไม่ค่อยเห็น”

            “ไม่เป็นไรหรอก เอาเป็นว่าฉันไปส่งก็แล้วกัน แลกกับเบอร์เธอ โอเคนะ” ผมรีบกล่าวจุดประสงค์แฝงของผมทันทีก่อนที่มันจะหมดเวลา

            “จะดีเหรอคะ” ยัยเฉิ่มกล่าว

            “ดีมากๆเลยฮะ”

            ทันเวลาพอดี J ภารกิจสำเร็จ

            ผมเหลือบไปเห็นผมสีส้มสุดแสบสันตรงเสาไฟฟ้า ใบหน้ากวนๆของหมอนั่นมองมายังผมและยัยเฉิ่ม เอ้ยมีอาต่างหาก =_= ชักจะติดปากเรียกยัยนี่ซะแล้ว ไอ้ยองชางทำท่ากำลังหัวเราะ ไอ้หมอนี่มันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแน่ๆ แถมยังยิ้มมาทางผมแล้วชูนิ้วโป้งให้ด้วย

            พระเจ้า เอาไอ้บ้านี่ไปเก็บที!!!!

 

            Genie boyz : : To be Continuous 3

talk
กลับมาแล้วกับนิยายบ้าๆบอๆที่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องนี้เพิ่มเข้ามาเพราะกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน ^^ แต่พอเข้ามาดูเเล้วมีคนชอบผลงานที่เคยอัพไว้ เลยแต่เรื่องนี้ซะเลย ชอบไม่ชอบ ผิดพลาดตรงไหนคงไม่ว่ากันนะ
ขอคุณที่เข้ามาอ่านทุกคนค่ะ ขอให้มีความสุขจากจินตนาการเล็กๆนี้ โปรดติดตามตอนต่อไป (ถ้ายังมีคนอ่านเรื่องนี้อยูนะ 55)


สปอยเรื่องฮาๆตอนหน้าของฮอนวูจอมเจ้าเล่ห์

             “- - อยากทำอะไรก็เชิญผมกล่าวพลางกระดกเหล้าโซจูที่เหลือเพียงน้อยนิด เพราะยัยนี่ดื่มเอาๆคนเดียวจนสุดท้ายเหลือไม่ถึงครึ่งขวดเลยด้วยซ้ำ

            ยัยโซจูยิ่งดิ้นพล่านจนถ้วยกิมจิหกรดผมยาวๆของเธอ แถมมันยังกระเด็นมาติดแก้มผมอีกต่างหาก ชักจะยั๊วะแล้วนะ!!!

            คุณมี 1 ข้อความใหม่

            ชิ...ถ้าไม่ได้ข้อความใหม่ช่วย ยัยนี่ได้กลายเป็นผีผักดองกิมจิแน่ๆ ผมหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูแล้วพบว่าไอ้ซังวูเป็นคนส่งมา

            ภารกิจแรก ถ่ายรูปคู่กับสาวในอุดมคติของคุณส่งมาก่อนหนึ่งทุ่มของวันนี้ : ศูนย์บัญชาการเกมรัก *-* เลิฟๆวัยรุ่นวุ่นวาย ปล.รูปเด็ดเท่านั้นถึงจะผ่านนะครับ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้พอเเค่นี้ก่อน ไมไหวแย้ว >____< 23.29 น. 


 

 

Genie boyz : : To be Continuous 3

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

11 ความคิดเห็น