Genie Boyz ผมมันห่วย ช่วยรักผมที!

ตอนที่ 2 : Genie Boyz ep 1 ::: Suck boys

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 เม.ย. 57


ตอนที่ 1 : Suck Boyz

 

            บรรยากาศในห้องจียังคงปกติสุขเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา ห้องชายล้วนที่มีนักเรียนหญิงเพียงหนึ่งเดียวที่ถูกขนานนามว่าห้องจีนี่ คือนักเรียนชั้นปีที่ 3 ห้อง G แห่งอาคารฮาเซรุผู้แสนโดดเดียวที่กฎระเบียบทำอะไรพวกเขาไม่ได้

            เสียงดังครึกครื้นตั้งแต่เลิกเรียนคาบเช้า แต่เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยังคงนั่งเล่นเกมหน้าตาเฉยในขณะที่หนุ่มหน้าสวยซังวูกำลังใช้ปากกาจิ้มใบหูแดงๆที่ถูกใครบางคนดึงสุดแรงเกิดตั้งแต่เช้า

            “เจ็บนะโว๊ย T^T” ชอนตงน้ำตาแทบเล็ดรีบกุมหูตัวเองไว้อย่างรวดเร็วแล้วขยับเก้าอี้หนีเพื่อนตัวแสบของเขา

            “แหมๆๆ เค้าก็แค่ตรวจดูสุขภาพหูของนายเองน่าชอนตงทำไมต้องทำหน้าตาอย่างนี้ด้วย T^T” ซังวูเลียนแบบสีหน้าชอนตงด้วยความสนุกแล้วขยับเก้าอี้เข้าใกล้ชอนตง เมื่อหนุ่มผมสีน้ำเงินเห็นว่าเพื่อนตัวแสบของเขาขยับเก้าอี้เขาจึงรีบใช้เท้าข้างหนึ่งดันเก้าอี้ของซังวูไว้

            “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยไอ้ซังวู ถ้าแกไม่อยากเสียโฉม =.=” คำขู่ของชอนตงได้ผลเมื่อเขาหยิบปากกาด้ามหนึ่งขึ้นมาเป็นอาวุธ หากซังวูเข้าใกล้เขาเพียงนิดเดียวเขาก็พร้อมจะใช้ปากกาด้ามนี้จัดการขีดใบหน้าของซังวูได้ทุกเมื่อ

            “ใจร้ายอ่ะ TOT” ซังวูทำหน้าจะร้องไห้จริงๆ เขารีบขยับเก้าอี้ไปที่โต๊ะของเขาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าใบหน้าสวยๆของตัวเองจะต้องแปดเปื้อนเพราะรอยปากกาทันที

 

l Chondong Part l

ไอ้ซังวูกลับไปนั่งที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ไอ้หมอนี่วอนซะแล้ว บังอาจเอาปากกามาจิ้มหูผมที่ยังรู้สึกเจ็บเพราะถูกดึง =.= ยิ่งคิดถึงสัมผัสเจ็บๆนั่นแล้วพานให้นึกถึงคนทำซะเหลือเกิน เพราะมันทำให้ผมรู้สึกสุดสยองเชียวล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมหวังว่าจะไม่ได้พบหล่อนอีก ผมควรสนใจเกมกดในมือตัวเองยังดีซะกว่านึกถึงเรื่องโชคร้ายนั่นซะ ผมก้มมองหน้าจอเกมกดของตัวเองแล้วแทบล้มลงจากเก้าอี้เพราะว่าเกมโอเวอร์ไปซะแล้ว

            -*-

            ซวยจริงๆเกือบจะชนะแล้วเชียวเพราะไอ้ซังวูมากวนประสาทแท้ๆ แทนที่ผมจะเคลียร์ด่านสุดท้ายได้แล้วแต่ในเมื่อแพ้แล้วก็ต้องกลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง

            โชคไม่ดีจริงๆวันนี้ ทั้งถูกคุณประธานนักเรียนตัวเล็กนิดเดียวดึงหูของผมให้อับอายเล่นแล้วยังแพ้เกมซะได้

            เฮ้อ... ผมเป็นคนโชคร้ายไปซะแล้ว ลางไม่ดีเลยเชียว

            “อยากเล่นเบสบอลโว้ย...” เสียงไอ้ฮอนวูเจ้าของหน้าตาเจ้าเล่ห์เอ่ยด้วยอารมณ์เซ็ง “ใครจะโดดเรียนไปเล่นบ้างวะวันนี้ จีนี่ปะทะเทคนิคชินชอง รับรองต้องมันส์แน่” แววตาของฮอนวูเปล่งประกายแสงไฟสว่างจ้าจนไอ้ซังวูต้องหลับตาปี๋

            “นายจะโดดเรียนไม่ได้นะอีตาฮอนวู” เปลวไฟสว่างจ้าในดวงตาของฮอนดับวูบลงเพราะคำพูดของผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในห้องจีนี่ นั่นก็คือยัยน่ารักของพวกเรานั่นเอง

            “ฉันจะโดด - - หรือเธอไม่อยาก” ฮอนวูทำหน้าตาเรียบเฉยแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แล้วหันไปหาหนุ่มผมสีดำสนิทที่นอนฟุบกับโต๊ะ “ไปด้วยกันมั้ย คิเฮ”

            “หืม” คิเฮที่กำลังตื่นนอนมองนาฬิกาหน้าห้องด้วยสายตาเนือยๆในขณะที่ยัยน่ารักที่นั่งข้างๆจับแขนเขาเอาไว้

            “คิเฮไม่ไปกับนายหรอกอีตาฮอนวู +- -)” มิยอนส่งสายตาพิฆาตไปยังฮอนวูทันที

            “ต้องไป นัดนี้เราต้องการนายว่ะเพื่อน (- -+” ฮอนวูผู้ไม่ยอมเหมือนกัน เขาดึงแขนอีกข้างทันที

            “ถ้านายจะเล่นเบสบอลก็ควรจะเล่นตอนเลิกเรียน ไม่ใช่ตอนพักคาบเช้าอย่างนี้” มิยอนเถียงทันที

            (- -

            “เวลาไม่ใช่เรื่องสำคัญ ถ้านายไปนายก็พายัยน่ารักไปก็ได้ โดดยกห้องก็ยังได้”

            “- -)”

            “ถ้าไปตอนนี้ เราฉันงอนนะ! =^=

            “(= =)

            “ทำอย่างนี้ได้ไงวะยัยน่ารัก!!

            “(=*=)

            “แล้วนายจะทำไม!!!

            “(=*=)lll

            “หึย... เธอ...!!!

            “หยุดทั้งคู่เลย ฉันหนวกหู!” คิเฮปล่อยแขนตัวเองที่ถูกเกาะกุมทั้งสองข้างด้วยใบหน้าเรียบเฉย “แกไม่เข็ดอีกเหรอไอ้ฮอนวู ครั้งก่อนคนที่ไม่ได้แข่งกับพวกแกคนที่ซวยมันคือฉันกับยัยนี่ - -“ มิยอนแอบหัวเราะทันทีราวกับว่าเธอชนะฮอนวูแล้ว  

            “ก็ตอนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย” ฮอนวูทำหน้าเฉไฉทันทีเพราะเมื่อครั้งที่เขาแข่งเบสบอลเมื่อครั้งที่แล้ว เขาคนเดียวที่กลับบ้านก่อนจึงไม่ถูกทีมนักเรียนเทคนิคชินชองทำร้ายนั่นเอง( หาอ่านได้ใน Genie รักนี้ไม่มีถอย ตอนที่12: รองเท้าแก้วของนางซิน)

            “เธอก็เหมือนกันยัยน่ารัก (- - รู้ว่าไอ้ฮอนวูมันบ้าก็อย่าไปบ้าจี้กับมัน อย่าบอกว่างอนฉันทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะว่าฉันน่ะ...”

            “หล่ออ่ะ*-*” ยองชางรีบต่อให้ทันทีทำเอาทุกคนในห้องเรียนต่างฮาระเบิด

            “ฮ่าๆๆๆ!!!!

            “เพราะว่าฉันน่ะ... รักเธอนะที่รัก มายดาร์ลิ้ง” ซังวูรีบเสริมทันที ทำเอาคิเฮ เจ้าของคำพูดที่ยังพูดไม่ทันจบต้องขมวดคิ้วด้วยความกวนของสองหนุ่ม

            “เพราะว่าฉันหวง เข้าใจมั้ย - -“คิเฮทำหน้าเรียบเฉยก่อนจะฟุบนอนกับโต๊ะทันที่แต่ไม่วายที่จะสั่งไว้ก่อนจะนอน “ถ้าฉันได้ยินพวกแกทำเสียงดังอีกล่ะก็ ตายแน่ และที่สำคัญถ้ายัยน่ารักปล่อยมือจากฉันล่ะก็ เธอคนเดียวที่จะต้องตาย”

            “=O=” ทุกคนต่างทำหน้าเหวอในขณะที่ผมก็เป็นเหมือนกัน ใครๆต่างก็รู้ว่าตอนที่คิเฮดุน่ะ เย็นยะเยือกประดุจดั่งน้ำแข็งในช่องฟิสเสียอีก

            แต่ก็น่าอิจฉานะ...หนุ่มสุดฮอตของห้องกับยัยน่ารักที่พวกเราชอบแกล้งสุดท้ายก็ต้องลงเอยกัน ดูเหมือนพวกเขาช่างมีความสุขแม้บางครั้งจะทะเลาะกันบ้าง แกล้งกันบ้างก็ตาม

            ผมเองก็อยากจะมีเหมือนกันนะ...ใครซักคนที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเป็นอีกคนโดยไม่รู้ตัว ใครคนนั้นจะเป็นคนแบบไหนนะ

            เป็นคนสวย มีสเน่ห์ แต่ก็มีใครต่อใครหมายปอง มีตัวเลือกมากมายซึ่งเธอเองก็คงจะไม่เลือกผม

            เป็นคนน่ารัก เข้ากับคนง่าย ยิ่งทำให้มีคนชอบเธอมากมายจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่สุดท้ายแล้วเธอคงเลือกตัวจริงแค่หนึ่งเดียว

            เป็นคนเย็นชา เข้ากับคนยาก บางทีมันก็น่าสนใจอยู่หรอกนะ ถ้าหากว่าเธอไม่พูดคุยและเดินหนีผมไป ผมเองก็อาจจะพอมีหวังอยู่บ้าง

            เป็นคนมีความเป็นผู้นำสูง ใครๆก็เคารพ... จะบ้าหรือไงครับ หาแฟนนะครับไม่ได้มาหาคุณแม่คนที่สอง =O= ยิ่งคิดผมก็ยิ่งสยองจริงๆคนแบบนี้

แต่ที่บอกว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น ผมไม่ควรคิดเกลียดผู้หญิงที่มีความเป็นผู้นำสูงสินะ มิเช่นนั้นผมอาจจะเป็นเหมือนคิเฮ ที่เคยบอกว่าจะไม่ยอมคบกับผู้หญิงโรงเรียนนี้เด็ดขาดแต่สุดท้ายเขาก็ต้องแพ้ใจตัวเอง

ไม่ๆๆอย่าไปคิดเลย ผมเองก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรในห้องจีนี่ เรียนก็ไม่เก่ง กีฬาก็พอได้ แค่เล่นสนุกไปวันๆ แถมยังเป็นเด็กติดเกมอีกต่างหาก

“พอนั่งเฉยๆก็รู้ว่าตัวเองนั้นหน้าตาก็งั้นๆ นิสัยก็งั้นๆ”

ใช่...มันเป็นอย่างนั้น เพราะว่าผมเองไม่ค่อยใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองซักเท่าไหร่ นั่นสินะ... นิสัยก็งั้นๆจริงด้วย

“ชอบเล่นแต่เกม เก่งยิ่งกว่าการเรียนซะอีก ใช้ไม่ได้”

            ก็นะ...แต่ไหนแต่ไรก็เล่นมาตลอดจนติดงอมแงมอย่างนี้ ก็มันสนุกมากกว่าการนั่งอ่านหนังสือนี่นา

            “ที่สำคัญจีบหญิงก็ไม่ติด นี่แหละที่เสียเชิงชายที่สุด”

            อืม...เรามัวทำอะไรอยู่ ถ้าเรายังคงติดเกมอยู่อย่างนี้เมื่อไหร่เราจะมีแฟนกับเค้าซักคนล่ะ น่าคิดอยู่นะ

            แต่เดี๋ยวก่อน =_=^

            “สูญรวมแห่งความห่วย รวมกันอยู่ที่ชเว ชอนตงแต่เพียงผู้เดียว”

            เสียงทั้งหมดที่พูดมาไม่ใช่เสียงของผมเลยแม้แต่น้อย =_=^ หากไม่ใช่หนุ่มผมสีแดงแสบสันกลับมานั่งกวนประสาทเหมือนเดิมพร้อมหนุ่มผมสีส้มแสบจี๊ดที่สามัคคีกันวิจารณ์ผมต่างๆนาๆ

            “ไอ้คนหล่อ ไอ้คนดี พวกแกนี่ไม่มีใครให้แกล้งรึไงวะ” ผมกล่าว ดูหน้าแต่ละคนสิน่ากระโดดถีบซะถ้าไม่เห็นว่าเป็นเพื่อนกันมานานมีเคืองแน่ๆ

            “ก็ยัยน่ารักของพวกเราแกล้งไม่ได้นี่นา เค้าก็เลยมาหาคนต่อไปแทน *-*” ซังวูทำหน้าแอ๊บแบ๊วดูก็รู้มันเจ้าเล่ห์และอ้อนทีนแค่ไหนที่โผล่หน้าสวยๆแบ๊วๆมาที่โต๊ะเรียนของผม

            “ฮุๆๆใช่ๆ ก็มันเซ็งๆเหมือนชีวิตเป็นกราฟเส้นตรงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นๆเลยซักนิด แย่อ่ะ นายชอบเกมไม่ใช่เหรอ หาอะไรสนุกๆทำให้มันสดชื่นหัวใจดีมั้ย” ยองชางเสนอความคิดเห็นพลางเก็บโมเดลกันดั้มที่เพิ่งต่อเสร็จใส่ในกล่อง - -

            จริงๆมันก็น่าเบื่อนะ...พอไม่มีใครให้แกล้งแล้วเราจะทำยังไงดีล่ะทีนี้

            “เล่นเกมมั้ยล่ะๆ ฮึๆๆ” ซังวูหัวเราะมีเลสนัยเป็นพิเศษ -*- ที่บอกว่าฮอนวูเจ้าเล่ห์ที่สุดน่ะ คนที่รองลงมาก็ไอ้หมอนี่แหละ

            “เกมอะไร” ผมถามอย่างสงสัย มีหรือที่คนติดเกมอย่างผมจะไม่ชอบเล่นเกม ถ้ามันน่าสนใจผมเองก็พร้อมจะทุ่มสุดกำลังที่จะเล่นมันให้ผ่านทุกด่านนะ

            “เกมรัก *-* เลิฟๆวัยรุ่นวุ่นวาย” ดูชื่อเกมมันซะก่อน สมแล้วที่เป็นไอ้ซังวูสีหน้าของไอ้หมอนี่ดูหื่นกามอย่างเห็นได้ชัด

            “เกมบ้าอะไรวะ ฮ่าๆๆ ชื่อเชยชะมัด” ฮอนวูลากเก้าอี้มานั่งร่วมด้วยเมื่อยุคิเฮให้โดดเรียนไปแข่งเบสบอลไม่สำเร็จ ตัวอันตรายมาเพิ่มอีกคนแล้วสินะ

            “ก็เกมรัก เลิฟๆวัยรุ่นวุ่นวายไง ฉันเป็นคนแต่งขึ้นเองน่ะ =,.=

            “แล้วเกมมันเป็นยังไง” ยองชางถามพลางแกะกล่องโมเดลกันดั้มกล่องใหม่ที่มันเพิ่งเอามาอวดตอนเช้า

            “เกมที่ให้พวกเราแต่ละคนทำภารกิจให้สำเร็จด้วยการจีบหญิงไง *-* ภารกิจแต่ละวันก็จะแตกต่างกันออกไปแล้วแต่ดวงว่าใครจะจับฉลากได้อะไร ซึ่งหญิงที่เราจะจีบนั้นฉันได้เฟ้นหารายชื่อทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สนใจป่ะ ใครสะสมแต้มจีบหญิงได้มากที่สุด สามารถทำให้หญิงคนนั้นรักได้ตามเวลาที่กำหนดถือว่าเป็นผู้ชนะ มีสิทธิ์สั่งคนแพ้ได้ใน 1 วัน มีใครอยากจะแข่งบ้าง” ซังวูยิ้มระรื่นกับเกมปัญญาอ่อนของมัน จีบหญิงตามภารกิจเหรอ...มันก็น่าสนนะ แต่จะไม่เสียหายอะไรตรงไหนรึไง

            “น่าสนดี ฉันโอเค” ฮอนวูทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ ฮึ...ถ้าเป็นไอ้หมอนี่อาจจะจีบติดไวก็ได้

            “ฉันขอเป็นกรรมการนะ ฮึๆๆ” ยองชางตอบด้วยเสียงหัวเราะกวนประสาท -.-

            “ฉันเองก็เป็นคนกำหนดภารกิจด้วยสิ *-* แล้วใครจะแข่งกับฮอนวูล่ะ”

            “( -3-)” <<< หน้ายองชาง

            “( - -)” <<< หน้าฮอนวู

            “(*-* )” <<< หน้าซังวู

            “(= =)” <<<หน้าของผม

            ทำไมมองมาที่ผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ คนที่จะแข่งกับฮอนวู... หืม ยองชางจะเป็นกรรมการ ซังวูจะเป็นคนกำหนดภารกิจ และผม...

            “ทำไมมองมาที่ฉันอย่างนั้นล่ะ”

            “แก-นี่-แหละ!!!

            งานเข้าจนได้ =_=^

 

Genie boyz : : To be Continuous 2

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #1 pooklik (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 16:23
    รออ่านอยู่นะคะ ไรเตอร์ up เถอะนะคะ pleasssssss >
    #1
    0