Genie Boyz ผมมันห่วย ช่วยรักผมที!

ตอนที่ 1 : Genie Boyz : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 เม.ย. 57


 P a s t e l 'Z E 


บทนำ

ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง จริงๆนะ...

 

          ผมเป็นหนึ่งในห้องจีนี่ ใช่...พวกเราคือปีศาจแห่งอาคารฮาเซรุอันแสนจะโดดเดี่ยว เพราะที่นี่มีเพียงห้องเราเพียงห้องเดียวที่เรียนอาคารนี้ ดูเหมือนว่าเราจะเป็นส่วนเกินแต่มันเจ๋ง ตรงที่กฎระเบียบไม่เคยมีในพจนานุกรมของพวกเรา นั่นทำให้เราแตกต่างจากนักเรียนห้องอื่น โดยเฉพาะห้องที่มีทุกอย่างตรงกันข้ามกับเราอย่างห้องไอดอล ห้องที่เรียนเก่งที่สุด กิจกรรมเด่นที่สุด มันช่างเฟอร์เฟคนะ แต่ผมไม่ชอบเอาซะเลย - -

            ตลอดเกือบสามปีมานี้ผมไม่เคยเข้าประตูโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ ผมเลือกที่จะปีนกำแพงตรงประตูหลังโรงเรียนที่ถูกปิดตายเป็นประจำเพราะบ้านของผมอยู่ติดกับหลังโรงเรียนนี่นา ใครจะเสียเวลาเดินอ้อมไปเข้าหน้าโรงเรียนกันล่ะ

            ผมมักสงสัยอยู่เสมอเมื่อเห็นประตูหลังโรงเรียนถูกปิดตาย อาจเพราะไม่อยากให้นักเรียนอย่างเราๆหนีเรียนกัน แต่นั่นมันยิ่งอยากทำให้ผมฝ่าฝืนด้วยการปีนกำแพงแทนซะเลย และตอนนี้ก็ด้วย

            กำแพงโรงเรียนไม่ค่อยสูงมากนักเลยทำให้คนตัวสูงอย่างผมปีนได้สบายเลย ผมเหยียบขอบกำแพงอย่างมั่นคง หึ...ของมันแน่อยู่แล้ว ก็ผมน่ะช่ำชองเรื่องนี้

            ป๊อก!

            ในขณะที่กำลังชื่นชมความสามารถของตัวเอง จู่ๆก้อนกระดาษที่ถูกขยำของใครบางคนก็ลอยมาเกือบจะติดหัวผมแม่นราวกับจับวาง -*- ดีนะที่ผมรับมันทันก่อน ไม่งั้นผมคงคอหักตายเพราะตกกำแพงโรงเรียนแน่ๆ

            สภาพแย่ๆพวกนั้น ถ้าเจ้าพวกห้องจีเห็นมันต้องหัวเราะลั่นมากกว่าปลอบใจผมแน่ๆ

            เก้านาฬิกาห้าสิบนาที นายมาสายเจ้าของเสียงยืนเท้าเอวมองมาที่ผมด้วยสายตาดุๆ ผู้หญิงผมทองผู้ทรงอิทธิพลของที่นี่เพราะเธอคือประธานนักเรียนหญิงที่โหด ตรงข้ามกับใบหน้าหวานๆนั่นซะเหลือเกิน

            เหรอ ผมยิ้มร่าไม่ใส่ใจกับแววตาคู่นั้นหรอก ถึงจะดุยังไงก็น่ารักJ พอดีว่าที่บ้านผมนาฬิกาถ่านหมดน่ะคุณประธานนักเรียน

            ดูเหมือนว่าเธอจะเหวอกับมุขของผมซะจริงๆ ผมจึงรีบฉวยโอกาสกระโดดลงจากกำแพงแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็วแต่ไม่วายที่จะถูกดึงที่ชายเสื้อนักเรียนเช่นกัน

            คิดจะเดินหนีไปง่ายๆเหรอ ไม่มีทางซะหรอก น้ำเสียงนั่นดูมั่นใจมากๆว่าสามารถหยุดผมได้ ไปห้องปกครองกับฉันเดี๋ยวนี้ ผมส่ายหัวน้อยๆแล้วดึงมือของเธอออกจากชายเสื้อที่กำลังจะยับในไม่ช้า

            ถ้าผมบอกว่าไม่ไปล่ะ

            “-*-“ ไม่มีเสียงใดๆออกจากริมฝีปากเล็กๆนั่น นอกจากชายเสื้อที่ยับแล้วหูของผมยังถูกดึงด้วยแรงมหาศาล

            ผมไม่ไป~”

            สภาพผมคงดูไม่ได้เลยทีเดียวเมื่อถูกดึงหูให้เดินตามผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง หน้าอายจริงๆ >< โอ๊ย... ยัยนี่จะทรมานผมไปถึงไหนเนี่ย!

           

ถ้าถามว่าที่นี่มันที่ไหนน่ะเหรอ *O* โอ้ว...ตอบได้เลยว่าที่นี่คือห้องปกครอง~”

            เสียงนี้ไม่ใช่คำพูดและหน้าตาของผมแน่ๆ - - แต่มันช่างคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่าผมจะเคยได้ยินมันทุกวัน ถ้ามันไม่ใช่เสียงของผู้ชายหัวแดงที่เอาแต่ส่องกระจกชื่นชมความงดงามของใบหน้าอย่างไอ้ซังวู

            รู้แล้วน่า ฮุๆๆ ว่าแต่นั่นไอ้ชอนตงไม่ใช่เหรอ

            ถัดจากไอ้ซังวูคือไอ้ยองชาง ผู้ชายหัวสีส้มแสบจี๊ดไม่แพ้ไอ้ซังวูกำลังชี้มาทางผม>< ไอ้พวกนี้มาทำอะไรหน้าห้องปกครองกันวะ

            ไหนๆๆ *O* อรุณสวัสดิ์ชอนตงเพื่อนรัก!” ไอ้ซังวูโบกมือทักทายด้วยรอยยิ้มหวาน คงไม่ได้ยิ้มให้ผมหรอก เพราะมนุษย์ผู้หญิงหนึ่งเดียวที่อยู่ใกล้ผมมากที่สุดคือยัยคุณประธานนักเรียนคนนี้!

            “ชอนตงของเราแอบไปเดทกับเอวามาเหรอ >___<” ไอ้ยองชางทำหน้าเขินสุดๆ ตรงไหนกันวะที่เรียกว่าแอบไปเดทกับยัยนี่น่ะ >< ทั้งที่ฉันถูกยัยนี่ดึงหูมาตลอดทางเดิน แถมยังจงใจกดต่างหูให้ฉันยิ่งเจ็บไปกว่าเดิมอีก

            ต่อไปฉันจะไม่ชอบผู้หญิงหน้าตาอย่างเธออีกแล้ว ><

            “หยุดคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้ได้แล้ว นายสองคนไม่มีเรียนกันรึไง นักเรียนชายห้องจีนี่ น้ำเสียงอันเย็นสุดขั้วทำให้ไอ้ซังวูและยองชางยิ้มแห้งๆ

            พวกผมก็แค่เอางานมาส่งอาคารนี้ >O< ทำไมต้องว่ากันด้วยอ่ะ ยองชางทำท่าทางอิดออดกวนบาทามาก

            แล้วคุณประธานไม่มีเรียนรึไง แล้วจับไอ้ชอนตงอย่างนี้ จะพาไปเที่ยวดินแดนแห่งความรักเหรอครับ =.,=” หน้าไอ้ซังวูตอนนี้บ่งบอกถึงความหื่นกามที่มีมาในสายเลือดเป็นอย่างมาก นอกจากจะไม่ช่วยกันแล้ว ยังปล่อยให้เพื่อนถูกยัยผู้หญิงหน้าหวานดึงจนหูแทบจะขาดอยู่แล้ว ไอ้เพื่อนเวร

            ปล่อยหูฉันก่อนจะได้ไหม

            “- -“ เอวามองหน้าผมด้วยสายตาเย็นยะเยือกประดุจน้ำแข็ง เชื่อเขาเลยยัยนี่ = = ก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากหูของผม

            TOT ยัยนี่ใจร้ายอ่ะ

            “จากสถิติการฝ่าฝืนกฎของโรงเรียนในรอบเกือบสามปีที่ผ่านมา ห้องที่มีปัญหายากเกินที่จะแก้ไขมากที่สุดคือนักเรียนชั้นปีที่สาม ห้องจี และในฐานะที่ฉันเป็นประธานนักเรียนในสมัยนี้ ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่า ไม่ว่าจะห้องจีหรือห้องไหนๆก็ไม่มีสิทธิ์ฝ่าฝืนกฎของโรงเรียนอีกต่อไป

            “=[]=”

            “=[]=”

            พูดพร่ำอะไรผมไม่เข้าใจหรอก >< เจ็บหูชิบ ผมหันไปมองไอ้ยองชางและไอ้ซังวูทำหน้าเหวอเอามากเมื่อคุณประธานจอมโหดกางหนังสือหนาเตอะที่มีกราฟมากมายจนน่าปวดหัว และเส้นที่สูงที่สุดคือห้องจีของผมนี่เอง

            ให้มันได้อย่างนี้สิ จีนี่

            “ชเวชอนตง - - ครั้งนี้ฉันจะถือว่าเป็นการตักเตือน ถ้าครั้งหน้าฉันเจอนายปีนกำแพงหลังโรงเรียนตอนเก้าโมงเช้าหรือทำผิดกฏอื่นๆอีกล่ะก็...นายโดนลงโทษแน่

            คำสั่งประกาศิตประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงมากลางหัวผมอย่างจัง ลงโทษน่ะเหรอ? ผมไม่เคยโดนเลยสักครั้งตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ยัยนี่เป็นใครกันช่างกล้าบงการชีวิตหนุ่มน้อยหน้ามนอย่างผม ชิชะ

            ขอถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก จะลงโทษอะไรผมมิทราบผมแอบเห็นไอ้ยองชางยกนิ้วโป๊งให้ หึ...ให้มันรู้ไปซะบ้างว่าชอนตงคนนี้กวนประสาทไม่แพ้ใครเชียวนะ

อยากรู้มากนักเหรอ เอวาเดินเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้มหวานชวนขนลุกเพราะดวงตาของหล่อนมันดูแปลกจนบอกไม่ถูก แต่ยัยนี่จะเดินไปถึงไหนกันเนี่ยตัวแทบจะชนผมแล้วนะ >< หน้าหวานๆนี้มันทำให้ผมต้องเดินถอยหลังในขณะที่หล่อนยังคงเดินมาหาพร้อมรอยยิ้มหวาน ฉันก็จะลงโทษในแบบของฉัน ถ้านายอยากจะลองคนแรกก็ไม่ว่าหรอกนะ เพราะวิธีนี้มันจะทำให้นายไม่สาย ไม่ลา ไม่ขาด ไม่หนี และก็ไม่ตาย = =”

            เอวาหยุดเดินในที่สุดเพราะว่าหลังของผมตอนนี้มันแนบชิดติดกำแพงซะแล้ว >< บทลงโทษบ้าบอนั่นมันคืออะไรกันแน่

            แล้ว...

            หมดเวลาที่นายจะถามแล้วมือเล็กๆของเอวาวางบนบ่าผมเต็มแรง >< อ้ากกก ยัยจอมบ้าพลัง เจ็บนะเฟ้ย อย่าให้เจอนายอีกละกัน หึๆ นักโทษแดนประหารคนแรก

            นักโทษแดนประหารคนแรก = = น่าภูมิใจจัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

11 ความคิดเห็น