[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 9 : CHAPTER 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    17 ก.ค. 59

CHAPTER 8

                    

 

.

 

.

 

 

ไงมึง?”

 

ดวงตาคู่กลมโตที่ก่อนหน้านั้นมัวแต่มองลงไปยังสนามบาสฯย้ายกลับมามองข้างๆตามเสียงร้องทัก โดยองเห็นว่ารุ่นพี่ตัวสูงอย่างซอยองโฮเพิ่งจะนั่งลงมาข้างๆ ไม่พอยังเอามือหนักๆวางลงบนไหล่เขา

 

รอเตนล์เหรอมึง?” คนมาใหม่ถาม เขาไม่ได้ตอบทันที ดวงตาเฉยเมยย้ายกลับมองไปยังสนามบาสฯด้านล่างที่มีผู้เล่นมากมายล้อมรอบเจ้าลูกกลมๆสีส้มนั่นตามเดิม ก่อนที่ริมฝีปากสีชืดจะค่อยตอบคำถามให้รุ่นพี่

 

เปล่า... มารอแจฮยอน

 

ได้ยินแค่นั้น ยองโฮถึงกับยิ้มกริ่ม

 

แหม เดี๋ยวนี้มีอัพเกรด พูดออกมาจากปากตัวเองได้แล้วอะ ทีเมื่อก่อนล่ะอ้างไอ้เตนล์มันตลอดอะมึง บอกมารอมันแต่กูไม่เคยเห็นว่ามึงจะกลับพร้อมมันสักที

 

ก็แจฮยอนมันให้มารอนี่

 

แล้วมึงก็ต้องเชื่อฟังมันทุกอย่างเลยว่างั้นคงเพราะคนตัวสูงไม่เห็นว่าโดยองมาที่นี่ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา แถมยังรู้เหตุผลดีด้วยว่าทำไม ในตอนนี้ยองโฮถึงได้ใช้ดวงตาสำรวจมองไปยังข้อเท้าของโดยองขามึงหายแล้วหรือไง มันถึงให้มึงเดินมารอถึงที่นี่ได้อะ ...อะนั่น... ถอดเฝือกอ่อนออกแล้วนี่

 

อือคนตัวบางกว่าพยักหน้าตอบรับสั้นๆเพียงแค่นั้น

 

นั่นแหละ... หลังจากที่แจฮยอนแบกกันจนไปถึงโรงพยาบาลได้ หมอก็วินิจฉัยถึงอาการเจ็บปวดที่ข้อเท้าของเขาว่ามันรุนแรงถึงขั้นเอ็นข้อเท้าฉีก โดยองต้องใส่เฝือกอ่อนเป็นเวลาสามถึงสี่สัปดาห์ แต่เพราะกฎข้อปฏิบัติต่างๆของแจฮยอนที่ตั้งขึ้นมาไว้ให้ใช้ควบคู่ไปในขณะที่รักษาตัวก็เหมือนกับว่ามันจะทำให้เขาไม่ต้องพึ่งพาเฝือกอ่อนนานเกินไปนัก เพียงแค่สองสัปดาห์กว่าโดยองก็สามารถถอดมันออกได้ถาวรแล้ว

 

โดยส่วนตัวโดยองคิดว่าเขาแค่บาดเจ็บ แต่แจฮยอนกลับปฏิบัติกับเขาราวกับว่าเขากลายเป็นคนพิการทุพพลภาพดูแลตัวเองไม่ได้ถึงขั้นนั้น ไม่ว่าจะลุก จะนั่ง จะเดินหรือจะนอน หมอนั่นก็เข้ามามีส่วนร่วมในทุกกิจกรรมหรือจะเรียกว่าทุกอิริยาบถของเขาเลยก็ว่าได้ จะต้องมาคอยช่วยพยุง ประคอง จะทำอะไรหรืออยากได้อะไรก็ให้เรียก แต่ก็อีกนั่นแหละ เพราะถ้าไม่ได้แจฮยอนเขาก็คงไม่หายเจ็บเร็วขนาดนี้หรอก

 

หมอนั่นวุ่นวายกับเขามากจริงๆ กลายเป็นคนขี้บ่น ทั้งย้ำและกำชับให้เขาทำตามทุกข้อปฏิบัติที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด โดยองเองก็เข้าใจนะว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องมากมายขนาดนั้นด้วยก็ไม่รู้

 

มันออกจะมาก... มากเกินไปกว่าปกติจริงๆนะ

 

แล้วจะไม่ให้หลงคิดไปไกลได้ไง แต่ก็อย่างว่าแหละ...ความเป็นห่วงเป็นใยมันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นไม่ว่าระหว่างมนุษย์เราจะอยู่ในฐานะอะไรต่อกันก็ตาม เพราะงั้นโดยองจึงพยายามมองว่ามันก็เป็นเพียงแค่ความห่วงใยอีกชนิดหนึ่งสำหรับคนที่มีความผูกพันกันมาช้านานอย่างพวกเขา ...

 

อืม... ก็คงแค่นั้นแหละ

 

แต่พอตัดเรื่องที่แจฮยอนดูแลกันอย่างเป็นพิเศษให้หลุดออกจากสมองได้ก็ดันมาคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง โดยองพยายามแล้วที่จะไม่คิดหรือรู้สึกอะไรไปกับมันให้มาก ถึงอย่างนั้นคำถามเดิมๆก็ดันเกิดขึ้นในหัวไม่หยุด

 

ซึ่งนั่นก็คือตอนที่แจฮยอน...จะเรียกว่าจูบหรือหอมเขาดีนะ? เอาเป็นว่ามันเป็นตอนที่อีกฝ่ายเอาริมฝีปากและจมูกมาโดนบริเวณขมับ โดยองรู้ว่าตอนนั้นตัวเองมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์ดีแค่ไหน จำได้ว่าตอนนั้นเขารู้สึกดีอย่างไร ก่อนในท้ายที่สุดจะต้องมาตกอยู่ในวังวนแห่งความสับสนกินระยะเวลายาวนานจนมาถึงตอนนี้

 

เฮ้อ

 

ระหว่างที่นั่งมองแจฮยอนที่ตั้งใจเล่นเกมในสนามก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

เป็นอะไรของมึง กูเห็นนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้งพอหันมองยองโฮรอบนี้ โดยองก็ถอนหายใส่ไปอีกรอบ จนโดนหงุดหงิดใส่จนได้

 

อะไรของมึงนักหนาเนี่ย!

 

ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรได้มากกว่านี้แล้วว่ะคิมโดยองทำหน้าหงอยเป็นหมาที่กำลังจะโดนหิ้วไปทิ้งเลยทีเดียว

 

อะไรมึง มีอะไรอยากบอกอยากระบายหรืออยากปรึกษากูไหม ถ้าไม่มีอะ... มึงก็เลิกถอนหายใจซ้ำๆซากๆ ทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากอย่างนี้เสียทีเหอะ กูรำคาญหันมองหน้ายองโฮรอบนี้แล้วก็ได้แต่ครุ่นคิด เขาคิดคนเดียวมาตลอดสามสัปดาห์ แล้วไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยคิดหรือทบทวนถึงการกระทำที่แจฮยอนมีต่อเขา ก็คิด...คิดมาตลอดนั่นแหละแต่ก็ไม่เคยรุนแรงเท่าครั้งนี้มาก่อน

 

แต่ถามว่าที่คิดน่ะ...คิดออกไหม ...ก็ไม่... ตอนนี้ก็เลยคิดว่าคงไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...

-

เรื่องแจฮยอนน่ะอยู่ๆก็พูดขึ้นมา คงเพราะไม่ได้คิดว่าจะเป็นเรื่องนี้ หรือไม่...ถึงคิดยองโฮก็คงคิดไม่ถึงว่าเขาจะยอมปริปากพูดออกมาได้ง่ายๆ แต่โดยองก็คิดว่าตอนนี้มันก็น่าจะถึงขีดสุดแล้วจริงๆสำหรับเขาพี่ว่าน้องมันชอบผมหรือเปล่าวะ?”

 

นี่มึงถามเพื่อความมั่นใจหรือว่าไม่รู้จริงๆโดยองไม่ตอบเป็นคำพูด แต่แค่ส่ายหัวด้วยใบหน้ามู่ทู่ แสดงให้รู้ว่าความสับสนที่เกิดขึ้นทำให้เขาไม่กล้าที่จะพูด จะถามหรือแสดงความคิดเห็นอะไรออกไปได้ตรงๆ

 

คนเขาดูออกกันทั้งโลกแล้วว่ามันชอบมึง

 

ไม่อะ มันจะเป็นไปได้ไงวะพี่

 

มึงมันก็เป็นซะแบบนี้แหละ พอบอกไปก็ไม่เชื่อ แล้วมึงจะมาถามกูทำซากอ้อยอะไร ถ้าอยากรู้ว่าคนอื่นเขาเห็น เขามองกันยังไงก็ช่วยหยุดเถียงซะบ้างเหอะพอฟังอีกฝ่ายพูดแบบนี้ เขาก็เม้มริมฝีปากแน่นขัดใจกับสิ่งที่ยองโฮพูด

 

พี่ไม่รู้หรอกว่าคำพูดพวกนั้นมันทำให้ผมคิดเพ้อเจ้อมากแค่ไหน มันก็ดีใจนะที่ได้ยินแบบนั้น แต่เข้าใจไหมว่าเราจะคิดเข้าข้างตัวเองไปทั้งหมดแบบนั้นมันก็ไม่ได้หรือเปล่าวะ

 

คือกูก็พูดแทนมันไม่ได้หรอกป่ะ เอาจริงๆถ้ามึงอยากได้คำตอบที่ชัดเจนมึงก็ต้องถามมัน

 

ก็นั่นแหละสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เขากลัวที่สุด

 

ว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ

 

โดยองรู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับแจฮยอน รู้ดีว่าอยู่ในฐานะไหน แต่ใครกันเล่าจะไปห้ามความคิดได้ บางทีสิ่งที่แจฮยอนปฏิบัติต่อเขามันดูจะเกินสถานะระหว่างพวกเขาออกไปแล้วจริงๆ โดยองมีทั้งสมองและหัวใจ ทว่าสองสิ่งนี้กลับทำงานขัดแย้งกันอยู่ตลอดเวลา เขาใช้สมองในการหลอกและเกลี่ยกล่อมให้ตัวเองเชื่อในแบบที่ไม่เพ้อฝันเข้าข้างตัวเองมากเกินไปก็เพื่อเป็นการป้องกันตัวเอง กลับกันกับหัวใจที่มันดันร้องดัง ทั้งรับรู้ สัมผัสได้และตอบสนองทุกอย่างแล้วแบบนี้เขาควรจะเชื่อสิ่งไหนดีล่ะ...

 

มันอยู่ที่มึงอะ ถ้าตอนนี้มึงโอเคกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ มึงไม่ต้องถามมันก็ได้ แต่ถ้ามึงคิดว่ามันเริ่มไม่ไหวแล้วก็ถามเถอะ มันเป็นแบบนี้ไปไม่ได้ตลอดหรอกโดยอง ถ้ามึงแค่กลัวคำตอบว่ามันอาจจะไม่ได้ตรงกับใจน่ะ จะถามตอนไหนมันก็เหมือนกันแหละ เพราะไม่ว่าจะช้าจะเร็วคำตอบของมันก็คงไม่เปลี่ยนหรอก ถ้าไม่ใช่ก็ดีเสียอีก จะได้ทำใจกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ไม่ต้องถลำลึก

 

เขาคิดตามในสิ่งที่ยองโฮพูด... เอาเข้าจริงๆที่อีกฝ่ายพูดมันก็เป็นสิ่งที่ใครต่างก็คิดได้อยู่แล้ว แต่มันก็เป็นเรื่องที่ยากมากอยู่ดี โดยองจะไปรวบรวมกำลังใจมาจากที่ไหนเพื่อทำสิ่งนั้น สิ่งที่กลัวในตอนนี้ไม่ใช่ความผิดหวังเสียใจเพราะใจไม่ตรงกัน แต่เขากลัวว่าท้ายที่สุดแล้วเขาอาจจะต้องเสียแจฮยอนไปเพราะใจที่คิดไม่ซื่อของตัวเอง

 

หากไม่มีแจฮยอนอยู่ข้างๆสักคน โดยองก็นึกภาพไม่ออกว่าชีวิตเขาจะดำรงไปในรูปแบบไหนเหมือนกัน...

 

 

ฮือ พี่ รู้สึกเหมือนกำลังจะตายเลย อึดอัดเกินไป

 

อย่าเพิ่งตาย เดี๋ยวกูไม่มีใครให้แกล้งพอยองโฮส่งมือมาตบบ่า โดยองก็ก้มหน้าลงซุกกับท่อนแขนตัวเองที่มันวางลงไปที่เข่าก่อนหน้านั้น ส่งเสียงครางฮือกระจองอแง

 

คนเป็นรุ่นพี่ได้แต่ลูบหลังลูบไหล่ปลอบ ปล่อยให้โดยองเป็นบ้าอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งในตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่สืบเข้ามาใกล้ ร่างสูงถึงได้หันไปมอง ทันทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้มาเยือนก็สื่อสารด้วยการพยักหน้าให้ คนมาใหม่เลิกคิ้วถามอย่างงุนงงหลังจากที่เห็นว่ามีอีกคนที่กำลังฟลุบหน้าลงกับเข่าตัวเอง

 

เป็นอะไรของมันวะ?เอ่ยคำถามนี้ก่อนจะเดินผ่านเก้าอี้ของทั้งยองโฮและโดยองไป อีแทยงเดินไปหยุดตรงเก้าอี้ที่อยู่อีกฝั่งของร่างเพรียวก่อนจะนั่งลงตาม

 

คนตัวบางยืดตัวขึ้นมาหลังจากได้ยินอีกเสียง เมื่อเห็นว่าเก้าอี้ข้างตัวของตัวเองอีกฝั่งมีใครอีกคนนั่งลงมาข้างๆแล้ว ก็เปิดปากถามอีกฝ่ายทันที

 

มารอเตนล์มันเหรอ?” เขาไม่ได้ตั้งใจจะเบี่ยงประเด็นเพื่อที่จะไม่ต้องตอบคำถามหรืออะไร แต่เพราะพักหลังมานี่ เมื่อไรก็ตามที่เขาเห็นหน้าแทยงก็เหมือนจะเห็นคำว่าเตนล์แปะอยู่กลางหน้าผากเลยขนาดนั้น

 

อะไรมึง... ทีงี้จะมาทำเป็นหวงก้างหรือไง ทีตอนกูจีบมึง มึงก็ไม่เอา

 

อะไรพี่วะ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน โดยองโวยวายไปตามนิสัย คงเพราะเห็นสีหน้าเหวี่ยงนิดโมโหหน่อยของเขา ก็ดูเหมือนจะเป็นที่ชอบใจของคนข้างๆ แทยงหัวเราะก่อนจะยกมือขึ้นไปโยกหัวคนอายุน้อยกว่าด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

“ไหน อาการเป็นไง บอกหมอมาซิ” โดยองใช้ดวงตากระต่ายมองขวางพยายามเอนตัวทั้งตัวทั้งหัวออกห่างจนทั้งตัวแทบจะไปเกยยองโฮที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

 

“ขอโทษนะ แต่หมอเอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ” โดยองจงใจกระทบกระเทียบเรื่องเตนล์ไปเต็มๆ เอาเข้าจริงๆ ความสัมพันธ์ของคู่นั้นก็แลดูจะพิศวงไม่แพ้กัน โดยองรู้จักเตนล์ดี รู้ดีว่าเตนล์เป็นยังไง หากชอบก็บอกว่าชอบ หากไม่ชอบปฏิเสธทันทีแล้วไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย แต่กับแทยง ถึงเพื่อนสนิทเขาจะไม่เคยบอกว่าชอบ แต่ดูจากการกระทำที่ไม่ได้ผลักไสแล้วโดยองก็คิดว่าเตนล์คงจะมีใจให้อยู่เหมือนกัน เขาต้องคอยสังเกตเอาเองเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมพูดหรือปรึกษา ไม่รู้ว่าอีแทยงทำอะไรกับเพื่อนเขา คุณชิตพลผู้เก่งกาจถึงได้ดูรวนเรเสียขบวนขนาดนั้น เรื่องของเรื่องคือดูเหมือนว่าแทยงจะทำให้เตนล์ดูเป็นคนที่อ่อนลง แถมยังดูสูญเสียความมั่นใจบางอย่างไปเมื่อใกล้แทยง

 

แต่ก็ไม่ได้รู้อะไรตื้นลึกหนาบางนักหรอก... โดยองเองก็เดาเอาล้วนๆ

 

“ปากดีจังนะครับ” แทยงเลื่อนมือจากบนหัวลงมากอดคอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จับบีบเข้าที่ปาก จนโดยองต้องส่งเสียงร้องทั้งด่าทั้งว่าทั้งร้องครวญครางเพราะรำคาญเหลือเกินแล้ว

 

ฝั่งหนึ่งก็จะบังคับแกล้งให้ได้ ส่วนอีกฝั่งก็ยื้อดึงดันจะหลุดจากเงื้อมือไอ้พี่หน้าแมวให้ได้ โดยมีเสียงหัวเราะของซอยองโฮดังประกอบอยู่ โดยองโวยวายใหญ่โตแต่ก็ดิ้นไม่หลุด ในตอนที่ใกล้จะร้องไห้เต็มแก่แล้วก็เหมือนโชคชะตาจะเห็นใจ

 

ปั่ก! ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

มีวัตถุบางอย่างพุ่งเข้ามา ไม่ได้โดนเขากับแทยงโดยตรง แต่เป็นยองโฮที่รับเคราะห์นั้น โชคยังดีที่ฝ่ายคนตัวสูงปัดป้องได้ทันก่อนที่มันจะโดนหน้าเข้าเต็มๆ ตอนแรกก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรหรอกแต่คงเพราะเสียงของเพื่อนสนิทตัวสูงใหญ่ที่ร้องเสียงหลง ก็ทำให้แทยงต้องหันไปสนใจ ตอนนั้นคนที่แกล้งเขาอยู่ถึงได้ปล่อยตัวกัน

 

โดยองไม่ทันเห็นว่าไอ้ที่ลอยมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก่อนหน้าคือลูกบาส เพราะหลังจากที่เป็นอิสระจากการกลั่นแกล้งของแทยง เจ้าลูกกลมสีส้มนั่นก็โดนปัดทิ้งเด้งกลับไปอยู่ในสนามตามเดิมแล้ว เขามารับรู้เรื่องราวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงผู้เล่นในทีมบาสฯคนหนึ่งตะโกนขอโทษขึ้นมานั่นแหละ

 

“โทษทีครับพี่...พอดีว่ามันหลุดมือ...”

 

ความจริงไม่ต้องมองตามไปเพื่อยืนยันเจ้าของเสียงที่ได้ยิน โดยองก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามันเป็นเสียงของแจฮยอน ยองโฮลุกขึ้นมาในตอนนั้นคิดว่าคงจะไม่พอใจอยู่เหมือนกัน

 

“มึงตั้งใจใช่ไหมไอ้แจฮยอน!” ประธานชมรมบาสฯตะโกนกราดกลับ โดยองที่มองเหตุการณ์อยู่ดึงเสื้อคนที่ยืนอยู่ข้างๆรีบแก้ต่างให้เพราะไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

 

มันก็แค่อุบัติเหตุ... แค่นั้นแหละ... 

 

“พี่...น้องมันไม่ได้ตั้งใจหรอก อย่าไปถือสามันเลย แจฮยอนจะทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ” คราวนี้ยองโฮหันมาพูดกับเขาพอให้ได้ยินกันแค่ตรงนั้น “มันหึงมึงไง อย่ามาทำเป็นแอ๊บแบ๊วไปหน่อยเลย”

 

ฝ่ายคนตัวสูงไม่สนเสียงของโดยอง เขาหันกลับไปตะโกนสั่งเด็กผิวขาวในสนามอย่างบ้าอำนาจ “คนอื่นเลิกซ้อมได้แล้ว ส่วนไอ้แจฮยอนมึงวิ่งรอบสนามไปเลยนะสามสิบรอบ เสร็จแล้วก็ปิดโรงยิมด้วย ส่วนโดยองมึงไม่ต้องห่วงมัน เดี๋ยวให้แทยงมันไปส่งมันมีรถ”

 

พูดจบถึงตรงนี้คนที่ยืนกอดลูกบาสลูกเดิมไว้กับเอวถึงกับหน้าเหวอ ต่างจากตอนกล่าวคำขอโทษสิ้นเชิงที่ตอนนั้นทั้งสีหน้าและแววตาดูไม่ได้สะทกสะท้านต่ออะไรเลย ...ออกจะกวนประสาทกันประมาณหนึ่งเลย

 

“อ้าว ลงโทษผมแล้วมันไปเกี่ยวกับการบอกให้พี่โดยองกลับกับพี่แทยงยังไงอะ”

 

“มันก็เรื่องของกูเปล่า” คนอายุมากกว่าพูดด้วยท่าทางยียวนไม่ต่างกัน ตอนนั้นคงเพราะไม่รู้ว่าจะเถียงอะไร แจฮยอนถึงได้หันมองมาทางเขา

 

“พี่จะกลับกับพี่แทยงจริงเหรอครับ...เราสัญญาว่าจะกลับพร้อมกันแล้วนะ” ซอยองโฮคงอยากจะแก้เผ็ดฝ่ายนั้นให้ถึงที่สุด ถึงได้เอาเท้ามาเขี่ยเท้าเขา ขยิบตาให้เห็น

 

ก่อนหน้านั้นโดยองก็ยอมรับว่าเขาเองก็คิดมาก คงเพราะคิดไปต่างๆนาๆมากมายจึงทำให้รู้สึกไม่ค่อยสู้ดีค่อนไปทางแย่ แต่ก็ตั้งแต่ที่โดนคำว่า หึงที่ซอยองโฮตีแสกหน้าเข้ามาก็ทำให้อึ้งไปอีกร่วมนาที ไอ้ที่คิดซ้ำไปวนมาทั้งหมดแทบจะมลายหายไปในพริบตาเดียว

 

“โดยองงี่... พี่โดยองครับ... บอกสิว่าจะกลับกับผม”

 

ยิ่งแจฮยอนส่งสายตาอ้อนวอนทำตาตกแลดูน่าสงสารบวกกับเสียงอ่อนเสียงหวานที่พูดออกมาโดยองก็รู้แล้วว่าเขาแพ้ยับเยินขนาดไหน ใจเขาไม่พร้อมที่จะสู้กับอะไรในตัวของแจฮยอนทั้งนั้น... มันยอม...ยอมให้หมดเลย อยากจะตามใจอีกฝ่ายทุกอย่าง โดยไม่สนว่าหัวใจของตัวเองจะต้องตกอยู่ในสภาพไหน อะไรที่ช่างมันได้ก็ช่างมันไปก่อนแล้วกัน

 

“ก...ก็...รีบๆวิ่งให้ครบไปแล้วจะได้รีบกลับ...” บางทีคำพูดมันก็ผ่านออกมาจากใจโดยไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองมาจากสมอง โดยองรู้ว่าเขากำลังเป็นแบบนั้น

 

พอได้คำตอบคราวนี้ แจฮยอนก็ร่าเริงขึ้นมาทันที เจ้าของรูปร่างสูงโปร่งที่อยู่ในสนามออกวิ่งแทบจะทันทีหลังจากฟังคำตอบเขาครบทุกคำ

 

“ไรมึงเนี่ย กูกะจะยั่วมันต่ออีกสักหน่อย” คนที่สูงที่สุดในที่นั้นนั่งลงก่อนจะพูดอย่างหัวเสีย “มึงดูเอาแล้วกัน... มันกะเล่นให้เจ็บตัวเลยรอบนี้ พูดออกมาได้ไงวะว่าหลุดมือ กูก็ไม่ได้โง่ป่ะ นี่เรานั่งอยู่บนสแตนเลยนะเว้ยไม่ใช่ริมเส้นสนาม สูงขนาดนี้มันจะทำลูกบาสหลุดมือมาได้ไงอะ แม่งจงใจชัดๆ เด็กห่านี่”

 

คิดตามที่ยองโฮพูดแล้วก็พบว่าจริง พวกเขานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นบนสุดของสนามบาสฯในโรงยิม มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วหรือถ้าไม่โอกาสก็น้อยมากที่คำว่า หลุดมือแล้วลูกบาสจะมีวิถีลอยโด่งขึ้นมาได้สูงขนาดนั้น

 

ถ้าแจฮยอนตั้งใจทำแบบนั้นจริงๆ ด้วยเหตุผลที่ซอยองโฮบอกก็ถือว่าร้ายไม่เบา ...และมันรุนแรงกับใจเขามาก... ไม่อาจห้ามให้หัวใจมันโลดเต้นได้เลย

 

“เด็กมึงนี่มันเอาเรื่องเหมือนกันนะ” แทยงเสริมประโยคของยองโฮขึ้นมา

 

“เด็กเดิกอะไรกันล่ะ! ไม่ใช่ซะหน่อย” แสร้งทำเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดแต่ในใจกลับแอบยิ้มแบบนี้ก็ได้เหรอคิมโดยอง ...เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ก่อนหน้านั้นอยากร้องไห้แทบตาย สุดท้ายเหตุการณ์ก็ดันมาพลิกผันใจสั่นไปหมด ไม่พอยังแสดงอาการเขินอายออกไปให้คนอื่นล้อได้เอาแบบนี้อีก

 

“แล้วมึงยิ้มทำไมไอ้กระต่าย” ซอยองโฮแหย่มาอีก

 

“ใครยิ้มวะ พี่มั่ว” บอกปัดในขณะที่หน้าร้อน โดยองก้มหน้างุดหนีสายตาที่กำลังมองมา สีผิวบนใบหน้าคงแดงเป็นลูกตำลึงสุก คิดถึงตรงนี้ก็อายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

“มึงแหละยิ้ม” พอโดนต้อนด้วยรอยยิ้มล้อเข้ามากๆก็ลุกพรวดเตรียมใส่ตีนผีวิ่งหนี

 

“วุ้ย ไม่คุยด้วยละ” ว่าละก็ลุกขึ้นจริงๆ ร่างเพรียวขยับตัวเดินผ่านหน้าแทยงไป

 

“แล้วนั่นจะไปไหน” ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้งหลังจากได้ยินเสียงถามจากรุ่นพี่ตัวสูงคนเดิม

 

“จะกลับแล้ว”

 

“แต่ไอ้แจฮยอนมันยังวิ่งไม่ครบเลยนะ มึงจะทิ้งมันไว้เหรอ”

 

“เอ้า ก็เอาน้องมันกลับด้วยดิ” โดยองพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

 

“นี่มึงจะมาล้มล้างคำสั่งกูอย่างงี้ไม่ได้นะ ถ้าจะกลับก็ให้มันวิ่งให้ครบก่อน”

 

“แล้วไงอะ ก็จะกลับอะ” เขายักไหล่ เดินต่อไปไม่กี่ก้าวก็เหมือนจะนึกบางอย่างออกได้ โดยองหมุนตัวกลับ เดินต่อมาหายองโฮอีกครั้ง พอไปถึงตัวก็แบมือไปตรงหน้าอีกฝ่าย

 

“น้ำ” พูดขึ้นมาคำหนึ่งสั้นๆ ก็เลยได้คิ้วขมวดจากยองโฮเป็นคำตอบให้ “เห็นถือขวดน้ำมาแล้วไม่กิน ขอได้ป้ะ” มือข้างหนึ่งยังยื่นไปรออยู่อย่างนั้น ในขณะที่คนตัวสูงเองกลับยังงงไม่หาย

 

ก็มันแปลกไหมล่ะ...อยู่ๆก็มาขอน้ำกินง่ายๆแบบนี้ ...โดยองที่เป็นฝ่ายหน้าด้านแบมือขอเสียเองยังรู้สึกว่ามันแปลกๆเลย

 

ไม่รู้ว่ามันแปลกที่อยู่ๆตัวเองก็ดันเอ่ยปากขอขึ้นมาเสียเฉยๆ... หรือความจริงแล้วที่มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆมันจะเป็นเพราะเหตุผลที่ทำให้เขาอยากได้น้ำขวดนั้นนั่นต่างหาก...

 

 

“มึงหิวน้ำ?” ยองโฮเลิกคิ้วถาม

 

 

“เปล่า” โดยองส่ายหัวก่อนบอกต่ออีกว่า “จะเอาไปให้แจฮยอน”

 

 

“โว้ย รำคาญ จะเอาไปทั้งโหลเลยไหมล่ะ!

 

 

เขาก็แค่คิดว่าแจฮยอนน่าจะเหนื่อย...แถมยังไม่ได้กินน้ำเลยก็แค่นั้น

 

 

ทำไมทั้งซอยองโฮและอีแทยงถึงต้องโห่ร้องสรรเสริญกันขนาดนั้นด้วยล่ะ!

 

 

 

TBC…

 

 

ฮือออ ตอนนี้ยิ่งไม่มีอะไรเลย *ปิดหน้าร้องไห้*

ตอนหน้ามาแน่! สัญญา (อีกละ)

ยูกหมูของเราหึงโหดไหมล่ะ งานเขวี้ยงลูกบาสก็มา 55555555555555

#ขอโทษด้วยค่าาาา 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ *ซึ้งใจ*

 

#solongJD

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #619 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:28

    โดยอง! เค้ารู้กันหมดยกเว้นแค่โดยองโอ้ยยย55555555555

    #619
    0
  2. #579 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:33
    ขำยองโฮแต่ก็สงสาร 555 น้องแจหึงแรงนะขอบอก
    #579
    0
  3. #563 newkn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 13:06
    มีความหึงแรงงงงงงงง
    #563
    0
  4. #554 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:09
    นี่มันหึงชัดๆ สงสารยองโฮเลย555555555 เกลียดความหลุดมือ555555
    #554
    0
  5. #540 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:01
    หึงแรงเว้อ
    #540
    0
  6. #534 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:27
    เขินเว้ยยย
    #534
    0
  7. #520 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:54
    นะครับโดยองงี่~ มันเป็นประโยคทำลายล้างมากอ่ะ ฮรือออ เขินนน ฟินน ดีต่อใจมากๆคร่ะ
    #520
    0
  8. #497 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:19
    โอ๊ยยย พี่แมวกับกระต่ายแกล้งกันน่าหึงจริงๆอ่ะ ไม่แปลกที่ลูกหมูจะทนไม่ไหว 55555555 แง้งงง กระต่ายน่ารักกกก
    #497
    0
  9. #422 MookwifeSehun (@MookwifeSehun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 15:57
    อยากอ่านเรื่องแทเตนล์ง่าาา
    #422
    0
  10. #321 Baby turn it on (@maymildyimyim556) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 15:12
    55555555555ขำโดยองงี่
    #321
    0
  11. #286 chali_23 (@poppampom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 22:28
    อรีายยยย ฟินยันโลกหน้ามั้ยล่ะ
    #286
    0
  12. #245 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 20:10
    ฉันเกลียดสเตปการขอน้ำของนังดยองจังเลย แง้ นั้ลลั้ก
    #245
    0
  13. #161 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:14
    ปั๊ปปี้เลิฟมากป้ะ บอกๆไปเถ้อะจะได้คบกัน 5555555555555
    #161
    0
  14. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:41
    หิวน้ำแล้วววววว ไรเต้อต้องมาได้ล้าวววน้าค้าาาา

    หิวววน้ำๆๆๆๆ 5555555555555555
    #147
    0
  15. #146 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:16
    แจคะ ชัดเจนไปเลยค่ะ มาขนาดนี้แล้ว สงสารยัยตุ่ย คิดมากอยู่คนเดียว
    #146
    0
  16. #137 กระต่ายแก้มตุ่ย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 23:41
    คนเค้ารู้กันทั้งโลกแล้วคิมโดยองว่าจองแจฮยอนมันชอบแก ยอมรับซะที
    #137
    0
  17. #136 นนนี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:57
    หึงขนาดนี้ก็รีบสารภาพรักพี่เขาเถอะลูก อย่าปล่อยให้พี่เขา(รวมทั้งคนอ่าน)คิดไปเองแบบนี้เลย
    #136
    0
  18. #135 กระต่ายแก้มตุ่ย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:40
    คนเค้ารู้กันทั้งโลกแล้วคิมโดยองว่าจองแจฮยอนมันชอบแก ยอมรับซะที
    #135
    0
  19. #133 Dreamz_ii (@dreammyt001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 01:40
    ไอ้น้องหมูมันหึงโหดเว้ย กรีดร้อง ;_____; ทำไมนี่รักความเป็นจอห์นนี่จังเลย นางน่ารักน่าชัง โอ้ยยย มีจอห์นนี่เป็รที่ปรึกษามีหรอน้องโดจะนก จองแจก็รีบรู้ใจตัวเองซักที ถ้ายังไม่บอกชอบพี่เขา แม่จะยกพี่เขาให้พิจ้อนแล้วนะ!!
    #133
    0
  20. #132 WithLoveJAEHYUN (@WithLoveJAEHYUN) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:27
    หมูอ้ะะะะะะ 555555
    #132
    0
  21. #131 2btotheJ (@nun-ae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 18:33
    ไอหมูเอ๊ยยยย หึงโหดไป๊เดี๋ยวพลาดโดนหน้าพี่ละจะหนาววววว555555555555555
    #131
    0
  22. #130 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 17:06
    ทำไมคู่นี้ถึงซึนขนาดนี้คะ!! ถ้าเป็นพี่ยองโฮนี่จะจับขังห้องให้อยู่ด้วยกันทั้งคืนไปเลย ฮึ่ยยยย
    เนี่ยๆ คนน้องก็ชอบเขาเหลือเกิน ชอบจริงจัง ชอบจังเลย แต่ก็ไม่ยอมบอก เอาแต่หึง เอาแต่เหวี่ยง ปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะโดนคาบไปกินนะ หมั่นไส้ๆ
    คนพี่ก็แบบนะ มีความว้าวุ่นใจ ทั้งไม่แน่ใจทั้งเขินการกระทำอีกคนงี้ แงรทำไมไม่บอกกันๆ 555555
    แต่ถ้าบอกกันเรื่องมันจะจบเร็วไปค่ะ ควรมีเหตุการณ์สะเทือนใจสักนิส ฮี่ๆ น้องอยากได้ 555555
    แอบมีความเขินคู่แมวกับกระต่ายเล็กน้อย ฮือถ้าไม่ติดว่าพิแทยงจีบน้องเตนล์ไปแล้วเราจะลงเรือพระรองขี้แกล้งแล้วนะคะ 555555
    ชอบจังเลยค่ะชอบ ฮือรอตอนต่อไปจิไม่ไหวแหลว ;-;
    #130
    0
  23. #129 Klumsy_JM (@Klumsy_JM) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 16:21
    ยิ้มแก้มปริ ตัวแทบแตก ลูกหมูหึงโหด ชอบก็บอกว่าชอบเซ่ะ!!!
    เดวปั๊ดให้ไปคบกับแทยงหรือยองโฮเลยนี่ หุ้ย!!
    #129
    0
  24. #128 miruza (@miruza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 10:40
    เราไม่ไหวแล้วววว หุบยิ้มไม่ได้เลยยยยยย โอยยยย ลูกหมูหึงโหดมาก ถึงกับลงมือทำร้ายเลยทีเดียว คุณโดเรายิ้มแก้มแตกแระ
    คนอ่านก็ยิ้มแก้มแตกเหอะ ไปบอกชอบกันให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเถอะ!!!!! มีหึง มีงอน มีง้อกันขนาดนี้ เค้ารู้กันทั้งโลกแล้วว่ามีใจอะ จะมามัวหยอกล้อ งอนง้อ ให้จั๊กจี๋หัวใจคนอ่านทำไม ไปคบๆกันเหอะ เราเหนื่อยจะยิ้มแระ ปวดแก้ม!!!!!
    #128
    0
  25. #126 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 08:45
    โอ้ยยยยชอบ ชอบมาก555555555555555
    ชอบความว้าวุ่นใจของโดยอง ชอบความกวนประสาทของยองโฮ แต่ก็มีกะใจให้คำปรึกษา ถึงจะเป็นคำปรึกษาที่เข้าข้างน้อง จนน้องมันคิดมากไปกว่าเดิม ชอบแทยงที่มาแบบซึนๆ แต่ทำเราใจเต้นเลยแงงงงง อยากอ่านตอนแทยงอยู่กับเตนล์ ทำไมคู่นี้มันดูมีอะไรรรร๊ ชอบแจฮยอนที่มันหึงโหดแบบนี้ แถมยังปากแข็งบ้าบออ แบบนี้เขาเรียกว่าชอบโว้ยย ไม่ได้เรียกว่าห่วงกันแบบพี่น้อง อะไรจะระมัดระวังพี่ได้ขนาดนั้นอ่ะ เจ็บป่วยดูแลก็พอว่า แต่ใครเข้าใกล้พี่ เล่นด้วยงี้นี่ไม่ได้เลยย ทำไมอ่ะ ตัวเองเป็นเจ้าของเขาหรออ โดยองเป็นของแจฮยอนหรือไงงง? ไม่ไหวล้าวว ชอบทุกอย่างในฟิคเรื่องนี้เลย55555555 ถึงไรท์จะบอกว่ามันไม่มีอะไรในตอนนี้นะ แต่เราว่ามันก็มีอะไรเล็กๆน้อยๆนั่นแหละ อย่างน้อยเราก็รู้สึกมากขึ้นกว่าเดิมละว่าแจฮยอนหวงพี่แค่ไหน5555555 ตลกตอนโดนพี่ยองโฮทำโทษ ก็ไม่ประสาทเสียเท่าตอนได้ยินว่าโดยองต้องกลับกับแทยง เออแล้วทำไมเขาจะกลับด้วยกันไม่ได้อ่ะ แค่นี้ทำเป็น.. แล้วโดยองนี่เคยขัดใจน้องบ่างไหมล่ะ เห็นน้องหน้าหงอยหน่อยก็ยอมละ งี้จะรู้ไหมเนี่ยว่าเขาชอบบ โดยองต้องแกร่งกว่านี้นะคะ555555555
    เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจนะคะไรท์ ฮิฮิ <3 อยากอ่านตอนยองโฮเขินพี่แทลด้วยค่ะ555555555 รีเควสๆ
    #126
    0