[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 8 : CHAPTER 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    12 ก.ค. 59

CHAPTER 7

 

 

.

 

 

.

 

 

งานเฟรชชี่ไนท์ถูกจัดขึ้นในคืนวันศุกร์สัปดาห์ที่สามของปีการศึกษาใหม่... เป็นกิจกรรมที่จัดต่อเนื่องกันมาทุกปีสำหรับน้องใหม่ปีหนึ่งโดยเฉพาะ เรียกได้ว่าเป็นงานสังสรรค์รื่นเริงให้เกิดความสนุกสนานเพลิดเพลินระหว่างเฟรชชี่ด้วยกัน โดยบนเวทีจะมีการแสดงจากชมรมต่างๆที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นทำการแสดงเพื่อให้ความบันเทิงแก่น้องๆ และที่ขาดไปไม่ได้เลยสำหรับงานวันนี้ก็คือการประกวดเดือนและดาวของมหาฯลัย

 

โดยองมีโอกาสได้ทำพิธีกรของงานอยู่ช่วงหนึ่ง คือตั้งแต่ช่วงเปิดงานที่ฟ้ายังไม่มืดจนถึงช่วงเวลาประมาณสองทุ่มเห็นจะได้ สองขาเพรียวถูกใช้ในการเดินขึ้นๆลงๆเวทีอยู่บ่อยครั้ง ในส่วนของการทำหน้าที่พิธีกรในวันนี้ถือได้ว่าสำเร็จเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี คงจะสมบูรณ์แบบและเป็นที่พึงพอใจสำหรับเขามาก หากรอบสุดท้ายที่ก้าวลงบันไดไม่เกิดอุบัติเหตุข้อเท้าพลิกในขณะที่มัวแต่ยึกยักหันไปคุยกับคู่หูที่ทำพิธีกรร่วมกัน พอเป็นอย่างนั้นก็เลยเกิดทรงตัวไม่ได้ เท้าข้างหนึ่งหลุดเลื่อนจากบันไดเป็นเหตุให้กลิ้งหลุนๆถลาลงมาจนถึงพื้นในที่สุด

 

โดยองรู้สึกเจ็บร้าวตั้งแต่ข้อเท้าขึ้นมาจนถึงก้น กระนั้นความอายกลับมีมากกว่า ตอนนั้นเขาสัมผัสได้ถึงเสียงอันจอกแจกจอแจ คาดคะเนในใจว่าประชากรในบริเวณนั้นคงจะไม่ใช่น้อยๆ ด้วยความที่คิดว่าต้องมีคนเห็นแน่ๆจึงพยายามไม่เงยหน้าขึ้นสบตาใครสักคน และแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บสาหัสแค่ไหนแต่โดยองก็ยังสามารถกัดฟันลุกขึ้นมาได้ มีแรงฮึดพอที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นได้อย่างรวดเร็ว

 

แต่ก็เหมือนจะหนีไม่พ้น...

 

ร่างเพรียวเบื่อที่จะต้องมานั่งตอบคำถามว่าทำยังไงถึงได้ตกลงมาอีท่านั้นได้ เอาเข้าจริงๆคนเห็นอาจจะไม่ได้มากมายนัก แต่คงเพราะคนอื่นมองว่ามันเป็นเรื่องตลกถึงได้เอาไปเล่าต่อกันอย่างสนุกปาก ความจริงแล้วก็ใช่... คนอื่นอาจจะตลก แต่ว่าเขารู้สึกเจ็บปวดกับมันมาก เหตุผลที่เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งได้แล้วยังคงอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเพราะเขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองจะไม่สามารถลงน้ำหนักไปที่เท้าขวาได้เลย โดยองลองพยายามดูแล้วเหมือนกันแต่ก็แทบจะทรุดลงไปที่พื้นอีกรอบได้เลยขนาดนั้น

 

เขาทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จตั้งแต่สองทุ่ม จวบจนตอนนี้เวลาก็ดำเนินมาจนเกือบจะสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว แม้จะยังนั่งอยู่ที่เดิมเฉยๆไม่ได้ขยับย้ายไปไหน แต่โดยองกลับรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับการรอคอยให้งานเฟรชชี่ไนท์ในวันนี้จบลง ใบหน้าของเขาในตอนนี้คงดูเหี่ยวเฉาไร้อารมณ์อย่างถึงขีดสุดไปแล้ว

 

ความจริงก็อยากจะรีบกลับหอไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด... แต่ก็ดันทำไม่ได้เพราะสังขารด้วยส่วนหนึ่ง ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คงเพราะใครบางคนบอกว่าจะให้รอกลับพร้อมกัน...

 

 

“เดี๋ยวรอประกาศผลรอบสุดท้ายก็เสร็จแล้วครับ

 

จองแจฮยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ดูแปลกตาไปกว่าทุกๆวัน อาจเพราะเครื่องสำอางที่อยู่บนใบหน้า เรือนผมสีเข้มที่ถูกจัดแต่งทรงเป็นอย่างดี และแม้วันนี้น้องชายคนสนิทของเขาจะแต่งกายด้วยเสื้อยืดพับแขนโดยที่เอาชายเสื้อสอดลงในกางเกงเดนิมเข้ารูป ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรกับผู้เข้าประกวดช่วงชิงตำแหน่งเดือนจากคณะอื่นๆ ทว่าแจฮยอนกลับยังดูโดดเด่นกว่าใครคงเพราะรูปร่างสูงโปร่งของเจ้าตัวเอง ...หรือไม่สายตาเขาก็คงลำเอียงเสียเองจึงสรุปเอาแบบนั้น

 

“อื้อ” แม้จะเบื่อ อยากบ่น อยากงอแงมากแค่ไหน โดยองรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะแจฮยอนเดินมาบอกแบบนี้แปลว่าอีกสักพักก็จะได้กลับแล้ว ก็เลยได้แต่นั่งเฉยๆ พยายามอย่างมากเพื่อเก็บซ่อนอารมณ์ไม่ปกติของตัวเองให้ลึกลงในใจ

 

“พี่โอเคหรือเปล่า?” แจฮยอนเหมือนจะอ่านใจเขาออกถึงได้ถามออกมาอย่างนั้น

 

แล้วไม่ใช่แค่นั้น ร่างสูงโปร่งที่ตอนแรกยังยืนอยู่จนเขาต้องเงยหน้ามองตอนอีกฝ่ายพูดด้วยกลับทรุดตัวลง ใช้เข่าข้างหนึ่งยันพื้นไว้โดยไม่กลัวว่ากางเกงที่ใช้ใส่ประกวดอาจจะเปื้อน

 

“ข้างขวาใช่ไหมครับ?” ไม่ถามเปล่า...ยังจับขาข้างที่ว่านั้น มือขาวสองข้างเลื่อนลงไปแกะเชือกรองเท้าผ้าใบคู่เก่งของเขาออกอย่างระมัดระวัง ทว่ากลับกลายเป็นโดยองเสียเองที่ขยับเท้าหนีจนอาการเจ็บที่ข้อเท้าแล่นขึ้นมา

 

“จ...จะทำอะไรแจฮยอน ม..ไม่ต้อง... โอ๊ะ...”

 

“โดยองงี่อย่าดื้อสิครับ” แจฮยอนไม่ได้ดุกันแค่เสียงที่เข้มขึ้นแต่ดวงตาที่ช้อนขึ้นมามองกันในเวลานี้ก็แข็งแถมยังดุดันเสียจนทำให้ทั้งตัวเกร็ง “เมื่อกี้ผมโทรถามพ่อแล้ว ข้อเท้าพลิกแล้วเดินไม่ได้แบบนี้ยังไงก็ต้องประคบเย็นเพื่อเป็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปก่อน และอย่างแรกในตอนนี้เลยคือพี่ต้องถอดรองเท้าออกก่อน ได้โปรดนั่งเฉยๆแล้วให้ความร่วมมือกับผมด้วยครับ” พูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการจบก็ก้มลงไปจัดการกับรองเท้าของเขาต่อ โดยองได้แต่นั่งนิ่งๆตามคำสั่ง ดวงตาคู่กลมโตเมื่อลองกวาดขึ้นมองสูงดูบ้างก็พบว่ามีสายตาอีกหลายคู่ที่กำลังมองมาอยู่ โดยองก็เลยรู้สึกแปลกๆ อาการหงอจากที่โดนดุไปเมื่อครู่กลับกลายมาเป็นเคอะเขินแทน

 

“จ...เจ็บ...” ความเจ็บที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้เขาหลุบตาลงต่ำเพื่อมองคนที่วุ่นวายอยู่ที่เท้าอีกครั้ง โดยองนิ่วใบหน้า มือบางข้างหนึ่งกดลงที่บ่าแจฮยอนทำราวกับว่ามันจะเป็นหนทางหนึ่งในการระบายความเจ็บให้ออกไปได้บ้าง ในตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามกำลังพยายามถอดถุงเท้าออกไปให้ด้วย เมื่อได้แล้วก็ใช้มือทั้งสองข้างจับเข้าที่เท้าสำรวจหาความผิดปกติที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างระมัดระวังที่สำคัญคือไม่นึกรังเกียจเลย

 

“บวมมากเลยนะครับเนี่ย เสร็จจากนี่แล้วไปโรงพยาบาลกันนะครับ”

 

“ไม่ต้องถึงขั้นไปหาหมอหรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

 

“ไปเช็คดูดีกว่านะครับ” แค่แจฮยอนใช้ดวงตาคมช้อนมองมาเฉยๆ เขาก็เถียงอะไรไม่ออกอีก โดยองเผลอกลืนน้ำลายในตอนนั้น ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดุตลอดเวลา เขาโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ แต่กลับรู้สึกหวั่นเกรงแจฮยอนขึ้นมาจริงๆ “เดี๋ยวผมไปหาน้ำแข็งมาประคบให้” ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นพรวด เขาจะร้องห้ามแต่ก็ไม่ทันแล้ว

 

ที่สุดแล้วก็ได้แต่อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น ยิ่งเมื่อดวงตากลมได้เริ่มสำรวจมองรอบกายในตอนนี้ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ สายตาหลายคู่กำลังมองมา ไม่พอยังส่งรอยยิ้มที่ทำให้เขาไม่รู้สึกชินเลยส่งคืนมา มีการหันไปซุบซิบอะไรต่อกันบางอย่างแล้วหัวเราะคิกคัก โดยองที่เริ่มรู้สึกแปลกๆมากขึ้นทุกทีไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยยิ้มเก้อๆ

 

บรรยากาศแบบนั้นอบอวลอยู่ไม่นานเท่าไรก็คลี่คลายลง เมื่อทุกคนในบริเวณนั้นเองก็มีหน้าที่ในส่วนของตัวเองที่ต้องแยกย้ายกันไปทำ ไม่นานหลังจากนั้นแจฮยอนก็กลับมาพร้อมก้อนประคบในมือ เท่าที่สำรวจด้วยตาที่แจฮยอนถือมาน่าจะเป็นเพียงแค่ผ้าอะไรสักอย่างที่หาได้ง่ายๆแถวนั้นแล้วใช้มันห่อน้ำแข็งไว้จนเป็นก้อนกลม

 

เมื่อมาถึงตัว อีกฝ่ายก็ย่อตัวลงไปในท่าเดิม แล้วใช้ไอ้เจ้าก้อนที่ว่านั้นประคบเข้าที่ข้อเท้าเขาอย่างเบามือ มีการช้อนดวงตาขึ้นมาถามอาการเจ็บปวดจากเขาเป็นระยะ แจฮยอนทำอย่างนั้นอยู่ร่วมห้านาทีก็ถูกเรียกตัวเพื่อขึ้นเวทีเพราะถึงช่วงเวลาประกาศผลแล้ว ก่อนจะลุกออกไปเด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมากำชับกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายอีก

 

“พี่ทำต่อเองได้ใช่ไหมครับ พ่อบอกว่าควรจะประคบต่อเนื่องกันยี่สิบถึงสามสิบนาทีจะช่วยลดอาการบวมได้” ครั้งแรกที่ได้ยินว่าแจฮยอนโทรหาผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นหมอเพราะอาการบาดเจ็บของเขา ก็รู้สึกตกใจอยู่เหมือนกัน โดยส่วนตัวโดยองไม่ได้รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร เห็นจะมีก็แต่แจฮยอนนั่นแหละที่วุ่นวายจัดการหานู่นหานี่มาให้

 

แม้ในครั้งแรกอีกฝ่ายจะค่อนแคะในความซุ่มซ่ามของเขา แต่เด็กนี่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่ไม่หัวเราะกับสิ่งที่เกิดขึ้น แถมยังดูโกรธมากอีกต่างหากที่เขาไม่ระวังตัวเป็นเหตุให้ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ตอนแรกโดยองก็หงุดหงิดใจเพราะเขาเองก็เจ็บตัวแถมยังรู้สึกอายมาก แต่แจฮยอนก็ได้แต่เอาแต่ต่อว่าและดุ ระหว่างที่ดูแลกันก็เอาแต่บ่น ไม่มีคำพูดไหนที่พอจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้างเลย

 

แต่พอเรื่องราวดำเนินมาจนถึงตอนนี้ เมื่อลองนึกย้อนกลับไปก็กลายเป็นว่าเขาต้องมานั่งยิ้มเป็นคนบ้า เพียงเพราะความร้อนรนที่แจฮยอนแสดงออกมานั้น ค่อนข้างชัดเจนว่าเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

 

“อื้อ ทำได้สิง่ายแค่นี้เอง” เขาพยักหน้ารับในขณะที่อีกฝ่ายยืนขึ้นแล้ว แจฮยอนยื่นมือมาจับศีรษะเขาแผ่วเบาแตะย้ำสัมผัสลูบไปมาอยู่ไม่กี่ครั้ง โดยองไม่ได้โวยวายและปัดป้องออกไปเหมือนครั้งก่อนๆ คนอายุมากกว่ากลับยิ้มรับพลางพยักหน้าส่งก่อนอวยพรให้

 

“ขอให้โชคดีนะ”

 

จองแจฮยอนพยักหน้าตอบรับ ไม่ต้องสื่อสารอะไรมากมาย ทว่าต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าในแววตาที่มองกันและกันกำลังสื่อความหมายที่มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่มองเห็นกันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

 

“ขอบคุณมากนะครับ”

 

 

-----

 

กว่าจะประกาศผลเสร็จเวลาก็เดินไปจนถึงห้าทุ่มแล้ว...

 

สายสะพายกับถ้วยรางวัลประจำตำแหน่งเดือนมหาฯลัยโดยองเป็นคนสวมใส่และถือไว้ประหนึ่งว่าเป็นผู้ได้รับรางวัลนั้นเสียเอง เป็นที่แน่นอนกับผลที่ออกมาซึ่งบอกว่าแจฮยอนเป็นผู้ชนะการประกวดเดือนมหาฯลัยในครั้งนี้ แม้จะรู้สึกเกินคาดนิดหน่อย แต่สำหรับโดยองแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไร

 

ในตอนนี้หากจะมีเรื่องที่ทำให้โดยองรู้สึกตื่นเต้นตกใจก็คงเป็นเพราะเขากำลังอยู่บนแผ่นหลังของแจฮยอนต่างหาก...

 

หลังจากกลับลงมาจากเวที แจฮยอนที่เดินเข้ามาหาพร้อมสายสะพายกับถ้วยรางวัลประจำตำแหน่งก็พยายามช่วยพยุงให้เขาลุกขึ้นทันทีเพื่อที่จะพาไปโรงพยาบาล แต่ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถทำทุกอย่างได้ดังใจมากนัก เพราะข้อเท้าเขาทั้งบวมและระบมมากกว่าที่คิด เท้าข้างขวาแทบจะแตะพื้นไม่ได้ มันเจ็บรวดร้าวจนน้ำตาปริ่มจะไหล

 

ในวินาทีนั้น... แจฮยอนที่ถอดสายสะพายออกก่อนหน้านั้นแล้วกลับเอามันมาสวมใส่ให้เขา ยัดถ้วยรางวัลมาไว้ให้เขาถือ ก่อนจะหันหลังให้แล้วย่อตัวลงพร้อมบอกว่าให้เขาขึ้นหลัง

 

โดยองปฏิเสธพัลวัน หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือ... ไม่หน่อยสิ มันจะต้องแปลกมากด้วยซ้ำ ในขณะที่ผู้คนยังคงพลุกพล่าน ทว่าจู่ๆคนที่เพิ่งจะได้รับตำแหน่งเดือนมหาฯลัยมาหมาดๆจะแบกใครอีกคนที่ไม่ได้เด่นดังอะไรออกมาจากฝูงชนแบบนั้น จะต้องถูกมองอย่างแปลกประหลาดมากแน่ๆ โดยองไม่เอาด้วยหรอก

 

กระนั้นแจฮยอนก็ยืนยันว่าจะทำแบบนั้นให้ได้... เมื่อเขาไม่ยอมอีกฝ่ายก็ยื่นข้อเสนออีกอย่างมาให้ว่าถ้าไม่ยอมขี่หลังก็คงต้องอุ้ม อุ้มในแบบที่เจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงอะไรทำนองนั้นนั่นแหละ

 

ถึงตอนนั้น... คิดว่าคิมโดยองมีทางเลือกมากมายนักหรือยังไง... ที่สุดแล้วก็เลยต้องยอมปีนขึ้นหลังอีกฝ่ายอย่างจำใจในที่สุด...

 

แน่นอนว่าแจฮยอนคงไม่ได้ตั้งใจจะแบกเขาจนไปถึงโรงพยาบาลขนาดนั้นหรอก ตอนนั้นก็แค่ต้องออกไปจากหอประชุมให้ได้ก่อน พอถึงถนนแล้วค่อยเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่โรงพยาบาลเอาอีกที

 

แต่นี่ก็พากันเดินอยู่บนฟุตบาททางเท้ากันมาสักพักใหญ่ๆแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของแท็กซี่สักคัน...

 

 

“หนักมากหรือเปล่า?” เขาทั้งรู้สึกเกรงใจแถมยังเขินมากด้วยกับการที่ต้องอยู่บนหลังอีกฝ่าย โดยองเอนแผ่นหลังไปด้านหลังโดยที่เอาแขนยันหลังแจฮยอนเอาไว้ ด้วยลำตัวที่เกร็งขืน

 

“มันจะเป็นอะไรที่สบายมากๆถ้าพี่ไม่เกร็งตัวขืนไว้แบบนี้ พี่ผอมมากนะ ตัวก็ไม่ได้หนักเลยด้วย แต่ช่วยทำตัวให้สบายหน่อยได้ไหมครับ พิงมาเถอะ ทิ้งแขนมาข้างหน้าสิครับ ผมไม่หนักหรอก”

 

แจฮยอนอาจจะไม่ได้รู้สึกหนักหนาอะไรอย่างที่ปากพูด แต่ที่หนักก็เห็นจะเป็นอาการที่หัวใจของเขาต่างหาก ถ้ายิ่งต้องเอนกายซบลงไปกับแผ่นหลังกว้างของคนเป็นน้อง โดยองก็กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะรับรู้อัตราการเต้นของหัวใจเขาที่มันกำลังทะยานเร็วเกินไป หากมีมาตรวัดความเร็วเหมือนรถยนต์ป่านนี้ก็คงจะแสดงให้เห็นว่าทะลุสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงไปแล้ว

 

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ตอนผมอายุหกขวบ โดยองงี่ยังเคยแบกผมไว้แบบนี้เลยจำได้ไหมครับ?” นึกถึงตอนนั้นก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ แจฮยอนในตอนนั้นไม่กล้าลุกขึ้นเดิน เด็กชายตัวเล็กเอาแต่นั่งซุกตัวกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างกำแพงบ้านหนึ่งเพียงเพราะเจ้าสุนัขที่ครั้งก่อนเคยวิ่งกรวดไล่และกัดเอาเข้าที่ขาของแจฮยอนกำลังเห่ากรรโชกอยู่ในประตูรั้วบ้านของมันเอง เดือดร้อนถึงเขาซึ่งตอนนั้นเป็นพี่ชายที่ตัวใหญ่กว่าต้องยื่นข้อเสนอให้เจ้าเด็กตัวเล็กนั่นขึ้นหลังแล้วพาก้าวผ่านประตูรั้วบ้านนั้นไป

 

“ก็ตอนนั้นนายยังเด็กตัวกระเปี๊ยกเดียว แถมยังร้องห่มร้องไห้น่าสงสารมากอีก”

 

“แต่ตอนนี้พี่ก็ตัวเล็กกว่าผมแล้วนะครับ”

 

“ฉันก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นหรือเปล่า นายต่างหากที่อ้วนเอาๆนะลูกหมู”

 

“นี่พี่กล้าพูดกับเดือนมหาฯลัยแบบนี้ได้ยังไงกันครับ”

 

“เหลิง แค่นี้ทำเหลิง”

 

เสียงหัวเราะดังต่อเนื่องอยู่เพียงไม่นาน ก็ถูกทดแทนด้วยความเงียบเชียบแทน มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ยังคงดังอยู่ ก่อนหน้านั้นโดยองคงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นคงเพราะบทสนทนากอปรกับประโยคก่อนหน้าของแจฮยอนที่บอกว่าไม่เป็นไรหากจะเทน้ำหนักทั้งตัวไปที่อีกฝ่าย

 

มันจะไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม... โดยองได้แต่ถามหัวใจตัวเองดูซ้ำๆ...    

 

ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ก็ยิ่งบังคับมันได้ยากขึ้นเมื่อเขากำลังเอนลำตัวให้แนบไปกับแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนในที่สุดก็แนบสนิทกันจนไม่เหลือช่องว่างใดให้เห็น แขนทั้งสองข้างที่พาดผ่านบ่าไปเลื่อนเข้ามากอดกันเอาไว้หลวมๆ ในตอนนั้นเองที่คางเขาดันเกยอยู่กับบ่าของอีกฝ่ายแล้ว

 

“ขอโทษนะ... ที่นายต้องมาลำบากเพราะฉันแท้ๆเลย”

 

“คิดมากน่ะครับ” แจฮยอนตอบรับพร้อมกับหันใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มมาหา ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาจึงชนเข้ากับแก้มของอีกฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

โดยองผงะ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นแทบไม่ต่างอะไรอะไรกับการหอมแก้ม เขาเพิ่งจะหอมแก้มจองแจฮยอน! คนพี่รีบดึงศีรษะออกมาอัตโนมัติ ดวงตาเบิกโต คงเพราะมีใบหน้าที่คล้ายกระต่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เวลานี้อาการที่เห็นจึงใกล้เคียงกับสำนวนกระต่ายตื่นตูมมากเลยทีเดียว

 

“พี่โดยองขืนตัวอีกแล้วนะครับ ทำตัวสบายๆสิ มันหนักนะ”

 

“ถ้าหนัก ก...ก็วางฉันลงเดี๋ยวนี้เลยสิ!” เอาอีกแล้ว พอเขินขึ้นมาทีไรก็โวยวายกลบเกลื่อนอย่างนี้ทุกที

 

“ก็พี่เดินไม่ได้นี่ครับ”

 

“ปล่อย... ปล่อยฉันลงเดินเลยนะแจฮยอน ตอนนี้มันก็ไม่ได้เจ็บเท่าไรแล้ว” โดยองขืนตัวไม่พอ ยังทุบหลังอีกฝ่าย แต่ก็ทำอย่างนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อได้เสียงบีบแตรจากรถยนต์ที่มาจากข้างหลัง ทั้งเขาและแจฮยอนที่กำลังทำเหมือนต่อสู้กันอยู่ก็เลยชะงักแล้วหันกลับไปมองพร้อมกัน

 

รถยนต์เอสยูวีคันสีขาวเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ก่อนจะเคลื่อนมาจอดเทียบอยู่ข้างๆ ทันทีที่กระจกข้างของรถด้านข้างคนขับเลื่อนลดลง เปิดเผยให้เห็นใบหน้าของคนขับชัดเจน คิมโดยองก็ยิ้มจนเห็นเหงือกด้วยความดีใจ

 

“จะไปไหนกัน ขึ้นรถสิ”

 

อีแทยงคือพระเอกตัวจริงของเขา โดยองแทบจะกระโดดลงจากหลังของแจฮยอนในตอนนั้น แต่ก็ทำไม่ได้เพราะความจริงยังเจ็บข้อเท้าอยู่มากหากกระโดดลงไปคงกระทบกระเทือนจนถึงขึ้นร้องไห้ออกมาแน่

 

“ไป... พี่ไป พี่แทยงผมไปด้วย” เขาร้องตอบขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ ในขณะที่คนที่แบกเขาเดินมาตลอดทางกลับยังไม่มีปฏิกิริยาใดอยู่เหมือนเดิม “แจฮยอนไปเร็ว” โดยองเร่งให้อีกคนตอบตกลงขึ้นรถไปด้วยกัน แต่กลับต้องผิดหวังเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธขึ้นมาหน้าตาเฉย

 

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับพี่แทยง ขอบคุณมากเลยนะครับ” แจฮยอนโค้งศีรษะให้ก่อนก้าวเดินต่อ

 

“นี่นายจะบ้าหรือไง! ก็พี่แทยงเขาจะไปส่งให้ แต่นายกลับปฏิเสธไปแบบนั้นได้ไง” โดยองทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วก็ได้แต่ร้องครวญครางออกมา รถยนต์คันสวยค่อยๆเคลื่อนผ่านหน้าไป เขาได้แต่มองตามไปอย่างอาลัยอาวรณ์

 

ไอ้พี่แทยง! ไอ้พี่บ้านั่นก็ไม่คิดจะตื๊อเพื่อที่จะไปส่งให้ได้เลยหรือไง! ใจร้ายชะมัด!

 

แต่ก็อย่างว่าแหละ... ก็จองแจฮยอนเล่นปฏิเสธออกไปอย่างเย่อหยิ่งเสียขนาดนั้น ใครเขาอยากจะไปส่งให้กัน เป็นเขา... เขาก็คงไม่พยายามสู้ตื๊อไปส่งให้ได้เหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้แหละ เรื่องนี้โดยองรู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ ชอบนักใช่ไหมไอ้ความลำบากเนี่ย

 

ก็ดี... ก็เอาเลย...

 

“พี่ไม่พอใจเหรอครับ?”

 

ก็เออดิ ถามมาได้!

 

“เปล่า ฉันง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย มัวแต่เดินต่อไปแบบนี้เมื่อไรจะถึง” ก็พอดีแหละ จากที่เขาต้องไปหาหมอแค่คนเดียวก็กลายเป็นแจฮยอนที่ต้องเข้าห้องตรวจไปด้วยกันเพราะอาการหลังพัง ก็เล่นทำแข็งแรงแบกเขาเอาไว้แบบนี้มาตลอด

 

“ง่วงก็นอนบนไหล่ก็ได้นี่ครับ” ถึงตอนนี้โดยองรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยจริงๆนะ เหนื่อยกายไม่เท่าไรแต่เหนื่อยใจหนักกว่า เวลาที่คุยกับคนดื้อๆเนี่ย คงทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจใช่หรือเปล่านะ

 

แม้โดยองจะรู้ว่าตัวเองเองก็ดื้อ แต่ขอยืนยันตรงนี้เลยว่าไม่มีทางเทียบเท่าแจฮยอนแน่นอน

 

เขาอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วก็ตัดใจเอนศีรษะซบลงบนไหล่แจฮยอนโดยหันหน้าออกด้านนอก โดยองจะนอน จะทำเป็นหลับจะไม่รับรู้อะไรไปตลอดทางเลย   

 

สำหรับโดยอง... วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ยาวนาน อาจเพราะเป็นเด็กกิจกรรมตัวยงก็เลยมีอะไรให้ทำแทบทั้งวันตั้งแต่เช้ากับกิจกรรมเฟรชชี่เดย์ลากยาวจนมาถึงเฟรชชี่ไนท์ แล้วไหนจะต้องมาเจ็บตัวเพราะความเซ่อซ่าของตัวเองอีก ความเหนื่อยอ่อนเมื่อยล้ากำลังเข้าจู่โจมเพิ่มมากขึ้นทุกขณะ แม้ตอนนี้จะยังมีอาการขุ่นข้องหมองใจหลงเหลืออยู่บ้าง แต่เพราะแจฮยอนไม่ได้ทำสร้างความหงุดหงิดรำคาญใจเพิ่มให้อีก เขาจึงค่อยๆปิดเปลือกตาลง ความจริงก็ไม่รู้ว่าจะสามารถหลับลงได้จริงๆไหม แต่เพราะว่าเป็นแผ่นหลังและไหล่ของแจฮยอนอีกนั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจรวมไปถึงไว้ใจที่จะพักพิง

 

“ไว้ให้ผมสอบใบขับขี่ผ่านก่อนนะครับ ต่อไปพี่จะได้ไม่ต้องลำบากอย่างนี้อีก”

 

แม้เปลือกตาจะปิดสนิท... แต่โดยองกลับได้ยินทุกคำในประโยคนั้นครบ และเขาก็ไม่ได้โง่เง่าขนาดที่จะไม่รู้สึกตัวว่ามีสัมผัสบางอย่างเกิดขึ้นบริเวณขมับ ทั้งนุ่มนวลและอ่อนโยนเกินกว่าที่เคยจินตนาการถึง

 

 

จะใช่ริมฝีปากที่ประทับรอยจูบไว้หรือเปล่านะ...? คิมโดยองรู้เพียงว่ามันอุ่นร้อนแผ่ซ่านลึกลงไปถึงกลางใจ...

 

 

 

จองแจฮยอนกำลังทำให้เขาสับสนเป็นครั้งที่เท่าไรในชีวิตแล้วก็ไม่รู้...

 

 

 

TBC…

 

 

แงงงง ไม่รู้ว่าจะทอล์กไรดีเลยยยย

น้ำตามาเลยค่ะตอนนี้ 5555555555555

 

ขอบคุณทุกคนอีกครั้งมากๆเลยนะคะ อ่านคอมเม้นท์แล้วรู้สึกฮึกเหิม(?)มากมาย

ขอบคุณจริงๆค่ะ

 

#solongJD

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #634 ployploypony77 (@ployploypony77) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    โอม้ายก้อดดเเจยอนเเรงมากกกกกกสนดยกาแหยำกกร
    #634
    0
  2. #618 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:05

    แต่งเลย!!!! จองแจฮยอนแต่งเลย!!!

    #618
    0
  3. #597 Panda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 14:12

    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย น่ารักกกกกกกกก คิดภาพแจฮยอน๔อดสายสะพายให้โดยองสะพายแล้วแบกโดยองไป รพ น่ารักกกกกก นอกจากน่ารักแล้วยังขี้หึงด้วย ฮ่าๆๆ

    #597
    0
  4. #578 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 09:08
    ละมุนละไมโรตีสายไหมมาก อยากมีแจฮยอนเป็นของตัวเอง
    #578
    0
  5. #570 pinpin1234 (@pinpin1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 20:21
    ละมุนมากกกกกกกก
    #570
    0
  6. #553 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:08
    ตอนบอกไว้ผมสอบใบขับขี่ผ่าน พี่จะได้ไม่ต้องลำบาก คือแบบแจฮยอนนนนน ละมุนมาก ;/////////;
    #553
    0
  7. #539 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 10:56
    แจฮยอนแบ่บละมุนมากฮือ
    #539
    0
  8. #533 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:18
    คบกันเถอะค่ะ TT
    #533
    0
  9. #519 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:44
    ละมุนมากค่ะ คนอ่านละลายตายไปเล้ยย!!
    #519
    0
  10. #496 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:06
    โฮ๊ยยยย ฟินค่ะ ฉันฟินค่ะะะะะะะะะ นึกว่าจะมีตบตีหันรพหว่างลูกหมูกับแมวซะแล้ว ดีที่พี่แมวเขาไม่ได้อะไรมาก ส่วนกระต่ายนี่ไม่รู้หรอคะว่าน้องหมูเขาไม่อยากได้ กขค เขาอยากแบกกระต่ายไปนานๆค่ะะะ ฮรือออออ ฟิน
    #496
    0
  11. #320 Baby turn it on (@maymildyimyim556) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 15:03
    จูบประทับหรอ ฉันกรี๊ดจีจีนะ655555
    #320
    0
  12. #242 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 19:32
    ฮรึก นั่งฟินแบบอยากจะกัด จะทึ้งทุกอย่างที่ทำได้ แง้ น้องแจจจจจจ ขโมบจุ๊บพี่เค้าเหรอลูกกกกก ทำบ่อยๆนะ โอเคมั้ย?
    #242
    0
  13. #160 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:09
    แชปนี้ดีอ่ะ ดีงามมาก ชอบความอบอุ่นของหมูแจมากอ่ะ T^T 
    'ไว้ผมสอบใบขับขี่ผ่านก่อนนะครับ ต่อไปพี่จะได้ไม่ต้องลำบากอย่างนี้อีก'
    โอยยยยยหวานไปอีก แกจะบอกหรือไม่บอกว่าชอบพี่เค้าเนี้ยหมู ห้ะ
    แต่ก็นะพระเอกพี่ปากแข็ง ยังดีที่รู้จักแสดงออกมา พี่ให้อาพายยยย
    #160
    0
  14. #159 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:09
    แชปนี้ดีอ่ะ ดีงามมาก ชอบความอบอุ่นของหมูแจมากอ่ะ T^T 
    'ไว้ผมสอบใบขับขี่ผ่านก่อนนะครับ ต่อไปพี่จะได้ไม่ต้องลำบากอย่างนี้อีก'
    โอยยยยยหวานไปอีก แกจะบอกหรือไม่บอกว่าชอบพี่เค้าเนี้ยหมู ห้ะ
    แต่ก็นะพระเอกพี่ปากแข็ง ยังดีที่รู้จักแสดงออกมา พี่ให้อาพายยยย
    #159
    0
  15. #158 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:08
    แชปนี้ดีอ่ะ ดีงามมาก ชอบความอบอุ่นของหมูแจมากอ่ะ T^T 
    'ไว้ผมสอบใบขับขี่ผ่านก่อนนะครับ ต่อไปพี่จะได้ไม่ต้องลำบากอย่างนี้อีก'
    โอยยยยยหวานไปอีก แกจะบอกหรือไม่บอกว่าชอบพี่เค้าเนี้ยหมู ห้ะ
    แต่ก็นะพระเอกพี่ปากแข็ง ยังดีที่รู้จักแสดงออกมา พี่ให้อาพายยยย
    #158
    0
  16. #145 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:08
    ละมุนละไมฮือออออออออ จองแจอบอุ่นมาก ยอมใจเลย อิจฉาโดยอง
    #145
    0
  17. #117 Jidrid Smt (@superswagerkill) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:46
    โอ้ยยยยยอยากตบนังหมูแจ ซึนมากป้ะนิ? พี่เค้าชอบก็รับรักไปเซ่ อยากให้มีคนอื่นมาจีบตุ่ย อยากเห็นหมูเป็นบ้า55555555555
    #117
    0
  18. #116 WithLoveJAEHYUN (@WithLoveJAEHYUN) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 21:01
    งือออหมูแกก็ชอบตุ่ยใช่มั้ย ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้แหบะ ไม่ต้องคบกันไม่ต้องบอกคว่มรู้าก อยู่ในสถานะแอบชอบไปวันๆนึงมันก็เป็นมม.ที่ดีมากแล้วนะ ><
    #116
    0
  19. #115 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 12:01
    ฮือออ ชอบพี่เขาใช่ไหม แจชอบพี่เขาใช่มั้ยย พูดออกไปสิิิ
    #115
    0
  20. #114 Klumsy_JM (@Klumsy_JM) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 01:24
    อร๊ายย ละมุนมากเลยยย
    เขิลลลล
    ขอบคุณค่ะ มาต่อนะ รออ่านอยู่ ^^
    #114
    0
  21. #113 Fluffy_Bunny (@GxxAraya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 20:15
    สิงโดยองได้ไหมทำไมแจดีขนาดนี้งืออออออ คบกันๆๆๆ อะไรคือแค่แทยงจะไปส่งก็ยังหึงไม่ยอมขึ้นรถ รีบๆสอบใบขับขี่แล้วไปรับส่งพี่เค้าทุกวันลูก
    #113
    0
  22. #112 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 19:17
    ตายแล้วพี่น้องจำเป็นต้องดูแลกันขนาดนี้มั้ยยะ
    #112
    0
  23. #111 2btotheJ (@nun-ae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 18:56
    ใจสะเทือนไปหมดเลยค่ะ แม่ขาาาา โอ้ยยยย แจฮยอนนนน แจฮยอนนนน แจฮยอนนนนน นี่คนกรือไมโครเวฟ ชอบก็บอกว่าชอบสิ โฮร่ววววว เขิงงงงง
    #111
    0
  24. #110 PiNky:P (@palm-saharat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 14:13
    ช๊อตขี่หลังฆ่าเราตายมาก อ่านไปนึกภาพไปแล้วแบบสัมผัสถึงความละมุนตุ้นอีก เราชอบนะแบบนี่อะเขินกันไปกันมา มันจั๊กกะจี้หัวใจเราดีอะ ขอให้ไรท์เตอร์รำรงค์คงความใสๆแบบนี้ไปเรื่อยๆน้าาาาา ฟิคเรื่องนี้ทำให้เรายิ้มกับความน่ารักอะ เราไม่อยากให้มีมาม่า เรากลัวววววว 5555555555
    #110
    0
  25. #109 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 13:53
    หึกกกก ใจหนุ ;^; /กุมหน้าอกทรุด

    ทำไมจองแจถึงดีกับใจขนาดนี้คะ เป็นสามีแห่งชาติเลยดีมะ ยกตำแหน่งให้แบบไม่คิด

    เป็นตอนที่อ่านไปพร้อมกับความสุขบนความทุกข์งิ้ เพลงหน่วงมาเลยอะ เห้อทำไมชอบทำให้พี่เขาใจสั่นทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่บอกอะไรให้ชัดเจนง่ะ คนคิดไปเองมันนอยด์นะเหวย ;_;

    นี่ก็อินเหลือเกินประหนึ่งเป็นโดยองร่างแปลง หึก ถ้ายัยเจ็บหนุก็เจ็บ ถ้ายัยความสุขหนุก็มีความสุข เพราะงั้นถ้ายัยโอเคกับสถานะแบบนี้หนุก็ดีใจจจ

    รอตอนต่อไปค่ะๆ
    #109
    0