[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 5 : CHAPTER 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    13 ก.ค. 59

CHAPTER 4

 

 

.

 

.

 

 

แวะซื้อขนมก่อนไหม?”

 

 

สี่ทุ่มก็มืดมากพอสมควรแล้ว อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่ปิดเกือบหมด ส่วนด้านหน้าที่เห็นมีไฟส่องสว่างตอนนี้เป็นมินิมาร์ทสุดท้ายก่อนจะถึงหอพัก โดยองเอ่ยถามคนที่เดินเยื้องอยู่ข้างหน้ามาเกือบตลอดทางทันทีในตอนที่เห็นอะไรที่พอจะเป็นช่องทางให้นำไปสู่การพูดคุยได้ อย่างเรื่องของกินที่แจฮยอนชอบ เขาจึงไม่รีรอเลย

 

 

ไม่ครับ

 

 

ปฏิเสธกันได้อย่างเย็นชาเหลือเกินนะ ตอบอะไรที่มากกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไง...เป็นอะไรของแจฮยอนมันนะ ถามคำตอบคำตั้งแต่เสร็จสิ้นมื้อค่ำที่โรงอาหารด้วยกันแล้ว

 

 

ปกติก็เป็นคนยิ้มง่าย พูดเก่ง เจื้อยแจ้วไปเรื่อย ออกจะน่ารำคาญเกินไปด้วยซ้ำ พอมาเงียบใส่ มีใบหน้าเรียบเฉยให้แบบนี้ก็รู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย

 

 

เดินเคียงข้างกันต่อไปเรื่อยๆก็ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นคอนกรีต มันเป็นแบบนี้ไปจนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์เพื่อพาพวกเขาทั้งสองกลับขึ้นห้องพักที่อยู่ชั้นห้า แล้วยิ่งถูกจำกัดอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆกันเพียงแค่สองคน คงไม่ต้องให้บรรยายถึงบรรยากาศว่าเป็นยังไง เงียบมากเสียจนน่าขนลุก

 

พอออกจากลิฟต์ก็เดินมาเรื่อยจนถึงห้องพัก คนตัวบางซึ่งจะบอกว่าเป็นเจ้าของห้องก็คงไม่ผิดนักเป็นคนเปิดประตูห้องพักให้ พอมีช่องที่พอจะเดินผ่านเข้าไปได้ อีกฝ่ายก็เดินแทรกตัวเข้าไปก่อนโดยไม่หันหลังกลับมาอีก โดยองก้าวตามเข้าไปก่อนจะปิดประตูไว้อย่างเดิมแล้วเดินตามไปติดๆ เมื่อมองตามก็เห็นว่าเด็กนั่นเดินออกไปคว้าผ้าเช็ดตัวที่ตากไว้นอกระเบียงก่อนจะวกเดินกลับเข้ามา แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเลย

 

โดยองได้แต่ยืนอยู่กับที่กะพริบตาปริบๆอย่างงุนงง...อะไรของเขานะ มีอะไร เป็นอะไร ไม่พอใจอะไรก็ไม่ยอมบอกกันสักอย่าง เขาเองก็ชักจะรำคาญขึ้นมาจริงๆแล้วเหมือนกัน

 

แต่มันก็แปลกๆ อยู่ๆเขาก็รู้สึกอยากยิ้มขึ้นมาเฉยๆ แถมยังไม่สามารถห้ามรอยยิ้มที่กำลังเกิดขึ้นได้อีกต่างหาก หัวใจลิงโลดเต้นแรงเพียงนึกถึงคำพูดที่ไม่ได้มีหลักฐานใดมายืนยัน เพียงแค่ลมปากของซอยองโฮ คนที่เพิ่งเคยเจอแจฮยอนเป็นครั้งแรก...เพียงแค่นั้น

 

โดยองส่ายหัวแรงๆให้กับความคิดบ้าบอที่กำลังเข้าครอบงำจนเขาไม่สามารถคิดเป็นเรื่องอื่นไปได้...นอกเสียจากแจฮยอน...หึง? หึงเขากับซอยองโฮ

 

แต่ก็... บ้าๆๆๆ ...เป็นไปได้หรอก...

 

งั้นเขาควรจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไรดีล่ะ โดยองอยากเลิกบ้า แต่ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วเหมือนกัน ลองถามให้รู้เรื่องไปเลยดีไหมนะ...? แต่ถ้าจะให้ถามแจฮยอนออกไปโต้งๆเห็นทีว่าก็คงจะไม่ดี ถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดจะกลายเป็นว่าเขาสำคัญตัวเองผิดไปอีก ...แล้วถ้าถามเอากับซอยองโฮล่ะ?

 

พอมาคิดดูมันก็น่าจะเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่แล้วตอนนี้...

 

โดยองร้อนใจ มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อเอาโทรศัพท์ออกมา ไล่หารายชื่อเอาจากประวัติโทรเข้าโทรออก สไลด์อยู่ไม่นานก็เจอเบอร์ของคนที่ต้องการโทรหา เขากดโทรออกทันที รออยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ

 

เออ ว่าไง?

 

ดวงตากลมเหลือบมองไปที่ประตูห้องน้ำ แล้วก็คิดว่าถ้ายืนคุยอยู่ตรงนี้อีกฝ่ายที่อยู่ในห้องน้ำอาจจะได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับปลายสายก็ได้ ร่างเพรียวก็เลยตัดสินใจเดินออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอก พอพาตัวเองออกไปได้แล้วก็ปิดประตูบานเลื่อนซึ่งเป็นกระจกเอาไว้ให้สนิทโดยไม่ลืมที่จะปิดม่านเอาไว้ด้วย

 

พี่ว่างคุยไหม?เขาถามปลายสาย

 

ทำไม มึงมีธุระอะไรกับกูมากมายนักหรือไงล่ะ

 

จะเริ่มยังไงดีวะพี่

 

ยังไงอะไรของมึง อ๋อ... อย่าบอกนะว่ายังเคลียร์กับเด็กมึงไม่ได นี่น้ำเสียงเขามันดูกังวลจนอีกฝ่ายจับสังเกตได้ขนาดนั้นเลยหรือ...

 

“เคลียร์อะไรวะพี่ นี่ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลย น้องมันไม่คุยกับผมเลยอะ”

 

ถึงขั้นไม่ยอมคุยเลยเหรอวะ หึงโหดซะด้วยไอ้นี่

 

“พี่แม่งอย่าพูดงี้ดิ ผมกับน้องมันไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

 

อ้าว กูก็นึกว่ามันกับมึงเป็นแฟนมัน ถ้าไม่ใช่...งั้นมันก็คงชอบมึงอะดิ ทำหน้าเป็นหมีกินผึ้งซะตอนนั้น

 

พี่ยองโฮบอกว่าอย่าพูดไง!” โดยองปรามคำพูดอีกฝ่ายเสียงหลง หากยองโฮอยู่ใกล้ๆกันตอนนี้ก็นึกอยากจะตีเข้าให้สักหนึ่งทีโทษฐานที่ทำให้ความหวังเขาเปล่งประกายเรืองรองขึ้นมา

 

ทำไม... แปลว่ามึงไม่ชอบมันเหรอ?ไม่ชอบอะไรกันล่ะ แจฮยอนต่างหากที่ไม่ชอบเขา พูดอีกก็เศร้าเองอีก

 

ไม่พี่... ก็คือแบบ...ผมกับแจฮยอนก็รู้จักกันมานาน ก็ตั้งแต่ที่หมอนั่นเกิดอย่างที่น้องมันว่านั่นแหละ คือเราสนิทกันมาก มากจนไม่คิดว่าจะเป็นอะไรไปได้มากกว่านี้ ก็เลย...พูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกจุกที่อก เหมือนเป็นการตอกย้ำความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแจฮยอนเข้าไปอีกว่าจริงๆแล้วเป็นได้แค่ไหน และทั้งๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่เขาก็ยังไปคิดเกินเลยกับแจฮยอน คิมโดยองนี่มันบ้าจริงๆเชียว “คือผมก็แค่อยากจะโทรมาบอกพี่ว่ามันไม่ได้มีอะไรแบบที่พี่คิดหรอก

 

อ้าวเหรอ? แล้วมึงมาบอกกูทำไม?

 

เออ ...นั่นสิ...แล้วเขาพูดอะไรออกไปบ้างแล้ว...? ตกลงว่าจุดประสงค์ที่เขาโทรหาซอยองโฮในเวลานี้คืออะไรกันแน่... ความจริงคืออยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าอะไรที่ทำให้ให้ซอยองโฮคิดว่าแจฮยอนหึงเขา...

 

คือ... ที่โทรมามีแค่นี้เหรอ คือกูก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้วป่ะ ว่ามึงกับมันจะเป็นอะไรกัน ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูวางนะ

 

“เดี๋ยวพี่เดี๋ยว”

 

อะไรอีก

 

ค...คือ…

 

เร็วๆ รีบว่ามา

 

“คือ...”

 

โดยองถ้ามึงไม่รีบพูดกูวางแล้วนะ

 

“เออๆ พูดแล้วจะพูดแล้ว...” แต่แล้วก็นิ่งไปอีก

 

คิมโดยองยองโฮกดเสียงต่ำให้ได้ยิน

 

ฝ่ายตรงข้ามคงเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นทุกที โดยองจึงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยถามออกมาจนได้ในที่สุด “ทำไมพี่ถึงคิดว่าน้องมันหึงผมวะ?” พอโพลงออกไปรอบนี้... เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังมาตามสาย ซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้เขาร้อนรนได้อีกแล้ว “พี่ยองโฮหัวเราะอะไรวะ? ไม่ตลกนะ”

 

กูรู้ละ ...ไม่ใช่มันที่ชอบมึงหรอก ...แต่เป็นมึงใช่ไหมที่ชอบมันน่ะ

 

พี่แม่ง! ไม่ใช่สักหน่อยโว้ย!” เมื่อโดนจับได้ก็โวยวายตามนิสัย ทำเสียงดังสู้ออกไปแต่ใจกลับสั่นไปหมด

 

อ่อเหรอ จะเชื่อก็ได้นะ กูก็ว่าละอยู่มาตั้งสามปีทำไมมึงถึงไม่มีแฟนสักที ขนาดแนะนำเพื่อนดีๆให้ก็ไม่สนใจ ที่แท้ก็…’

 

พูดมาก ก็บอกว่าอย่าพูดไง!

 

เถียงไม่ได้ล่ะสิ ละคือยังไง...แอบชอบมันใช่ไหมมึงนี่ งั้นก็คงจะเป็นความลับสินะ ก็ได้ กูจะไม่พูดไปหรอกดูซอยองโฮสิ พูดเอง สรุปเองทุกอย่าง แต่ทำไงได้ก็มันดันถูกต้องทั้งหมด ถัดจากนี้ต่อให้โกหกยังไงก็คงไม่เนียนแล้วสินะ อย่างซอยองโฮน่ะถ้าลองปักใจเชื่อไปอย่างนั้นแล้วเถียงไปก็คงไม่มีประโยชน์ โดยองก็เลยตัดใจมองข้ามไปเลยละกัน “แล้วจะบอกได้ยัง ....ที่ผมถามไปอะ”

 

เรื่องที่มันหึงมึงอะเหรอ

 

เออ!” พอรู้ตัวว่าตัวเองพลั้งปาก ก็รีบแก้ตัวตามไปทันที “ไม่... หึงอะไรไม่ใช่ดิ เออ ...โอ้ย... นั่นแหละ” แต่จนแล้วจนรอดก็ไปต่อไม่ได้ตลอดรอดฝั่ง

 

มึงไปตกลงกับตัวเองให้รู้เรื่องก่อนไป ดูยองโฮเข้า มีหน้ามาหัวเราะใส่กันอีก แค่นี้เขาก็อายจะแย่อยู่แล้วนะ แต่ก็ช่างเหอะ จะบอกให้เอาบุญแล้วกัน

 

ดูมีเมตตาเสียเหลือเกินนะกวนมากวนกลับไม่โกง

 

โอเค... งั้นกูวาง

 

พี่!” พอกระแทกเสียงใส่รอบนี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังตามมาให้ได้ยินอีก

 

โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้

 

เร็วๆเลยรออยู่ครู่เดียว อีกฝ่ายจึงค่อยๆพูดออกมา เหมือนช่วงที่เงียบไปก่อนหน้า ยองโฮกำลังใช้เวลาไปในการเรียบเรียงความคิดในสมอง

 

กูก็ไม่รู้... แต่ที่แน่ๆหน้าตาแม่งบ่งบอกว่าไม่พอใจ คิดได้สองแบบ...หนึ่งคือมันอาจไม่ชอบใจที่กูเล่นแรงๆกับมึงและสองคือมันหึงอะ ถ้าถามกูนะ กูว่าอย่างแรกแม่งไม่ใช่หรอก ถ้ามันมีสมองมันก็ต้องแยกแยะได้อยู่ว่าเล่นกัน โมเม้นท์นั้นถ้าไม่ได้คิดอะไรต้องนั่งขำแล้วป่ะ เวลามึงโดนแกล้งใครเขาก็รู้ว่ามันตลกจะตายไป อย่างตอนท้ายที่กูจงใจยั่วมันนะ ควันงี้ออกหูหึ่งๆเลยโดยองยิ้มแก้มแทบปริ มันเป็นไปโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว ประโยคที่ฝ่ายปลายสายพูดเหมือนเป็นถ้อยคำที่คาดหวังและรอคอยจากการโทรไปครั้งนี้ อาจฟังดูเลื่อนลอย ไร้เหตุผลสนับสนุน แต่โดยองก็ยับยั้งความรู้สึกดีๆมากมายที่หลั่งไหลโถมทับเข้ามาไม่ได้เลย

 

หัวใจเขาจะไม่เป็นอะไรไปใช่ไหม...? ที่หลงละเมอเพ้อพกเข้าข้างตัวเองไปแบบนี้...

 

ปล่อยให้ตัวเองซึมซับกับความรู้สึกที่ทำให้ใจพองฟูแบบนั้นได้เพียงไม่นาน ท้ายที่สุดก็พยายามดึงตัวเองกลับมา เพราะรู้ว่ามันไม่ดีที่จะคิดไปอย่างนั้น...

 

“พี่อย่ามาแฟนตาซี แจฮยอนมันก็มนุษย์จะมีควันออกหูมาได้ไง”

 

มึงอย่าโง่ กูแค่เปรียบเทียบไหม

 

“โอ้ย ไรวะ ด่าแรงไปอีก ...ไม่อยากคุยกับพี่แล้วแม่ง”

 

จะวาง?

 

“เออดิ”

 

ก็ได้ วางเลยกูจะเล่นเกมต่อละ รบกวนชิบหายมึงอะ เออ... แต่ถ้ามึงยังไม่มั่นใจอีกแล้วอยากยืนยันอะนะ ....คราวหลังก็ลองใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวกับคนอื่นดูอีกสิ หรือจะใช้กูเป็นเครื่องมือช่วยพิสูจน์ก็ได้นะ ยินดี

 

เกลียดพี่ว่ะแม่งเกลียด...ที่ซอยองโฮทำให้หัวใจเขาพองฟูเบาหวิวจนลอยขึ้นไปติดเพดานได้แล้วตอนนี้...

 

เอ้า มึงนี่ยังไงนี่ กูก็พูดทุกอย่างที่กูรู้สึกได้เลยนะไม่มีกั๊ก

 

เออๆ ช่างเหอะ จะวางละ

 

เออๆ วางๆ แล้วอย่าลืมนะ เข้าไปชมรมวันไหนก็บอกด้วย

 

เออ รู้แล้วล่ะน่า เลิกย้ำซะที เดี๋ยวก็ทำเป็นลืมซะหรอก

 

ก็ลองดิ ความลับของมึงอาจจะไม่เป็นความลับอีกต่อไปเลยก็ได้นะ

 

พี่แม่ง...โดยองเจ็บใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่อย่างเคย จึงได้แต่เออออรับปากไปเหมือนเดิม “เออๆไม่ลืมหรอกน่า เคยมีสักครั้งไหมที่จะไม่เรียกน่ะ

 

ดีมาก ไอ้น้องรัก งั้นแค่นี้แหละ กูจะเล่นเกมต่อ

 

กำลังจะวางอยู่แล้วเชียว ทว่าอยู่ๆโดยองก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้แบบกะทันหัน มิหนำซ้ำยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแจฮยอนโดยตรงอีก “เออ... เดี๋ยวๆพี่ แจฮยอนน่ะยังไงก็ต้องเข้าชมรมบาสอยู่แล้ว น้องมันเป็นนักกีฬาโรงเรียน สอบเข้ามาได้เพราะโควต้านักกีฬา ยังไงก็ฝากพี่ดูแลมันด้วยนะ”

 

อ่อเหรอ... โอเค...ได้ๆ กูจะรับน้องให้หนักเลยตอนรับปากก็เหมือนจะดูดี... แต่พอได้ยินประโยคทิ้งท้ายเท่านั้นชักจะแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

 

อย่าไปทำน้องมันดิพี่

 

ห่วงจังนะน้องมึงเนี่ย อ่อ... กูลืมไปว่าไม่ใช่น้องธรรมดา

 

โว้ย ไม่คุยด้วยแล้วแม่ง ...แค่นี้แหละเขาตัดบท แล้ววางสายจากไอ้พี่จอมกวนประสาททันที

 

 

หลังจากวางสายไปแล้ว...โดยองที่เลื่อนโทรศัพท์ออกมาดูในระยะสายตาก็มองดูตัวเลขดิจิตอลบนหน้าจอที่บอกเวลาแล้วก็ได้แต่ถอนใจ เขาไม่แน่ใจว่าคุยกับยองโฮไปนานมากเท่าไร ตอนกดวางก็ไม่ทันได้ดูเวลาสนทนา ถึงตอนนี้ที่นึกถึงก็ไม่คิดจะย้อนกลับไปดูว่าใช้เวลาไปนานขนาดไหน แต่ก็คิดว่าคงนานพอที่จะทำให้อีกฝ่ายที่อยู่ในห้องพักอาบน้ำเสร็จแล้ว คิดได้ถึงตรงนี้ก็เก็บอาการตื่นเต้นใจเต้นแรงเอาไว้ไม่ได้อีก เขามองดูประตูกระจกบานเลื่อนที่มีม่านปิดมิดด้วยใจหวาดหวั่น ยังไม่รู้เลยว่าจะเข้าไปเจอสถานการณ์แบบไหน

 

ต่อเมื่อไม่เห็นหนทางที่จะหลีกเลี่ยงได้ก็ทำใจยอมรับได้ในตอนนั้น คนตัวบางสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย แล้วใช้มือเลื่อนบานประตูให้เปิดเพื่อพาร่างตัวเองกลับเข้าไป และคงเพราะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ประตู อีกฝ่ายที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงจึงมองมา แต่ก็ได้สบตากันเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่แจฮยอนจะหันกลับไปสนใจกับโทรศัพท์ในมือต่อ

 

เมื่อเจอความเฉยชาแบบนั้น โดยองก็ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ตอนที่นึกได้ว่าไม่ควรจะยืนทื่ออยู่แบบนั้นนานเกินไปนัก คนตัวบางถึงได้ขยับตัว เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ที่พับอยู่ในตู้เสื้อผ้าโดยไม่ลืมที่จะหยิบชุดนอนออกมาด้วย แล้วรีบเผ่นเข้าห้องน้ำทันที

 

ใช้เวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าโดยองจะออกมาจากห้องน้ำ ปกติก็ไม่ได้เป็นคนอาบน้ำนานขนาดนั้น แค่สิบถึงสิบนาทีก็เสร็จแล้ว แต่นี่กว่าจะออกมาได้ก็เพราะมัวแต่ทำใจรวมถึงพยายามรวบรวมกำลังใจ กะว่าออกมาจากห้องน้ำคราวนี้จะเปิดอกคุยกับแจฮยอนให้รู้เรื่องไปเลย ตลอดหลายชั่วโมงมานี้เขารู้สึกอึดอัด เหมือนยิ่งนานเข้าความรู้สึกกระอักกระอ่วนก็ยิ่งสะสมและอัดเข้ามาจนข้างในมันเริ่มจะรับไม่ไหว และไม่นานก็อาจจะระเบิดได้ ซึ่งโดยองก็ไม่ได้อยากให้ถึงเวลานั้น

 

แต่พอก้าวขาพ้นประตูห้องน้ำออกมากลับต้องมาพบว่าอีกฝ่ายนอนตัวยาวห่มผ้าห่มจนถึงช่วงอกแถมยังหลับตานอนนิ่งไม่กระดุกกระดิก เห็นแบบนั้นโดยองก็ได้แต่ถอนหายใจยืดยาว คิดในแง่หนึ่งมันก็อาจจะดีก็ได้ที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากันในตอนนี้ เพราะแม้จะเสียเวลาไปตั้งครึ่งชั่วโมงกับการเข้าไปทำใจในห้องน้ำ กระนั้นแม้แต่คำแรกที่โดยองคิดจะพูดเมื่อเห็นหน้าแจฮยอนก็ยังไม่เกิดขึ้นในหัวเลย แต่พอเหตุการณ์กลับตาลปัตรเป็นแบบนี้ก็ทำให้ไม่สามารถคะเนได้เลยว่าสถานการณ์ที่ดำเนินอยู่ในตอนนี้จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน ในเมื่อยังไม่ได้ถามไถ่คุยกันเป็นจริงเป็นจังเสียที

 

ยิ่งมาหนีนอนแบบนี้... คำตอบก็ดูเหมือนจะชัดเจนอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุย... มาถึงจุดนี้แล้ว โดยองเองก็หมดคำที่จะพูดแล้วเหมือนกัน

 

เอาที่สบายใจเลยแล้วกัน...

 

“แจฮยอนนอนแล้วเหรอ... งั้นปิดไฟเลยนะ” แต่ก็ยังไม่วายเปิดปากถามเขาไปอีก


อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ดันขยับตัวจากท่านอนหงายไปเป็นท่านอนตะแคงข้างแทน ถ้ามองจากเตียงเขาก็เท่ากับแจฮยอนพลิกตัวนอนหันหลังให้

 

โดยองเดินเข้าไปหาสวิตซ์ไฟก่อนจะกดปิดมัน เพราะคืนนี้ไม่ได้สระผมจึงเข้านอนได้เลย ร่างผอมบางแทรกกายเข้าไปในผ้าห่มบนเตียงตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนหงายแล้วเอียงศีรษะไปมองคนที่นอนหันหลังให้ ถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้พูดอะไร แล้วจึงปิดเปลือกตาลง

 

โดยองกำลังสะกดจิตตัวเองให้หลับ แต่แม้จะพยายามข่มตาลงเท่าไรก็หลับไม่ลงเสียที พลิกตัวอยู่บนเตียงก็หลายครั้ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาอีกเป็นครั้งล่าสุด พอนับเวลาจากที่ทิ้งตัวลงนอน ไล่เรียงดูก็พบว่าเกือบสองชั่วโมงแล้วที่เขาพยายามแต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับเลย

 

“แจฮยอนหลับหรือยัง?” ตั้งแต่ตอนนั้นหลังจากที่เขาปิดไฟ แจฮยอนก็ยังนอนหันหลังให้อยู่ในท่าเดิม... เขาจึงสรุปว่าอีกฝ่ายคงหลับไปแล้ว แจฮยอนไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือยังไง... ทำไมถึงได้หลับลงง่ายดายสวนทางกับที่เขายังคงกระสับกระส่ายอยู่ตอนนี้

 

“นอนไม่หลับอะ... ไปหาอะไรกินกันไหม?” พอพูดออกไปแล้วก็นึกอยากจะตบปากตัวเองสักสิบครั้งเป็นอย่างต่ำ ต้องไม่ใช่เรื่องนี้สิ พอคิดวิธีไหนที่จะทำให้อีกฝ่ายหันมาคุยกันได้ก็ดันวกเข้าเรื่องกินอีกแล้ว

 

“ช่างเหอะ... นายคงหลับไปแล้ว” ไม่มีสัญญาณใดๆตอบกลับจากฝ่ายตรงข้ามทั้งสิ้น คงจะหลับไปแล้วจริงๆ แต่พอมาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูด โดยองที่มีอะไรอยากจะพูดด้วยมากมายก็กล้าและยอมเปิดปากในที่สุด

 

“จะว่าไปฉันก็ไม่เคยเล่าเรื่องเพื่อนที่มหาฯลัยให้นายฟังเลยนะ” โดยองยิ้มจางๆอยู่ในความมืด ก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด... เพราะคิดว่าแจฮยอนจะติดใจเรื่องยองโฮอย่างนั้นเหรอ...? ความจริงก็มีส่วน(ถ้าเขาพอมีความคิดเข้าข้างตัวเองอยู่บ้าง)แต่ก็ไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียวหรอก

 

ไม่รู้แหละ... มันเพราะว่าเขาอึดอัดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วต่างหาก... ได้ระบายอะไรออกไปบ้างก็คงดี

 

โดยปกติโดยองกับแจฮยอนมักจะแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ไปเจอมาในแต่ละวันให้กันและกันฟัง ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรหรืออยู่กับใครก็จะบอก อย่างเวลาไปไหนกับใครที่ว่าในที่นี้ โดยองก็มักจะกล่าวถึงแค่คำว่า เพื่อน’ ‘รุ่นพี่หรือไม่ก็ รุ่นน้อง อาจเพราะเมื่อก่อนไม่ได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้ แจฮยอนก็มีสังคมของตัวเอง ส่วนเขาเองก็เช่นกัน เวลาที่เล่าเรื่องต่างๆให้ฟังเพราะไม่ได้มาเจอมาเห็นด้วยตาตัวเอง ถึงบอกชื่อออกไปแจฮยอนก็ไม่รู้จักและไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องจินตนาการถึงก็เลยเอ่ยถึงแค่สรรพนาม


“เพื่อนชั้นปีเดียวก็มีแค่เตนล์เนี่ยแหละที่สนิทกัน ...รุ่นน้องก็ไม่ค่อยรู้จักใครเป็นพิเศษ ส่วนรุ่นพี่ก็สนิทกับก็มีแค่ไม่กี่คนหรอก ส่วนมากที่รู้จักกันก็เพราะทำกิจกรรมของคณะด้วยกันบ่อยๆ อย่างซอยองโฮที่นายเจอไปแล้ววันนี้...” โดยองพลิกจากท่านอนหงายเป็นนอนตะแคง เอามือสองข้างรองหัวตัวเอง สองตาที่ชินกับความมืดมองแผ่นหลังที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้าห่มผืนหนา

 

“จริงๆก็ไม่ได้อยากสนิทด้วยหรอกนะ ก็แค่รู้จักกันเท่านั้นแหละ แต่พอดี...” ลังเลอยู่นิดนึงไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม เพราะเขาเคยสัญญากับฝ่ายยองโฮไปแล้วว่าจะไม่บอกใคร แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาควรบอกมันกับแจฮยอน

 

“เรื่องนี้ไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยอะ ถ้าไอ้พี่ยองโฮมันรู้มันเอาฉันตายแน่... ถ้านายได้ยินก็อย่าพูดไปนะแจฮยอน...” เขาเว้นวรรคไปนิดนึง ก่อนบอกต่ออีกว่า “ที่ชมรมขับร้อง... ชมรมที่ฉันอยู่น่ะ มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่พี่ยองโฮมันชอบ แต่มันป็อดและไม่รู้ว่าจะคุยกับเขายังไง ก็เลยอาศัยทำตัวติดฉันเพื่อที่จะไปเจอกับรุ่นพี่คนนั้น แต่ก็แค่เจอน่ะตลกดีไหมล่ะ... พี่ยองโฮมันทำแบบนี้มาเป็นปีๆแล้วนะยังไม่เห็นว่าจะมีอะไรคืบหน้าเลย พออ้าปากจะพูดกับเขาทีก็สั่นเป็นเจ้าเข้า ตัวก็ออกโต ตลกชะมัด” พูดถึงตรงนี้ก็ได้แต่หัวเราะในความเป็นซอยองโฮของซอยองโฮแบบนั้น

 

ทว่าไม่รู้ทำไมพอได้พูดถึงตรงนี้ก็ทำให้โดยองรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้อย่างประหลาด...

 

 

“ความรักมันทำให้คนเราเป็นถึงขนาดนี้เชียวนะแจฮยอน...”

 

 

ขนาดที่ทำให้เขานั่งพูดอยู่คนเดียวอยู่นานสองนานแบบนี้...

 

มีความสุขที่ได้มีใครอีกคนอยู่ข้างๆ ได้นอนมองอีกฝ่ายหลับในห้องเดียวกัน มีบ้างที่เถียงกัน หงุดหงิดใส่กันในบางเวลา บางครั้งก็บึ้งตึงจนไม่พูดกัน แต่เพราะรู้ว่ายังไงก็ยังไม่ไปไหน ต่อไป... ไม่ว่าจะเร็วหรือช้าพวกเขาก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

 

 

 

โดยองจะรู้ไหม...? ว่าไม่ใช่เพียงแค่เขาแต่ยังมีอีกคนที่เผลอยิ้มออกมาทั้งที่ยังหลับตาด้วยเหมือนกัน...

 

 

 

ความรักมักจะทำให้คนเราเป็นถึงขนาดนั้นนั่นแหละ

 

 

 

TBC…

 

 


คึคึ มีเด็กบางคนยังไม่หลับด้วยล่ะ~

 

พี่ยองโฮอาจจะหยาบคายนิดนึงนะคะ ทนๆเอาหน่อย

แต่ถึงพี่เขาจะตัวโตแต่หัวใจมุ้งมิ้งมากนะจะบอกให้ 55555555

ส่วนความสัมพันธ์ของพี่ยองโฮกับลูกตุ่ย ลูกหมูก็คงจะเคลียร์แล้วเนอะ

แต่จะมีใครออกมาปั่นป่วน(?)อีกมั้ยนี่สิ

 

ฮือออ ตอนนี้แก้อยู่หลายรอบมาก พยายามหลาวววว ฮือออ

มีความตั้งใจกับเรื่องนี้มากๆ และก็จะพยายามต่อไปค่ะ! หวังว่าจะชอบค่าา ;___;

เป็นฟิค อซท.เรื่องแรกของเราเลยนะ แถมยังเสร่อเปิดเรื่องยาวอีก แง แต่เราชอบแจโดจริงๆนะเออ

 

ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

#solongJD


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #615 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 11:30

    เเจฮยอนเธอมันร้ายมันร้ายมาตลอดดดดดดด

    #615
    0
  2. #614 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 11:29

    ตายยยยยยยยยยย หัวใจฟูระดิบสิบบบบ

    #614
    0
  3. #595 Panda (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 13:33

    นั้นไงงงงงงงงงงง ฮ่าๆๆๆ แจฮยอนก็รบจีบโดยองนะ มีคนตัดหน้าแล้วจะสมน้ำหน้าให้

    แต่โดยองก็ไม่เปิดโอกาสให้แจฮยอนได้บอกความในใจอะ จริงๆ แจฮยอนอาจจะอยากสารภาพกลับตั้งแต่โดยองสารภาพรักกับเขาแล้วก็ได้

    แจฮยอนน่าจะมีแผนการอะไรอยู่แน่ๆเลย

    #595
    0
  4. #575 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 07:54
    โดยองโดนเด็กหลอกจ้าาาาา เด็กนี่มีนร้ายนะคะ
    #575
    0
  5. #550 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:21
    แจฮยอนตก็น่าจะชอบโดยองนั่นแหละ ขนาดนี้แล้ว นี่มันหึงชัดๆเลยเด้อออ แถมยังแกล้งหลับแล้วแอบยิ้มอีก แหนะ .//////////.
    #550
    0
  6. #537 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 10:40
    นุ้งแจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ ชอบพี่เขาละสิ
    #537
    0
  7. #532 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:03
    แจฮยอนชอบเหมือนกันใช่ม้ายยย
    #532
    0
  8. #516 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:56
    ละมุนละไม ดีต่อใจมากค่ะซิส ฮือออ ;-;
    #516
    0
  9. #510 triple_min (@mintraxx1999) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 18:46
    เขินมากค่าาาา ฟหกดวเสใเขใภยิำวุวิชกวดั
    #510
    0
  10. #493 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:27
    งุ้ยยย ตอนนี้มาแบบละมุนค่ะ น้องแจจจ เดี๋ยวเถอะะะะ ต้มตุ๋นพี่ต่ายเขา
    #493
    0
  11. #467 bpplhhy_ (@bpplhhy_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 17:02
    ฮืออออออ น่ารักจังเลยยย ชอบ ;-;
    #467
    0
  12. #316 Baby turn it on (@maymildyimyim556) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 14:11
    โอ้ยยยยแกรักกัน รีบๆปลงใจสักที555
    #316
    0
  13. #229 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:31
    กลับมาอ่านนนล้าววววววววววว ช่วงก่อนๆยุ่งมากเลย ไม่มีเวลา พอกับมาอ่านก็ฟินเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเลยค่ะ งือออตะมุน //กราบ
    #229
    0
  14. #157 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 16:40
    ชอบอ่ะ ><
    #157
    0
  15. #143 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:19
    แอร้ยยยยยยย เขินอ่ะ แจฮยแนหายงอนนะ คุณโดง้อแล้วน้า >_<
    #143
    0
  16. #127 miruza (@miruza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 10:01
    คุณโดน่ารักอะ มีโวยวายกลบเกลื่อนด้วย เราอ่านไปยิ้มไปแระ อิอิ
    #127
    0
  17. #104 Dreamz_ii (@dreammyt001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 11:34
    ไอ้น้องหมูมันร้ายค่ะ แม่!! น้องมันไม่ได้หลับ ฮรือ แกล้งพี่โดยองเขาใช่มั้ย ทำไมเจ้าเล่ห์แบบนี้ แจฮยอนคนบว้า ปล่อยให้พี่เขาวุ่นวายอยู่คนเดียว ส่วนพิยองโงนี่ก็น่ารักจริงๆ แอบชอบใครน้าา
    #104
    0
  18. #90 Superbroccoli. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 02:44
    น่ารักมากกกกก มากจนเราต้องเอาหมอนอุดหน้าตัวเองกลั้นเสียงกรี๊ดเพราะเกรงใจรูมเมทที่หลับไปแล้ว อาห์ ก็นี่มันจะตีสามแล้วนี่นา55555555

    ตลกมั้ยคะมาอ่านฟิคอะไรตอนนี้ ขอบคุณฟิคเรื่องนี้จริงๆมันคือสิ่งที่เรที่สุดของวันนี้สำหรับเราเลย

    เราเหนื่อยมาก เจออะไรหนักๆมามาก ขอบคุณจริงๆที่ได้มาอ่านฟิคเรื่องนี้ ดำเนินเริ่องสบายๆผ่อนคลายแล้วก็ยิ้มได้ตลอดทุกตัวอักษรเลยค่ะ

    ชอบมากจริงๆๆๆๆ
    #90
    0
  19. #87 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:29
    ฮืออออออออรั้งหั้ยยยยยยยยย มันดีย์ต่อใจหนูเหลือเกิน แค่คิดภาพตามหนูก็ยิ้มแก้มแทบแตกแล้วอะ ทำไมคนเรามันช่างซึนกันได้ถึงขนาดนี้นะ

    ชอบความสนิทกันแบบนี้จังเลยอะ มันดูทัชมันดูสัมผัสกันได้จริงๆ ชอบที่ต่างคนต่างโตมาแบบสนิทกันแต่ว่ามันก็มีสเปซให้มีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นได้ ฮือน้ามตาไหล ชอบจังรุย

    พี่ยองโฮให้ภาพลักษณ์เหมือนรุ่นพี่ในมหาลัยพวกขี้แกล้งๆ หัวโจกๆ แต่แบบมีความขี้กากอะ หนุขำ 5555555555555555
    #87
    0
  20. #79 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:26
    แหม่พอรู้ว่ายองโฮกะโดยองไม่มีอะไรยิ้มเชียวนะ
    #79
    0
  21. #64 Papangg (@strawblack) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 14:30
    ยิ้มเลยนะแจ^^
    #64
    0
  22. #62 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:20
    โง้ยยยยยน่ารักกกกกกกก ชอบยองโฮมากค่ะะ555555555
    #62
    0
  23. #41 Klumsy_JM (@Klumsy_JM) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 03:06
    เขิลลล บ้าจิม
    สนุกค่ะ ชอบ มาต่อไวๆนะ ^^
    #41
    0
  24. #40 WithLoveJAEHYUN (@WithLoveJAEHYUN) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 17:33
    ง่อย อ่านเรื่องนี้แล้วเป็นง่อย เขินจนตัวบิดไปหมดแล้ว แจหึงนี่เองอ่ะ อ๋อยยย ทนไม่ไหว ทำไมนิสัยแบบนี้ยัยหมูแจ พี่กระตุ่ยก็น่าร้ากกกที่สุดเลย อ่านแล้ว สบายใจ เนื้อเรื่องน่ารักมากเลย ชอบค่ะ รีบมาต่อนะคะ
    #40
    0
  25. วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 10:07
    เม้นได้ยัง?
    เทสๆ

    ฮืออออออออออออออออ เม้นไม่ติดไปก่อนหน้า เสียใจมากไม่เท่าอยากเสียอะไรซักอย่างให้พี่ยองโฮค่ะ
    ฮื้อออ เสียหัวใจให้ไปได้มั้ย? ฮื้่อออออออออออ

    เอนี่เวย์ก้ะคงจะมีแต่พี่ยองโฮคนเดียวที่โดยองจะพึ่งพาได้แม้ว่าจะมากก็ตาม 5555555555555555
    เพราะถ้าไปปรึกษาชิตพลคนแมลคงได้แต่แบบลุยเลยเฮ้ยย บอกอีกรอบไปเลยแบบจริงๆงี้

    แอร๊

    ดูพี่ยองโฮเป็นคนดีขึ้นมาทันทีเลออออ 555 ปากเก่งแต่กับน้องแต่ก้ะมีคนที่หงอด้วยใช่มั้ยล่ะ รุ่นพี่ชมรมขับร้องคนนั้นน่ะ
    แอร๊วววว วว วแทอิลฮยองหรอม?!!! คิดเอาไว้ว่าใช่ต้องใช่แน่ๆ กิ้วๆ

    555555555555555555555555555555555555555555555555555555555


    ฮือออออออออออออออออ เบื่อนั่งน้องคนนั้น น่ามคานน งอนหรา? หึงหรา? เล่นใหญ่นะเราอ่ะ?!!!
    พี่เค้าก้ะอยู่ข้างๆนี่ไง ตอนพี่เค้าบอกชอบทำไมงงล่ะ แหมมมม ม มม #บิดแก้ม

    ติดตามค่ะ
    แฟนตาซีมากๆด้วย 5555555555555


    มาต่อเรเร้ววน้าค้าไรเต้อ จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #39
    0