[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 4 : CHAPTER 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

 

CHAPTER 3



.


.

 

 

 

อีกสามวันก็เปิดเทอมแล้ว...

 

คิมโดยองกำลังจะขึ้นปีสาม... อพาร์ทเม้นท์ที่เคยเช่าอยู่ก็ยังอยู่ดี ผ่านมาตลอดสองปี โดยองอยู่คนเดียวมาโดยตลอด ภายในห้องแม้จะไม่ได้กว้างขวางมากนัก เนื้อที่พอๆกับห้องนอนที่บ้านประมาณนั้น มีห้องน้ำในตัว มีเตียงสามฟุตครึ่งหนึ่งเตียง มีตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเขียนหนังสือ เฟอร์นิเจอร์ที่เห็นคือของที่มีมาตั้งแต่เดิมของหอพักอยู่แล้ว ตอนนี้ปัญหาก็คือ...เปิดเทอมใหม่นี้ โดยองไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนเดิมแล้วน่ะสิ

 

ตู้เสื้อผ้าสามารถแบ่งให้อีกฝ่ายใช้ได้ครึ่งหนึ่งไม่มีปัญหา เรื่องห้องน้ำก็คงไม่ได้ใช้พร้อมกันอยู่แล้วอันนั้นก็ตัดไป โต๊ะเขียนหนังสือนี่ก็หยวนๆกันได้ ประเด็นในตอนแรกสุดเลยอยู่ที่เตียงนอน... เพราะไม่ว่าจะยังไงก็คงไม่สามารถนอนร่วมเตียงเดียวกันได้เด็ดขาด ด้วยขนาดความกว้างของเตียงถามว่านอนเบียดกันได้ไหม ตอบเลยว่าได้ แต่แทบจะกระดุกกระดิกไม่ได้เลยนี่สิ ยังดีที่ตกลงกับเจ้าของหอพักได้ โดยปกติแล้วห้องหนึ่งก็จะอนุญาตให้อยู่ได้จำนวนหนึ่งถึงสองคนอยู่แล้ว พอติดต่อบอกว่ามีคนมาพักเพิ่มด้วยอีกหนึ่งคน ทางอพาร์ทเม้นท์ก็ยินดีจัดการหาเตียงมาเพิ่มให้อีกเตียงหนึ่ง

 

โล่งอกไปที... ไม่งั้นโดยองคิดว่าเขาคงแย่แน่... ถ้าไม่มีใครสักคนเสียสละจะนอนบนพื้น ก็คงต้องนอนเบียดกันบนเตียง...

 

ซึ่ง...ให้ตายยังไงโดยองก็จะไม่ยอมนอนร่วมเตียงกับเด็กนั่นเด็ดขาด ให้ไปนอนที่ระเบียงยังดีเสียกว่าอีก

 

โดยองเกือบจะมาจากบ้านตัวเปล่าเลยด้วยซ้ำ เขาสะพายเป้มาเพียงใบเดียว เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวส่วนใหญ่ก็จะมีอยู่ไว้ใช้ที่หออยู่แล้ว ส่วนคนที่เพิ่งจะมาเป็นรูมเมทอย่างแจฮยอนเองก็ไม่ได้ขนอะไรมามาก มีเพียงเสื้อผ้า หนังสืออ่านเล่นบางส่วนและโน๊ตบุ๊ค

 

เมื่อวานกว่าจะมาถึงอพาร์ทเม้นท์ก็เย็นมากแล้ว เลยยังไม่ได้พาแจฮยอนไปสำรวจที่ไหน ส่วนตอนนี้เองก็เพิ่งจะเที่ยง โดยองตื่นขึ้นมาก่อน อาจเพราะไม่ชินกับการที่ต้องนอนโดยที่มีเพื่อนร่วมห้อง เพราะแม้เมื่อคืนจะนอนคุยกันยันตีสาม แต่เขากลับลุกขึ้นมาก่อนแปดโมงเช้าเสียอีก นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ซื้ออะไรตุนไว้กินบ้างเลย หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็เลยลงไปซื้อขนมปังกับนมมาเก็บไว้เผื่อแจฮยอนตื่นขึ้นมาแล้วหิว

 

แล้วก็ไม่เสียความตั้งใจเลย... หลังจากหมอนั่นตื่น ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จองแจฮยอนก็ฟาดขนมปังที่เขาซื้อมาจนหมดเกลี้ยง

 

กิจกรรมภายในห้องพักก็ดูเหมือนจะทำได้อยู่ไม่กี่อย่าง โดยองเองยังไม่อยากออกไปไหน คงเพราะเมื่อคืนนอนน้อย ตอนนี้จึงได้แต่นอนนิ่งๆอยู่บนเตียง ในขณะที่แจฮยอนก็นอนเล่นอ่านหนังสืออยู่ที่เตียงถัดไปนี่เอง เจ้าของห้องคนก่อนอย่างเขาเกือบจะเผลอหลับอยู่แล้วเชียวหากไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียก่อน

 

โดยองกำลังเคลิ้มได้ที่ เหมือนคนที่กำลังจะเดินตกเหวลึกแล้วอยู่ๆก็มีคนมาฉุดไว้ก่อนจะตกลงไป เขาสะดุ้งตื่นลืมตาขึ้นมา หันไปมองคนที่นอนอ่านหนังสืออยู่เตียงข้างๆที่กำลังมองมาด้วยอาการสงสัยระคนตกใจไม่ต่างกัน

 

และเป็นฝ่ายแจฮยอนที่ถามขึ้นมาก่อน “ให้ผมไปเปิดให้ไหม?”

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง” อาจเพราะยังไม่ได้หลับไปแล้วจริงๆจึงไม่มีอาการงัวเงียให้เห็น ร่างเพรียวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดประตูอย่างปกติ

 

ทันทีที่เปิดบานประตูเข้าหาตัว เขาก็เห็นคนที่ตัวเล็กกว่ายืนยิ้มระรื่น

 

“ต...เตนล์” เพื่อนชาวไทยของเขานั่นเองที่กำลังยืนยิ้มสวยอยู่ตรงหน้าตอนนี้ สมแล้วที่มาจากประเทศที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งรอยยิ้ม

 

“เด็กนั่นอยู่ข้างในใช่ไหม?” คนมาใหม่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ เด็กหนุ่มตัวเล็กหน้าหวานเบียดแทรกตัวเข้ามาผ่านช่องว่างของประตูที่เปิดไว้ “ฉันขอดูหน้าหน่อยเถอะ” กว่าคิมโดยองจะเข้าใจสถานการณ์ เข้าใจถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาถึงที่นี่ของเตนล์ก็หลังจากอีกฝ่ายเดินผ่านตัวไปแล้ว ตระหนักได้ตอนนั้นมือจึงรีบงับประตูปิดไว้ตามเดิมแล้วตามเข้าไป ก็เห็นว่าเด็กหนุ่มชาวไทยเดินไปจนถึงเตียงนอน ไม่พอยังนั่งลงบนเตียงเขาเรียบร้อย มองไปที่แจฮยอนก็เห็นว่าเด็กนั่นลุกขึ้นมานั่งโดยมีหนังสือเล่มเดิมวางไว้บนตักแล้วเช่นกัน

 

“นายคือแจฮยอนนี่ใช่ไหม?” โดยองเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ มือบางแอบยื่นไปดึงเสื้อเพื่อนเอาไว้ เผื่อว่าเตนล์จะเข้าใจว่ามันคือการขอร้องว่าอย่าพูดอะไรที่ทำให้เขาต้องเดือดร้อนเลย

 

“ค...ครับ...” แจฮยอนตอบรับให้กับคนมาใหม่ก่อนช้อนดวงตาขึ้นมองหน้าเขาอย่างสงสัย แต่โดยองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายสถานการณ์ในตอนนี้ว่ายังไงดี พอไม่ได้คำตอบเด็กหนุ่มผิวขาวก็หันกลับไปหาคนที่นั่งอยู่อีกเตียงหนึ่ง ชี้นิ้วขึ้นมาที่คนมาใหม่อย่างกล้าๆกลัวๆ “แล้ว.....?”

 

“เตนล์... ฉันชื่อเตนล์ เรียกพี่เตนล์ก็ได้ ฉันอายุเท่าโดยอง”

 

“อ่อ...ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบรับ “แล้วพี่รู้จักผมด้วยเหรอครับ?” โดยองยิ่งกำเสื้อเพื่อนแน่นขึ้นอีก คราวนี้เตนล์เหมือนจะรู้ตัว หันมายิ้มหวานให้ เป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจ ไม่ใช่แค่ไม่น่าไว้วางใจแต่โดยองรู้ดีว่าอีกฝ่ายไว้ใจไม่ได้เลยสักนิด เขาจึงกัดฟันถลึงตาข่มขู่เสริมแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไร เมื่อเพื่อนตัวเล็กหันกลับไปยิ้มหวานใส่น้องชายที่นั่งอยู่ที่เถียงถัดไป

 

“รู้จักสิ...ก็คิมโดยองน่ะพูดถึงนายให้ฟังบ่อยๆ” โดยองนึกอยากจะฟาดเพื่อนแรงๆสักที ดูสิเนี่ยทำเอาเขาร้อนรนไปหมดแล้ว

 

“เตนล์! พูดเกาหลีไม่ชัดแล้วยังจะพูดมากอีก”

 

“ก็ไม่ใช่เพราะนายหรือไงที่บอกให้ฉันพูดเยอะๆจะได้เก่งภาษาเกาหลีไวๆ” เตนล์เถียง

 

“พี่เตนล์ไม่ใช่คนเกาหลีหรอกเหรอครับ?” แจฮยอนแทรกขึ้นมา ทำให้ศึกระหว่างเพื่อนรักต้องชะงักลง ทั้งคู่หันกลับไปมองที่คนอายุน้อยสุดอีกครั้ง

 

“อื้ม... เป็นคนไทย มาเรียนมหาฯลัยที่นี่เฉยๆ”

 

“ถ้าเป็นเพื่อนมหาฯลัยพี่โดยองก็แปลว่าก็อยู่มาสองปีกว่าถูกไหมครับ... พูดเกาหลีเก่งจังครับ สำเนียงน่ารักดี” พูดแล้วก็ยิ้มจนข้างแก้มมีรอยบุ๋มเกิดเป็นรอยยิ้มน่ารักขึ้นมา

 

“ก็ได้โดยองนี่แหละ ช่วยไว้ได้เยอะเลย” จบประโยค เตนล์ก็มองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง พอคิดอะไรได้ก็โพลงพูดออกไปอย่างนั้นเหมือนคนไม่ได้คิด “แจฮยอนนี่หล่อกว่าที่คิดอีกนะ... ถ้าไม่ติดว่าโดยอง ..ชอ...ออบ” เพราะรู้ว่าเพื่อนตัวดีจะพูดอะไร โดยองจึงรีบเอามือไปตะครุบปากไว้ทันที ฝ่ายเตนล์ก็ได้แต่ดิ้นรน ส่งเสียงอู้อี้ประท้วงไม่หยุด

 

“ไออ้าโอออง อ...อ่อย”

 

“อะไรของพวกพี่กันเนี่ย” แจฮยอนหัวเราะให้กับการสู้รบย่อมๆของคู่เพื่อน

 

“อย่าไปฟังมัน... เตนล์ก็ชอบพูดอะไรไร้สาระ พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยงี้แหละ” คิมโดยองยังคงปิดปากเพื่อนเอาไว้ ก่อนจะใช้กำลังบังคับให้ลุกเดินไปด้วยกันจนสามารถส่งเพื่อนตัวดีออกนอกห้องไปได้พร้อมกับตัวเขาเองด้วย

 

“ไปคุยกันข้างล่าง!” เมื่อพ้นออกมาจากห้องแล้วโดยองก็ปล่อยตัวเตนล์ เขาเดินนำไปที่ลิฟต์ เตนล์ยอมเดินตามในขณะที่ปากก็พลอยบ่นไปด้วย

 

“แรงเยอะชะมัดยาด”

 

“ก็อยากพูดมากเองนักนี่” โดยองเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์

 

“แล้วทำไมถึงพูดไม่ได้” เตนล์เชิดหน้าถามในขณะที่รอลิฟต์

 

“ยังมีหน้ามาถามอีก... ไปเข้าไปเลย” โดยองดันเพื่อนให้เข้าไปในลิฟต์ ก่อนที่ตัวเองจะเดินตามเข้าไป

 

“ก็ทำไมล่ะ ฉันก็อยากให้นายสมหวังนี่ ก็ช่วยชงให้ คนเราน่ะโดนล้อโดนแซวๆบ่อยๆเดี๋ยวก็ได้กันไปเองแหละ”

 

“ได้กันอะไรล่ะ พูดจาลามก”

 

“นายนั่นแหละคิดลามก ฉันก็แค่หมายถึงว่าได้คบกันไรงี้” โดยองส่ายหัว เขาล่ะขี้เกียจจะเถียงกับคนที่มั่นใจในตัวเองทุกเรื่องอย่างเด็กไทยคนนี้จริงๆ เถียงไปก็ไม่เคยชนะสักครั้ง

 

ลิฟต์พาเขาทั้งคู่ลงมาจนถึงชั้นล่างของอพาร์ทเม้นท์ โดยองเดินนำออกไปก่อน เดินต่อไปเพียงไม่กี่ก้าวให้พ้นจากหน้าลิฟต์ก็หยุดเท้าเอาไว้

 

“ส่งแค่นี้แหละ”

 

“อ้าว ไล่กลับซะงั้น”

 

“ก็ชอบสร้างเรื่องนักนี่”

 

“สร้างเรื่องอะไรกันเล่า... คนหวังดีแท้ๆเชียว... แล้วสรุปว่ากลับไปอยู่บ้านสองสามเดือนนี่ ความสัมพันธ์ของนายกับเด็กนั่นไม่พัฒนาขึ้นเลยเหรอ? แล้วทำไมฉันถึงพูดอะไรไม่ได้ล่ะ ไหนนายบอกว่าสารภาพรักไปแล้วไม่ใช่หรือไง?”

 

“มันก็ใช่... แต่ก็บอกต่อไปแล้วว่าฉันแค่อำเล่น”

 

“เฮ้ย ได้ไง แล้วเด็กนั่นก็เชื่อง่ายๆงั้นเหรอ?”

 

“อื้ม ก็ไม่เห็นจะข้องใจอะไรเลยนี่ ออกจะดีใจด้วยซ้ำหลังจากบอกว่าฉันแค่ล้อเล่น” พูดแค่นั้นแล้วก็ถอนหายใจ “ช่างมันเหอะ เป็นต่อนี้ไปแบบเดิมก็ดีแล้ว ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร” ประโยคหลังเหมือนจะเป็นการปลอบใจตัวเองเสียมากกว่า ก็ในเมื่อมันเป็นอะไรไปไม่ได้มากไปกว่านี้ เป็นแบบเดิมไปนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

 

“เอ้า แล้วถ้าเกิดน้องมันเกิดมีแฟนขึ้นมานายโอเคเหรอ?” โดยองหันไปมองหน้าเพื่อน แล้วถอนหายใจใส่อีก

 

“ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยมี ถามว่ามันโอเคหรือเปล่ามันก็ไม่โอเคเสียทีเดียวหรอก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นี่ นี่...ถามจริงเตนล์ชีวิตเคยแอบรักใครบ้างไหมล่ะ ดูเข้าใจอะไรยากเหลือเกิน”

 

“ก็ทำไมต้องแอบล่ะ ชอบก็บอกว่าชอบ จะออกหัวหรือออกก้อยก็วัดมันไปเลยตอนนั้น” โดยองถึงกับหรี่ตามองเพื่อน แต่เท่าที่รู้จักกันมาอีกฝ่ายเป็นแบบนั้นจริงๆ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่คนที่ชอบใครบ่อยนัก ตั้งแต่รู้จักกันมาก็เห็นชอบอยู่คนเดียวแถมยังโดนหักอกเอาด้วยซ้ำ น่าแปลก...คนที่เข้ามาจีบก็มีตั้งมากมายแต่เตนล์ก็ไม่เลือก แล้วพอถามว่าทำไมไม่เลือกคนที่มาตามจีบสักคน เตนล์ก็ไม่มีคำตอบที่ฟังดูแล้วสมเหตุสมผลให้เหมือนกันนั่นแหละ แล้วก็ชอบมาว่าแต่เขา

 

“เก่งมากเลยครับคุณชิตพล แต่คิมโดยองคนนี้ขี้ขลาดครับเข้าใจเนอะ” จงใจพูดเน้นชัดๆทีละคำและแถมรอยยิ้มเสแสร้งไปให้

 

“ก็แล้วแต่นะ...เตนล์ยักไหล่ แอบเหล่มองเพื่อนเสริมด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยกปลายนิ้วขึ้นแตะคาง ทำท่าทำทางคิดหนัก “แต่จะว่าไปแจฮยอนนี่หน้าตาดีอะ นายว่าฉันจะลองจีบดูดีไหม”

 

สำหรับโดยองแล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดจริงหรือไม่ก็ตามที แต่เขาก็รู้สึกอยากฆ่าเพื่อนขึ้นมาก็วันนี้แหละ!

 

“ย่าห์ ของเพื่อน อย่ายุ่ง!!!

 

 

-------

 

 

 

ตกเย็นโดยองก็พาคนที่เพิ่งจะมาเป็นรูมเมทกันเข้ามาเดินเล่นในมหาวิทยาลัย  ซอกแซกไปตึกนั้นทีตึกนี้ที บอกเล่าถึงเรื่องต่างๆที่ตัวเองรู้ รวมไปถึงสถานที่สำคัญต่างๆ ตรงไหนที่คนมักจะนิยมมานั่งเล่น มาอ่านหนังสือหรือแม้กระทั่งที่ทานข้าวเองก็ไม่พลาดที่จะแนะนำ ผู้คนมีให้เห็นขวักไขว่พอสมควร แม้จะยังไม่ใช่วันเปิดเทอมที่แท้จริง แต่ก็มีนักศึกษาเข้ามาเตรียมการณ์สำหรับกิจกรรมต่างๆที่จะมีขึ้นหลังจากเปิดภาคการศึกษากันอย่างคึกคักพอสมควร

 

เดินสำรวจกันจนมืดค่ำ ก็เริ่มจะหิว โดยองเลยชวนน้องชายคนสนิทอย่างแจฮยอนมาหาข้าวกินที่โรงอาหารในมหาฯลัยเพื่อสร้างความคุ้นเคยเป็นอย่างแรก แน่นอนว่าเรื่องกินสำหรับแจฮยอนนี่ก็เป็นเรื่องสำคัญลำดับต้นๆเลยทีเดียว พอถามไถ่ว่าหิวไหม เด็กนี่ก็ตอบด้วยเสียงดังฟังชัดเลยว่าหิวมาก!

 

“อยากกินอะไร?” โดยองเป็นฝ่ายถามหลังจากนั่งลงไปฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายแล้ว

 

“อยากกินทุกอย่างเลย” เห็นลูกหมูมันตาวาวตั้งแต่เดินผ่านร้านอาหารที่เรียงรายกันเป็นตับแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างนึกเอ็นดู

 

อ่อ...เผื่อจะงง ลูกหมูนี่เป็นชื่อที่พ่อกับแม่ของแจฮยอนชอบเรียกมาตั้งแต่เด็กๆ เป็นอันรู้กันดีว่าแจฮยอนเป็นคนที่สนใจเรื่องกินมากกว่าเรื่องไหนๆ  

 

“เลือกเอาสักอย่างสิลูกหมู”

 

“โดยองงี่ อย่าเรียกผมอย่างนี้เวลาอยู่ข้างนอกสิ อายเขานะ” แจฮยอนทำเป็นกระซิบกระซาบ แต่ก็น่าเอ็นดูจนเขาเผลอยกมือขึ้นไปลูบหัวน้องชายพร้อมรอยยิ้ม

 

“แลกกับการที่นายเลิกเรียกฉันว่าโดยองงี่ไหมล่ะ”

 

“เรียกว่าโดยองงี่น่ารักดีออก”

 

“เรียกลูกหมูก็น่ารักเหมือนกันนั่นแหละ”

 

“งั้นก็ช่างมันแล้วกัน เพราะผมเองก็จะไม่เลิกเรียกพี่อย่างนั้นหรอก โดยองงี่ โดยองงี่ของผม” พูดละก็ยื่นหน้ามา ทำลอยหน้าลอยตาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ พาลให้ลมหายใจสะดุด ถ้าไม่ติดว่าหัวใจของเขามันกำลังเต้นผิดเพี้ยนไปจนทำอะไรไม่ถูกละก็นะ โดยองก็อยากฟาดมือเข้าที่หัวนั้นสักครั้งหนึ่งแรงๆ

 

“ไม่ใช่โว้ย! คิมโดยองไม่ใช่ของใครสักหน่อย!” ผละถอยไป แล้วลุกขึ้นยืน “นั่งเฝ้าโต๊ะไปนี่แหละ เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวก่อน แล้วนายค่อยไปทีหลัง”

 

“แต่ผมก็หิวนะครับ” แจฮยอนเงยหน้าขึ้นมองตามทำน้ำเสียงออดอ้อน ส่งสายตาวิบวับเป็นประกาย

 

“หิวก็ต้องรู้จักรอ แปบเดียว เดี๋ยวฉันมา” โดยองรีบหนีออกมา เพราะขืนอยู่ต่อไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองยิ่งร้อนรน ที่ผ่านมาอาจเพราะเขารู้สึกอะไรกับอีกฝ่ายมากมาย จึงเผลอหน้าแดงจนโดนทักอยู่บ่อยครั้ง จากประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ทำให้ได้เรียนรู้มาพอสมควร จึงรู้ว่าทางที่จะทำให้หลุดพ้นก็คือการหนีออกมาจากสถานการณ์บ้าบอนั้นเสียเอง

 

ไม่นานโดยองก็เดินกลับมาพร้อมกับข้าวราดหน้ากิมจิ คนตัวบางไล่เด็กที่นั่งมองข้าวในจานเขาตาละห้อยไปซื้ออาหารทันทีหลังจากเขานั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มที่คุ้นชินกับสถานที่ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะคิดว่าเรื่องอาหารการกินคงไม่ต้องแนะนำจองแจฮยอนเป็นพิเศษหรอก

 

แจฮยอนลุกออกไปแล้ว และถึงจะมีอาหารรอพร้อมให้ทานแต่เขายังไม่ได้ลงมือกิน โดยองรอให้แจฮยอนกลับมาก่อนแล้วถึงจะกินพร้อมกัน รออยู่อีกไม่ถึงสิบนาทีน้องชายคนเดิมก็กลับมาพร้อมกับจานอาหารในมือ

 

พอคนอายุน้อยกว่าวางจานอาหารลง เจ้าของหน้าตาน่ารักเหมือนกระต่ายก็ชะโงกหน้าไปมองอาหารในจานของคนที่เพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสนใจ “หมูผัดเผ็ดอีกแล้ว”

 

“ก็ต้องลอง จะได้รู้ว่าอร่อยสู้หมูผัดเผ็ดที่ผมทำได้หรือเปล่า” โดยองได้ฟังดังนั้นก็เบะปากให้

 

“หรือพี่จะเถียงว่าที่ผมทำมันไม่อร่อยล่ะครับ” มีหน้ามายิ้มภูมิใจอีก

 

“จ้าาา พ่อเชฟเชยุก” ขี้เกียจจะเถียง เพราะหิวจะแย่อยู่แล้ว มือสองข้างจับช้อนส้อมก่อนจะตักคำแรกเข้าปาก เคี้ยวตุ่ยๆ พอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก็เห็นว่านอกจากนั่งยิ้มมองเขาแล้ว แจฮยอนก็ยังไม่ได้ลงมือกินเลย

 

ทั้งๆที่ตอนแรกบอกว่าหิวนี่นะ...

 

“นี่พี่รอกินข้าวพร้อมผมด้วยเหรอครับ?”

 

“เอ้า ก็ต้องงั้นสิ” โดยองพูดในขณะที่ข้าวเต็มปาก เคี้ยวหมุบหมับๆ อีกฝ่ายก็มองตามแล้วได้แต่ยิ้มอยู่เหมือนเดิม “จะไม่กินหรือไง? ไม่กินฉันแย่งนะ” แขนยาวกำลังเอื้อมออกไปเพื่อคว้าเอาจานข้าวที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะ แต่ก็ดูเหมือนจะช้าไปกว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ยื่นแขนออกมา มือขาวข้างนั้นสัมผัสเบาที่มุมปาก แถมยังไม่ยอมรามือออกไปตอนนั้น แจฮยอนยังยิ้มหวานและย้ำสัมผัสด้วยการบิดแก้มเบาๆก่อนถอนมือกลับไป

 

วินาทีนั้นคิมโดยองนั่งตาค้างตัวแข็งเป็นหินเหมือนเวลาโดนหยุดไว้

 

“ข้าวเลอะแก้มน่ะครับโดยองงี่” มารู้สึกว่าเวลาเริ่มเดินอีกครั้งก็ตอนที่อีกฝ่ายบอกบางอย่างกับเขาด้วยรอยยิ้ม

 

“ร...เหรอ...?” โดยองอ้าปากค้าง ใจยังเต้นตึกตักไม่หาย เมื่อไม่รู้จะทำยังไงเลยได้แต่ยกขึ้นมาจับหน้าตัวเองแลดูเงอะงะ

 

“เอาออกให้แล้วน่ะครับ ...กินต่อเถอะ” แจฮยอนยิ้มปิดท้ายให้อีก ก่อนจะก้มหน้าลงไปกินข้าวในจานของตัวเอง

 

บ้าจริง... เขาค่อยๆลดมือลงก่อน เหลือบมองแจฮยอนอีกครั้งก็พบว่าสายตาคู่นั้นก็มองมาพอดี ร่างบางรีบหลบตา ใช้ดวงตากลมโตจ้องอาหารตรงหน้า หยิบช้อนส้อมขึ้นมากำแน่นท่าทางเหมือนเด็กเพิ่งได้จับช้อนเป็นครั้งแรกในชีวิต พยายามบังคับให้จิตใจที่กระเจิดกระเจิงกลับมาเข้าที่เข้าทางแล้วกินข้าวต่อไป

 

โดยองไม่รู้จะพูดอะไรขึ้นมาอีกจึงได้แต่นั่งกินข้าวต่อไปเงียบๆ แจฮยอนเองก็เงียบ ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจตรงไหน เวลากินข้าวหมอนี่ก็ตั้งใจเป็นพิเศษแบบนี้เสมอแหละ

 

ผ่านไปสักพัก... จนรู้สึกว่าเริ่มจะควบคุมตัวเองให้เป็นปกติได้แล้ว ก็ดันมีใครอีกคนเพิ่มเติมเข้ามาทำให้ตกใจ โดยการจู่โจมเข้ามาจากด้านหลัง โถมตัวเข้ามาแล้วคว้าคอเขาไปกอดเอาไว้

 

“กลับมาม.เมื่อไร... ทำไมไม่เห็นโทรหา” แม้โดยองจะจำเสียงนี้ได้แม่น แต่ก็ขอเงยหน้าขึ้นไปดูหน่อย

 

“แล้วทำไมต้องโทรรายงานพี่ด้วยวะ” มือบางกำลังพยายามแกะมือที่กอดคอแน่นเอาไว้ออกแต่ก็ทำไม่ได้ถนัดสักเท่าไรนัก อีกฝ่ายตัวใหญ่ยักษ์กว่าเขาตั้งมากมาย “โอ้ย เอาแขนออกไปสิ ตัวก็หนัก หายใจไม่ออกแล้วเนี่ย” ยิ่งดิ้น ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยิ่งแกล้งรัดแน่นขึ้นเข้าไปอีก “ไอ้พี่ยองโฮ ปล่อยดิวะ ฮือออ” พอดิ้นไม่หลุดก็ส่งเสียงครวญครางในลำคอออกมาแทนแล้วตอนนี้

 

“พี่เขาบอกให้ปล่อย... ไม่ได้ยินเหรอครับ?”

 

เสียงเย็นๆ แต่มีความสุภาพนี่เสียงใครกันนะ...

 

โดยองกับคนมาใหม่ที่ชื่อยองโฮหันมองไปอีกฝั่งของโต๊ะแทบจะพร้อมกัน ที่มาของเสียงคือจองแจฮยอนที่นั่งอยู่กับเขาตั้งแต่แรกนั่นเอง เด็กนั่นมองตรงมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ซึ่งโดยองเองก็ไม่ค่อยคุ้นกับสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย ปกติก็มักจะยิ้มตลอด พอเห็นแบบนี้ก็อดเสียวสันหลังขึ้นมาไม่ได้

 

“ใครวะ?” เป็นยองโฮที่ถามขึ้นมาก่อนในขณะที่เปลี่ยนแขนจากที่รัดคอไว้มาเป็นการยืนอยู่ข้างๆแล้วเอามือพาดกับไหล่ไว้หลวมๆ

 

“อ๋อ... นี่น่ะเหรอ?” คนตัวบางกำลังจะอ้าปากบอก คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็สวนกลับมาด้วยคำถามเดียวกัน

 

“ใครครับ?” อยู่ๆโดยองรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา อธิบายไม่ได้ว่าไอ้สถานการณ์แปลกๆนี้มันคืออะไร

 

“ก...ก็เนี่ยไง เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก ไอ้เนี่ยพี่ยองโฮ ชื่อเต็มๆคือซอยองโฮเป็นรุ่นพี่ อ้อ... เป็นประธานชมรมบาสฯด้วยนะรู้จักกันไว้ก็ดี ส่วนนี่... จองแจฮยอนเป็นน้อง...”

 

“รู้จักกันมานานแล้วตั้งแต่ผมเกิด” แจฮยอนเสริม แต่โดยองก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าจะไปบอกเขาทำไม รุ่นพี่อย่างยองโฮไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

 

“ปีหนึ่ง?” คนตัวสูงที่ยังยืนทิ้งแขนไว้บนบ่าของเขาหันมาถาม

 

“อื้อ”

 

“เค...” ซอยองโฮตอบรับแค่นั้นก่อนจะหันมาถามในเรื่องที่ตัวเองสนใจกับเขาต่อ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่รุ่นพี่ปีสูงๆจะวางท่าทำเป็นไม่สนใจพวกเด็กปีหนึ่ง โดยองเข้าใจสถานการณ์แบบนี้ดีเพราะเขาเองก็เคยเจอมาก่อน “แล้วนี่มึงจะเข้าไปชมรมเมื่อไร เปิดเทอมวันแรกไปไหม?”

 

“น่าจะนะ”

 

 “โทรตามด้วยนะ” คิมโดยองกลอกตาไปมา ไม่ยอมตอบรับ “เข้าใจไหมคิมโดยอง!?” ยองโฮรัดคอคนอายุน้อยกว่าอีกครั้งอย่างนึกหมั่นไส้

 

“อื้อๆ รู้แล้วล่ะน่า”

 

“ดีมากที่รัก” พอได้ยินเสียงยองโฮคราวนี้เขาถึงเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าตาโต อยู่ๆก็มาเรียกสรรพนามน่าขนลุกแบบนี้ลงไปได้ยังไง บ้าไปแล้วเหรอ... “แล้วไว้เจอกันแล้วกัน ไอ้พวกฮันซลมันรอกินข้าวอยู่” จบประโยคก็โน้มใบหน้าลงมา เขาพยายามเอียงคอหนี แต่ซอยองโฮก็ออกแรงบังคับไว้ได้อีกแล้ว อีกฝ่ายก้มลงมาจนปากแทบจะชิดติดใบหู ก่อนจะกระซิบบางอย่าง

 

“เคลียร์กับคนตรงหน้ามึงดีๆล่ะ... มันกำลังหึงมึง”

 

 

ซอยองโฮบอกกับเขาแค่นั้นก่อนจะผละออกไป...

 

ใครหึงใครนะ...?

 

 

ไอ้พี่ยองโฮกลับมาคุยกันก๊อนนนนนนนนน

 

 

TBC…



มีความมาเร็วตลอด ฮืออ หลังจากนี้ถ้ามันช้าก็อย่าว่าเรานะ ฮือออ

ไว้ต่อไปในอนาคตก็จะมีพาร์ทลูกหมูบ้างค่ะ ไม่ต้องห่วง ปล่อยตุ่ยเวิ่นวือไปก่อนเนอะ


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า~


#solongJD

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #632 ployploypony77 (@ployploypony77) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:02
    เขินอ่าาาาาาาาา เเจยอนนี่น้าาาาาา
    #632
    0
  2. #613 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 11:13

    อ๊ากกกกกกกก กระเลือดตายยยยยยยหัวใจชั้นฟูไปหมด

    #613
    0
  3. #594 Panda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 13:17

    แหมมมมมมมมมม ใครๆก็รู้ว่าแจฮยอนหึง มีแต่โดยองนี้แหล่ะไม่รู้เรื่องอะไรเลยยยยย

    #594
    0
  4. #574 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 07:45
    พี่ก็ว่าแจหึง แต่ยองโฮแย่งพี่พูดไปละ ลูกหมูอาการหนักขึ้นเริ่อยๆ
    #574
    0
  5. #549 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    ระหว่างโดยองกับพี่ยองโฮใครจะถูกแจฮยอนฆ่าก่อนกัน555555555
    #549
    0
  6. #515 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:44
    พี่จยาร้ายนักกก เก่งนักนะเรื่องสร้างความร้าวฉาน 55555555 เขินมากประโยคที่บอกว่าโดยองงี่ของผม แล้วอูแจ หึงพี่เค้าก็บอกว่าหึงสิลูก ชอบก็บอกว่าชอบ ปล่อยพี่เค้าเวิ่นเว้อไปคนเดียวทำไมมม
    #515
    0
  7. #492 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:30
    ตกลงต่างคนต่างชอบกันมั้ยหรือยังไง แล้วทำไมลูกหมูตอนแรกถึงปฏิเสธพี่ตุ่ยเขาไปแบบเหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนั้นล่ะ
    #492
    0
  8. #466 bpplhhy_ (@bpplhhy_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 12:34
    พี่ยองโฮ!5555555 หุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะ แจฮยอนหึงแรงมั่ก!
    #466
    0
  9. #437 ♠ dphcylraed (@violy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:59
    เลาก็หึงงง หึงพิจอห์นนี่ ฮิฮิ
    #437
    0
  10. #337 SAYRUNG (@rung-fantasy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 20:28
    ทำได้ดีค่ะพี่จ้อน 5555
    #337
    0
  11. #315 Baby turn it on (@maymildyimyim556) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 14:04
    ยองโฮทำดี55555
    #315
    0
  12. #142 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:09
    ง่อวววววววว ยองโฮทำบ่อยๆ ทำเยอะๆเลย เผื่อใครบางคนจะได้รู้สึกตัว
    #142
    0
  13. #101 Dreamz_ii (@dreammyt001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 11:07
    เขินนนน พี่ยองโงคนบว้าา ;_____; ความร้าวฉานคืองานของพิจ้อน 555555555555555 ขนาดพี่ยองโงยังดูออกว่าไอ้น้องหมูน่ะหึง โอ้ยยย เมื่อไหร่จะรู้ตัวซักทีว่าชอบพี่เขาเนี่ยยย ไอ้หมูเอ้ย เอ็นดงเอ็นดู
    #101
    0
  14. #78 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:17
    กริ๊ดพี่ยองโฮทำดีมากจย้า
    #78
    0
  15. #61 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:07
    กี้ดดดดดดด หึงค่าาาา
    โอ้ยยยยมันดีีี จยาเอาอีกค่ะทำให้ลูกหมูหึงหน่อยยยย
    #61
    0
  16. #58 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 13:27
    แง เขินพี่ยองโฮอะ บ้าบอจริงเลย ;_____;

    โอ้ยหวีดไม่ไหวแหลว เหมือนจะตาย นี่มันฟิคมะรุมมะตุ้มรุมแรกโดยองถูกมะคะ อิอิ

    ทำไมทุกคนรอบตัวโดยองถึงได้ดีงัมขนาดนี้ ขอบทให้พี่ยองโฮอีกค่ะ! 555555555555

    ลูกหมูอย่ามาทำเป็นซึนเลย ใครเค้าก็มองออกหันหมดและ ไม่เนียนๆ ไปฝึกมาใหม่

    อยากรู้ค.สัมพันธ์ของโดยองกับพิยองโฮจังเลยง่ะ เราว่ามันอาจซับซ้อน(เหรอ)
    #58
    0
  17. #42 กระต่ายแก้มตุ่ย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:39
    อย่ามาหึงพร่ำเพรื่อนะแจฮยอน
    #42
    0
  18. #32 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 20:59
    ฮือออน่าร้ากกก ตอนนี้เขินมากกกกกก แจฮยอนนนนนนน น้องที่ไหนมันเอื้อมมือไปเช็ดปากให้พี่กันฟะะะ ฮือออ เด็กบร้าา
    ตอนนี้มีความเขิน ดูมีความเข้าถึงความรู้สึกของตัวละครแต่ละตัวขี้นมาทีละนิด พี่ยองโฮนี่มาเพื่อโยนระเบิดใช่ไหมมมม แต่ดียยย์ เราชอบบ55555555 มาอีก มาบ่อยๆ ทากวนให้ยัยน้องมันหึงบ่อยๆ จะได้รู้ใจตัวเองเร็วๆสักที
    ปล. ใครกันที่อยู้ในหัวใจของชิตพล
    #32
    0
  19. #31 Flash back (@violet20lovely) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 20:20
    จองเเจฮยอนชอบพี่เค้าใช่มั้ยลูก อย่ามาทำไขสือออ เหนือสิ่งอื่นใดพี่ยองโฮน่ารักจังค่ะ55555
    #31
    0
  20. #30 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 14:15
    คิคิคิคิ ทำไมเราต้องยิ้มด้วยล่ะ โอ้ยยย ดีต่อใจแค่ไหนคิดดู เอาซี่ อูแจทนไหวก็ลองดู ขอบคุณจยามากเลยอ่ะ ;//////;
    #30
    0
  21. วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 11:57
    อ้ะหออวว์ บิดตัวเป็นเกลียวล้าววววว
    ฮื้อออออ ใครๆเค้าก้ะดูออกกันหมดแล้ววว
    นี่ชักสงสัยนะว่าอะไรทำให้โดยองไปบอกชอบน้องแบบนั้น?!!! แล้วอิน้องแจนนนนนน ร้ายมากกก คือยังไงดี?!!

    คือจะหวงงงเบอร์แลงเลยหรา?! บอกมานะว่าที่ทำนั่นน่ะรู้ตัวเอง! รู้รึยังงงง พฮืออออออออ....

    คือๆๆๆอิพี่โดยองก้ะหวั่นไหวจ๊างงงงงง พอๆกะใจน้องเลยค่ะ หวั่นไหวไปหมดล้าวว แง้!!!! นี่แหละความรัก มันต้องสับสนมึนงงกิ๊วก๊าวแบบนี้ นี่ใช่เลยปีสามปีหนึ่ง ฮื้อฮทอออ

    เอนีเวย์ ยองโฮอปป้า!!!!!!!!!!! อปป้าซารังเฮ คือเปนรุ่นพี่ต้องปี4ป้ะ แอร๊ๆๆๆๆ สูงขาวหน้าตาดี หน้าตาดีแต่เอี้ยนิดๆ เอามะ เอามะ เอาาาาค่าาาเอาค่าาาา ฮือออออออ เอามาอีกๆๆๆ เล่นบาสตอนไหนบอกด้วยนะคะ จัลลอว์!!!

    ตอนเช้าเจอพี่เตนล์ ตอนกลางวันเจอพียองโฮ อยากจะเดินตามพี่โดยองไปทุกที่เลยค่ะ แอร๊ แอร๊ แอร๊

    รักนะคะไรเตอร์ อย่าหายไปนาน เราเป็นห่วงหัวใจคนขี้หึงอย่างจองแจฮยอน อร๊าาาาาาา~~~~~~

    ทำไหมใครๆก้ะดูออก ฮ่อลลลล
    ชอบอ้ะ ฟีลลิ่งวัยใส ชอบจูงงงง

    *เลาไม่ไหวแล้วอ่ะเทอ เลาว่ามันดีต่อใจมาก*
    #29
    0
  22. #26 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 07:56
    บู้มมมมมมมม ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ เชียววววว แต่รู้สึก ปลื้มปลิ่ม กู๊ดจ๊อบ ค่ะยองโฮ 5555555555555555
    #26
    0
  23. #25 -- Reset -- (@amity-friends) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 02:08
    ดีงามค่ะพี่ยองโฮ55555
    #25
    0
  24. #24 เฟลิ0น่าจัง (@hydyjung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 01:58
    พี่ยองโฮแบบบบ ดี๊ดีอ่ะเทออ ลูกหมูหึงตุ่ยหรอมมม ;///;
    #24
    0
  25. #23 ♡너터♡ (@namtyppp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 01:41
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด พี่ยองโฮทำดี อยากเห็นแจยนวอแวยัยตุ่ยแย้ววว ;///////;
    #23
    0