[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 3 : CHAPTER 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    28 ต.ค. 60

 

CHAPTER 2

 

 

.

 

.

 


มื้อเย็นวันนี้เกิดขึ้นที่บ้านของแจฮยอน บุคคลที่นั่งล้อมโต๊ะอาหารอยู่ตอนนี้ มีแม่ของโดยอง แม่ของแจฮยอนและแจฮยอน

 

หลังจากคุยกันที่หน้าบ้าน แจฮยอนก็ชวนให้เขาเข้าไปนั่งเล่นในบ้านของตน ด้วยวาจาที่แจฮยอนใช้ฟังดูแล้วเหมือนจะเป็นการขอร้อง แต่ไอ้การใช้มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ข้อมือแล้วฉุดให้เข้าบ้านไปด้วยกันก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับการบังคับเสียเท่าไรนัก

 

โดยองต่อต้าน เขาปฏิเสธโดยการอ้างออกไปว่าถ้าแม่กลับมาบ้านแล้วไม่เจอเขาเข้าจะทำยังไง แต่พอพูดออกไปแบบนั้น ไอ้เด็กคนข้างๆก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายตรงหาแม่ตัวเองทันที พร้อมกับบอกแก่ปลายสายไปว่าเขาอยู่ตน

 

ทันทีที่แม่ๆกลับเข้ามาพร้อมกัน แล้วเจอพวกเขาอยู่ด้วยกัน โดยองก็ถูกมองด้วยสายตาล้อเลียนจากแม่ๆทั้งสองทันที แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม มองกันแบบรู้ทันขนาดนี้...แม่ของเขาก็คงเล่าเรื่องที่เขาหลบหน้าแจฮยอนทำไมก็ไม่รู้ให้แม่อีกฝ่ายฟังแล้วสินะ

 

แม่นะแม่...ไม่คิดว่าลูกตัวเองจะรู้สึกขายหน้าบ้างเลยหรือยังไงกันนะ

 

 

“เออ... นี่ พี่โดยองรู้หรือยังครับว่าผมได้เรียนที่เดียวกับพี่เลยรู้หรือเปล่า?” หลังจากโดนซักเรื่องเรียน สารทุกข์สุขดิบจนทุกคนในโต๊ะอาหารรู้กิจวัตรในแต่ละวันของเขาแทบจะทุกอย่างแล้ว เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม แจฮยอนตักหมูผัดเผ็ดใส่จานเขาด้วยในตอนนั้น

 

“เออ... ใช่ แม่เล่าให้ฟังอยู่ เขาประกาศผลสอบไปแล้วเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

 

“ผมติดโควต้าน่ะ โควต้านักกีฬา ก็ไปสอบด้วยแล้วก็ใช้ผลการเรียนยื่นร่วมด้วย” โดยองพยักหน้าเข้าใจ ก็ไม่แปลกหรอก แจฮยอนหัวดีจะตาย สมองนี่มันสืบทอดกันมาทางพันธุกรรมด้วยแน่เลยล่ะ เพราะพ่อหมอนี่เองก็เป็นหมอ

 

“คณะ?”

 

“วิศวะครับ” ขณะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยก็ทำให้ต้องหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเต็มตา วิศวะ...?วิศวกรรมศาสตร์ที่เขากำลังเรียนอยู่น่ะเหรอ?

 

“ก็ไหนตอนแรกว่าจะเรียนศิลปกรรม”

 

“แต่ผมก็ชอบด้านนี้ด้วยนะ คุยกับพ่อแล้ว พ่อก็โอเคกว่าด้วย” ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่นะ... หัวใจที่สงบนิ่งไปพักใหญ่อยู่ๆก็เกิดเต้นแรงขึ้นมาอีก ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ก็ดันคิดไปแล้วว่าที่แจฮยอนเลือกเรียนที่เดียวกันและคณะเดียวกันนี่อาจจะเป็นเพราะเขาก็ได้

 

ต้องหยุดคิดเดี๋ยวนี้นะคิมโดยอง!

 

“เรียนยากนะจะบอกให้”

 

“ผมหัวดีกว่าพี่หรือเปล่า?” ดูแจฮยอนทำหน้ายียวนเข้า โดยองง้างมือจะทุบคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่ก็ได้ยินเสียงแม่สองคนหัวเราะดังประกอบก็ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังกับแจฮยอน คนตัวบางค่อยๆเก็บมือลงที่เดิม มันเป็นเพราะเขาเกรงใจคุณแม่ของแจฮยอนหรอกนะ ไม่งั้นเด็กข้างๆนี่ไม่ตายดีหรอก “พูดความจริงหน่อยทำเป็นรับไม่ได้” แม้จะเก็บมือที่เตรียมทำร้ายลงไปแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยไปเสียทีเดียว โดยองกระทืบลงบนเท้าคนอยู่ข้างๆด้วยความหมั่นไส้

 

“โอ๊ยยย!” แจฮยอนส่งเสียงร้อง กัดปากมองหน้าพี่ชายตัวแสบในขณะที่อีกคนกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

 

“เป็นอะไรไปลูก?”

 

“พี่โดยองแกล้งผม”

 

ไอ้เด็กขี้ฟ้องเอ้ย!

 

“เปล่าสักหน่อยนะครับ” เขารีบยกมือขึ้นมาทั้งสองข้าง พร้อมทำหน้าตาหรอหราแบบคนไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างเลย

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

 

“จะทำอะไร?”

 

“จะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู”

 

“พอเลยๆ ทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปได้สองคนนี้” ในขณะที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร คุณแม่ที่เอ็นดูเหลือทนแล้วก็เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมา

 

ตอนนั้นพวกเขาถึงได้สงบศึก แต่ก็ยังมีการมองเขม่นกันเป็นระยะๆ การรับประทานอาหารกำลังดำเนินต่อไป กระนั้นระหว่างทานกันไปก็ไม่ได้เงียบเสียทีเดียว เคล้าด้วยเสียงของหญิงสาววัยกลางคนสองคนที่คุยกันด้วยเรื่องที่ไปช็อปปิ้งด้วยกันมาวันนี้ มีบางช่วงบางตอนที่หันมาถามให้เด็กๆตอบเป็นระยะๆ เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยจนกระทั่งอิ่ม

 

“แม่ครับ” โดยองหันไปมองคนข้างๆที่เหมือนกำลังตั้งใจจะบอกอะไรบางอย่างกับแม่ตัวเอง เขาไม่คิดว่าจะมีอะไรสำคัญและไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับตัวเองจึงก้มหน้าลงเล่นมือตัวเองต่อ “ตอนที่ผมไปเรียนมหาฯลัยแล้ว ผมขอไปอยู่หอกับพี่โดยองได้หรือเปล่าครับ”

 

แต่พอได้ยินแบบนั้นก็ตาโต ต้องหันกลับไปมองอีกครั้งจนได้ ใครว่าไม่เกี่ยวกันล่ะนี่มันเกี่ยวกับเขาโดยตรงเลยนะ!

 

“แจฮยอนก็ต้องอยู่หออยู่แล้วนี่ลูก เรื่องอยู่หอยังไงแม่ก็ต้องอนุญาตอยู่แล้ว แต่เรื่องที่จะไปอยู่กับพี่โดยองได้หรือเปล่า แม่ว่าลูกต้องถามพี่เขาเองนะว่าจะให้อยู่ด้วยได้หรือเปล่า”

 

เออทำไมไม่ถามกันก่อน เขาเองก็ไม่ได้เตรียมใจสำหรับเรื่องนี้มาก่อนเลย...

 

“ผมรู้ว่าพี่เขาอยู่คนเดียว” โดยองอยากบอกว่า ถึงอยู่คนเดียวก็ไม่ใช่ว่าใครก็จะมาอยู่ด้วยได้ เขาก็อาจจะชอบอยู่คนเดียว ชอบความเป็นส่วนหรือเปล่า แล้วยิ่งเป็นแจฮยอนคนนี้ด้วยแล้ว คิดว่าเขาจะสามารถอยู่ด้วยได้อย่างสงบสุขดีหรือยังไง อย่างน้อย...หัวใจก็ต้องมีปัญหาแน่ๆถ้าต้องนอนฟังเสียงลมหายใจอีกฝ่ายไปทุกวันแบบนั้น

 

“เอ่อ...” และแล้ว...สายตาทุกคู่ในที่นี้ก็กำลังจับจ้องมาที่เขา อาจจะไม่ได้หมายความว่าจะกดดันกันเสียทีเดียว แต่โดยองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจนน่าอึดอัด เขายังมีทางเลือกอื่นเหลืออยู่อีกด้วยเหรอ... นี่น้องชายที่รู้จักกันมาทั้งชีวิตเชียวนะ คิมโดยองปฏิเสธได้ด้วยเหรอ... ทำไมทุกคนถึงได้ทำกับเขาขนาดนี้...

 

“ครับ... ก็ได้ครับ ไม่มีปัญหา ให้น้องอยู่ด้วยก็ได้ครับ”

 

 

-----------

 

 

 

หลังจากช่วยแม่ๆเก็บโต๊ะอาหาร ล้างถ้วยล้างชามกันเรียบร้อยแล้ว โดยองกับแจฮยอนก็ออกมานั่งที่ชิงช้านั่งเล่นในสวนหน้าบ้านของแจฮยอน ฟ้ามืดสนิทแล้วในคืนหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเย็นหวิว ทว่าการนั่งใกล้อยู่ในระยะที่ผิวเนื้อเบียดชิด ได้ยินเสียงที่ชอบฟังอยู่ข้างหู ได้มองเห็นดวงตาและลักยิ้มที่บุ๋มลึกทุกครั้งที่อีกฝ่ายยิ้มอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้รู้สึกร้อนกว่าที่เคย...

 

อากาศดีจังนะครับเด็กหนุ่มคนข้างๆทำท่าทางบิดขี้เกียจ วาดแขนทั้งสองข้างออกกว้างก่อนจะย้ายมันไปวางบนพนักพิง แม้ท่อนแขนยาวนั้นจะไม่แตะโดนตัวเขา แต่การทำแบบนี้ก็ไม่ต่างกับการโอบสักเท่าไร

 

อื้อโดยองตอบรับด้วยเสียงในลำคอพลางพยักหน้าเบาๆ ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่สั่งให้ภายในนิ่งสงบ ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยใกล้ชิดกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้...ถึงได้รู้สึกว่ามันยากนักนะ...

 

ถึงจะผ่านการทำความเข้าใจกันแล้ว แจฮยอนเองก็ดูไม่ได้ติดใจอะไรกับการที่เขาพลั้งปากสารภาพรักไปเมื่อเดือนก่อน แต่โดยองก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี แอบเป็นกังวลกลัวว่าเด็กนั่นจะเผลอฉุกคิดขึ้นมาอีกว่าสิ่งที่เขาพูดอาจเป็นความจริง แต่ในเมื่อเรื่องมันดำเนินมาถึงจุดนี้...พอมาลองมองย้อนกลับไปแล้วก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าอายนะ ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่ถึงได้บอกออกไปแบบนั้น แต่จะค้านอะไรก็ไม่ได้มาก ในเมื่อความรู้สึกมันจริงนี่สิ

 

พี่ไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ?” แจฮยอนชะโงกหน้าลงมามองเขา พอสบตาเข้ากับดวงตายิ้มของอีกฝ่าย เขาก็ทำตัวไม่ถูก มือทั้งสองข้างมีปฏิกิริยาไวกว่าส่วนอื่น มันยกขึ้นมาดันหน้าอกอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกไป

 

ดูเป็นการกระทำที่ดูไร้เหตุผลสิ้นดี...

 

ออกไปห่างๆได้ไหมมันอึดอัด

 

เป็นอะไรของพี่เนี่ยเด็กหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ แขนที่เคยพาดไปตามความยาวของพนักพิงเก็บกลับมากุมกันไว้ข้างหน้า แจฮยอนยังคงยิ้มอยู่ โดยองไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหน ไอ้เด็กอายุน้อยกว่าถึงได้กล้าใช้มือยีศีรษะเขา

 

เมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสนั้นคนตัวบางกว่าตาโตทันที โดยองทั้งตกใจทั้งงุ่นง่านไปด้วยในเวลาเดียวกัน แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายทำแบบนี้ แต่เพราะว่าเขาไม่ชอบให้ทำอย่างนี้นี่นา

 

จองแจฮยอนนี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!ว่าขึ้นมาเสียงดัง ทำหน้าขึงขัง พลางปัดมืออีกฝ่ายออกไปฉันอายุมากกว่านายนะ

 

ก็รู้...ยัง... ยังไม่หยุดหัวเราะอีก

 

รู้แต่ก็ยังทำ นิสัยไม่ดี

 

ก็พี่ไม่ยอมพูดกับผมนี่ ถ้าไม่แกล้งให้พี่ด่า ก็คงจะเงียบแบบนี้ไปตลอด และต่อให้ถามว่าเป็นอะไรก็จะไม่บอกใช่ไหมล่ะ

 

ทำเป็นรู้ดี

 

ใครจะรู้จักคิมโดยองได้ดีกว่าจองแจฮยอนคนนี้ล่ะ

 

เหอะ

 

เหอะอะไร

 

ก็เหอะไง เหอะแบบเหอะอะโดยองเชิดหน้าเถียงจริงจัง จนคนมองหัวเราะ

 

เพ้อเจ้อใหญ่แล้วเนี่ย

 

นายดิเพ้อเจ้อ

 

แจฮยอนส่ายหัว ขืนเถียงต่อไปมีหวังวันนี้ก็คงไม่จบหรอกโอเค ผมยอมพี่ก็ได้

 

ดีพอบรรยากาศผ่อนคลายขึ้น โดยองก็ลืมความรู้สึกอึดอัดก่อนหน้าไปสิ้นเชิง นึกถึงเรื่องคาใจที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารขึ้นมาได้ตอนนั้นเออ แล้วที่บอกว่าจะเรียนวิศวะเนี่ย ไม่ใช่ว่าต้องตามใจพ่อหรอกนะใช่ไหม?”

 

ทำไม? พี่คิดว่าผมจะตามพี่ไปเรียนล่ะสิฟังคำตอบยียวนแต่ดันมารู้ใจกันดี ก็ทำให้หมั่นไส้จนต้องง้างมือขึ้นมาจะทุบอีก

 

อย่าเด็กหนุ่มยกแขนขึ้นมาบังเอะอะก็จะใช้แต่กำลังนะพี่เนี่ย

 

ก็อย่ากวนประสาทให้มันมากนักเขาค่อยๆลดมือลงตกลงคุณอาไม่ได้บังคับนายใช่ไหม?

 

เปล่าหรอกครับ ...ท่านน่ะอยากให้เป็นหมอเหมือนท่านจะตายไป

 

แล้วมาเลือกวิศวะแบบนี้พ่อไม่ว่า?”

 

ท่านก็บอกว่ายังดีกว่าเลือกเรียนร้องเพลงน่ะ”  

 

แล้วไม่เสียดายเหรอ?

 

ไม่ครับ... เพลงน่ะร้องเมื่อไรก็ได้นี่ กลัวว่าถ้ายิ่งไปศึกษาทฤษฎีให้มาก จากที่เคยใช้การร้องเพลงเป็นหนทางในการผ่อนคลาย จะได้เปลี่ยนไปเป็นเครียดแทนน่ะสิ

 

ก็จริงโดยองพยักหน้าเห็นด้วย

 

อีกอย่างได้อยู่กับพี่โดยองถ้าผมมีอะไรสงสัยก็จะได้ถามได้เลยพอมีตัวเองเข้าไปเกี่ยว โดยองก็เลิกลั่กขึ้นมาอีก

 

แต่ฉันเบื่อขี้หน้านายจะตายอยู่แล้ว

 

งั้นก็ต้องทนเอาหน่อยแล้วกันครับแจฮยอนยิ้มตาปิดอยู่ตรงหน้าเขา ไอ้ยิ้มแบบนี้ล่ะเป็นสิ่งที่โดยองเกลียดที่สุดเลย ใครว่าใสซื่อโดยองขอเถียงขาดใจ ลักยิ้มจะบุ๋มลึกแค่ไหนก็ไม่น่าไว้วางใจเลยสักครั้ง

 

หน้าด้าน

 

โดยองงี่ทำไมชอบพูดจาไม่น่ารัก

 

ก็แล้วทำไมต้องพูดจาน่ารักใส่คนไม่น่ารักอย่างนายด้วยล่ะ

 

อ่อ... จริงสิ ลืมไปว่าผมมันหล่อนี่นาคนตัวบางกว่ากลอกตา ถอนหายใจ ลุกขึ้นยืนขึ้นมาในตอนนั้น

 

แล้วแต่นายเถอะ ฉันจะกลับบ้านละยังไม่ทันได้เดินไปไหน ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้ก่อน พอหันกลับไปก็เห็นว่าแจฮยอนยืนขึ้นมาด้วยแล้ว ในวินาทีนั้น... ตอนที่ได้หันมาเผชิญหน้ากันเขาถึงได้สังเกตว่าคนตรงหน้าตัวสูงกว่าเขานิดหน่อยแล้ว

 

เอาโทรศัพท์มามือหนายังคงกำรอบข้อมืออยู่ ในขณะที่อีกข้างหนึ่งกลับยื่นมารอ

 

อะไร? โทรศัพท์อะไร?” โดยองขมวดคิ้ว

 

โทรศัพท์พี่น่ะครับ ขอหน่อยเขากำลังจะอ้าปากบอกว่าไม่ให้ก็โดนพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อนถ้าไม่ให้ผมก็จะไม่ปล่อยแขนพี่หรอก

 

อะไรวะเขาโวย

 

จะยืนอยู่อย่างนี้ทั้งที่อากาศเย็นลงเรื่อยๆก็ลองดูนะครับหมอนี่กำลังขู่เขาอยู่เหรอ ก็เอาสิ ใช่ว่าจะยืนหนาวคนเดียวเสียเมื่อไร

 

เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย!เขาว่าซ้ำอีก คราวนี้ฝ่ายตรงข้ามดันมีปฏิกิริยาอ่อนลง แถมยังปล่อยมือที่กำรอบข้อมือเอาไว้ออกด้วย

 

นะครับ... ขอโทรศัพท์ให้ผมเถอะโดยองไม่ได้พูดอะไร แต่เห็นท่าทางที่เซื่องลงไปก็ใจอ่อนยวบ แม้จะไม่เข้าใจอีกฝ่ายมากนัก แต่ท้ายที่สุดก็ยอมเอามือเข้าไปล้วงในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งให้ทันที

 

อะ

 

รหัส?” ตาใสนั่นถามเขารหัสที่พี่ตั้งไว้ล่ะ... บอกผมมาก่อนแล้วพี่จะไปเปลี่ยนเอาทีหลังก็ได้โดยองยิ่งหน้ายุ่ง

 

ทำไมวุ่นวายจัง

 

เร็วขอหน่อย

 

ศูนย์หนึ่งศูนย์สองดีวายแจฮยอนใช้นิ้วจิ้มแป้นพิมพ์ตามที่เขาพูด ขณะใส่รหัสปากก็พูดไปด้วย 


วันเกิดพี่นี่ ดีวายนี่ต้องย่อมาจากโดยองเด็กนี่รู้มากจนเขาเผลอเบะปากใส่แบบไม่รู้ตัว

 

ตกลงจะทำอะไร?”

 

ให้คนอื่นดูโทรศัพท์ได้แบบนี้ก็แปลว่าไม่มีความลับอะไรน่ะสิขณะที่นิ้วสไลด์ไปบนหน้าจอมือถือ ปากก็ยังคงพูดไม่หยุด

 

มีไม่มีแล้วมันยังไง เอาคืนมาได้แล้วมั้ง วุ่นวายจังนายเนี่ยมือไม้เริ่มเอื้อมไปไขว่คว้า แต่แจฮยอนก็ไหวตัวเบี่ยงหนีได้ เด็กหนุ่มวิ่งห่างออกไปในระยะสามเมตร โดยองขี้เกียจตามจึงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม มองเห็นว่าแจฮยอนยืนกดอยู่อีกไม่กี่อึดอัดใจ ก็เดินกลับมาส่งคืนให้

 

อะนี่มือบางยื่นไปรับมา หรี่ตามองอย่างหวาดระแวง

 

ตกลงเอามือถือฉันไปทำอะไร?

 

ก็แค่ปลดบล็อกทุกอย่างที่พี่บล็อกผม

 

แค่นั้นอะ

 

อื้อ ก็แค่นั้นแหละ

 

ยังไงฉันก็ต้องปลดบล็อกนายอยู่แล้วน่า

 

ไม่รู้นี่ พี่มันไว้ใจไม่ได้

 

ไร้สาระว่าได้แค่นั้นก็ยกมือขึ้นมาโบกลาฉันกลับแล้วนะ

 

ให้เดินไปส่งไหมครับ?

 

แค่นี้ แค่เปิดประตูไปก็ถึงบ้านฉันแล้วแค่นี้นี่นะ ไม่ต้องเลย

 

โอเค กลับดีๆนะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน

 

อื้มโดยองพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินไปยังหน้าบ้าน มือบางเปิดประตูเล็กก่อนจะงับปิดเอาไว้เหมือนเดิม เดินต่อมาอีกเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงประตูเล็กบ้านตัวเองแล้ว มือข้างเดิมที่ปิดประตูบ้านข้างๆกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูบ้านตัวเอง แต่โทรศัพท์ที่อยู่ในมืออีกข้างก็ดันสั่นขึ้นมาจนต้องชะงักมือข้างที่กำลังจะเปิดประตูไว้ แล้วเปลี่ยนมาจับโทรศัพท์ไว้ทั้งสองข้างแทน

 

ที่หน้าจอปรากฏว่าเป็นการแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นแชทสีเขียว เขาตั้งค่าไม่โชว์ข้อความไว้ทำให้ต้องกดตามเข้าไปยังแอพพลิเคชั่น

 

โดยองไม่ได้ตั้งรหัสผ่านไว้อยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อกดตามเข้าไปก็เห็นข้อความที่ส่งมาทันที

 

 

อย่าหายไปไหนอีกนะครับโดยองงี่

 

 

 

รู้ไหมว่าผมคิดถึงพี่แค่ไหน

 

 

เพียงเท่านี้ก็ทำเอาหัวใจทั้งดวงสั่นไกวไปหมด...


ได้โปรดล่ะ...อย่าน่ารักไปมากกว่านี้ได้ไหมแจฮยอน...

 

 

TBC…



มันจะไม่ดรัมม่าหรอกนะคะ คิดว่านะ...? ก็เป็นความสัมพันธ์เรื่อยๆมาเรียงๆของพี่น้องคู่นี้เขาแหละ

แบบว่าผูกพันกันมาทั้งชีวิต จะให้มาเป็นอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมนี่ก็คงจะต้องคิดกันหนักๆนิดนึง อูแจบอก เหรอ?


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ


#solongJD


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #612 exkn72 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 10:58

    เธอมันร้ายแจฮยอนเธอมันร้ายยยยยย

    #612
    0
  2. #593 Panda (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 12:56

    แหมมมมมมมมมมมมมมม แจฮยอนก็ชอบพี่เขาเหมือนกันใช่ไหมละ

    ตามเขาไปเรียนยังจะไปอยากอยู่กับเขาอีก

    #593
    0
  3. #573 ploy-orathai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 00:32
    เออ แจฮยอนอะดูเนียนๆนะ แต่พี่คิดว่าแจรู้แน่ๆ แจตั้งใจ
    #573
    0
  4. #569 pinpin1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 19:06
    งือตอนนี้กินจัยยยยยยย ไรท์แต่งน่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากกกกกกก รักกกก
    #569
    0
  5. #548 hs-eun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:12
    แจฮยอนน่ารักเกินไปละ ;/////; ใจรีดเดอร์บางพอๆกับโดยองแล้วเนี่ย
    #548
    0
  6. #514 da_ggsone (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:33
    อูแจน่ารักอ่ะ เขินมากตรงข้อความในแชทไลน์ แบบนี้มันอิงความจริงชัดๆ!! 555555
    #514
    0
  7. #509 ศิลปศาสตร์กับศิลปกรรม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 04:21
    ฟิคน่ารักดีค่ะ น่าสนใจมาก กะจะอ่านให้จบแล้วเม้นทีเดียวก็ทำไม่ได้ซะแล้ว

    หน้าสั่นมากค่ะตอนอ่านมาถึงตรงคณะที่แจฮยอนเคยอยากเข้า

    เราไม่รู้พื้นฐานของคุณผู้แต่งนะคะว่าเข้ามหาวิทยาลัยหรือยัง กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่แต่ไม่ได้เรียนในคณะนี้ หรือเรียนจบไปแล้ว



    คณะศิลปศาสตร์ จะเรียนศาสตร์ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับสังคมศาสตร์ บางที่อาจจะเรียนคณะนี้ว่ามนุษยศาสตร์ หรืออักษรศาสตร์ค่ะ

    ส่วนคณะศิลปกรรมศาสตร์ เราไม่ชัวร์เรื่องสโคปการศึกษาของคณะนี้เท่าไหร่เพราะแต่ละที่มีหลักสูตรต่างกัน แต่ที่ม.เรา คณะที่เปิดสอนวิชาเกี่ยวกับการร้องเพลงคือคณะนี้ค่ะ



    มันเป็นรายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆน้อยๆที่เล็กมากจริงๆเมื่อเทียบกับเนื้อหาทั้งหมดของเรื่อง และเราอาจจะจริงจังหรือคิดมากไปเอง

    แต่เรากลับรู้สึกว่าแม้เป็นจุดเล็กๆที่ทำให้คนใจแคบอย่างเราเกิดอคติว่าคุณผู้แต่งยังทำการบ้านมาไม่ดีเลยพลาดรายละเอียดจุดเล็กๆตรงนี้ไป เลยพลอยทำให้อ่านแล้วลดความอินลงไปด้วย

    เราเรียนคณะนี้มา และโดนเข้าใจผิดจากทั้งคนอื่นและคนใกล้ตัวมาตลอดว่าศิลปศาสตร์เรียนวาดรูป,ร้องเพลง,ออกแบบ,การแสดง หวังว่าจะเข้าใจนะคะ



    อาจใช้คำพูดรุนแรงไปหรือทำให้สะเทือนใจต้องขอโทษด้วยนะคะ

    เราอ่านแล้วชอบงานเขียนของคุณผู้แต่งเรื่องนี้ เลยอยากแสดงความคิดเห็นสักหน่อย

    ถ้าเก็บรายละเอียดตรงนี้ได้อีกสักนิด รอบคอบอีกสักหน่อย เราว่าจะยิ่งออกมาPerfectค่ะ
    #509
    0
  8. #491 army-trustyeol (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:18
    แจน่ารักนะ แต่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่ ส่วนโดยอง ฮรืออออ สู้ๆนะคะคุณ
    #491
    0
  9. #465 bpplhhy_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 12:28
    ฮืออออ แจฮยอนน่ารักมากกก ;-;
    #465
    0
  10. #314 maymildyimyim556 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 13:55
    เขินงะ
    #314
    0
  11. #149 guyeonmacaron12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 08:44
    โมโหร้ายกลบเกลือนความเขินหรอคิมโดยอง. หื้มมมมมมมม อูแจนี่ก็ขยันเต๊าะพี่เขาไปอีก ใจยิ่งไม่ดีอยู่
    #149
    0
  12. #140 saizyne (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 03:14
    แจฮยอนทะเล้นมากๆ น่ารักแบบนี้โดยองทนไม่ไหวแน่่ๆๆๆ
    #140
    0
  13. #99 dreammyt001 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 10:58
    แจฮยอนนี่เป็นคนยังไงงงง นี่ใจสั่นๆ ;_______; น้องน่ารักเกินไป๊ อยากมีน้องชายข้างบ้านหล่อๆแบบนี้จังเลยค่ะ ฮรือ ชอบที่แจฮยอนเรียกโดยองว่า โดยองงี่จังง มีความคิ้วท์!
    #99
    0
  14. #85 abbitzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 01:33
    อ่านตอนนี้แล้วกำพระแน่นมาก ฮรึก ดีต่อใจ ลูกหมูหึงโดยองงี่ ฮืออออออ พี่ยองโฮทำดีค่ะ บอกๆไปนังจะได้รู้ตัวสะที กระต่ายโง่
    #85
    0
  15. #84 abbitzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:35
    นั่งฟินตั้งแต่บรรทัดแรกเลยค่ะไรท์ ฮืออออออมันน่ารักมากจริงๆ ภาพนุ้งแจโผล่เข้ามาในหัวเป็นฉากๆเลย โอ้วไม่นะ

    น้องแจนต้องมีแผนร้ายแน่ๆ เด็กนี่มันเจ้าเล่ห์นัก
    #84
    0
  16. #77 jenniek (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:07
    อย่าทำแบบนี้สิโดยองใจสั่นตายพอดี
    #77
    0
  17. #60 palmmus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 19:52
    ชอบบบบบบ แจน่ารักฮือออ
    #60
    0
  18. #57 pippepor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 13:18
    แจฮยอนคิดอะไรอยู่ ไม่รู้เลยอะ ลำบากรีดเด้อต้องไขปริศนา 555555

    เฝ้ารอวันที่พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตร่วมห้องหอเดียวกันค่ะ หืดหาด

    ชอบค.สัมพันธ์แบบนี้จัง น้องชายและพี่ชายที่สนิทกัน เห้อม รักๆๆ
    #57
    0
  19. #28 admongiiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 11:31
    ขอเรียกแจฮยอนว่าเด็กบ้าโดยสมบูรณ์ แบบไม่รู้ดิ เป็นเด็กแบบโอ้ย555555 แต่ก็ดูเป็นน้องชายที่ดีนั่นแหละ ดีเกินไปด้วย
    #28
    0
  20. #19 กระต่ายแก้มตุ่ย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 20:14
    อิเด็กนี่มันร้าย ร้ายทั้งในฟิคทั้งชีวิตจริงเลย 555555
    #19
    0
  21. #18 pang29 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 23:12
    ทำไมรู้สึกว่าน้องอ่อยพี่จังเลย.........
    #18
    0
  22. #17 hydyjung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 11:11
    จองแจนี่คิดไรอยู่ ชอบพี่เขาไหม การกระทำมันใช่ ชอบทำให้ตุ่ยหวั่นไหววว
    #17
    0
  23. #16 aziia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 08:33
    ตกลง จองแจ คิดยังไงเนี่ยยยย ???? ค้างคามากกกกก
    #16
    0
  24. #15 gamesriiiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 06:02
    หึ หึ หึ! ! !
    ขนาดยังไม่ได้เข้าคณะ อยู่บ้านม่างเฉยๆ จองแจฮยอนยังไม่ธรรมดาค่ะ รุ่มร่ามเกะกะมาก น่ามคานสุด! อ้ะหอววว์ อ้ะหออออว์ ขอไปอยู่หอด้วยค่ะหัวหน้า!!! นี่มัน...

    รอเปิดเทอมไม่ไหวละค่าาาา

    จองแจกับหนุ่มสุดป๊อบ และยังงะ..ยังงะ พี่โดยองงี่ก้ะต้องมีเพื่อนมีอะไรมะ?!! แล้วนี่จะยังไงมีหวงไลกันอีกป่าว?...

    ฮื้ออออ ดีอ้ะ เขินอ้ะ เกียดดดดอ้ะ

    ติดตามนะคะ ดัมม่ามีให้มากสุดแค่จองแจฮยอนไม่ยอมน่ามคานได้1วันพอค่ะ แง้

    แจโดนี่น่าลักดีเนอะ น่ามคานๆๆๆ ฮิ้งง~
    #15
    0
  25. #14 ag_ss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:58
    โอ้โห บ่ายเบี่ยงอะไร แล้วมาตอนนี้อูแจรุกหนักเลย ให้ตายสิ 55555 ยัยตุ่ยจะสำลักความสุขไหม ถถถถถ โอ้ย ;////; ทำไมดีเยี่ยงนี้
    #14
    0