[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 21 : CHAPTER 19 -END-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    3 ต.ค. 59

CHAPTER 19

.

.

การแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยมีขึ้นหลังจากเปิดเทอมใหม่ไปได้เพียงแค่สองสัปดาห์ และแน่นอนว่ากีฬาที่ถูกบรรจุไว้ในการแข่งขันต้องมีกีฬ่ายอดนิยมอย่างบาสเกตบอลเป็นหนึ่งในนั้น

จองแจฮยอนใช้เวลาตลอดหนึ่งเทอมที่ผ่านมาทุ่มเทฝึกซ้อม ฝีมือและวินัยประจักษ์ให้เห็น จนได้รับการไว้ใจให้เป็นตัวจริงในวันแข่งขันตั้งแต่นัดแรกจนถึงนัดชิงชนะเลิศในวันนี้

อีกอย่าง...จากที่เคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากับมาร์คลีเพื่อนร่วมทีมสัญชาติแคนาดา จนดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่มากกับทีมในเมื่อก่อนนั้น หลายเดือนมานี้แจฮยอนก็แยกแยะได้ แถมยังเล่นเข้าขาได้เป็นอย่างดีกับมาร์ค จนได้รับการขนานนามไปทั่วถึงความน่าเกรงขามที่คู่ต่อสู้ของทีมเขาจะต้องเจอ

เหตุผลแรกที่ทำให้แจฮยอนพอจะปล่อยวางได้ อย่างที่รู้โดยทั่วกันอยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทั้งตัวและหัวใจของคิมโดยองโดยชอบธรรม เรื่องนี้แทบไม่ต้องป่าวประกาศ แต่พฤติกรรมแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่แจฮยอนจงใจแสดงออกทุกครั้งเมื่ออยู่ในที่ประชุมชนก็เหมือนจะบ่งบอกสถานะได้อย่างชัดเจนอยู่แล้ว อีกข้อที่ทำให้แจฮยอนเลิกติดใจว่ามาร์คจะมาวุ่นวายกับแฟนตัวเองอีก ก็คงเพราะเด็กผู้ชายในชุดมัธยมปลาย รูปร่างผอมบางดวงหน้าน่ารักที่ชื่อนาแจมินคนนั้นที่มักจะชอบมานั่งรอมาร์คซ้อมจนเลิกเป็นประจำนั่นน่ะแหละ

อย่างว่าแหละ...แจฮยอนที่อยากผลักไสให้มาร์คลีไปไกลๆ ให้ไปพ้นเรื่องราวความรักของตัวเองกับโดยองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงพยายามช่วยชงให้มาร์คลีกับนาแจมินรีบสมหวังกันเร็วๆอย่างขยันขันแข็งและดูเหมือนว่าจะไม่มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยปรากฏให้เห็นเลย

แรกๆฝ่ายมาร์คก็เห็นแสดงท่าทีว่ารำคาญเด็กผู้ชายตัวเล็กนั่นเสียเต็มประดา พูดไม่หยุดว่าไม่ชอบความง้องแง้งงอแงในรูปแบบเด็กๆ เห็นว่าบ่นนะ บ่นจริงๆแหละ แต่ถึงจะแสดงท่าทางเหมือนไม่ชอบมากแค่ไหน ทว่าท้ายที่สุดแล้วก็เห็นพาเด็กผู้ชายตัวเล็กนั่นไปส่งยันถึงบ้านทุกที …เห็นแบบนี้แล้วคงต้องบอกได้คำเดียวว่า... ปากไม่ตรงกับใจน่ะสิไม่ว่า...

และเหมือนเดิมที่เมื่อมีการแข่งขัน โดยองก็ต้องมาให้กำลังใจแจฮยอนที่ลงเป็นตัวจริงในสนามทุกนัดเช่นเดิมอยู่แล้ว วันนี้ก็เช่นกัน ที่นอกจากจะมีแจฮยอน มาร์ค และเตนล์ที่เป็นตัวยืนแทบจะในทุกนัด ก็ยังมีซอยองโฮอีกคนที่ลงสนามเป็นตัวจริงในวันนี้ด้วย

จึงไม่แปลกใจเลย...หากจะเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาบนอัฒจันทร์ในเวลานี้เป็นมุนแทอิล ดูเหมือนว่าหลังจากวันนั้นที่พวกเขาจงใจปล่อยให้ทั้งยองโฮและแทอิลกลับบ้านกันไปสองคน ความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่ทั้งสองก็ดูเหมือนจะรุดหน้าไปพอสมควร ที่สังเกตได้ชัดเลยคือรุ่นพี่ตัวโตอย่างยองโฮ ไม่จำเป็นต้องมานั่งไถ่ถามโดยองแล้วว่าจะเข้าไปชมรมตอนไหน อย่างน้อยก็กล้าที่จะเดินเข้าไปหาเอง รู้ได้เองว่าจะเจอแทอิลได้อย่างไร ช่วงเวลาที่พบปะเจอหน้ากันระหว่างสองคนนั้นแม้จะมีความเคอะเขินอยู่มาก บทสนทนาระหว่างกันอาจมีให้ได้ยินบ้างเพียงเล็กน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิทอย่างพวกเขา แต่ลับหลัง ใครจะไปรู้ล่ะว่าสองคนนั้นคุยกันมากแค่ไหนรวมถึงสานสัมพันธ์ต่อกันไปจนถึงขั้นไหนกันแล้ว

อีกอย่างพอถามยองโฮทีไรก็แสดงท่าทีกร่างตามประสากลบเกลื่อนเอาทุกที คร้านจะให้ไปถามเอาจากแทอิลก็รู้สึกเกรงใจจนคิดว่าไม่สมควรทัก ดังนั้นจึงได้แต่คอยสังเกตและหาจังหวะแซวเอาให้ได้เขิน ให้พอได้ใจเต้นกันทั้งคนแซวและคนถูกแซว แต่เท่าที่สัมผัสได้ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์จะดำเนินไปในทิศทางที่ดีนั่นแหละ

ในวันนี้...อาจเพราะเป็นนัดชิงชนะเลิศด้วยด้วยกระมัง บรรยากาศก็เลยแลดูจะคึกคักเป็นพิเศษ ผู้คนมากมายขวักไขว่มากกว่าปกติ แถมยังให้ความรู้สึกแปลกหน้าไปหมด แม้สถานที่จะเป็นโรงยิมของมหาวิทยาลัยแห่งเดิม ที่เขามักจะมานั่งรอแจฮยอนซ้อมเป็นประจำนั้นก็ตาม

เพียงลองตั้งใจสังเกตดูดีๆบนอัฒจันทร์ฝั่งที่ตัวเองนั่งอยู่ โดยองก็พบบุคคลแปลกหน้าแปลกตาล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด จนถึงตอนนี้...โดยองก็เพิ่งจะมานึกตระหนักว่าตัวเองอาจจะเลือกที่นั่งผิดฝั่ง และคงจะหลงมาอยู่กับกองเชียร์ของฝั่งตรงข้าม...ซึ่งก็คงจริง เพราะเมื่อลองใช้ดวงตาสำรวจมองไปยังอัฒจันทร์อีกฝั่งที่อยู่ตรงกันข้ามก็พบเห็นกับหลายคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา บางคนถึงขั้นรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ซึ่งหนึ่งในนั้นเขาเห็นอีแทยงกับเพื่อนอีกสองสามคนปะปนอยู่ด้วย

เมื่อเริ่มแน่ใจว่าตัวเองคงนั่งอยู่ในดงกองเชียร์ของคู่แข่งแน่ๆแล้ว โดยองจึงหันไปสะกิดคนข้างๆ

“พี่แทอิลครับ” ฝ่ายรุ่นพี่ตัวเล็กได้แต่เลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย “ผมว่าเรานั่งผิดฝั่งแน่เลย” พูดได้ถึงตรงนี้ก็เขยิบเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อจะกระซิบ “เราอยู่ในดงกองเชียร์ฝั่งตรงข้ามล่ะ... พี่แทอิลลองดูสิครับ” พอบอกออกไปแบบนี้ แทอิลก็เริ่มใช้ดวงตาสำรวจดูบ้างและก็คงพบว่าจริงตามที่เขาบอก

“อ่อ... จริงด้วยอะ แล้วทำไงดีล่ะ ต้องย้ายฝั่งไหม?” โดยองมองรอบกายและสำรวจความเป็นไปได้ไปยังอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้ามนั่นอีกครั้ง

“ถ้าย้ายไปตอนนี้คงไม่มีที่นั่งแน่ๆเลยครับ... อีกอย่างเดี๋ยวเกมก็จะเริ่มแล้วด้วย” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยังมีใบหน้าคิดหนักให้เห็น “แล้วถ้าลุกไปตอนนี้... แจฮยอนคงหาผมไม่เจอแน่เลย...” ได้ยินดังนั้น... แทอิลก็อดที่จะส่ายหัวให้กับเหตุผลข้อหลังที่ทำให้โดยองไม่คิดจะย้ายที่นั่ง กับมุนแทอิลที่นั่งอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าแจฮยอนมองขึ้นมาขอกำลังใจจากโดยองบ่อยแค่ไหน …มันเป็นอย่างนั้นแทบจะตลอดเวลา ทั้งที่เกมการแข่งขันในสนามนั่นยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ

เห็นแบบนั้นแล้วก็ไม่รู้ว่าจะหมั่นไส้หรืออิจฉาดีเลยล่ะ...

“อ๋า... รู้แล้วๆ เพราะอย่างนี้สินะถึงไม่อยากย้ายน่ะ”

“พี่แทอิลอ่า... ก็ไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมดเสียหน่อย” เด็กหนุ่มยู่ปากแลดูน่ารัก คนตัวเล็กข้างๆก็เลยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือขึ้นไปลูบหัวเสียหนึ่งครั้ง แทอิลรามือออก ก่อนที่พวกเขาจะยิ้มให้กันอย่างจริงใจ และเป็นฝ่ายโดยองที่หันหนีไปก่อน ดวงตาคู่นั้นมองลงไปยังสนามด้านล่าง ซึ่งแน่นอนว่าแจฮยอนอยู่ตรงนั้น... เด็กหนุ่มผิวขาวกำลังวอร์มร่างกายอยู่กับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ แทอิลเมื่อหันกลับมาเจอกับสายตาของโดยองที่มองแจฮยอนก็อดที่จะยิ้มตามไปไม่ได้

ร่างเล็กคงไม่อาจสรุปความหมายนัยน์ดวงตาของโดยองขณะที่มองแจฮยอนได้ทั้งหมด แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันพิเศษ และต่อให้ใครมามอง ถึงจะเป็นคนที่ไม่รู้สถานะระหว่างโดยองและแจฮยอนก็คงให้คำตอบได้ไม่ต่างจากนี้นักหรอก แทอิลยิ้มออกไปอย่างไม่รู้ตัว ...เหมือนโดยองกำลังจะบอกว่าสายตาคู่นั้นของเจ้าตัวคงไม่สามารถมองใครได้อีกแล้วนอกจากคนที่อีกฝ่ายกำลังมองอยู่เท่านั้น

และมันก็เป็นแบบนั้นเสมอมา... ตั้งแต่ครั้งแรกที่แทอิลเจอโดยองกับแจฮยอนอยู่ด้วยกันครั้งนั้นที่ชมรม...แล้วแจฮยอนก็ร้องเพลง เพื่อต้องการจะสื่อสารความหมายกับโดยองโดยตรง และนั่นนับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้เรียนรู้และเข้าใจถึงคำว่า ‘ส่วนเกิน’ อย่างแท้จริง

อยู่ๆขณะที่ร่างเล็กกำลังมองกลับไปสำรวจยังสนามด้านล่างบ้าง ทันทีที่เห็นว่ายองโฮเองก็ปะปนอยู่กับคนอื่นๆ แทอิลก็นึกอยากรู้บางอย่างขึ้นมาจนต้องหันมาถามเอากับโดยอง

“กับแจฮยอนน่ะ... คบกันนานหรือยังนะ” คงเพราะจู่ๆก็ถามขึ้น ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยสงสัย โดยองจึงหันไปมองด้วยดวงตาที่โตขึ้นนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจก็ยิ้มออกมา แก้มเริ่มแต้มสีแดง มือไม้เริ่มเกี่ยวพันกัน ถึงกระนั้นก็ยอมที่จะตอบคำถามให้อีกฝ่ายแต่โดยดี

“จะเข้าเดือนที่สี่แล้วครับ” เด็กหนุ่มก้มหน้า ซ่อนริ้วแดงๆที่ข้างแก้ม พอต้องมาตอบคำถามที่มันเกี่ยวกับตัวเองและแจฮยอน โดยองก็ยังคงไม่รู้สึกชินอยู่ดีแม้จะดำรงสถานะนั้นกันมาสักพักนึงแล้ว

“พี่ถามได้ไหมว่าใครขอใครคบก่อนน่ะ”

โดยองชะงัก เอ่ออ่าอยู่สักพัก จนฝ่ายมุนแทอิลยอมตัดบทไปเสียเองเพราะไม่แน่ใจว่าความจริงแล้วถามได้หรือเปล่า “ไม่เป็นไรนะ ...ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร...”

“เปล่าครับเปล่า... คือ... ว่า...ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี...”

“อ๋า...”

“จริงๆ แจฮยอน...ก...ก็เป็นคนขอก่อนน่ะ...” โดยองตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้างุดๆ มองแล้วก็รู้สึกว่าน่ารักดี ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพอเป็นแฟนกันแล้ว แจฮยอนถึงได้หวงนักหวงหนา แต่ก็ไม่ใช่ว่าก่อนหน้าที่สองคนนี้จะคบกัน มุนแทอิลจะไม่ทราบพฤติกรรมหึงหวงคนพี่ของแจฮยอนหรอกนะ ก็พอรู้มาบ้างจากที่ยองโฮเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ

“จริงดิ? ก็ไหนยองโฮบอกกับพี่ว่าโดยองน่ะแอบชอบน้องมาตลอดไม่ใช่เหรอ... อีกอย่างตอนแรกน่ะแจฮยอนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองน่ะก็ชอบนายอยู่เหมือนกัน...”

“ก็ครับ...” โดยองพยักหน้า ยิ้มอยู่กับตัวเองก่อนจะเล่าต่อ ทว่าตากลับไม่ได้มองคู่สนทนาเลย เหมือนบอกและย้ำทุกอย่างกับตัวเอง และยิ่งยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงพูดมันด้วยน้ำเสียงที่เต็มตื้อไปด้วยความรู้สึกมากกว่าเดิม “วันนั้นเราทะเลาะกัน... ไม่สิ...เราแค่เถียงกัน... ต่างฝ่ายต่างก็เหมือนจะมองข้ามเหตุผลทั้งหมดและมัวแต่ใช้อารมณ์สาดใส่กัน ...ตอนนั้นผมร้องไห้ ข้างในใจผมน่ะ...มันเหมือนมีระเบิดเวลาบรรจุอยู่ข้างในขนาดนั้นเลย ...มันคงเหมือนรอเวลาที่จะระเบิดอยู่แล้วน่ะครับ... เมื่ออัดอั้นจนทนไม่ไหว... ที่สุดก็เลยพลั้งปากบอกรักแจฮยอนไปจนได้น่ะ...” โดยองหันไปสบตาคู่สนทนา “แต่บอกรักก่อนก็ไม่ได้หมายความว่าจะขอคบก่อนนะครับพี่แทอิล”

“ก็ยังไม่ทันได้ว่าอะไรเลย” มุนแทอิลพูดขึ้นกลั้วหัวเราะ

“ก็นั่นแหละ...”

“แล้วตอนนั้นแจฮยอนรู้แล้วเหรอว่าชอบนายน่ะ”

“ก็บอกแค่ว่าเพิ่งรู้... ตอนนั้นก็ลืมถามไปว่ารู้ตอนไหน รู้ได้ยังไง พอมาถามเอาทีหลัง เด็กนั่นก็เฉไฉไม่ยอมพูดอย่างเดียวเลย”

“แจฮยอนนี่มันจริงๆเลยนะ... คนอื่นน่ะ...เขามองออกมาตั้งนานแล้วว่าชอบนาย”

“โดยเฉพาะพี่ยองโฮน่ะตัวดีเลย... ชอบพูดให้ผมมีกำลังใจอยู่เรื่อย”

“แต่แจฮยอนก็ชอบนายจริงๆนี่นา”

“แล้วตอนนั้นใครจะไปกล้าคิดล่ะครับ...เมื่อก่อนน่ะ...แจฮยอนน่ะ...อะไรๆก็ผมก็จริง... แต่มันก็สามารถมองได้ในอีกแง่มุมหนึ่งว่าอาจจะเป็นเพราะเราสนิทกันมากก็ได้นี่ครับ”

“ก็จริงแหละ...แต่ก็ดีแล้วนะที่สมหวังได้ในที่สุดนะโดยองอา... นี่เวลาที่พี่ได้ยินเรื่องแบบนี้ทีไรแล้วรู้สึกหัวใจพองโตทุกทีเลย”

“ถ้ายิ่งมีเอง... พี่แทอิลก็จะยิ่งรู้สึกได้ว่าหัวใจเราพองใหญ่ได้มากกว่านั้นอีก...” หลังจากเรียกให้รุ่นพี่ตัวเล็กหันมาสบตาได้ด้วยประโยคพูด โดยองก็ย้ายสายตากลับลงไปยังสนามมองซอยองโฮที่อยู่ในชุดบาสฯที่กำลังยืนคุยอะไรบางอย่างอยู่กับโค้ชแล้วจึงค่อยพูดต่ออีก “ไอ้พี่ยองโฮมันเป็นคนดีนะครับ... แล้วมันก็ชอบพี่แทอิลมากๆเลยด้วย”

พอหันกลับมามองกันรอบนี้ มุนแทอิลก็ถึงกับอึ้งไป... คงเพราะนึกไม่ถึงว่าโดยองจะพูดอะไรแบบนั้นขึ้นมาได้เฉยๆ

“อะไรกัน... อยู่ๆก็มาพูดอะไรแบบนี้”

“ก็อยากเชียร์พี่ตัวเองอะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโฆษณาอะไรดี”

“โธ่...” มุนแทอิลส่ายหัวพลางหัวเราะไปด้วย ก่อนจะเงียบไปทำเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่บางอย่าง แล้วจึงค่อยพูดขึ้นมาใหม่ “จริงๆที่พี่ถามเรื่องของโดยองกับแจฮยอนก็ไม่ได้เพราะแค่อยากรู้อย่างเดียวหรอก” พูดแล้วก็ก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่เริ่มพันกันเล่น “อยากรู้ด้วยว่ามันจะเป็นยังไงน่ะ... มันจะดีจริงๆใช่หรือเปล่า... เวลาที่เรา...มีความรักน่ะ...”

โดยองยิ้มกว้างมองรุ่นพี่แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร...

ถ้าถามเขา... เขาบอกไม่ได้หรอกว่าความรักที่คนเราต่างไขว่คว้า รอคอยเพื่อจะเจอมันน่ะ มันดีหรือไม่ดีอย่างไร... แน่นอนว่าคงมีทั้งสุขและเศร้าปะปนกันไปอย่างที่รู้ๆกันอยู่แล้ว

บางคู่อาจมีความรักที่ยืนยาวยั่งยืน ในขณะเดียวกันการเลิกรากลับมีให้เห็นได้ในทุกวัน แน่นอนว่าทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันไปอยู่แล้ว ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องราวของความสัมพันธ์และความรู้สึก บางครั้งประสบการณ์ในด้านความรักหลายๆครั้งของใครหลายคน กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้เมื่อความรู้สึกตกหลุมดันเกิดขึ้นมา เหตุผลและตรรกะใดๆที่มีมากมายบางทีก็ไม่สามารถใช้ได้จริง ณ ห้วงเวลานั้น

ความรักมันไม่ได้มีอะไรที่ตายตัว... ไม่ได้มีรูปแบบสมบูรณ์ให้ยึดถือหรือปฏิบัติตาม... ไม่ว่าจะเกิดขึ้นมากับใครคงไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถกะเกณฑ์ได้ คงเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้เอาเองเท่านั้น...

เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่รู้สึกว่าค่อนข้างพูดยาก ...โดยองถึงไม่รู้ว่าจะตอบคำถามอีกฝ่ายไปอย่างไรดี… จะให้แนะนำอะไรก็คงไม่ได้ ทุกวันนี้แม้แต่ตัวเขาเองกับแจฮยอน แม้ความจริงจะรู้จักกันมาทั้งชีวิตแล้วก็ตาม ทว่าความสัมพันธ์ในรูปแบบของคนรัก ถึงอย่างไรก็ยังมีอะไรให้เรียนรู้ไปด้วยกันอยู่เรื่อยๆ

เรื่องแบบนี้ถ้าไม่เจอกับตัวต่อให้พยายามจะทำความเข้าใจอะไรด้วยเสียมากมาย ก็คงไม่มีวันที่จะเข้าใจมันได้จริงๆหรอก ...ยังไงก็ต้องลองดูด้วยตัวเอง

“เรื่องนี้พี่แทอิลคงต้องลองเสี่ยงดูเองครับ” โดยองยิ้ม และแทอิลที่มองอยู่แล้วก็ยิ้มตอบไปอย่างเสียไม่ได้

เสี้ยววินาทีก็ได้เสียงแนะนำผู้เล่นในสนามประสานขึ้นมากับเสียงกรีดร้องจากผู้ชมรอบๆ บทสนทนาระหว่างคิมโดยองและมุนแทอิลจึงจำเป็นต้องจบลงตรงนั้นโดยปริยาย ทั้งสองคนย้ายดวงตามองลงไปยังสนามบาสฯด้านล่างพร้อมกัน แจฮยอนเหมือนจะปั้นรอยยิ้มสดใสรอโดยองอยู่ตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว หลังจากสบตากัน โดยองจึงชูกำปั้นพร้อมขยับปากบอกสู้ๆออกไป

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นและดำเนินไปหลังจากนั้น เกมที่ดำเนินไปเต็มไปด้วยความสนุกตื่นเต้นแทบจะทุกวินาที จนกระทั่งได้ยินเสียงนกหวีดยาวดังเป็นสัญญาณสิ้นสุดควอเตอร์ที่สอง แน่นอนว่าหลังจบควอเตอร์ที่สองจะเป็นการพักครึ่งเวลาสิบห้านาที ซึ่งในช่วงเวลานั้นก็เริ่มมีคนลุกออกจากที่นั่งให้เห็นขวักไขว่ ขนาดโดยองเองก็ยังหันไปถามคนอายุมากกว่าข้างๆว่าอยากจะไปเข้าห้องน้ำหรือหาอะไรกินหรือเปล่า และเมื่อคำตอบของมุนแทอิลคือไม่... และเขาเองก็ยังไม่หิวรวมทั้งไม่อยากเข้าห้องน้ำในตอนนั้นจึงได้แต่นั่งรอเวลาที่เกมจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ผ่านไปจนเกือบจะเริ่มเกมในควอเตอร์ที่สาม โดยองก็รู้สึกได้ว่าคนที่ลุกออกจากเก้าอี้ตัวที่ติดกับเขาอีกฝั่งที่ไม่ใช่มุนแทอิลไปเมื่อก่อนหน้านั้นคงกลับมานั่งลงข้างๆ แน่นอนว่าเมื่อคนเรารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นที่ข้างตัวก็คงจะหันไปมองตามปกติ ...ซึ่งโดยองในตอนนั้นเองก็เช่นกัน

แต่ที่ไม่ปกติ... แล้วที่ทำให้เขายิ่งรู้สึกแปลกใจมากก็คงเพราะคนที่เขากำลังมองอยู่ กำลังยิ้มให้เห็นอยู่ตรงหน้า ขนาดว่าเขามองกลับด้วยดวงตาที่กลมโตอยู่ชั่วครู่ใหญ่เพราะรู้สึกประหลาดใจมาก ก็ยังไม่เห็นว่ารอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาแทบจะปิดสนิทคู่นั้นจะย้ายหนีไปไหนเสียที คราวนี้โดยองก็เลยลองหันหลังกลับไปดูที่ด้านหลังของตัวเอง เพราะคิดว่าอาจจะมีใครที่อีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มให้อยู่ก็เป็นได้ แต่เมื่อสำรวจสอดส่ายสายตาดูแล้วก็ไม่เห็นมีใครสักคนที่ตกอยู่ในข่ายต้องสงสัย เขาก็เลยยอมหันกลับมาอีกที ซึ่งก็เหมือนเดิมเลย...ที่คนตรงหน้าก็ยังคงยิ้มแฉ่งอยู่

เห็นแบบนั้นก็เลยอดสงสัยไม่ได้ จนต้องเปิดปากถาม “ขอโทษนะครับ... ร...เรารู้จักกันเหรอ?” ความจริงก็ให้ความรู้สึกคุ้นหน้าอยู่เหมือนกัน แต่ก็คิดว่าตัวเองคงไม่รู้จักหรอก เอ๊ะ...หรือว่าเคยเจอที่ไหน แล้วบางทีอาจจะเป็นเขาที่ลืมไป...

“นั่นน่ะสิ... แปลกใจจังว่าทำไมหน้าตาเราถึงได้คล้ายกันขนาดนี้”

“อ่อ...” พออีกฝ่ายพูดมาแบบนี้ ก็นึกคล้อยตามขึ้นมาบ้าง ว่าคงไม่ใช่เพราะเคยเจอที่ไหนแต่เป็นเพราะพวกเขาน่ะหน้าตาคล้ายกันมากต่างหาก แต่ถึงอย่างไรก็ยังรู้สึกงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมากอยู่ดี

“น่ารักดีนะนายน่ะ”

“ห๊ะ!” ริมฝีปากอ้าค้าง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น แต่แล้วอยู่ๆคนตรงหน้าก็ส่งนิ้วขึ้นมาจิ้มเข้าที่หว่างคิ้วหมายจะคลายปมขมวดให้ วินาทีนั้นโดยองยิ่งงงหนักมาก ตัวเกร็ง และไม่รู้จะทำยังไงดี

“เคยได้ยินไหม... ที่เขาบอกว่าเนื้อคู่กันมักหน้าเหมือนกัน ...หรือว่าบางทีเราอาจจะเป็นเนื้อคู่กันก็ได้นะ”

“ห๊ะ!” คราวนี้โดยองยิ่งรู้สึกช็อคหนักกว่าเก่า คนตัวบางหันไปขอความช่วยเหลือจากอีกคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรก แต่พอหันไปเจอ ถึงได้รู้ว่ามุนแทอิลคงช่วยอะไรเขาไม่ได้ เพราะสีหน้าเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์หนักกว่าเขาอีก

“ด...เดี๋ยวนะ...นี่มันเรื่องอะไรกัน”

“คือว่านั่งมองมานานแล้ว... เห็นว่าน่ารักดี... ก็เลยอยากเข้ามาคุย”

“แต่นี่มีแฟนแล้ว” โดยองตอบกลับไปอย่างไม่มีท่าทีชั่งใจหรือลังเลอะไรทั้งนั้น แถมเรียวคิ้วยังขมวดเข้าหากันอยู่เลย

“จะตัดโอกาสกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ”

“จะคุยกับแฟนไหม จะได้เรียกมาคุย” อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตอบอะไร ก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาด้านหลังคู่สนทนาของเขาในตอนนั้นก่อนจะโบกลงบนหัวนั้นอย่างแรง จนโดยองเองยังรู้สึกตกใจ

“ไอ้กงมยอง! กูก็นึกว่าแม่งหายไปไหน ที่แท้ก็มาเจ้าชู้อยู่นี่เอง” เมื่อพูดกับเพื่อนเรียบร้อย ฝ่ายคนมาใหม่ก็หันมาก้มหัวให้เขาแล้วยิ้มแห้งๆ “ขอโทษด้วยนะครับ... เวลาทะเลาะกับแฟนแล้วมันชอบประชดด้วยการจีบไปทั่วแบบนี้ทุกทีเลย ขอโทษด้วยจริงๆนะครับ” ไม่ได้พูดอะไรกันไปมากกว่านั้น ขอโทษขอโพยเสร็จก็ลากตัวการออกไปด้วยทันที

โดยองได้แต่นั่งตากะพริบตาปริบมองการจากไปของคนที่เข้ามาอย่างแปลกประหลาด จนกระทั่งโดนพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆแตะเข้าที่แขนนั่นแหละถึงได้หันกลับไปมอง

“นี่ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าไม่รู้จักกันนะ...คงได้คิดว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆ.... นายกับคนเมื่อกี้น่ะ...ดูคล้ายกันมากเลยรู้ไหม”

“นั่นน่ะสิ... ตอนแรกผมก็มองอยู่ว่าหน้าเหมือนใครนะ แต่ก็นึกไม่ออก พอหมอนั่นบอกว่าหน้าคล้ายผมก็เลยแบบ เออ... จริงด้วยอะ แต่โหยย... พี่แทอิลผมนี่ขนลุกไปหมดเลยอะ... อยู่ๆก็โผล่มาพูดอะไรแปลกๆ พิลึกคนจริงๆเลยอะ”

ฟังโดยองที่พูดด้วยอาการแลดูจะขนลุกขนพองเสียเต็มประดา แทอิลก็ได้แต่หัวเราะ “เสน่ห์แรงเหมือนกันนะนายน่ะ” แล้วก็ทำเป็นพยักพเยิดหน้าลงไปที่สนาม “แต่เมื่อกี้อะ...พี่เห็นแจฮยอนมองอยู่ด้วยล่ะ”

พอมองตามลงไปก็เห็นว่าแจฮยอนกำลังมองขึ้นมาอยู่พอดี รอบนี้ไม่ได้ยิ้มให้กันเหมือนครั้งก่อนๆ เด็กหนุ่มในสนามสบตากันแค่นั้นก่อนจะหมุนตัวกลับไปชู๊ตลูกบาสลงห่วงไปได้อย่างสบายๆ ในระหว่างกำลังรอเกมในควอเตอร์ที่สามที่กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้

คิมโดยองถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก ...ขนลุกตั้งชันยิ่งกว่าเจอคำพูดเลี่ยนๆของคนแปลกหน้าเมื่อครู่นี้อีก สมองเริ่มคิดหาคำตอบที่จะให้กับแจฮยอนตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป...

คิดว่างานคงเข้าจริงๆแล้วล่ะคิมโดยอง...


--------



การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศจบลง โดยที่ทีมจากมหาวิทยาลัยเจ้าภาพชนะไปด้วยคะแนนที่ห่างกันเพียงสองคะแนน หลังจบเกม...กัปตันทีมอย่างซอยองโฮก็ได้ชวนลูกทีมทั้งหมดไปฉลองชัยชนะต่อที่ร้านเหล้าเจ้าประจำ ซึ่งจองแจฮยอนหนึ่งในผู้เล่นสำคัญในทีมปฏิเสธทันที โดยให้เหตุผลว่าเหนื่อยและอยากพักผ่อนมากกว่า ดังนั้นความหวังที่จะได้กินของฟรี มีคนเลี้ยงในมื้อเย็นวันนี้ของคิมโดยองจึงดับวูบลงทันทีเหมือนกัน...

และดูเหมือนว่าระหว่างที่กำลังเดินเคียงข้างกันไปเพื่อกลับหอโดยองจะเป็นฝ่ายพูดทุกสิ่งทุกอย่างอยู่คนเดียว

“ตอนที่เข้าไปเลย์อัพครั้งสุดท้ายก่อนที่กรรมการจะเป่านกหวีดหมดเวลา นายน่ะ...โคตรเท่เลยรู้เปล่า...” คนตัวบางพยายามฉีกยิ้มกว้างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ให้อีกฝ่ายเห็น แต่ก็ดูเหมือนว่าจะเท่านั้น

“ครับ... ขอบคุณครับ”

จะพูดกันแค่นี้จริงๆอะนะ

ทำไมโดยองจะไม่รู้ล่ะว่ามีบางอย่างผิดปกติไป แจฮยอนไม่ยิ้ม จะจำกัดความใบหน้าตอนนี้ว่าบึ้งตึงเลยก็ยังได้ ถามอะไรไปยืดยาวก็ตอบกลับมาแค่คำเดียว และไม่ใช่เพียงแค่รู้สึก แต่ยังมั่นใจด้วยว่าเรื่องอะไรที่ทำให้แจฮยอนมีท่าทางแสนงอนแบบนั้น

แต่ก็นะ...เขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา แถมยังเชื่อด้วยว่าตัวแจฮยอนเองก็คงจะรู้ดีอยู่แก่ใจด้วยว่ามันไม่ได้มีอะไร ก็คงเหมือนทุกครั้ง ที่เมื่อมีใครวนเวียนเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆหรือแม้กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายคิดมากมายวุ่นวายไปเอง จนทำให้รู้สึกงุ่นง่านหงุดหงิดไปตามประสา ซึ่งพอเวลาผ่านไปสักพักก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ถึงอย่างไรก็ตาม...แม้แจฮยอนจะหายจากอาการต่างๆเหล่านั้นได้เอง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะปล่อยให้มันผ่านไปอย่างเฉยๆ การง้องอนเกิดขึ้นตามปกติทุกครั้ง เพราะอย่างน้อยการได้พูด ได้พยายามอธิบายก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกได้รับความใส่ใจและถูกให้ความสำคัญ

แต่หลังจากที่พยายามสร้างบรรยากาศโดยการชวนคุยตลอด ทว่ากลับได้รับปฏิกิริยาตอบสนองที่ค่อนข้างน่าผิดหวังก็รู้สึกทดท้อเอาได้เหมือนกัน โดยองเบะปากเอาบ้าง แถมยังหยุดก้าวเท้าไม่ยอมเดินต่อ อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อเขามีอาการบางอย่างให้เห็นบ้าง แจฮยอนจะตอบสนองกลับมาอย่างไร

โดยองมองแผ่นหลังที่เคลื่อนต่อไปได้ไม่กี่ก้าวก่อนที่มันจะหยุดแล้วหันกลับมองมาที่เขา คนตัวบางมุ่ยหน้ามองกลับด้วยสีหน้าอันแค้นเคือง มันไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะตะโกนกราดใส่หน้าขนาดนั้น แต่กลับอัดอั้น มันอัดแน่นอยู่ในใจ พอรู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ก็นึกอยากร้องไห้ขึ้นมา

“ทำไมถึงไม่เดินต่อล่ะครับ”

“นึกว่านายจะไม่สนใจ แล้วเดินหนีกันไปเรื่อยๆแล้วซะอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดงอนบ้าง ดูเหมือนคราวนี้จะได้ผล เมื่อเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมเดินสวนกลับมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า สบตากันนิ่งนาน เริ่มแรกเฉยเมยเหมือนไม่มีอะไรที่จะสื่อสารด้วย ผ่านไปสักพักก็เห็นว่าถอนหายใจก่อนจะค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาให้เห็นในที่สุด

ไม่เพียงแค่นั้น...ในตอนนั้นแจฮยอนยื่นมือออกมาจับมือเขาไว้ข้างหนึ่งด้วย

“อย่าคิดแบบนั้น ผมไม่มีทางที่จะหนีพี่ไปไหน”

“หายแล้วเหรอ?” แทนที่จะต่อบทสนทนาจากที่แจฮยอนพูด โดยองกลับถามอีกอย่าง

“อือ” เด็กหนุ่มที่รู้อยู่แล้วว่าโดยองหมายถึงอะไรพยักหน้าตอบรับ “ขอโทษครับ... ขอโทษที่เป็นแบบนี้อีกแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก... ฉันเข้าใจว่านายน่ะทั้งหวงและห่วงฉัน”

“หึงด้วยครับ” ไม่พูดเปล่า แจฮยอนยังส่งนิ้วชี้มาจิ้มปลายจมูกโด่งรั้นของเขาด้วย

คนพูดน่ะ... ดูพูดได้อย่างหน้าตาเฉย แต่คนรับฟังกลับรู้สึกเขินจนแก้มแดงไปหมด ทั้งที่ความเป็นจริงจะเป็นแบบนี้มาจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม

“อยากฟังอธิบายไหม”

“ไม่ดีกว่า... เดี๋ยวจะรู้สึกขุ่นข้องขึ้นมาอีกเสียเปล่าๆ”

“นายมันก็เป็นแบบนี้ทุกที”

“ใช่ครับ ผมมันก็เป็นแบบนี้ บางทีก็ไม่ได้อยากทำให้โดยองงี่ลำบากใจหรอกนะครับ อยากให้สบายใจ อยากเว้นที่ว่างไว้ให้พี่หายใจได้เยอะๆ แต่มันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ทุกทีเลย แต่ก็อย่ามองว่าผมไม่เชื่อใจหรือไม่ไว้ใจกันเลยนะครับ ผมไม่เคยคิดระแวงว่าพี่อาจจะไปมีใจให้ใครหรือจะมีใครมาทำให้พี่เปลี่ยนใจไปจากผม เพียงแต่ผมไม่ได้ใจกว้างขนาดจะให้ใครเข้ามาใกล้พี่ได้ขนาดนั้น” แจฮยอนก้มหน้า ค่อยๆคลายมือที่จับโดยองออก ทว่ากลับกลายเป็นโดยองที่ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น มือบางรีบคว้ามือนั้นมาจับไว้แล้วบีบแน่น

“ไม่เอาสิลูกหมู อย่าคิดมาก รู้ไหมว่าตอนที่อยู่กับนายน่ะ... ฉันหายใจได้คล่องที่สุดเลยนะ ไม่เคยรู้สึกอึดอัดแม้สักนิด ไม่มีเวลาไหนเลยด้วยที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ”

“จริงเหรอครับ?”

“แล้วคิดว่าคนอย่างฉันจะพูดเอาใจนายเหรอ?” หลังจากโดยองตอบไปแบบนั้น แจฮยอนก็ยิ้มรับ คงเพราะรู้สึกได้ว่ามันจริงอย่างนั้น เด็กหนุ่มรู้ว่าคนตัวบางไม่ใช่คนพูดพร่ำเพรื่อเพื่อที่จะเอาใจใคร และมักจะพูดบอกความรู้สึกดีๆไม่ค่อยเป็น จึงมีนิสัยปากไม่ค่อยตรงกับใจเท่าไรนัก

“ไม่ใช่หรอกครับ... ที่โดยองงี่พูดแบบนั้นเพราะรักผมต่างหาก” เด็กลูกหมูพูดคราวนี้ก็ยิ้มจนตาเป็นขีด ที่ข้างแก้มยังเห็นเป็นรอยลักยิ้มบุ๋มลึก จนโดยองที่มองอยู่ถึงกับนึกหมั่นไส้

“เหรอ? หลงตัวเองเกินไปแล้วหรือเปล่า” โดยองแกล้งว่า

“แล้วโดยองงี่ไม่รักผมเหรอครับ?” แจฮยอนทำตาโตปากยื่นปากยาวถามให้เห็นอยู่ตรงหน้า อาจเป็นเพราะคราวนี้ขี้เกียจเถียง ต่อความยาวสาวความยืด โดยองจึงยอมรับเอาง่ายๆ

“ก็รักไง” ไม่เปิดโอกาสให้เด็กที่ดูเหมือนกำลังได้ใจพูดอะไรที่ทำให้ตัวเองรู้สึกเสียเปรียบเอาได้อีก โดยองก็รีบชิงตัดบท “จะยืนคุยกันอยู่ตรงนี้อีกนานไหม จะไม่กลับหอกันหรือไงนะ... ไหนว่าเหนื่อยไหนว่าอยากพักนักหนาแล้วไงล่ะจองแจฮยอน”

เห็นคนพี่บ่นแจฮยอนก็อดที่จะหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ครับ... กลับก็กลับ” มือหนาแทรกเรียวนิ้วสอดประสานเข้ากับมือของอีกคนที่ก่อนหน้าแค่จับกันเอาไว้เฉยๆ ก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินไปด้วยกัน จังหวะก้าวเท้าของพวกเขาสอดประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ไม่ต่างอะไรกับหัวใจ

ต่างฝ่ายต่างก็ปล่อยให้หัวใจทำงานจนชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเสียงที่ดังอยู่ในอกกับเสียงฝีเท้ากระทบพื้นในขณะก้าวเดิน สิ่งไหนดังกว่ากัน ระหว่างพวกเขาไม่มีคำพูดต่อกันไปช่วงหนึ่งเพราะต่างฝ่ายต่างมัวแต่ใช้เวลาไปกับการซึมซับความรู้สึกดีๆที่อบอวลอยู่รอบๆกาย แต่ก็ไม่นานนัก เมื่ออยู่ๆแจฮยอนก็พูดบางอย่างออกมา

“จำไว้นะครับโดยองงี่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นห้ามเดินตามหลังผม เพราะมันอาจจะทำให้ผมมองไม่เห็นพี่ ส่วนผมเองก็จะไม่มีวันเดินตามหลังพี่เพราะมันอาจจะทำให้พี่ต้องเคว้งคว้างและหลงทางได้” ดวงตายิ้มหันมองคนข้างๆ แล้วถึงพูดต่อ “จับมือกันไว้... แล้วเดินเคียงกันต่อไปอย่างนี้เรื่อยๆนะครับ สำหรับกันและกันแล้ว ...ขอให้เป็นคนที่ไม่ว่าหันไปมองหาเมื่อไรก็เจออย่างนั้นนะครับ”

สบตากันและกันก็พบว่าต่างก็มีความหมายมากมายที่ปรากฏอยู่ในนั้น วินาทีนั้นคิมโดยองพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับคำที่คนอายุน้อยบอก

“อื้ม”

สี่เดือนอาจดูเหมือนยังไม่นานกับความสัมพันธ์ในรูปแบบของคนรัก... ซึ่งทั้งในความเป็นจริงและความรู้สึกของพวกเขามันก็ไม่ใช่ระยะเวลาที่ยาวนานจริงๆ

แจฮยอนสำหรับโดยองยังมีอะไรที่ต้องศึกษาอีกเยอะ...ในขณะเดียวกันแจฮยอนเองก็ต้องเรียนรู้อะไรในตัวโดยองอีกมากมายไม่ต่างอะไรกัน ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาจะบอกว่ารู้จักนิสัยใจคอกันดีเพราะเห็นกันมาตลอดในทุกช่วงของชีวิต แต่ก็ใช่ว่าการรู้จักกันมามากพอแล้วนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเปลี่ยนสถานนะจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีหรือราบรื่นเสมอไป 

อย่าว่าแต่หลังจากคบกันเป็นแฟนเลย ขนาดก่อนหน้านั้นที่เป็นเพียงแค่พี่น้องกัน พวกเขายังชอบเถียงและทะเลาะกันบ่อยๆ ในวัยเด็กโดยองมักเป็นฝ่ายยอมเสียสละของเล่นและขนมให้แจฮยอนอยู่เสมอ จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมรูปถ่ายในวัยเด็กที่พวกเขายืนข้างกัน จึงเห็นว่ามีเด็กคนหนึ่งตัวเตี้ยกว่าแต่ก็มีรูปร่างอ้วนท้วมผิวขาวแลดูน่ารัก ในขณะที่อีกคนกลับหัวโตและผอมบาง ตอนยังเป็นเด็กเล็กผู้ใหญ่มักชอบแหย่และบอกว่าแจฮยอนแย่งขนมโดยองกิน แต่ในความเป็นจริงน้อยคนนักจะรู้ว่าความจริงแล้วโดยองเป็นฝ่ายตามใจน้องชายที่ตอนนั้นมองยังไงก็มีแต่คำว่าเอ็นดูเต็มไปหมด

พอโตขึ้นมาทุกอย่างก็เหมือนจะไม่แตกต่างจากเดิมเสียเท่าไร โดยองยังเป็นคนที่ยอมให้แจฮยอนเสมอมา แต่ก็พอมีปากเสียงขึ้นมาบ้าง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะเท่านั้น บางทีที่โวยวายก็เพียงแค่ปกปิดบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจและคิดว่าคงพูดมันออกไปไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

จากแค่เอ็นดูในวันนั้น...กลับกลายเป็นตกหลุมรักไปได้ยังไงก็ไม่รู้ เกิดขึ้นตอนไหนโดยองเองก็ยังไม่รู้ตัวเลย... มารู้สึกตัวอีกทีก็รักแจฮยอนไปจนหมดใจแล้วซะงั้น...


ข้อดีของการรู้จักกันมานานจริงๆก็มีอยู่มาก... อย่างเช่นพวกเขาไม่ต้องมานั่งถามหรือเริ่มต้นจดจำว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไร มีนิสัยกินอยู่อย่างไร ชอบนอนแบบไหน วันสำคัญของกันและกันก็จำได้จนขึ้นใจจนหมดแล้ว สิ่งที่ต้องเรียนรู้เพิ่มเติมจากเดิมก็เห็นจะเป็นเรื่องการแตะต้องสัมผัสที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วต่างฝ่ายต่างชอบแบบไหนมากที่สุด


ส่วนข้อเสีย... ดูเหมือนว่าตอนนี้จะยังไม่เจอนะ : )


ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของพวกเขามันช่างยาวนานเหลือเกินโดยองและแจฮยอนผ่านอะไรมาด้วยกันก็มาก บางครั้งสุข บางคราวเศร้า บางทีก็เหงา ซึ่งในทุกๆความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาไม่ว่าจะดีหรือร้ายพวกเขามักจะมีกันและกันอยู่ในทุกช่วงเวลาเสมอ


ก็ได้แต่หวังว่ารูปแบบความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นและเปลี่ยนแปลงไปได้ไม่นานจะดำเนินต่อไปยาวนาน...

จนตลอดไป...


END.




 Bonus 









ครั้งสุดท้ายแล้วเนอะ คงต้องทอล์คยาวหน่อยๆ

 

พูดถึงตอนจบก่อนแล้วกันเนอะ

ฮือออ ในส่วนของโบนัสนั้นคืออะไร 5555555555555555 ไม่รู้ค่ะ แค่อยากแถมให้ แต่เรารู้สึกได้ว่ามันกากมาก แง แล้วก็ไม่กล้าอ่านทวนด้วย เขิน ฮือออ ส่วนแขกรับเชิญตอนสุดท้ายไม่พูดถึงไม่ได้ล่ะค่ะ พี่กงมยอง รักเขามาก 5555555555 อันนี้สนองนี้ตัวเองล้วนๆค่ะ ไม่ได้มีอะไร อีกอย่างก็ไม่ได้ปูว่าเขาเป็นพี่ชายโดยองงี่มาตั้งแต่แรก อิอิ โผล่มาเจ้าชู้ใส่น้องนิดนึงคงไม่เป็นไร(มั้ง) เนื้อหาที่จบจริงๆก็ไม่มีอะไร เรื่องมันก็มีบทสรุปทุกอย่างลงตัวอยู่แล้วตั้งแต่ตอนก่อนๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรที่เพิ่มเติมไปกว่าที่เรารู้ๆกันอยู่ ก็หวังว่าจะทำให้ประทับใจได้นะคะ

มาพูดถึงการเริ่มแต่งเรื่องนี้ เริ่มแรกเดิมทีก็หาฟิคแจโดอ่านนี่แหละ แต่หาที่เป็นคู่เดียวเดี่ยวๆนี่ยากเหลือเกินค่ะ ก็เลยคิดว่าถ้ามีก็ดีนะ ก็เลยแต่งเอง 55555555555 ซึ่งก็เกิดเป็นฟิคอซท.เรื่องแรกที่แต่งแถมยังเป็นเรื่องยาวของเรา ที่สำคัญคือแต่งเร็วมากจนเราเองยังงง แต่ก็นับเป็นเรื่องราวดีๆค่ะ เพราะที่ผ่านมาแต่งฟิคไม่ค่อยจบเพราะชอบเปิดหลายเรื่องพร้อมกัน แต่นี่เปิดเรื่องเดียวแถมยังหมกมุ่นกับมันมากจนไม่มีพล๊อตเรื่องอื่นแทรกเข้ามาในหัวได้เลย 55555555555 ฮือ จริงๆก็ดีนะ

สุดท้ายอยากขอบคุณทุกคนที่อ่าน ที่กดเฟฟ ที่คอมเม้นท์ให้ และติดแท็กฟิคให้ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ เราตื่นเต้น ดีใจที่เห็นมันทุกครั้ง และจะบอกว่ามันเป็นแรงผลักดันทำให้ฟิคมันเดินมาจนถึงตอนจบนี้ได้จริงๆนะคะ ขอบคุณที่เอ็นดูลูกหมูและโดยองงี่ ขอบคุณที่รักพี่ยองโฮ กรี๊ดพี่แทยง และชื่นชอบในทุกตัวละครในเรื่องนี้เลยนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ น้ำตาจะไหล

ส่วนเรื่องใหม่ถ้ามีก็คงจะแจโดเหมือนเดิม... แต่ขอเอาแน่เอานอนกับตัวเองก่อนค่ะ เพราะไม่อยากไปตันเอากลางทาง

 

สุดท้ายจริงๆ ฝากรวมเล่มด้วยนะคะ อ่านรายละเอียดกันก่อนก็ได้ค่ะ *โค้ง*  


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #630 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:14

    งุ้ยยย ทำให้หัวใจเราฟูมากจริงๆนะถึงวันนี้เราจะแย่แต่นิยายของไรต์ทำให้เราชุ่มฉ่ำแงะะะ

    #630
    0
  2. #606 sansariru (@funboice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:12
    ฟิคน่ารักมากๆค่ะ อ่านแล้วยิ้มกับคสพของพี่น้องคู่นี้มาก แง เอ็นดูเจ้าลูกหมูมาก ดื้อและชี้อ้อนสุดๆ หมั่นเขี้ยวๆ
    #606
    0
  3. #601 Panda (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 14:16

    ฟิคน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ

    #601
    0
  4. #590 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 22:49
    จบแล้วววว ชอบอารมณ์ของเรื่องนี้มากเลย รักแบบละมุนละไม ไม่หวือหวา มันอบอุ่นหัวใจ
    #590
    0
  5. #562 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:38
    ฮือจบแล้วววว ชอบเรื่องนี้มากเลย ทั้งโดยองทั้งแจฮยอนน่ารักมากๆ เขินแงงง้ คู่จอห์นอิลก็น่ารัก แทเตนล์ก็มีมาให้อมยิ้มเล็กน้อยตอนที่โดยองพาแทอิลมาในตอนนู่นนนนน ภาษาไรท์ก็สวย อ่านเข้าใจง่าย ลื่นไหลไม่สะดุดเลย ขอบคุณนะคะ ♡♡
    #562
    0
  6. #544 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 17:17
    น่ารัก ถึงจะมาอ่านตอนมันจบเรียบร้อยแล้วแต่ก็สนุกมากๆค่ะขอบคุณนะะคะ
    #544
    0
  7. #535 909400x2 (@909400x2) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 01:15
    เพิ่งได้เจอเรื่องนี้ ชอบมากๆเลยค่ะ น่ารักมากจริงๆ แต่งได้ดี และรู้สึกเข้าถึงความรักของแจโดได้ดีมากๆ ชอบสุดก็ตอนที่แจฮยอนอ้อนโดยอง หึงโดยอง ลูกหมูของโดยองงี่ ฮื้อออ ขอบคุณที่แต่งเรื่องราวดีๆแบบนี้นะคะ น่ารักมากๆๆ
    #535
    0
  8. #530 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 13:55
    เป็นฟิคที่อ่านแล้วฟินมากกก เราว่าคารแรคเตอร์ตัวละครในนี้มันใกล้เคียงกับตัวจริงอ่ะ ยิ่งแจโดยิ่งใช่เลยจริงๆนะ อ่านแล้วจะชอบนึกถึงเวลาเค้าสองคนอยู่ด้วยกัน พี่โดคือเป็นแบบนี้จริงๆ เขินแล้วชอบโวยวายกลบเกลื่อนตัลหลอดด หมูแจก็อะไรๆก็พี่โดๆๆตลอด พี่จยาก็อีกคน ทีมชงแจโด แล้วตัวจริงนางก็ชงบ่อยนะคะ 55555555 ชอบมากค่ะ ภาษาไรท์ก็สวยด้วย อ่านแล้วไม่สะดุดเลยค่ะ พล็อตเรื่องถือว่าโอเค ดำเนินเรื่องก็ดี ชอบความเรื่อยๆของทั้งสองคนอ่ะค่ะ น่ารักดี โดยรวมแล้วถือว่าโอเคเลยค่ะ ????
    #530
    0
  9. #513 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:50
    ชอบมากเลยอ่ะ อ่านตอนแรกจนถึงตอนสุดท้ายแบบรวดเดียว ใจนี่ลุ้นมากว่าเมื่อไรเค้าจะรักกัน ใจสั่นทุกตอนเลย555+
    #513
    0
  10. #508 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:32
    สนุกมากเรยค่ะ
    #508
    0
  11. #486 jaedimples (@puiyuch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 08:08
    เอ็นดูยูกหมูมากเลยค่ะ จะเอาแต่ใจกับโดยองงี่คนเดียวเท่านั้น รู้สึกฟิลกู๊ดมาก ขอบคุณไรต์นะคะที่แต่งได้สนุกและน่ารักขนาดนี้ *พนมมือ*
    #486
    0
  12. #485 ` Zphenix ' (@maikao99) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 23:44
    ตอนสุดท้ายนี่มัน;___; ดีจริงๆๆๆๆเลยค่ะ ชอบมากกกกก ขอบคุณที่แต่งฟิคแจโด ดีๆแบบนี้ให้อ่านกันนะคะ เรือเราจะต้องแล่นต่อไปค่ะ! รักไรท์น้าาาา ?
    #485
    0
  13. #484 .-yokzinspirit (@yok-rit) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 23:36
    จบแล้ว แง ไม่อยากให้จบเลย ขอบอกว่าชอบเรื่องนี้มากถึงมากที่สุด เป็นฟิคที่อ่านแล้วไม่เบื่อ รู้สึกว่ามันไม่น้อยไปและไม่มากไป ทุกอย่างมันลงตัวไปหมด สู้ๆนะคะ รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ
    #484
    0
  14. #483 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 02:31
    ตอนสุดท้ายอิ่มเอมหัวใจกันไป -///- ฟีลกู๊ด. 
    อ่านหลังจากทำงานมาเหนื่อยๆนี่มันก็ดีแบบนี้หละนะ
    แอบดีใจคือมีตัวละครน้องกงมาร่วมแจมด้วยอ่ะ ฮ่าๆ 
    อูแจหึงยัยตุ่ยด้วยอ่ะ น่ารักดี อิพี่นี่กรีดร้องเลย.
    -------------------------------------------------
    คนอ่านอยากจะขอบคุณคนเขียน ที่เขียนเรื่อง So long เรื่องนี้ขึ้นมานะคะ 
    (ไมได้ดูเป็นทางการไปนะคะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ)
    ยกตัวอย่าง..คนอ่านแบบเราคนนี้...
    คงไม่มีความสามารถในการเขียนนิยายให้สนุกแบบนี้ได้หรอกค่ะ 
    (ฮ่าๆ ซึ่งเป็นนักอ่านก็ดีแล้วหละ)
    อยากบอกว่าชื่นชอบนิยายเรื่องนี้มาก. อีกอย่างก็เป็นคู่ที่เราชื่นชอบ
    (รวมทั้งคู่รองคู่อื่นๆด้วยนะคะ)
    ตามอ่านตั้งแต่ตอนแรกๆ จนถึงตอนสุดท้ายนี้เลย (เวลาว่างๆ ถ้ายังไม่อัพ ก็มาอ่านซ้ำ) 
    อ้าวเห้ย! จบแล้วหรอ ? ไม่อยากให้จบเลยอ่ะ /งอแง อยากให้มีต่อไปเรื่อยๆ 
    แต่ก็คงไม่ได้หละเนอะ เรื่องทุกเรื่องมันก็ต้องมีตอนจบสักวันแหละ
    เพียงแต่จะออกมาในทิศทางไหนเท่านั้นเเหละ แอบใจโหวงๆเล็กๆ
    อยากบอกว่าไม่ได้อวยนะคะ คุณคนเขียน..เขียนดีจริงๆค่ะ 
    โหยยยย ถ้าไม่สนุกก็คงไม่เฟบ ไม่ตาม ไม่ติดแท็กขนาดนี้ 5555555555555 
    ส่วนเรื่องใหม่ถ้าคุณคนเขียนมีแพลนไว้แบบนี้ เราก็จะรออ่านนะคะ >< 
    ไม่ได้ตั้งความหวังมากไปใช่ไหมคะ ไม่กดดนจริงๆนะคะ 
    สุดท้าย. เราสั่งฟิคคุณไปแล้วนะ ยังไงก็วาดรูปกระต่ายกับหมูให้เราหน่อยก็ได้น้า.
    555555555555555
    #483
    0
  15. #482 KITTAAX (@KITTAAX) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:14
    จบแล้ววว ขอบคุณไรท์มากค่ะ โบนัสดีต่อใจ ฮ่าาาๆๆ ไม่ใช่ละ ติดตามอ่านเรื่องนี้มานาน เนื้อเรื่องดี จบสวย ชอบแจที่เป็นคนหวงๆ ส่วนโดยองก็มีความเป็นโดยอง โดนพี่ๆเค้าแกล้งไปเรื่อย ฮ่าาๆ กาตุ่ยของเราน่ารักมากค่ะ ชอบทุกคู่ดูมีเรื่องราว ..สุดท้ายหวังว่าจะได้ติดตามผลงานไรท์ต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #482
    0
  16. #481 9621DY (@9621DY) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 19:23
    ฮรื่อออ มันดีกับใจจริงๆ อ่านแล้วอบอุ๊นอบอุ่น ไรท์คะขอสเปด้วยนะคะ พลีสสสสสส
    #481
    0
  17. #480 markkk93 (@markkk93) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 18:17
    ป่านนี้จะล้างตัวกันเสร็จรึยังคะคุณขา
    #480
    0
  18. #479 JyDyzzzz (@JyDy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 16:48
    กรี๊ดดดด จบแล้วอ่าาา ยังไม่อยากให้จบเลย อยากอ่านคู่อื่นๆต่อจริงๆ5555 เขินตรงโบนัสเนี่ย สงสัยได้ล้างตัวกันยันเช้าแน่ๆ55 เป็นเรื่องที่สนุกมากๆเลยยค่าาา คุ้มค่าาม๊ากกกกกก ชอบบบบบบบบบ>\\\<
    #479
    0
  19. #478 Rain'Run (@peemmoddang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 16:27
    ฮืออออคือจบได้เขินมากกกก ได้เห็นความรักที่มันค่อยๆเติบโตของทั้งแจฮยอนและพี่โดยองแล้วมันอบอุ่นหัวใจเหลือเกินค่ะ อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกดีไปหมด เง้ออออ ;3;
    #478
    0
  20. #477 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 13:13
    จบน่ารัก มาก อะ .. ว่าแต่ พี่กง มายังไง เนี่ยย ?? 55555555555
    #477
    0
  21. #476 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 12:46
    ฮือจบแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ใจหายมั่กๆ โอย คือหนูไม่เห็นแจ้งเตือนอีกแล้วจนไปเจอในทวิต ฮือมือไม้สั่น ตอนจบแล้วน้องใจหายแลง โอยแง ฟิคดีๆ ของเราจะจบไปอีกหนึ่งเรื่องแล้ว ;_;

    (ฮือหนูยังไม่อ่านบทอัศจรรย์เลอ ตุ่นเต้นจัง แวะมาเม้นท์ก่องเนื่องจากใจจะพังแล้ว 5555555555)

    หนูขอตะงสติก่อนสกรีมก่อน คือแบบรักมากค่ะเรื่องนี้ อ่านมาตั้งแต่แรกๆ จนเหมือนแบบได้เห็นพัฒนาการจากความกากของลูกหมูมาจนเป็นพ่อกัปตันคนเท่ในวันนี้ เป็นฟิคที่พัฒนาความยาวของเม้นท์หนูได้อย่างน่าประหลาดใจ แง มันมีแต่ตรงที่หนูอยากหวีดเต็มไปหมด 555555

    เริ่มแรกหนูชอบบรรยากาศที่บ้านที่เล่าว่าโตมาด้วยกันยังไงมาก โอยมันละมุนจังค่ะแง ฮือหนูอิ๊นอินอะ จำได้ว่าอ่านละก็รีบโยนให้เพื่อนเลยเพราะว่ามันกร๊าวใจมั่ก สรุปว่าเพื่อนก็ติดจนกลายมาเป็นแจโดชิปเปอร์ ขอกราบกรานฟิคพี่ปลาค่ะ 555555555555

    จริงๆ หนูแอบรู้พล็อตตอนจบแล้วเพราะคนแต่งมาเล่า อิอิ แต่ตอนอ่านจริงๆ ก็ยังมีให้ใจตุ๊มต่อมเหมือนเดิมค่ะฮือ โอ๊ยไรง่ะมีพี่กงด้วย มาแค่นั้นหนูยังใจสั่นเลยนะคะฮือ /อ่านวนตอนที่เขาจีบกัน/ 55555555555 ฮือหนูรักเขาา แอบกรี๊ดแลง จะมีไรท์คนไหนบ้างคะที่แต่งให้พี่กงมาเต๊าะยัยแบบนี้ ยอมค่ะความกงโดชิปเป้อนั้นรุนแรงจริงๆ

    ตอนจบนั้นมันแบบบบบบบบบดีมากกกกกกกกกกกกละมุนมากกกกกกกกกกกกกกกกก อยากแปลงร่างเป็นอากาศลอยอยู่รอบตัวสองคนนั้น โอ๊ยฮือแงมันเรียลมากๆ ค่ะ รักความที่พูดกันตรงมากๆ ต่างจากตอนแรกเพราะเปิดใจให้กันแล้ว และเพราะสนิทกันมากก็เลยไม่อึดอัดเลย ฮือคิดภาพลูกหมูตัวจริงที่คอยวอแวพี่เขาแล้วก็ได้แค่กุมหน้าอกตัวเอง ดีกับใจมากเลยค่ะ /ร้องไห้/

    หนูรักการบรรยายของพี่ปลามากกกกกก อ่านแล้วรู้สึกแบบหัวใตพองโตยังกับเป็นโดยองซะเอง ฮรืออ่านแล้วบางทีหนูเขินมากๆ จนต้องหยุดตั้งสติก่อนแล้วค่อยกลับมาอ่านงี้ก็มี 5555555555 ฮือถ้าเปิดเรื่องใหม่ได้โปรดปาใส่หนูแรงๆ หนูรอรับอยู่ซาเหมอ รวมไปถึงชอทฟิคและอื่นๆ ด้วยค่ะ 5555555

    แงรักมากหนูรักฟิคเรื่องนี้มาก จบแล้วก็ใจหาย ฮือถ้าคิดถึงมากจะวนกลับมาอ่านอีกรอบค่ะ 55555555 ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆ เลยนะคะ ดึงความเป็นแจโดชิปเปอร์ของหนูให้ออกมาอีกรอบอย่างมั่นคง ฮือรักโดยองในเรื่องนี้มั่ก รักความกากของลูกหมูด้วย ขอบคุณมากจริงๆ เลยค่ะ อิอิรักไรท์เตอร์ล่วยนะคะ เขิงงงงงง
    #476
    0
  22. วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 11:53
    555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
    พิมพ์ไม่ผิดเลยด้วยประทับใจตัวเอง!

    มาค่ะเริ่ม!!
    1.แจฮยอนมันก้ะยังหวงพี่โดยองเหมือนเดทเนอะ แหมมมมมมมมม ก้ะด้ะก้ะด้ะ ก้ะรักของเค้า ดีเสมอต้นเสมอปลายดีค่ะ หึงตลอด งอนตลอด ก้ะต้องมีพี่โดยองง้อแบบสุดท้ายแจฮยอนก้ะต้องมาง้อกลับ เพราะง้อจนท้อ เอ้อ! อิคู่นี้ ฮ้อลลลล มันดีย์อ้ะ รักและผูกพัน มาคิดอีกที ก้ะนะก้ะต้องเปนโดยองที่รู้สึกและยอมรับแก่ใจก่อนก้ะดีอ่ะ ก้ะเกิดก่อน (เกี่ยวมะ?) คนน้องนั่นมาทีหลังแต่ได้ชื่อนำหน้าคู่นะครับ แจโดนะครับ 5555555555 < ว่าจะไม่ขรรมเพราะขรรมเยอะเเล้วตอนต้น แต่อดไม่ได้จริงๆ

    2.เอาจนได้นะคะ พี่กงมยอง ตอนอ่านเจอนี่แบบ ห้ะ?!!!! เฮ้ยย!!!? พี่กงมยองงงงงงงงงงงงงง~~ พี่ค้าาาาาาาา~~~ มาเพื่อแอ๊ววโดยองครับ ทุกคนครับ ทุกโค้นนนนน โงยยยยยยยย แล้วมาตอนจบไง กางใบเรือไม่ทัน พี่เค้าก้ะโดนเพื่อนตบหัวเเละบอกว่าทะเลาะกับเเฟน ใจสลายดอกฝ้ายบาน พี่เค้ามีแฟน ,_, โอ้มายย คือมาวอแวๆ มามองหน้านะ! กี้ดดด มีพี่เค้ามาเท่านี้ในเล่มก้ะดีต่อใจเเล้วค่ะ 55555555 จะได้ไม่ลืมว่าเราก้ะมีทีมเรือใบอยู่ตรงนี้ ลมมาปุ๊บขึ้นใบทันทีแน่นอน!! /// ถ้ามากลางเรื่องนี่มีเปลี่ยนทีมพระเอกแน่นอน จากเชียร์พี่แทยงก้ะจะเชียร์พี่กงมยองเเทน #หืมมเรื่องนี้แจโดเนอะ อุอิ

    3.กี้ดดด พี่ยองโฮคนบว้าส์ มีฟามคืบหน้านะคะ ฮ้อลลล ลล. พี่แทอิลก้ะเปนคนมานั่งดูด้วย แหมๆ แหมๆ


    4.คิดถึงพี่แทยงค่ะ ,_,


    เอนี่เวย์ ฮ้อลลลล ไฟนอลลี่จบแล้วววววว เป็นเรื่องราวดีๆชริมๆอีกหนึ่งฟีลกู้ดดดของน้องลูกหมูและพี่ชายเกรี้ยวกราดโดยองงี่ค่ะ เก่งมากค่ะไรเตอร์~^^b *ยกนิ้ว*


    รอเเจกันเรื่องหน้าค่าาา
    ฮืออออ ขอบคุณน้าค้าาาสำหรับเรื่องราวดีๆ ชอบจริงๆนะ กลัวไม่รู้ ฮือออออ
    #475
    0
  23. #474 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 10:35
    ก่อนอื่นเลยคือขอสกรีมฟิคก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องอื่นๆนะ555555555555555
    คืออัลไลลลลล เจอมาร์คมินในฟิคเรื่องนี้แบบขุ่นพระะ555555555555 อ่านแล้วแบบ เห๋......555555555555 แต่ก็เขินอยู่น้าาาา พี่มาร์คมีความซึนนะคับ ไม่ชอบง้องแง้งๆ แต่ก็ไปส่งเขาถึงบ้านทุกที คืออัลไลน้าาา
    ไม่เห็นจะเป็นผู้ชายแมนๆ พูดอะไรตรงๆเหมือนตอนจะจีบพี่โดยองเลยนี่นา..
    หรือตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกใจเต้นแรงเท่ากับคนนี้กันนะ ถึงพูดอะไรออกไปตามใจคิดก็ได้อ่ะ5555555555 (มโนแรง)
    มาถึงจอห์นอิล อยากบอกว่ายังคงชอบอาการเคอะๆเขินๆของคู่นี้อยู่ไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้ง ก็ยิ้มได้ตลอดเลย แบบฮืออมันยังไงอ่ะ มันมีทั้งความน่ารัก แล้วก็เงอะงะ ทำให้รู้สึกเกร็งลุ้นตามได้ตลอด จนกระทั่งมาถึงตอนจบแล้วก็ยังเป็นแบบนั้น คงต้องขอชื่นชมไรท์เตอร์ว่าคีพคาแรกเตอร์ได้ดี ฮิ~
    เราว่าพี่ยองโฮกับมุนแทลนี่คงคุยอะไรๆกันไปเยอะแล้วเหมือนกัน ดูจากที่พี่แทลพูดออกมาว่าเห็นยองโฮบอกอย่างนั้นอย่างนี้ อืมๆ.. ไม่บอกกันตอนไหนล่ะ หลังไมค์ไง555555555555 นี่คิดไปแล้วนะรู้ป่ะว่ายองโฮต้องขอพี่แทลคบแล้วแน่ๆ แต่เจ้าตัวอาจจะยังขอเวลาคิดอยู่555555555555 ไม่มีใครมโนเก่งเท่าน้องแล้วอ่ะบอกเลย
    มาๆๆ ต่อกันที่คู่พระนางของเรา แจฮยอนขี้หึงนาจาาาา แต่เด่ว.... พี่กงมยองของน้องนะคะ นั่นพี่กงทะเลาะกับเราเอง เลยไปทำตัวแบบนั้น ต้องขอโทษทุกคนจรืงๆ5555555555 แจฮยอนนาไม่ต้องหึงนะ จะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นอีกแล้วล่ะ ^^
    แต่แบบแจฮยอนนี่จะยิ่งพูดตรงขึ้นทุกวันเลยรึป่าวนะ หึงก็บอกว่าหึง แล้วที่ถามว่ารักไหมนั่นอีก แงงงง้ เด็กหมู!
    แต่ก็รักไง โดยองก็บอกตรงๆไปแบบนั้นเหมือนกัน ;/////;
    สุดท้าย ฟิคนี่จบแล้วอ่ะ จบแล้วจริงๆ ;--; นี่ตามมาตั้งนาน สกรีมมาตั้งนาน วอแวไรท์อะไรๆมาก็ตั้งนาน แต่ตอนนี้คือจบแล้วนะ จบแล้ว แงงงงง้
    พอมามองย้อนดูคือก็รวดเร็วมากๆ แป้บเดียวเองก็มาถึงตอนนี้แล้วอ่ะ
    แบบฟิคนี่ทำให้เราอารมณ์ดีได้จริงๆนะ แถมยังเฝ้ารออีกว่าเมื่อไหร่จะมาต่อ พอเห็นขึ้นว่าอัพเดท ก็ดีใจมากๆ แบบเป็นฟิคไม่กี่เรื่องที่ถ้าอ่านเรื่องไหนค้างอยู่ก็จะปิดมาอ่านแซงคิว555555555
    นอกเหนือกว่านั้นคือทำให้ได้รู้จักพี่สาวอีกคนนึงในชีวิตด้วย ;--; นางใจดี แล้วก็คอยร่วมสกรีมคู่ที่น้องชิปทั้งที่ตัวเองไม่ชิป คอยอวยลูกสาวไปด้วยกัน แล้วก็ร่วมหมั่นไส้เจ้าลูกเขยไปด้วยกัน แงงง้ ;---; ยังไงก็อย่านอยนะ มีอะไรก็บอกกัน5555555555 จะไม่เร่งเร้าใดๆ ขอให้มีพลังในการแต่งฟิคให้น้องได้ตามแบบนี้ไปได้นานๆ เราจะเป็นกำลังใจให้เอง <3
    ตอนนี้ต้องลากับเม้นนี่ไปแล้ว เด่วโบนัสจะไปตามอ่านนาจาาา4555555555 มันต้องมีอัลไลลลลล ไปแล้วบรัย #แจโด #กงแอม 5555555555555
    #474
    0
  24. #473 kanise (@kpunyanuch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 08:57
    จบแล้วจริงๆ จบได้น่ารักมากๆเลยค่ะ เป็นฟิคอบอุ่น ละมุนละไม ภาษาที่เขียนไหลลื่นมาก อ่านแล้วรู้สึกตามได้ไม่ยาก โดยองงี่เขินลูกหมูยังไง เราก็เขินตัวบิดไปแบบนั้นเลย บางที่อาจจะมากกว่าด้วย 55555 ฟิคเรื่องนี้ครบรสมากเลยค่ะ ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งหัวเราะ และร้องไห้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคู่ดูเรียบง่าย ไม่หวือหวา แต่ค่อยๆเป็นค่อยๆไปให้เรารับรู้ความคิดของแต่ละคนจริงๆ จบแล้วววว ฮือออ จบจริงๆสินะคะ วันนี้ลูกหมูไม่เมานะ ลูกหมูของรางวัลจากโดยองงี่ได้ใช่มั้ย 5555 แอบฟินพี่กงมยองด้วยเล็กๆ โชคดีที่ลูกหมูไม่หึงแรงจนเอาลูกบาสปาใส่ ลุ้นกับคู่มาร์คมินที่อยู่ๆก็โผล่มาให้ตื่นเต้น เชียร์ให้พี่แทอิลรับรักพี่จอห์นนี่ไวไว ขอให้พี่แทยงรักเตนล์ให้มากๆ พี่ฮันซลตามใจยูตะบ่อยๆ ฮื่ออออออ ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆเรื่องนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ต่อไปค่าาา
    #473
    0
  25. #472 KSiry (@unnsiri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 08:49
    งื้ออ จบแล้วว น่ารักกมากจิงๆ จะคิดถึงความหึงโหดของลูกหมู ความน่ารักกกของโดยองงี่นร้าาา
    #472
    0