[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 18 : CHAPTER 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    12 ก.ย. 59

CHAPTER 17


.

.



“ไหงมึงมาคนเดียวได้วะ?”

หลังจากเห็นเด็กปีหนึ่งคนเดียวในกลุ่มเปิดประตูเข้ามา คนตัวโตก็ชะเง้อชะแง้หาบุคคลที่เรียกได้ว่าเป็นเงาตามตัวของอีกฝ่ายเต็มที่ และแม้คนมาใหม่จะปิดประตูลงสักพักแล้ว ทว่ายองโฮก็ยังไม่พบแม้กระทั่งร่องรอยของคนที่จะตามมาเลยสักคน ถึงตรงนี้ก็เลยอดที่จะแปลกใจไม่ได้ มันจะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ... ที่เมื่อเห็นแจฮยอนแล้วจะไม่เห็นโดยอง ขนาดตอนยังไม่ได้เป็นแฟนกันยังตัวติดหนึบราวกับคล้องกุญแจมือไว้ด้วยกันขนาดนั้น แล้วตอนนี้ที่สองคนนั้นเลื่อนสถานะขึ้นมาอีกขั้น จองแจฮยอนจะยอมห่าง ยอมให้คนพี่หน้ากระต่ายนั่นไกลห่างจากสายตาเหรอ...

บ้าน่า...ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

ในที่สุดคำตอบจากปากอีกฝ่ายก็ดังตามมาให้ได้ยินหลังจากที่เขาถามออกไปอย่างแปลกใจก่อนหน้าไม่นาน “เดี๋ยวโดยองงี่ตามมาครับ คงอีกพัก แต่ไม่น่าจะนานหรอก” จองแจฮยอนก็ยิ้มตอบคำถามให้ตามปกตินั่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อมองหน้าอีกฝ่ายคราวนี้ ซอยองโฮกลับรู้สึกคิ้วกระตุกแปลกๆ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่ารอยยิ้มที่เห็นอยู่ตรงหน้าเหมือนราวกับว่ามีอะไรเคลือบแฝงอยู่... มองยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ

“มันไปไหน?”

“ก็มีเรื่องให้จัดการนิดหน่อย แต่พี่ยองโฮไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวพี่โดยองก็มา ไม่หายไปไหนนานหรอก”เดี๋ยวนะ... ประโยคพูดฟังดูแล้วชอบกลยังไงก็ไม่รู้ นี่แจฮยอนมันคงไม่ได้มีความประชดประชันอะไรแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั่นใช่ไหม? ก็จะไม่ให้คิดได้ยังไงล่ะ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา... เมื่อไรก็ตามที่เขาคุยกับแจฮยอนก็มักเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นแบบนี้ตลอด ก็เพราะว่ามันนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องกลายมาเป็นคนหวาดระแวงกลัวว่าจะโดนกับอะไรเข้าสักอย่างเวลาที่เขาเข้าใกล้หรือพูดอะไรที่ถ่ายทอดถึงความรู้สึกดีๆที่มีต่อคิมโดยอง

“ที่กูถามเนี่ย แค่เพราะกูไม่เห็นว่ามันมากับมึงทั้งที่ปกติตัวมักจะติดกันเฉยๆหรอกนะ ไม่เอานะแจฮยอน ไม่หึงนะ”



แจฮยอนหัวเราะพรวดก่อนปฏิเสธ “ไม่หึงครับ” เด็กหนุ่มส่ายหัว “อีกอย่างพี่ยองโฮก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ที่สำคัญคือไม่ใช่พี่โดยองด้วย ผมจะหึงทำไมล่ะครับ” เห็นหน้าแจฮยอนยิ้มแซวคราวนี้ ซอยองโฮถึงได้รู้ทันทีเลยว่าไอ้รอยยิ้มที่เห็นในครั้งแรก... ที่เขารู้สึกไม่ไว้ใจนั้นเป็นรอยยิ้มเดียวกันกับที่แจฮยอนมันกำลังยิ้มอยู่ตอนนี้...


“เดี๋ยวมึงจะโดน!” ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าคาดโทษเอาไว้ก่อนเลย ซึ่งแจฮยอนในเวลานี้ก็เอาแต่หัวเราะ ไม่รู้ว่าไปมีความสุขมาจากไหน เห็นแล้วน่าหมั่นไส้นักเชียว


“แล้วคนอื่นๆล่ะครับ” เด็กหนุ่มถามขึ้นบ้างเมื่อพบว่าภายในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีจะเรียกแบบนั้นก็ได้ เพราะนอกจากจะเป็นส่วนตัวแยกออกจากลูกค้าของคลับด้านนอก ยังมีคาราโอเกะให้ร้องอีก หรือความจริงอาจจะเรียกว่าห้องคาราโอเกะก็ยังได้เลย

ในความตั้งใจแรกเลยนั้นก็จะสังสรรค์ปะปนกับลูกค้าคนอื่นๆที่ด้านนอกนั่นแหละ ได้ข่าวมาเหมือนกันว่ามีสาวๆเด็ดๆมาเที่ยวกันเพียบ ถ้าได้นั่งมองเป็นอาหารตา พอได้ทักทายพูดคุยบ้างก็คงจะดีไม่น้อย แต่ก็คงเพราะเหตุผลข้อเดียวกันอีกนั่นแหละ ที่ทำให้พวกเขาพร้อมใจกันลงมติกันว่าขอเป็นห้องส่วนตัวแบบนี้แทนน่าจะดีกว่า เพราะเพื่อนเขาแต่ละคนมาเป็นคู่กับแฟนกันทั้งนั้น เพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมที่อาจจะเกิดขึ้นได้จึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยงดีกว่า ขืนปล่อยให้ออกไปทำสายตาวับวามสอดส่ายหาที่พักสายตาดีๆงานนี้คงได้ตายศพไม่สวยแน่ อีกอย่างพอมานึกดูแล้วก็คงรู้สึกสงสารเพื่อนอยู่ไม่น้อยหากต้องนั่งดื่มและในขณะที่ออกไปเต้นที่ฟลอร์ซึ่งรายล้อมไปด้วยสาวๆสวยๆแต่ดันมีคนรักของตัวเองมาคอยส่งสายตาอำมหิตให้เป็นระยะๆก็คงจะให้ความรู้สึกน่ากระอักกระอ่วนน่าดูเหมือนกัน

ซอยองโฮเพิ่งจะมารู้ซึ้งถึงข้อดีของการไม่มีแฟนก็เวลาอย่างนี้นี่แหละ... ทว่าข้อเสียก็ดูเหมือนจะทำให้รู้สึกได้มากมายกว่าเวลาที่พวกมันอยู่ด้วยกันครบคู่... เพราะเวลานั้นเขามันก็กลายเป็นหมาดีๆนี่เอง...

“ก็มากับไอ้แทยงกันหมด กูเพิ่งวางสายจากมันก่อนที่มึงจะเข้ามาเอง มันก็บอกว่ากำลังจะถึงแล้ว” ยินเสียงของประตูที่เปิดเข้ามาทั้งยองโฮและแจฮยอนก็หันไปมองพร้อมกันทันที “อ้าว นั่นไงมาพอดี”

จีฮันซลเดินเข้ามาเป็นคนแรกก่อนจะตามด้วยนากาโมโตะ ยูตะ เตนล์เป็นคนที่สาม และปิดท้ายด้วยอีแทยงที่

ก้าวเข้ามาและแน่นอนว่าคนสุดท้ายต้องเป็นคนปิดประตูลงเหมือนเดิม

“อ้าว แล้วโดยองไปไหนล่ะแจฮยอน?” เตนล์เลือกที่นั่งข้างๆแจฮยอนโดยมีแทยงนั่งลงตามข้างๆ คำทักทายแรกของคนที่เพิ่งเข้ามาก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับที่ยองโฮสงสัยในคราวแรกนั่นเลย

แน่นอนว่าเด็กหนุ่มยิ้มรับจนตาปิดอย่างเคย “เดี๋ยวตามมาครับ”

“ไปไหนซะล่ะ?”

“เดี๋ยวพี่โดยองมาทุกคนก็รู้เองครับ”

“เนี่ย ทำไมมึงต้องพูดอะไรที่มันกระตุ้นความอยากรู้กูด้วยวะ วันนี้ไม่มีวันเกิดใครใช่ปะ คงไม่ได้ไปซื้อเค้กมาเซอร์ไพร์สใครเขาหรอกนะใช่ไหม?”

“ก็ไม่แน่นะครับ พี่โดยองอาจจะมาพร้อมของขวัญให้พี่ยองโฮก็ได้” แจฮยอนพูดไปยิ้มไปอย่างคนมีความสุข แค่รู้ใจตัวเอง แค่มีความรัก จองแจฮยอนก็เลยดูเหมือนจะมีอารมณ์สีชมพูขนาดนี้ตลอดเวลาเลยหรือ... ยองโฮล่ะสงสัยจริงๆ


“พูดจาเพ้อเจ้อสัส” ยองโฮยิ่งขมวดคิ้วเพราะรู้สึกได้ถึงความน่ารำคาญ ไม่เข้าใจว่าจะพูดจากำกวมให้ต้องคิดต่ออีกชั้นทำไม

“มึงก็ไปว่ามันเพ้อเจ้อแต่มึงก็ดันเสือกจะไปอยากรู้เรื่องกับมัน มึงแหละเพ้อเจ้อละไอ้ยองโฮ แล้วนี่มึงสั่งอะไรไปหรือยังวะ” ฮันซลเป็นคนพากลับเข้ามายังจุดประสงค์ของการมาที่นี่วันนี้

“ยังๆ กูก็รอพวกมึงนั่นแหละ”

“งั้นสั่งๆ” หลังจากนั้นทุกคนก็ช่วยกันรุมดูเมนูอาหาร สั่งอาหารที่เป็นจานหลักมาสามเมนู กับแกล้มอีกสามเมนู และแน่นอนที่ขาดไม่ได้เลยคือเหล้า

พอปิดท้ายด้วยการสั่งแอลกอฮอล์ เพื่อนสนิทของโดยองอย่างเตนล์ที่นั่งอยู่ข้างๆแจฮยอนก็พูดบางอย่างขึ้นมากึ่งแซวยิ้มๆ “ได้ข่าวว่าคราวที่แล้วที่ไปดื่ม สร้างวีรกรรมไว้เหรอแจฮยอน”

แจฮยอนที่นึกออกได้ทันทีหลังจากถูกถามแบบนั้นคงไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ไหนถึงได้มุดหน้าลงกับโต๊ะกระจกตัวยาวที่อยู่ตรงหน้า “อย่าไปพูดถึงมันอีกได้ไหมครับ”

“โคตรรั่วเลยอะมึง” ทุกคนที่จำเหตุการณ์นั้นได้อย่างขึ้นใจพากันหัวเราะกันจนตัวสั่น

“กากสัส แล้ววันนี้จะเอาอีกมะ?”

“ไม่เอาแล้วครับ ถ้าดื่มนะโดยองงี่จะต้องดุเอาแน่เลย”

“โอ้โห... นี่เห็นแววกลัวเมียมาแต่ไกล” ตอนแรกก็ทำหน้าเศร้าสลดอยู่ดีๆ แต่พอได้ยินยองโฮพูดแบบนี้ แจฮยอนก็ดีดตัวขึ้นมายิ้มหน้าบาน

“ยิ้มนี้คืออะไร? คือ...เรียบร้อยแล้ว...?”



“ไอ้พี่ยองโฮ!” เพราะรู้ความหมายที่ฝ่ายยองโฮต้องการจะสื่อดี เตนล์จึงพยายามยุติด้วยการปาหมอนอิงบนโซฟาตัวยาวใส่รุ่นพี่ตัวสูงที่ยิ่งพล่ามก็ดูเหมือนจะยิ่งลามไปเรื่อยราวกับไฟลามทุ่ง “พอเลยๆ”

“ทำไมๆ กลัวจะเข้าตัวหรือไงครับคุณชิตพล” พอร่างเล็กโดนแซวเข้าบ้าง ก็มีหันไปมองสบตากับแทยงที่เพิ่งจะตกลงคบเป็นแฟนกันได้ไม่กี่วัน มองได้ไม่เท่าไรก็รีบหลบฉับคงเพราะเขินเฉียบหลัน จากที่ปกติเคยเป็นคนมั่นใจก็มีท่าทางเปลี่ยนไปกลายเป็นคนหลุกหลิกลนลานเอาเสียดื้อๆ มือไม้ที่ไม่รู้จะเอาไว้ไหนหยิบคว้าอะไรที่พอจะหาได้แถวนั้นปาใส่รุ่นพี่ขี้แซวไปอีกนับไม่ถ้วน


ความรักนี่ก็ประหลาดดี… มันมักจะทำให้คนเราเป็นที่สิ่งที่ในบางทีตัวของเราเองก็ยังคาดไม่ถึงเลย...


พอสถานการณ์ดำเนินต่อไปแบบนั้น ที่นอกจากจะมีเสียงดังโวยวายจากทั้งยองโฮรวมทั้งเตนล์ ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะของคนอื่นๆผสานไปด้วย ความวุ่นวายยังคงดำเนินไป จนกระทั่งเกิดความเคลื่อนไหวที่บานประตูขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

“มาแล้ว!” คนตัวผอมบางที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาร้องบอก ผายมือออกทั้งสองข้างทำราวกับการที่ตัวเองปรากฏขึ้นในคราวนี้กลายเป็นเรื่องน่าประหลาดใจเสียขนาดนั้น

ในวินาทีแรกจองแจฮยอนดูจะเป็นคนที่ตื่นเต้นมากที่สุด ตอนแรกทุกคนก็ยังไม่ได้สนใจเพราะที่เห็นว่าดวงตาของแจฮยอนเป็นประกายสดใสขึ้นมาคงเป็นเพราะโดยองงี่ของฝ่ายนั้นที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามา แต่หลังจากที่ประตูไม่ได้ปิดลงถัดจากที่โดยองพาทั้งตัวเข้ามาในห้องแล้ว ความประหลาดใจก็ส่งตรงมายังทุกคนแบบไม่ทันให้ตั้งรับได้ทัน ในตอนนั้นถึงได้รู้และเข้าใจอย่างพร้อมเพรียงว่าที่แจฮยอนดูมีท่าทีตื่นเต้นมากมายนั้นไม่ใช่แค่เพราะโดยอง แต่น่าจะเป็นเพราะอีกคนที่ก้าวตามโดยองเข้ามาติดๆนั่นต่างหากล่ะ...

“พี่แทอิลมาได้ไงครับนั่น” เตนล์หยุดมือที่กำลังปองร้ายรุ่นพี่ตัวสูงปากเสียนั่นทันที แล้วหันมาตื่นเต้นกับคนมาใหม่ที่ไม่คิดว่าจะได้เจอเลยในสถานที่อย่างนี้

แต่ก็มาแล้ว... เป็นมุนแทอิลตัวเป็นๆจริงๆ...

“มิน่าน่ะ... ของขวัญที่แจฮยอนว่าคืออย่างนี้เองสินะ...” แทยงพูดขึ้นมาบ้าง เหมือนจะสรุปอยู่กับตัวเองเสียมากกว่า แต่พอลองหันกลับไปสำรวจไอ้เพื่อนคนเก่งกับทุกคนบนโลกนี้ที่เงียบกริบตาแข็งไปแบบนั้นก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ไหว และคงไม่ใช่แค่แทยงที่กำลังทรมานกับการกลั้นหัวเราะ เพราะดูเหมือนว่าทุกคนในที่นั้นก็มีอาการแทบไม่แตกต่างกันเท่าไรเมื่อเห็นอาการตาค้างของยองโฮ

“ผมเป็นคนชวนพี่แทอิลมาเองแหละ” คนที่เข้ามาพร้อมกับแทอิลตอบคำถามให้ทุกคน แม้จะไม่กระจ่างมากนัก แต่ก็ไม่มีใครซักไซ้หรืออยากรู้อะไรเพิ่มเติม ความจริงอาจต้องบอกว่าพอเห็นสถานการณ์ดำเนินมาแบบนี้ คนอื่นๆก็น่าจะเข้าใจจุดประสงค์ทั้งหมดของคิมโดยองเป็นอย่างดีว่าชวนมุนแทอิลมาทำไม…

งานนี้ก็เพื่อซอยองโฮเพื่อนรุ่นพี่สุดที่รักล้วนๆนั่นแหละ

คิมโดยองขยับตัวเดินเข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างเตนล์และแจฮยอนราวกับว่าที่ตรงนั้นมันเป็นที่ของตัวเองอยู่แล้ว ถัดจากโดยองไปเป็นเตนล์ปิดท้ายด้วยแทยงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวเดี่ยวข้างโซฟาตัวยาว ส่วนอีกฝั่งที่ติดกับแจฮยอนเป็นฮันซล ต่อมาเป็นยูตะ แล้วก็ซอยองโฮซึ่งนั่งอยู่ริมสุด

ราวกับที่นั่งถูกจัดสรรได้อย่างลงตัวแล้ว มุนแทอิลก็เลยมีอาการไม่รู้จะขยับตัวไปทางไหนดี ยืนเก้ๆกังๆอยู่พักหนึ่ง ก็ได้เห็นรอยยิ้มที่คนญี่ปุ่นส่งมาให้ ก่อนที่ร่างเล็กที่นั่งบนเบาะอยู่ก่อนแล้วจะขยับตัวเบียดเข้าหาแฟนตัวเองมากขึ้นอีกราวกับแบ่งพื้นที่ว่างไว้ให้ และคงเห็นว่ารุ่นพี่พูดน้อยที่โดยองพามาด้วยยังไม่ยอมขยับตัวเสียที แจฮยอนจึงเป็นคนเปิดปากเร่งซ้ำ

“พี่แทอิลมานั่งสิครับ... ข้างพี่ยองโฮน่ะว่าง”

“ดูเหมือนหัวใจก็ยังว่างเหมือนกันนะครับ” คิมโดยองเสริม ชงเข้มชนิดที่ว่าหากรุ่นพี่ทั้งสองคนไม่ตกล่องปล่องชิ้นกันพวกเขาคงเสียใจน่าดู

เสียงโห่ฮิ้วดังขึ้นทั่วทั้งห้อง คนตัวสูงที่ถูกแซวคว้าหมอนที่เตนล์เป็นปาใส่มาก่อนหน้านั้นปาคืนใส่โดยองแก้อาการเขินที่กำลังทำให้ตัวเองไปไม่เป็นอยู่ตอนนี้

ไอ้พวกที่พูดก็นะ....ไม่ได้ถามความคิดเห็นกันก่อนเลย... ซอยองโฮยิ่งนั่งเกร็งเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเป็นลำดับต่อไปหลังจากแจฮยอนแนะนำฝ่ายมุนแทอิลมานั่งลงข้างกันแบบนั้น คนตัวสูงชักเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองยังหายใจอยู่ไหม ไม่รู้จนถึงขั้นนึกอยากจะเอามือมาอังจมูกตัวเองดูในตอนนั้น

ตอนแรกที่เห็นว่ามุนแทอิลมาปรากฏขึ้นตรงหน้าใจมันเต้นแรงมากจริงๆ ถึงจะเป็นแบบนี้มาตลอดทุกครั้งที่เจอแต่กลับไม่เคยชิน อย่างแรกที่เกิดขึ้นในหัวคืออยากจะวิ่งหนีออกไปให้พ้นๆ มันไม่กล้า อย่าให้ถึงขั้นทักทายหรือพูดอะไรออกไปเลย แค่สบตากันง่ายๆแค่นั้นก็แทบอยากจะกลั้นใจตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดอยู่แล้ว ยองโฮอยากพ้นออกจากสถานการณ์ที่ทำให้ใจสั่นเป็นบ้าแบบนี้เร็วๆ

หากให้คนนอกมามอง ใครก็คงต่างคิดว่าซอยองโฮน่ะดีพร้อม เรียนดี เล่นกีฬาเก่ง ฐานะก็ไม่ได้ด้อยกว่าใคร แถมหน้าตาก็อยู่ในเกณฑ์ดีมากคนหนึ่ง แต่ตัวเขาเองกลับไม่มีความมั่นใจในเรื่องอะไรอย่างนี้เลย กลัวว่าอาจจะไม่ดีพอ จนไม่ถูกเลือก กลัวไปหมด กลัวทั้งบาดเจ็บและเสียใจ แต่ทั้งหมดอาจเป็นเพราะไม่เคยมีประสบการณ์ด้วยส่วนหนึ่ง ถึงได้ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นยังไง ไม่รู้ว่าทำอะไรออกไปแล้วถึงจะไม่ถูกหัวเราะเยาะเอาได้

ทุกครั้งที่เกิดความรู้สึกดีๆขึ้นมากับใครสักคนจึงทำได้ดีที่สุดแค่คอยมอง ท้ายที่สุดแล้วหลังจากที่ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ทุกอย่างก็จบลงที่เขาคนเดียวเหมือนเดิม อีกฝ่ายไม่เคยได้รับรู้อะไรด้วยเลย

“พี่ยองโฮเขยิบให้พี่แทอิลนั่งหน่อยสิครับ” จนถึงวินาทีที่ได้ยินเสียงใครคนใดคนหนึ่งเร่งซ้ำ ก็เหมือนได้รับการเตือนสติ ยองโฮกะพริบตาถี่ก่อนจะเขยิบไปนั่งเก้าอี้นวมอีกตัวที่อยู่ข้างๆโซฟาตัวยาว และแม้จะเป็นที่นั่งคนละตัวแต่พวกเขาก็ยังนั่งใกล้กันอยู่ดีนั่นแหละ

หลังจากนั่งลงแล้ว มุนแทอิลจึงหันมามองเขาก้มศีรษะให้เล็กน้อยพลางเอ่ยทักทาย “ย...ยองโฮ ห..หวัดดีนะ” พอได้รับการทักทายมาแบบนี้เขาจึงต้องตอบกลับออกไปอย่างเสียไม่ได้

“อ... อื้อ ...หวัดดี...”

แล้วก็ยกมือขึ้นมาลูบหัว ลูบผมยาวที่ปรกหน้ามาทัดหูไว้ซ้ำๆ ทำอะไรของเขาก็ไม่รู้ โชคดีเท่าไรแล้วที่คนอื่นในที่นั้นไม่ได้เอ่ยปากแซวอะไรเป็นการซ้ำเติมกันไปมากกว่าเดิม

                                                             

“วันนี้ซอยองโฮทำไมพูดน้อยผิดปกติเลยวะ คุณมึงไม่ได้เอาปากมาเหรอวะครับ” พูดไม่ทันขาดคำ จีฮันซลก็เป็นคนเปิดฉาก เขาเองที่ไม่รู้ว่าจะโต้เถียงยังไงจึงได้ชะโงกหน้ามองผ่านคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆไปยังเพื่อนสนิทก่อนจะขยับปากบอก ‘เสือก’ และในตอนที่ลากสายตากลับมาแล้วพบว่าคนที่นั่งข้างๆก็กำลังมองอยู่เหมือนกันก็ดันเกิดอาการเหมือนไฟช็อตขึ้นมาอีก คนตัวโตรีบดีดตัวกลับมานั่งหลังตรงเหมือนเดิม

หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้สนใจว่าใครจะพูดอะไร เพราะทุกคนมัวแต่หันไปสนใจอาหารตรงหน้า บรรยากาศในตอนนี้สำหรับยองโฮที่รู้สึกได้ก็เหมือนจะมีเพียงแค่เขากับมุนแทอิลแค่เพียงสองคนที่แข่งกันเงียบ และทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรต่อกันแม้แต่คำเดียวแต่จะบอกว่าระหว่างกันมันก็ไม่ได้เป็นความรู้สึกอึดอัดเสียทีเดียวนักหรอก

หากจะให้อธิบาย เขาคิดว่ามันคงเป็นความรู้สึกตื่นเต้น ตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นมากๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะทำอะไร มันมีอะไรที่อยากจะพูด อยากจะถาม อยากจะคุยกับอีกฝ่ายมากมายแต่คงเพราะตื่นเต้นมากไปตอนนี้ถึงได้สั่นไปหมด ซอยองโฮรู้สึกขัดใจตัวเองมากมาย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกนด่าตัวเองอยู่ในใจ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองเป็นบ้าเป็นบออะไร กับอีแค่เอ่ยปากชวนคนที่รู้สึกชอบมากๆจนสูญเสียความเป็นตัวเองไปแทบจะทั้งหมดคุยมันยากขนาดนั้นเลยหรือ...

ดังนั้นระหว่างพวกเขาท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อกัน ได้แต่ปล่อยให้บรรยากาศที่มีแต่ทำให้ต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกประหม่าทำตัวไม่ถูกลอยคละคลุ้งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฮันซลโวยวายบางอย่างขึ้นมา คงเพราะเห็นว่าคนอื่นๆเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตากินแต่จานหลัก แถมยังสั่งอาหารเพิ่มเอาๆราวกับมากินบุฟเฟ่ต์แทนที่จะเป็นร้านเหล้าอย่างตอนนี้

“ไม่เอาแล้วแบบนี้ เล่นเกมกันดีกว่า มาๆๆๆ”

“แล้วทำไมต้องเล่นด้วยวะ”

“ก็ไม่มีใครกินเหล้าเลยนี่หว่า เล่นเกมนี่แหละจะได้ไม่กร่อยด้วย ถ้าพวกมึงแค่จะมากินข้าวกันอะนะ ข้างทางก็ได้ไม่ต้องถ่อมาถึงนี่หรอก ไหนๆก็ไหนๆแล้ว สอบเสร็จแล้วก็เต็มที่กันหน่อยดิวะ”

“ขี้เมาตลอดๆ” คนข้างๆที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนส่งมือขึ้นมาตบหัวจีฮันซลเบาๆ

“ก็อยากให้สนุกกันนี่ครับที่รัก” เห็นท่าทางมุ่ยหน้าใส่แฟนของฮันซลแล้ว หลายคนก็นึกอยากจะสาปส่งให้เสียจริง

“เกมอะไรมึงวะ?” ยองโฮที่เหมือนจะห่างหายจากวงสนทนาไปนานถามขึ้น

“โอ้โห นี่กูนึกว่ามึงกลับไปแล้วซะอีก ยังพูดได้อยู่เหรอวะเพื่อน” และไม่ว่ายองโฮจะพูดขึ้นมาตอนไหนก็โดนแซวเอาได้แบบนี้ทุกที

“แล้วตกลงว่าพี่จะเล่นเกมอะไรล่ะ” รอบนี้โดยองถามซ้ำขึ้นมาเหมือนต้องการจะตัดรำคาญเสียมากกว่า

“Never Have I Ever”

“แปลที”

“ให้ไอ้ยองโฮอธิบายเลยแล้วกัน” อยู่ๆก็โบ้ย ซอยองโฮที่ไม่ไว้ใจไอ้เกมบ้านี่อยู่แล้ว รีบสั่นหัวปฏิเสธ

“กูไม่เล่น”

“มึงต้องเล่นแล้วทุกคนก็ต้องเล่นด้วย ถ้ามึงไม่บอกงั้นเดี๋ยวกูบอกเองว่ามันเล่นยังไง ฟังดีๆนะ ...คือมันก็ผลัดกันเล่นทีละคน ถึงตาใครก็ให้พูดว่าไม่เคยทำอะไร แล้วถ้าคนไหนที่อยู่ในวงดันเคยทำสิ่งนั้นก็ต้องยกดื่ม”

“โห....” โดยองโอดครวญขึ้นมาคนแรก “แล้วแจฮยอนที่ดื่มไม่ได้ล่ะพี่”

“รำคาญได้มะ มึงเลิกคิดว่ามันกินเหล้าไม่ได้สักทีตราบใดที่มันไม่ได้แพ้แอลกอฮอล์น่ะ อย่ามาดัดจริต ต้องเล่นทุกคนโว้ยห้ามอิดออด”

“แม่ง โคตรบังคับเลยอะ” ไปๆมาๆเหมือนจะมีแค่โดยองคนเดียวที่คอยบ่นกระปอดกระแปด “ไม่เอาอะไรสัปดนๆนะเว้ยพี่ สงสารพี่แทอิลเขา”

“แหม อย่ายกคนอื่นมาอ้างเลย กลัวเองอะดิมึงอะ”

“ไร?” พอโดนจี้จุดโดยองก็เชิดหน้าถามอย่างหาเรื่อง

“ก็ไม่ไรไง... แทยงมึงชงเหล้าให้ทุกคนเร็ว รีบๆเลย อยากเล่นแล้ว” ดูเหมือนว่าในตอนนี้ฮันซลจะสนใจกับเกมมากกว่าการหาเรื่องกับโดยอง

“มาๆ เริ่มเลย เริ่มที่มึงคนแรกเลยยองโฮ” พอฮันซลมีคำสั่งแบบนั้นทุกคนก็หันไปมองที่ยองโฮเป็นตาเดียว ร่างสูงหันมองคนข้างๆแล้วก็ถึงกับอึกอัก ถ้าเป็นปกติก็คงจะได้พูดเรื่องสัปดนๆที่โดยองกลัวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เป็นคนเริ่มเล่นเกมแล้ว แต่คงเพราะว่าตอนนี้มุนแทอิลกำลังนั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆ เขาก็เลย...

“กู... กู.... ไม่เคยเลี้ยงแมว”

“ปัญญาอ่อนสัส” ข้อนี้คิดว่าจะไม่มีคนโดนซะแล้ว แต่ก็มีคนกระดกแก้วเหล้าให้เห็นจนได้ และเหมือนจะเป็นเพียงคนเดียวในวงจนคนข้างๆต้องหันไปถาม

“พี่เคยเลี้ยงแมวด้วยเหรอ?”

“ก็ที่บ้านน่ะมี ตอนนี้ก็ยังเลี้ยงอยู่”

“หน้าตาเหมือนแมวแล้วยังชอบเลี้ยงแมวอีก น่ารักกกกก” เตนล์ส่งมือขึ้นหยิกแก้มคนที่นั่งอยู่ถัดไปที่เพิ่งกระดกเหล้าไปหนึ่งแก้วเต็มๆ

พอเห็นคู่รักเล่นกันแบบนั้นทั้งวงก็นึกอยากจะอาเจียนขึ้นมา เห็นเตนล์กับแทยงเป็นแบบนี้ก็รู้สึกแปลกตาอยู่เหมือนกัน ที่ผ่านมาดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรหวือหวากันเสียเท่าไร อึมครึมกันมาเป็นระยะเวลายาวนาน แต่หลังจากตกลงคบกันนี่ก็หมือนท้องฟ้าจะพลันสว่างสดใสขึ้นมาเชียว

“ต่อๆ คราวนี้ตาแทอิลแล้วนะ”

คนตัวบางที่ถูกกล่าวถึงกลอกตาไปมา ทั้งยังคิดไม่ออกด้วยซ้ำ ยังลังเลอยู่มากไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี แถมในตอนนี้ยังตกเป็นเป้าสายตาก็เลยเกิดอาการเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

“ฉัน… ฉันไม่เคยโดดเรียน”

“เอ้า รอบวงสิครับรออะไร” ทุกคนยกแก้วเหล้าตรงหน้าตัวเองส่งเข้าปาก แต่ก็มีเด็กอีกหนึ่งคนที่ยังนั่งเฉย จนใครคนหนึ่งสังเกตเห็น

“เดี๋ยวๆ ไอ้แจฮยอนมึงไม่เคยโดดเรียนเหรอวะ?”

“ไม่ครับ”

“เล่นเกมนี้ต้องซื่อสัตย์นะโว้ย”

“ก็ไม่เคยโดดเรียนจริงๆนี่ครับ” ฝั่งคนเป็นแฟนเมื่อเห็นว่าแจฮยอนเป็นเด็กดีขนาดนั้นก็เอ็นดูจนถึงขั้นส่งมือไปโยกหัวอีกฝ่าย

“ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ” แต่ถึงจะไม่เชื่อยังไงเกมก็ต้องเดินต่อไป...


คิวต่อไปเป็นตาของนากาโมโตะ ยูตะ ที่พอถึงเวลาก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีลังเลแถมยังมีรอยยิ้มให้เห็นอีก “ฉันไม่เคยจูบกับใครนอกจากแฟนตัวเอง” คงเพราะทั้งฮันซลและยูตะคบกันมานาน สถานะชัดเจนเป็นที่รับรู้ไปทั่ว สำหรับเรื่องการแสดงความรักก็พูดถึงได้โดยไม่คิดอะไรมาก เพราะเหมือนในบรรดาเพื่อนสนิทก็เหมือนจะรู้ๆกันอยู่แล้ว คราวนี้ฮันซลที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ได้ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม ซึ่งนั่นก็แปลว่าคำตอบของยูตะกับแฟนยูตะก็ตรงกัน

สมาชิกบางคนเริ่มรู้สึกว่ากลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบาก พอเกมที่ดำเนินไปเริ่มมีเรื่องราวอะไรแบบนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง… บางคนก็เริ่มคิดแล้วว่าพวกเขาไม่ควรจะมาเล่นเกมอะไรที่เสมือนเป็นการล้วงเอาความลับมาเผยแพร่ให้รู้แบบนี้เลย  


และคนแรกที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหลังจากทุกคนแลดูจะกระอักกระอ่วนกับหัวข้อที่ยูตะพูดอยู่บ้างก็เป็นอีแทยง บุคคลที่นั่งข้างๆอย่างเตนล์ถึงกับตาโตหันไปฟาดมือเข้าที่ท่อนแขนข้างที่ยกแก้วเหล้าขึ้นอย่างจัง

“ไอ้พี่แทยงเคยทำแบบนั้นด้วยเหรอวะ กับใครบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ในตอนที่กำลังส่งเหล้าลงคอ แทยงก็เกือบจะสำลักหลังจากเตนล์เอาแต่ทำร้ายกัน ต่อเมื่อฝืนกระดกได้จนหมด แทยงก็หันไปตอบคำถามให้

“ก็กับนายนั่นแหละ ตอนนั้นเรายังไม่ได้คบกันนี่นา ก็ถือว่าไม่ใช่แฟนกันน่ะสิถูกไหม นายก็กินด้วยเลยเตนล์” พอคนอายุมากกว่าพูดมาอย่างนี้ เตนล์ก็ยิ่งฟาดมือรัวเข้าที่ท่อนแขนเดิม ทว่าคราวนี้กลับเป็นไปด้วยความเขินอายมากกว่า

“แล้วพี่จะพูดทำไมล่ะวะ”

“เฮ้ยๆ มึงสองตัวด้วยเลยงั้นอะ” ยองโฮที่เหมือนจะสนุกขึ้นมาบ้างแล้ว รีบชี้ไปที่แจฮยอนและโดยองที่เหมือนจะรู้ตัวก่อนหน้าแล้วว่าอาจจะโดนพุ่งเป้าถึงได้เอาแต่นั่งเงียบๆก้มหน้าไม่ยอมพูดไม่ยอมจา

“เออ ไม่ต้องทำเป็นเฉไฉเลยนะไอ้แจฮยอน”

“มั่วละ ใครเขาเคยไปจูบกัน บ้าเหรอวะพี่” โดยองโวยวาย แก้ตัวตะกุกตะกักแต่ก็เต็มไปด้วยพิรุธให้เห็นมากมาย แต่ถึงจะพยายามโกหกเพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ไปก็เท่านั้น เรื่องที่แจฮยอนกับโดยองเคยจูบกันก่อนหน้าที่จะได้คบกันนั้นแดงมาตั้งแต่คราวพาแจฮยอนไปมอมเหล้าครั้งก่อน

“บอกแล้วว่าเกมนี้ห้ามโกหก มึงโกหกมึงโดนสองเท่านะ ไอ้แจฮยอนมันบอกพวกกูหมดแล้วว่าพวกมึงน่ะเคยจูบกัน” คนตัวบางหันไปมองคนน้องที่ขึ้นว่าเป็นแฟนตาโต อยากถามว่าจริงหรือเปล่า แต่พอเห็นยิ้มแห้งๆให้เท่านั้นทุกอย่างก็พลันกระจ่าง

“บอกเหรอ? ไปบอกเขาทำไมล่ะไอ้บ้า!” สงสัยจะอายมากจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนจึงยอมจำนนดื่มเหล้าในแก้วพลางทำหน้ามุ่ยแล้วเงียบๆไป ที่โดยองไม่ได้พูดอะไรไปมากมายกว่านั้นเพราะอยากจะให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปให้เร็วที่สุด

แต่ก็มีอีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่กระจ่างในเรื่องที่ยูตะเป็นคนตั้งต้นไว้ “แล้ว... แล้วถ้าไม่เคยจูบกับใครเลยล่ะ”

วงสนทนาเงียบขึ้นมาราวกับมีผีเดินผ่าน ทุกคนมองหน้ากัน สลับกับที่มองมุนแทอิลคนที่อยู่ๆก็ดันถามอะไรแบบนั้นขึ้นมาที ซอยองโฮที ต่างคนคงแอบสงสัยไม่รู้ว่าคนตัวโตที่สุดในกลุ่มจะใจเต้นไปถึงไหนแล้วเมื่อได้ยินอะไรแบบนั้น…



มุนแทอิลไม่เคยจูบ…

“ก...ก็ไม่โดน... ก็ไม่เป็นไร...” แทยงเป็นคนสรุปให้แบบนั้น “ต่อเลยๆ ฮันซลมึง”



และยิ่งทำให้บรรยากาศแปลกไปยิ่งกว่าเมื่อมีใครบางคนพบว่าซอยองโฮเองก็ไม่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเหมือนกัน… จากเกมที่กำลังจะเดินต่อไปจึงวกกลับเข้ามาหาคนตัวโตที่นั่งอยู่ริมสุดอีกครั้งหนึ่ง…



“เดี๋ยว… มึงก็ด้วยเหรอวะยองโฮ”



“เออ… อย่าว่าแต่จูบคนที่ไม่ใช่แฟนตัวเองเลย ...แม้แต่จูบแรกก็ยังไม่มี” ยองโฮรู้ว่ามันน่าอายหากจะพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะไอ้เพื่อนปากกรรไกรที่รู้จักกันดีพวกนี้ แต่คงเป็นเพราะคนที่นั่งอยู่ข้างๆหรือเปล่าก็ไม่รู้...


มันคงน่าอายอยู่เหมือนกัน ด้วยวัยที่ถือได้ว่าโตพอแล้ว และในขณะที่คนรอบกายล้วนมีแฟนและมองเรื่องการแสดงความรักต่อกันในเชิงคู่รักเป็นเรื่องปกติ แต่แทอิลก็ยังถามแบบนั้นออกไปทั้งๆที่จะทำมึนรอให้เวลาพาก้าวผ่านไปยังข้อต่อไปเลยก็ได้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมทำ…



เห็นมุนแทอิลที่ทั้งซื่อตรงและซื่อสัตย์ขนาดนี้แล้ว… ยองโฮจะปล่อยให้อีกคนต้องอายอย่างเดียวดายคนเดียวได้อย่างไรกัน...



ทั้งมุนแทอิลและซอยองโฮหันมามองหน้ากันแล้วต่างฝ่ายก็ต่างกลั้นรอยยิ้มที่กำลังฉายเต็มอยู่บนใบหน้าไว้ไม่ได้เลย … เสี้ยวนึงคนตัวโตยอมรับว่าเขาแอบเผลอรอบมองริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นไปแล้วด้วย...



ยองโฮเพิ่งตระหนักได้ก็วันนี้ว่าไอ้เกมบ้าๆนี่ก็ไม่ได้นำพาแต่เรื่องเลวร้ายและน่าอับอายมาให้เสียทีเดียวหรอก...



เกมดำเนินต่อไปจนเข้าสู่รอบที่สาม มีทั้งเรื่องราวปกติในชีวิตประจำวัน มีเรื่องสัปดนหยาบคายอยู่บ้างปะปนเนื่องจากเริ่มมีคนบางคนเมามายจนควบคุมตัวเองได้ยาก บรรยากาศก็เลยดำเนินไปด้วยความสนุกสนานครื้นเครงเคล้าคลอไปด้วยเสียงหัวเราะ ผ่านมาสองรอบแต่ละคนก็ได้กระดกแก้วเหล้าเข้าปากเฉลี่ยๆกันไป และเหมือนเดิมที่หลังจากผ่านยองโฮไปแล้ว ต่อไปก็จะถึงคิวของมุนแทอิลอีกรอบ...


แทอิลคนที่ได้รับได้อภิสิทธิ์พิเศษเหนือคนอื่นนิดหน่อยตรงที่แก้วตรงหน้าถูกปรับให้เป็นน้ำอัดลมแทนที่จะเป็นน้ำเมาเหมือนคนอื่นๆ อาจเพราะเป็นคนที่พวกเขาไม่ค่อยคุ้นเคยมากเท่าไรนักด้วย จึงไม่กล้าเล่นอะไรแรงๆมากนัก ในแก้วแรกที่แทอิลต้องดื่มนั้นความจริงก็เป็นของมึนเมาไม่ต่างอะไรจากคนอื่นนั่นแหละ ทว่าพอเห็นท่าทางจะอาเจียนรวมไปถึงมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักหลังจากดื่มแก้วแรกเข้าไป ซอยองโฮก็เลยเป็นคนขอว่าอย่าให้อีกฝ่ายดื่มเลย คราวนี้เคราะห์ทั้งหมดก็เลยมาตกอยู่ที่คนตัวโตอย่างยองโฮนั่นแหละ เพราะจะต้องเป็นคนดื่มแทนฝ่ายคนตัวเล็กหลังจากนั้น


เมื่อไรก็ตามที่มุนแทอิลพยักหน้าให้ยองโฮนั่นแปลว่าเขาจะต้องดื่มในส่วนของมุนแทอิล... และนั่นก็ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ระหว่างแทอิลและยองโฮหันมาหัวเราะด้วยกันบ่อยครั้ง...


ที่ว่ากันว่า Never Have I Ever มันเป็นเกมละลายพฤติกรรมระหว่างคนไม่สนิทน่ะเห็นว่าจะจริง…


“ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน” รอบนี้เป็นตาของแทอิลที่เมื่อพูดแบบนั้นจบแล้วก็หันมาสบตากับยองโฮที่เริ่มจะยิ้มเก่งขึ้นเมื่ออีกคนหันมาสบตา... ฝ่ายคนตัวสูงได้แต่นั่งเฉยอยู่เหมือนเดิม มือที่วางอยู่บนตักไม่ได้เอื้อมไปคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแต่อย่างใด...


ในขณะที่คนอื่นแทบจะจับแก้วเหล้าพร้อมกัน ทว่าก็ยังมีคนหนึ่งที่ร่างกายโงนเงนไปมาที่อยู่ๆก็ยกแขนขึ้นแนบหูตรงเด่ว


“พี่ค้าบบบบ แล้วถ้ากำลังมีแฟนอยู่ตอนนี้ล่ะก็นับเป็นว่าเคยมีใช่มะ” ถามได้ดังใจจบก็เอาหัวทุยๆซุกเข้ากับคนข้างๆ อ้อนราวกับว่าตัวเองเป็นลูกแมวเหมียวตัวน้อย


“นับดิ”

“งั้นรอบนี้ก็รอบวงอีกแล้วอะดิ มาๆๆๆ ชนๆๆๆๆ” แล้วอยู่ๆก็ลุกขึ้นยืนเอามือข้างที่ถือแก้วกวาดไปกวาดมากลางอากาศ คนตัวบางที่นั่งประกบข้างมาตลอดกลัวเหลือเกินว่าแก้วอาจจะตกมาแตกได้ จึงลุกขึ้นตามแล้วคว้าแก้วนั้นมาถือไว้เอง


“แจฮยอนพอได้แล้วมั้ง นี่ก็จะไม่ไหวแล้วนะ” โดยองทำหน้าดุเอ่ยปรามคนข้างๆ ก่อนจะหันไปพูดกับคนอื่นๆด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น “เลิกได้แล้วมั้งพี่ ถ้าน้องมันเมามากกว่านี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะแบกมันกลับยังไงแล้วนะ”

“โดยองงี่ แต่มันเป็นเกมนะ ยังไงก็ต้องดื่มนะเข้าใจไหม!”

.

โดยองค้นเจอเหตุผลที่เขาไม่ควรให้แจฮยอนแตะต้องของมึนเมาในครั้งต่อไปแล้ว... ที่ผ่านมาเพราะคิดว่าแจฮยอนไม่เคยดื่มและครอบครัวก็ดูจะไม่ได้สนับสนุนในเรื่องนี้เขาจึงระมัดระวังแทนเป็นพิเศษมาโดยตลอด... ส่วนตัวก็ไม่คิดว่าการดื่มเหล้าบ้างจะเป็นการเสียหายจึงยอมให้ลองดื่มด้วยกันในวันนี้ ทว่าพอมาเจอเข้ากับตอนที่อีกคนเมาจริงๆ คนตัวบางก็ตระหนักได้เลยว่าเขาไม่ควรให้แจฮยอนได้แตะต้องมันในคราวต่อไปอีก…



จองแจฮยอนเหมือนไม่ใช่คนที่โดยองรู้จักมาทั้งชีวิตคนนั้นเลย...


“เออๆ สุดท้ายแล้วพอแล้ว ไม่ให้กินแล้วนะ” ไม่รู้ว่าใครจะเล่นต่ออะไรยังไงก็เล่นไปเถอะ แต่โดยองไม่เล่นแล้ว พอแล้ว


“โอเค งั้นมาเคลียร์ตานี้ก่อน สรุปว่ารอบวงใช่ไหม?” ฮันซลถาม แต่พอเห็นว่ายองโฮไม่ขยับตัวคว้าแก้วเหล้าที่อยู่ตรงหน้าสักที ก็เลยนึกแปลกใจ


“ยองโฮมึงไม่กินอะ... อย่าบอกนะว่ามึงก็ไม่เคยมีใครมาก่อนเหมือนกัน”


“อือ” ยองโฮพยักหน้ารับ ร่างสูงหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็เห็นว่าอีกฝ่ายมองอยู่พอดีจึงได้สบตากัน แต่ยังไม่ทันจะได้สื่อสาร พูดคุย หรือทำความเข้าใจอะไรกันไปมากกว่านั้นก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาเสียก่อน


“นั่นไง... พี่สองคนก็เป็นแฟนกันไปเลยสิครับ เนอะ โดยองงี่เนอะ เหมือนเราสองคนไง” ว่าเสร็จก็เกาะแขนพลางเอาหน้าไปแนบแขนโดยองทำหน้าฝันหวาน


“ลูกหมูเมาแล้วพูดมากใหญ่แล้วนะ” ถ้าในยามปกติคิมโดยองก็คงจะถูกใจกับคำพูดประเภทนี้แล้วล่ะ ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นหงุดหงิดและรำคาญใจกับอาการที่แจฮยอนเป็นตอนนี้มากกว่า

“เออ กูเองก็ชักจะรำคาญไอ้ลูกหมูของมึงแล้วเหมือนกัน”


“ฮือ ได้ยินนะ รำคาญผมทำไมกันวะ!”


“โดยอง มึงเอามันไปกินนมนอนไป๊!” เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยไล่คงเพราะจะรำคาญเต็มแก่แล้ว



“กลับกันไหม กลับกันเถอะไม่ไหวแล้ว” คิมโดยองดูเหมือนจะงอแงมากกว่าคนข้างๆในตอนนี้อีก



“ไม่ไหวอะไรวะ มึงดูตอนมันเมาดิน่ารักจะตายไป” พอประโยคนี้ดังขึ้นต่างคนก็ต่างหัวเราะเสียงดัง เหมือนจะเป็นเรื่องที่รู้กันดีในหมู่เพื่อนฝูง “เนอะ แจฮยอนเนอะ”



“อะไรวะ? เนอะเรื่องอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ฝั่งคนเมาที่ถูกถามดวงตาปรือปรอย กวาดสายตาไปทางนู้นทางนี้ทีอย่างสงสัย



พอเห็นว่าแจฮยอนเริ่มมีอาการเมาไม่ต่างอะไรจากครั้งก่อน ยองโฮก็เกิดความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา คราวนี้คงไม่ใช่เพราะอยากง้างปากเหมือนคราวก่อน แต่เป็นไปด้วยความอยากแกล้งคิมโดยองล้วนๆ



“ลูกหมูๆถามอะไรหน่อย”



“ใครเรียกลูกหมูครับ อย่าเรียกลูกหมู ลูกหมูน่ะสงวนสิทธิ์ไว้สำหรับให้โดยองงี่เรียกคนเดียวเท่านั้นนะ!”     


“เออ ไอ้ห่ากูไม่เรียกก็ได้วะ” ว่าไปก็ขำไป



“แล้วไหนใครอยากรู้อะไรก็ถามมาได้เลยฮะ” แจฮยอนเอนทั้งตัวไปซบโดยอง แขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างผอมๆนั่นเอาไว้แ่น่น



“แจฮยอน...ปล่อยเถอะ..ม… มันอึดอัดนะ...” โดยองปรามแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนเมื่อโดนกอดเอาไว้ทั้งตัวแบบนั้น



“ถามได้ทุกอย่างแน่เหรอวะ?” คราวนี้ไม่ใช่ยองโฮคนเดิมแล้วแต่เป็นรุ่นพี่ตาโตอย่างฮันซลที่ชักจะมีท่าทีไม่น่าไว้ใจอีกคน



“ฮะๆ แน่นอนอยู่แล้วฮะ” เด็กหนุ่มไถหัวเข้ากับไหล่บางของคนในอ้อมกอด แทบจะไม่ได้สนใจอะไรหรือว่าใครอีกแล้ว…



“มึงสองคนนี่… ได้กันหรือยังวะ?” คนที่อยู่ในอ้อมกอดเจ้าเด็กผิวขาวตาโตหน้าแดงก่ำขึ้นมาเฉียบพลัน และแม้จะโดนกอดเอาไว้แบบนั้นแน่น แต่โดยองก็คว้าหมอนอิงที่อยู่ใกล้ตัวฟาดเข้าไปที่รุ่นพี่คนที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ยั้งมือ



“ไอ้พี่ลามก!”



“งิื้ออออ” พอโดยองขยับตัวฝ่ายเด็กที่กอดเอาไว้ราวกับติดกลิ่นก็ครางหงิงขึ้นมาเป็นลูกหมา และยิ่งพยายามรั้งกอดฝ่ายคนเป็นพี่ตัวบางให้แน่นขึ้นอีก “ยังเลยครับ....แต่ก็แอบคิดเรื่องนั้นอยู่ตลอดเหมือนกัน”



“....”




“โดยองงี่ครับ… คืนนี้เรามา…” พูดได้ถึงตรงนี้ก็ถอนมือตัวเองจากที่กอดคนพี่ตัวบางขึ้นมาปิดหน้าปิดตาทำราวกับเขินอายกับเรื่องที่ตัวเองพูดเสียเต็มประดา …



ซึ่งโดยองก็คิดว่าคงไม่ทันแล้วไหม…




“ผมรักพี่จังเลยรู้ไหมครับ”





คิมโดยองสาบานว่าต่อไปนี้เขาจะไม่ให้จองแจฮยอนดื่มอีกต่อไปแล้ว…





TBC...






ยาวเหมือนกันแฮะ ตอนแรกที่ตั้งใจไว้จะไม่ได้จบแค่ตรงนี้ด้วยนะคะ 555555555555

ฮือ แต่มันยาวแระ จึงต้องตัดไปให้มันเป็นตอนหน้าไป


ไม่มีอะไรจะทอล์คหลาว เจอกันตอนหน้านะคะ ฮี่ๆ


ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกการติดแท็ก และทุกคอมเม้นท์จริงๆ เพราะทุกคนถึงทำให้เรื่องนี้เดินมาถึงตอนนี้ได้ค่ะ แง รัก


#solongJD


ปล.เราตัดสินใจว่าจะรวมเล่มนะคะ เดี๋ยวจะเอารายละเอียดมาให้พิจารณาค่ะ ฝากทุกคนด้วย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #636 พอฝอ\' เพ้อฝัน (@cha301) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 15:57
    แจ!!!!
    #636
    0
  2. #628 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 00:21

    มีใครอัดคลิปเสียงไว้มั้ย5555555

    #628
    0
  3. #588 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 21:53
    ลูกหมูเมาแล้วกร่างมาก 555 ฟิลเตอร์ลูกอีกครั้ง
    #588
    0
  4. #560 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:02
    โว้ยยยยย แจฮยอนนนน เมาแล้วฮามากลูกหมู555555555
    #560
    0
  5. #543 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 16:50
    555555555-ลูกหมู
    #543
    0
  6. #529 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 12:44
    ชอบลูกหมูเมาอ่ะ อย่างฮาา 5555555
    #529
    0
  7. #506 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:22
    ลูกหมูููููู เมาแล้วอย่างฮาอ่ะ โดยองยังดูทีสติเสียมากกว่า 5555555555
    #506
    0
  8. #423 MookwifeSehun (@MookwifeSehun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 17:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ฟินว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #423
    0
  9. #420 Rain'Run (@peemmoddang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 18:02
    อูแจอ่าาาาาา น่ารักมากกกกกๆ ฮือออ ยองโฮจะไม่นกแล้ว ;3;
    #420
    0
  10. #419 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 14:59
    ร้าย ร้ายมาก ลูกหมูร้ายมากกกกกกกกก เป็นเด็กทะลึ่งแรง อะไรคือคิดเรื่องนั้นตลอดเวลา ละยังจะมาขอพี่เขา..อีก โอ๊ยๆๆๆๆๆๆ อกคุงแม่จะแตก ยูกหมูเรื่องนี้ต้องคุยที่บ้านลู๊ก! 55555555555555555555

    ขำพี่ยองโฮจังค่ะ อะไรคือการที่นกมาทั้งชีวิตขนาดนั้น โอ๊ยพี่แทลช่วยให้พี่เขาสมหวังทีเถอะค่ะ 55555555

    พี่แทลน่านักมากค่ะแง โอ๊ยจอห์นอิลคือความละมุนตุ้นที่แท้จริง แม่คระหนุเขินแลง ;///////;

    แต่พาร์ทนี้แจวินนะคะ กินเรียบเงียบทั้งวง 5555555555555 โอ๊ยอ่านอีกกะขำอีก 55555555 รอตอนต่อไปนะคะะะะะะะ
    #419
    0
  11. #418 TK.AUM (@kura-_-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 00:46
    งื้ออ เจ้าลูกหมูน่ารักจังเลย??
    #418
    0
  12. #417 9621DY (@9621DY) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:10
    ตกลงจบเกมนี้แล้วยองโฮกับแทอิลจะตกลงเป็นแฟนกันมั๊ยแล้วลูกหมูกับโดยองงี่จะ.....แอร๊ยๆๆๆๆ ไม่เอาไม่พูดเขินๆๆๆ
    #417
    0
  13. #416 เฟลิ0น่าจัง (@hydyjung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 07:08
    ถ้าลูกหมูจะเมาแล้วรั่วขนาดไหน โดยองนี่โกรธในใจแน่ มีงอน5555
    ฮืออ พี่ยองโงจะมีคู่แล้วใช่ม้าย เข้ากันได้ดีขนาดนี้ สู้ตาย
    #416
    0
  14. #415 noeyystp (@noeyystp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 05:59
    ขรรมเวลาเมาแล้วน่ารักมาก5555555
    #415
    0
  15. #414 1ning (@1ning) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 05:30
    พี่แทลคบกับพี่ยองโฮเถอะค่ะ55555555 ทำไมลูกหมูน่ารักกกกกกกก
    #414
    0
  16. #413 qqxtg (@siwanguy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 00:46
    โอ้ยลูกหมูลามกกกก แต่เอาจริงๆแม่ๆก็รออยู่เหมือนกัน แอ๊ะ /_\ ยองโฮน่ารักมาก โอ้ยไม่ไหววว รอตอนต่อไปนะ ฮื่ออออออ
    #413
    0
  17. #412 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 00:23
    โอ้ยยย ไอลูกหมูบ้า 5555555555555555555555555 
    กินเหล้าแล้วเป็นแบบนี้สินะ โอ้ยยยยย คือแบบมันน่ารักเหมือนอ้อนๆยัยเลยอ่ะ
    ฮือออออ ดีงามเหลือเกินนนนน '

    ----
    ตลกยองโฮอ่ะ ทุกคนเหมือนตั้งใจแกล้ง 5555555
    นั่นเเหละเจอซะบ้าง คริๆ ๆ 
    #412
    0
  18. #411 olenji (@olenji) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:25
    ฮือ น่ารักทั้งตอนเลยยย พี่ยองโฮสู้ๆ5555 ส่วนลูกหมูเมาแล้วน่ารักจริงๆ5555
    #411
    0
  19. #410 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:54
    ยองโฮตลกแบบ ตลกมากกกก ทำไมมันเก้ๆกังๆ แบบนี้ว้อยย แต่เป็นความเก้ๆกังๆที่น่ารักนะ ทั้งพี่ยองโฮ ทั้งพี่แทลเลย แบบแงงง มันมีความเคอะเขินอยู่เต็มไปหมด นี่แอบไปมโนละว่าถ้าเป็นแฟนกันยองโฮจะโชว์ด้านเท่ๆให้พี่แทลได้เห็นบ้างไหม แต่ตอนนี้ก็เริ่มมีให้เห็นบ้างแล้วแบบกินเหล้าแทนไรงี้ คือแหมๆๆๆ ทำไมอ้าา ทำไมต้องกินแทนด้วย เป็นอะไรกันหยออ555555555555
    เกลียดตอนที่พี่แทลโพล่งถามขึ้นมาว่าถ้าไม่เคยมีจูบแรกนี่นับไหม คือตลกตอนบรรยายว่าทุกคนเงียบเหมือนมีผีเดินผ่าน5555555555 เกียดดดดด
    ถึงขนาดนี้แล้วก็เป็นแฟนกันเองเลยสิคร้าบบ ตามนั้นเลยแจฮยอน55555555554
    ฮืออออ ชอบตอนเตนล์หันไปหยิกแก้มแทยง แงงน่ารักอะไรเบอร์นั้น
    เราชอบฟิคนี้มากๆอยู่ตรงนึงคือบรรยากาศในเรื่องอ่ะ มันทำให้รู้สึกเหมือนเราเป็นเพื่อนเขา รู้สึกเหมือนได้ทำวีกรรม ได้ทำวีรกรรมอะไรแปลกๆร่วมกัน แบบชอบมากๆตรงนี้
    แล้วตัดจบได้ฉึกใจน้องมากกกกก ยองโฮพี่แทลยังไง ยังไม่เคลียร์ ฮืออออ
    งอแงๆๆๆๆๆ ;//; ตอนหน้านี่เป็นแฟนกันเลยป่าว รวบรัดเลย ฮิ__ฮิ 5555555555555 ไม่รู้จะเม้นอะไรแล้ว ถ้านึกออกจะไปเวิ่นในแท็กนะ5555555555555
    #410
    0
  20. #409 kanise (@kpunyanuch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:51
    ทำไมไรท์เป็นคนเขียนฟิคที่ทำให้เขินได้ทั้งเรื่องขนาดนี้คะ คู่รองมากๆๆๆอย่างจอห์นอิลอ่านไปยังเขินไป ฮื่อออออ แต่เราคิดถูกด้วยแหละที่เวลาพี่ยองโฮเจอหน้าพี่แทลจะทำตัวไม่ถูก แล้วมีโมเมนต์น่ารักๆตลอดการกินเหล้า แงงงงงงงง ขนาดยังไม่ได้จีบยังหวานกันปานนั้นเลยค่ะ

    แล้วลูกหมูของเราจะสร้างวีรกรรมอะไรอีกมั้ยคะ พอเหล้าเข้าปากแล้วตลกทุกที มีโดยองงี่อยู่ใกล้ๆละมือไม้อยู่ไม่สุขเชียวนะ ห้ามทุกคนเรียกลูกหมูนอกจากโดยองงี่เรียกได้คนเดียว จ้าาาาาา แล้วที่บอกว่าคิดเรื่องแบบนั้นตลอดนี่ถามโดยองงี่บ้างมั้ย คนพี่ได้อายตายอยู่กลางวงแน่ๆ 5555555555
    #409
    0
  21. วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:46
    อ้ะหอววว์ ตอนแรกว่าจะไม่เม้น เพราะว่ากัวเม้นไปเจอแต่คำว่าน่าลักกกกกก น่าลัก น่าลักมากกกของพี่ตะยง เด๋วผิดคอนเสป

    แต่!!

    พออ่านจบเท่านั้นค่ะ

    โอ้ยยย มันฟิคเค้าก้ะต้องให้เค้าเนอะ ฮ่ายยยยยย เขินจังเลย เขินจังเลย คิดตลอดเวลาเลยหราคะ? แหมมมม ลูกหมู~~ ฮื้ออออออ อ้อนสุด ฮือออออ เมา!! อิเกมนี้ต้องมา!! ต้องเล่น!!! 5555555555555555555555555555

    เปนเกมที่ดี แล้วพี่ตะอิลคนซื่อว์~~ โฮ่ววว เสร็จพี่เค้าแน่นแน่ คืนนี่แน่นแน่! กี้ดดดดดดดดดด


    มาต่อไวไวน้าา พี่ตะยงนัลลัค น้องเตนล์ก้ะนัลลัค โดยองงี่ขี้บ่นก้ะยังนัลลัค ฮ้อลลลลล เรื่องนี้ดีจางงงง ฮ้อลลๆๆๆๆๆ


    ขอบคุณค่าาา มาไวไวน้า คิดถึง~
    แอร๊~
    #408
    0
  22. วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:44
    อ้ะหอววว์ ตอนแรกว่าจะไม่เม้น เพราะว่ากัวเม้นไปเจอแต่คำว่าน่าลักกกกกก น่าลัก น่าลักมากกกของพี่ตะยง เด๋วผิดคอนเสป

    แต่!!

    พออ่านจบเท่านั้นค่ะ

    โอ้ยยย มันฟิคเค้าก้ะต้องให้เค้าเนอะ ฮ่ายยยยยย เขินจังเลย เขินจังเลย คิดตลอดเวลาเลยหราคะ? แหมมมม ลูกหมู~~ ฮื้ออออออ อ้อนสุด ฮือออออ เมา!! อิเกมนี้ต้องมา!! ต้องเล่น!!! 5555555555555555555555555555

    เปนเกมที่ดี แล้วพี่ตะอิลคนซื่อว์~~ โฮ่ววว เสร็จพี่เค้าแน่นแน่ คืนนี่แน่นแน่! กี้ดดดดดดดดดด


    มาต่อไวไวน้าา พี่ตะยงนัลลัค น้องเตนล์ก้ะนัลลัค โดยองงี่ขี้บ่นก้ะยังนัลลัค ฮ้อลลลลล เรื่องนี้ดีจางงงง ฮ้อลลๆๆๆๆๆ


    ขอบคุณค่าาา มาไวไวน้า คิดถึง~
    แอร๊~
    #407
    0
  23. #406 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:41
    โอ้ยยยยยยย แจฮยอนนนนนน ตั้ลลาคคคค อ้อนโดยองงี่เยอะๆเบยน้าาา
    #406
    0
  24. #405 Lanlabel09 (@Lanlabel09) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:03
    มีความเขินอ่ะ งื้ออออ
    #405
    0
  25. #404 Hoya... (@2pm_infinite) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:15
    งืออลูกหมูน่ารัก
    #404
    0