[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 16 : CHAPTER 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    28 ส.ค. 59

CHAPTER 15

 

 

 

.

 

 

.

 

 

 

เป็นแฟนกันนะครับโดยองงี่

 

 

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น...โดยองนึกอยากจะให้แจฮยอนต่อยเขาคืนแรงๆสักครั้งเพื่อยืนยันว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและกำลังดำเนินอยู่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ฝันไป...

 

 

หลังได้ฟังคำถามที่เหมือนจะต้องการคำตอบนั้น คนตัวบางก็นิ่งไปนานเป็นครึ่งนาที... เมื่อลองชั่งน้ำหนักดูดีๆแล้ว...โดยองคิดว่าหัวใจเขาไม่เคยทำงานหนักขนาดนี้มาก่อน... อาจจะรุนแรงกว่าตอนจูบกันในคราวแรกนั่นด้วยซ้ำ...

 

 

ไม่สิ... ดูเหมือนจะไม่ได้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ...หัวใจที่เคยเต้นแรงอย่างไรเวลาที่อยู่ใกล้แจฮยอนก็ยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่ เพียงแต่ว่าครั้งนี้ดูเหมือนจะทำให้หัวใจพองโตได้มากกว่าที่เคยเป็น... ตอนนี้หากจะมีสักเรื่องที่ทำให้รู้สึกสับสนเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอดก็คงเพราะว่าโดยองไม่รู้ว่าเขากำลังอยากยิ้มออกมากว้างๆหรืออยากร้องไห้โฮออกมากันแน่ แต่เขาก็รู้ดีว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นก่อเกิดมาจากความรู้สึกที่ดีมากล้วนๆ

 

 

คนตัวบางยังคงก้มศีรษะซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองที่เหมือนจะกำลังแดงซ่านมากขึ้นเรื่อยๆ มือสองข้างที่ใช้คุ้ยกระเป๋าไปก่อนหน้าเหมือนจะเป็นอัมพาตตามไป แต่แล้วเวลาก็กลับมาเดินอีกครั้งจนได้หลังจากโดยองสำนึกได้ว่าเขาไม่ควรมีท่าทีราวกับกำลังช็อคกับสิ่งที่ได้ยินขนาดนั้น... คิมโดยองได้แต่สั่งให้ตัวเองเดินหน้าหาทิชชูที่เขารู้ว่ามีในเป้ใบเก่งต่อ แม้รู้ทั้งรู้ว่ามือไม้คงสั่น เงอะงะ ลนลานจนดูตลกพิกลมากแค่ไหนแต่โดยองก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกแล้วนอกจากทำเป็นวุ่นวายกับการค้นของในกระเป๋าตัวเองต่อไปอย่างนั้น

 

 

ที่เห็นนั่นไม่ได้ทำไปเพราะไม่สนหรือไม่ใส่ใจในประโยคนั้นของแจฮยอน... แต่มันเป็นเพราะเขินกับมันมากจนไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีแล้วถึงได้แสดงท่าทีทำเป็นเหมือนไม่ยอมรับรู้อะไรเลย...

 

 

จนถึงตอนที่ควานหาจนเจอสิ่งที่ต้องการแล้วจำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อใช้แผ่นกระดาษสีขาวเนื้อสัมผัสนุ่มนั่นซับเลือดที่มุมปากอีกฝ่าย โดยองก็ยังไม่กล้าสานสบสายตากับแจฮยอนอยู่ดี แม้สักเสี้ยวปรายตามองเขาก็ไม่อยากเอาชีวิตทั้งชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับสายตาของแจฮยอนที่เชื่อว่าคงกำลังรอคอยอยู่อย่างตั้งใจ... ไม่กล้า... เกิดถ้ามองสบตาแล้วเขาเกิดหายใจไม่ทันหัวใจวายตายไปตอนนั้นเลยจะทำยังไง...

 

 

คิมโดยองจะมาตายก่อนทั้งที่ยังไม่ทันได้อยู่ในฐานะคนรักของแจฮยอนได้ยังไงกัน...

 

 

ดวงตาคู่กลมที่ช้อนขึ้นมาพยายามสนใจแต่บาดแผลที่มือนี้ของเขาเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นมาเองอย่างระมัดระวัง ใบหน้าบิดเบี้ยวตามไปด้วยทุกครั้งที่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายโอดครวญออกมาเพราะความเจ็บ โดยองซับและกดบาดแผลอยู่อย่างนั้นจนมั่นใจว่าของเหลวสีแดงสดนั้นจะไม่ไหลอีกถึงได้ยอมรามือออกมา

 

 

หลังจากทำทุกอย่างได้สมดังใจ คนพี่ก็รีบหันหน้าหนีออกเดินนำไปก่อนทันที โดยองรู้สึกหายใจหายคอได้คล่องขึ้นมานิดหน่อยหลังจากที่เขาเริ่มออกเดินไปแล้ว แล้วพบว่าแจฮยอนทำเพียงเดินตามมาอยู่ข้างหลังโดยไม่ได้พูดหรือมีพฤติกรรมอะไรที่ทำให้ใจเต้นอีก เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะเดินตามมาอย่างเว้นระยะห่างไว้บ้างไม่แม้แต่จะเดินมาเทียบเคียงแล้วฉวยมือที่ชอบคว้าไปจับแล้วพาเดินไปพร้อมๆกันแบบที่ผ่านมา อีกทั้งยังไม่ทักท้วง ทวงถามซ้ำซากถึงสิ่งเพิ่งจะพูดไปเองเมื่อก่อนหน้านี้

 

 

ก็เหมือนจะดี... แต่กลับทำให้โดยองเริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจได้อีกครั้ง...

 

 

อยู่ๆความเงียบงัน ไม่เร้าหรือเอาคำตอบของแจฮยอนก็ดันกลายมาเป็นความกังวลใจเอาจนได้ โดยองกำลังคิดว่าถ้าเกิดว่าแจฮยอนไม่ยอมถามคำถามนั้นซ้ำกับเขาอีกล่ะ... ถ้าในที่สุดแล้วแจฮยอนล้มเลิกไป... ที่สุดแล้วเขาจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ตัวเองเฝ้าฝันและรอคอยด้วยความหวังอันริบหรี่มาตลอดนั้นไหม

 

เริ่มแรกอาจจะเป็นเพราะตกใจและไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยิน ก็เลยทำอะไรไม่ถูกไปบ้าง จะใช้คำไหนอะไรยังไงไม่ใช่เรื่องที่ตระเตรียมมาก่อน ก็เลยไม่รู้ แต่หากแจฮยอนจะลองถามมันดูอีกครั้ง โดยองที่มีแจฮยอนเป็นคำตอบในใจเสมอมาจะให้คำตอบเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไงล่ะ...

 

 

ฮือ... ถามกันใหม่อีกรอบไม่ได้เลยหรือไงล่ะแจฮยอน...

 

 

แต่งอแงอยู่กับตัวเองก็เหมือนว่าจะไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้น... โดยองมีความตั้งใจบางไว้ตั้งแต่แรกหลังจากเห็นแผลที่ปากของน้องชายคนสนิท(ก็ยังเป็นน้องชายอยู่นี่นะ)ว่าจะเข้าร้านสะดวกซื้อสุดท้ายก่อนจะถึงที่พัก พอเดินถึงร้านที่ว่านั้น ในวินาทีก่อนจะผลักบานประตูของร้านเข้าไปเขาก็หันมาพูดกับแจฮยอนเป็นประโยคแรก

 

 

นายนั่งรออยู่ตรงนี้แหละนิ้วเรียวชี้จุด ...ซึ่งนั่นก็คือขั้นบันไดหน้าร้านค้าที่พวกเขาเพิ่งจะพากันเหยียบย่ำขึ้นมาเอง

 

 

อาจเพราะพวกเขาคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี โดยปกติโดยองและแจฮยอนมักจะแวะซื้อของก่อนจะกลับเข้าที่พักเป็นประจำถึงได้รู้ว่าหน้าร้านไม่ได้มีโต๊ะหรือเก้าอี้ไว้สำหรับให้ลูกค้าหรือใครก็ตามที่ผ่านไปผ่านมานั่งเล่นพักผ่อน มีหลายครั้งเหมือนกันที่พวกเขามักนั่งลงที่ขั้นบันไดขั้นใดขั้นหนึ่งแล้วกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ข้างๆกัน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ในตอนนี้โดยองจะบอกให้แจฮยอนนั่งลงตรงหน้าร้านได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

 

 

โดยองพาร่างบอบบางของตัวเองหายเข้าไปในร้าน เขาจำได้ว่ามันมีเชลฟ์สำหรับวางยาประเภทต่างๆจำหน่ายอยู่ เดินหาอยู่แถวๆบริเวณที่คิดว่าคับคล้ายคับคลาเหมือนจะจำได้ว่าอยู่ตรงนั้น ...ไม่นานก็เจอ มือบางเอื้อมไปหยิบของที่ต้องการจากเชลฟ์สินค้า ทันทีที่ได้ได้สิ่งนั้นสมดังใจแล้วก็เดินวกกลับไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์ เรียบร้อยแล้วจึงเดินสวนกลับไปยังทางเข้าที่เขาเดินเข้ามาเมื่อครู่แล้วจึงเปิดประตูออกไป...

 

แจฮยอนเหมือนจะมองอยู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นหลังจากสบตากัน แล้วเด็กหนุ่มคลี่ยิ้มให้ โดยองจึงไม่พบว่ามีทางเลือกใดเหลืออยู่อีกนอกจากเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ กล่องสี่เหลี่ยมของยาทาแก้ฟกช้ำขนาดจิ๋วที่เขาถือมาด้วยไม่ได้ถูกบรรจุไว้ในถุงพลาสติกเนื่องจากเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนปฏิเสธเองว่าไม่เป็นไรหลังจากที่พนักงานตรงเคาน์เตอร์คิดเงินจะใส่มันลงในถุงให้เขา

 

“อะ” โดยองหยิบยื่นสิ่งที่เขาถือมาให้อีกฝ่าย แม้จะนั่งลงข้างๆแจฮยอนก็จริงแต่ก็มีระยะห่างระหว่างกันประมาณหนึ่งช่วงแขนพอดิบพอดี

 

“อะไรครับ?” เด็กหนุ่มถามกันตาใสทั้งๆที่อาจจะรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วด้วยซ้ำ

 

“แก้ฟกช้ำ... เอาไว้ทาปากนั่นไง” นิ้วชี้เรียวๆยกขึ้นมาแตะมุมริมฝีปากตัวเองให้เห็น แต่โดยองก็ไม่ได้ต้องการสื่อถึงปากตัวเองแต่กำลังหมายถึงปากของอีกคนที่เริ่มมีอาการเจ่อบวมให้เห็นบ้างแล้ว โดยองก้มหน้าลงหนีหลังจากที่มองสบตากันแล้วพบว่าแจฮยอนกำลังมองเขาด้วยแววตาที่ก็ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่ามันหวานเชื่อมผิดปกติ

 

ขนาดจงใจนั่งห่างขนาดนี้ใจยังสั่นเป็นบ้า... คงไม่ต้องนึกถึงสภาพตอนที่ใกล้กันกว่านี้หรอก...

 

และดูเหมือนว่าแจฮยอนจะไม่ยอมให้เขาจินตนาการถึงสถานการณ์ตอนที่อาจจะใกล้กว่านี้ได้เอง เด็กหนุ่มคนเดิมลุกเดินมานั่งข้างๆ ในระยะที่ท่อนแขนสัมผัสกันได้แม้จะไม่ได้มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอนเอียงเข้าหาใคร และเพราะแบบนั้นก็ทำให้โดยองเก็บแขนที่สัมผัสโดนตัวอีกฝ่ายให้เข้ามาหาลำตัวของตัวเองมากขึ้น

 

“ให้ผมทาเองจะมองเห็นเหรอครับ” พอได้ยินประโยคจากแจฮยอนรอบนี้ คนตัวบางก็อดที่จะช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างค้อนๆไม่ได้ โดยองไม่ได้โง่สักหน่อยนะ เรื่องแบบนี้ไม่ต้องใช้ตามองก็ได้ แค่ลองแตะๆดูแล้วพบว่าเจ็บที่ตรงไหนก็ตรงนั้นนั่นแหละที่ควรทายา

 

วินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากโต้เถียงออกไปบ้าง แจฮยอนก็พูดขึ้นมาอีกราวกับรู้ทัน “ใครกันนะที่ทำให้ผมต้องเจ็บแบบนี้ แล้วยังจะไม่รับผิดชอบอีก จะกินข้าวได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”

 

“พูดดีๆนะ ใครเขาไม่รับผิดชอบกัน”

 

“ก็พี่ไงครับ”

 

“ก็นี่ไงยา” ว่าแล้วก็ยื่นกล่องบรรจุหลอดยาไปตรงหน้าอีกฝ่ายอีก

 

“ทาให้หน่อยสิครับ” คราวนี้ทำเสียงอ่อนเสียงหวาน ทั้งตาและปากยิ้มไม่พอยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนโดยองเอนตัวหนีแทบไม่ทัน มีผลทำให้หัวใจเต้นกระทุ้งอกจนดูน่ากลัว

 

“แล้ว...ท...ทาเองไม่ได้หรือไง”

 

“ก็ได้... แต่ผมอยากให้โดยองงี่ทำให้นี่ครับ” แจฮยอนตอบทันควันจนเขาไปไม่เป็น ตาโตเป็นไข่ห่าน ตัวแข็งเป็นหินอีกครั้งจนได้“นะครับ~ นะครับโดยองงี่~~ 

 

“โว้ย นายนี่มันวุ่นวายจริงๆเลย” ถึงปากจะโวยวายทำเป็นแสดงท่าทางราวกับหงุดหงิดกับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกขนาดไหนแต่มือก็ดันเปิดฝากล่องยา โดยองพยายามควบคุมตัวเองสุดชีวิตแล้ว แต่ก็ยังมีความลกลนให้เห็น ถึงขนาดที่แม้ในตอนที่สามารถเปิดกล่องจนเอาเจ้าหลอดยานั่นออกมาไว้ในมือได้แล้วแต่ก็ยังทำหลุดมือไปอีกถึงสองครั้ง

 

แต่ในที่สุดก็สามารถบีบเนื้อครีมจากหลอดยาในมือลงบนนิ้วมือจนได้ ก่อนหน้านั้นคงเพราะคิดว่าจะต้องยุ่งยากมากแน่ๆหากต้องดูแลแจฮยอนในลักษณะใกล้ชิด ก็เลยจงใจแสดงอาการรำคาญใจออกไปให้เห็นเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนอาการหวั่นไหวของตัวเอง

 

จนถึงตอนที่กำลังจะดูแลบาดแผลให้อีกฝ่ายจริงๆ โดยองกลับตั้งใจมากเพราะเกรงว่าจะกลายเป็นตัวเองอีกที่ทำให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกเจ็บตัวซ้ำๆซากๆ คนตัวบางใช้สายตามองตรงไปที่บาดแผล ผิวบริเวณนั้นเป็นสีแดงแลดูช้ำเล็กน้อยคงเพราะเป็นแผลแตกแถมยังสดใหม่ พรุ่งนี้อาจจะเห็นเป็นรอยฟกช้ำออกเป็นสีเขียวหรือไม่ก็สีม่วงให้เห็นแน่เลย พอเห็นก็อดห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาทำให้อีกฝ่ายเจ็บกับมันมากแค่ไหน ...ตอนนี้ก็เลยรู้สึกอยากไถ่โทษให้โดยการดูแลรักษาทายาให้อย่างเบามือที่สุด

 

แม้จะคิดว่าตัวเองระมัดระวังดีแล้ว แต่เพียงแตะลงบนบาดแผลแตกครั้งแรก แจฮยอนก็สะดุ้งส่งเสียงโอดโอยให้ได้ยินเบาๆ ยิ่งเห็นแบบนั้น... ความรู้สึกผิดก็เหมือนจะตีกลับขึ้นมาอีกจนได้

 

“เจ็บมากเลยเหรอ... ขอโทษนะ” โดยองพูดในขณะที่ใช้นิ้วมือที่มีเนื้อยาป้ายลงไปที่บริเวณบาดแผล

 

“หมัดหนักจนทำให้ปากแตกได้เลยนี่ครับ ถ้าจะบอกว่าไม่เจ็บเลยก็ดูเหมือนจะโกหกกันไปหน่อย จริงๆก็เจ็บแหละ ...แต่พอนึกย้อนกลับไปตอนที่เห็นพี่ร้องไห้ก็รู้สึกว่าคงเทียบอะไรกันไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่ผ่านมาของพี่ทั้งหมด ที่ผมทำให้พี่คิด ว้าวุ่นสับสนและกังวลไปมาก แค่นี้มันยังไม่สาสมเลยด้วยซ้ำ”

 

“อย่าเพิ่งพูดมากสิ!” คงเพราะกำลังตั้งใจแต่อีกฝ่ายก็พูดไม่หยุด เป็นห่วงได้ไม่เท่าไรก็ทำร้ายร่างกายแจฮยอนโดยการฟาดมือเข้าที่ท่อนแขนนั้นเชิงปรามเสียแล้ว แต่พอโดยองทำแบบนั้น แจฮยอนก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

เมื่อจัดแจงทายาให้เสร็จเรียบร้อยจึงรามือออกมา โดยองตระหนักได้ว่าแจฮยอนกำลังพูดเรื่องอะไรไปเมื่อครู่ จึงได้แต่เก็บยาลงกล่องอย่างเงียบๆและดูเหมือนจะตั้งใจเกินไปมากกว่าปกติด้วยซ้ำ

 

“ขอโทษนะครับโดยองงี่... ขอโทษที่ที่ผ่านมาผมมันไม่รู้อะไรเลย... จะด่าว่าโง่ก็ไม่รู้ว่าจะสมควรหรือเปล่า” พอได้ยินแบบนี้ก็นึกขำขึ้นมาจนต้องเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ  

 

“นายมันโง่จริงๆ เด็กโง่” โดยองพูดใส่หน้าด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม รู้สึกเหมือนจะผ่อนคลายขึ้นบ้างแล้วเพราะได้ทั้งยิ้มและหัวเราะ

 

“จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองโง่อยู่เลยครับ ...เพราะงั้นจะบอกกันให้รู้อีกทีได้ไหมครับว่าพี่รู้สึกยังไง...” พอมองตากันรอบนี้ก็รู้สึกหายไม่ทั่วท้อง ลมหายใจพาลสะดุดไป ดวงตากะพริบปริบ ขยับปากเหมือนจะพูดแต่แล้วกลับอึกอัก จนแจฮยอนชิงเป็นฝ่ายรบเร้าซ้ำ “พี่โดยองเริ่มชอบผมตอนไหนเหรอครับ?”

 

อยู่ๆก็ถามกันคิดว่าเขาจะเป็นยังไงล่ะ... ปฏิเสธก็ไม่ได้แล้วด้วย ก็ก่อนหน้านั้นเล่นร้องไห้ไปตั้งมากมายเพื่อยืนยันความรู้สึกตัวเอง คราวนี้จะมายืนกรานว่าไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยสักหน่อยเห็นทีว่าคงจะไม่ได้แล้ว

 

“ฉ...ฉัน...” พอมองตาแจฮยอนกลายเป็นว่าแค่การพูดที่ทำมาจนตลอดชีวิตกลับกลายเป็นเรื่องลำบากไปเสียได้ ทว่าในที่สุดแล้วโดยองก็ตัดสินใจได้ มาถึงขนาดนี้แล้ว แจฮยอนเองก็ใจตรงกันแล้วนี่นา มันจะเป็นอะไรไปล่ะ เด็กนั่นก็คงจะหัวใจพองโตไม่ต่างกันเท่าไรนักหรอก(มั้ง)

 

“ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไร แต่ดูเหมือนว่ามันจะมาชัดเจนเอาก็ตอนที่นายมีแฟนนั่นแหละ” ถึงตอนที่พูดแล้วก็ยังไม่กล้าสานสบตาอีกฝ่ายอยู่ดี “วันที่นายพาเขามาแนะนำให้รู้จัก บอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกยังไง เหมือนมันจะจุกจนพูดออกไม่ออก ตอนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำในตอนนั้นก็เพราะน้ำตามันกำลังจะไหลลงมา แล้วมันก็ไหลออกมาจริงๆ” ในขณะก้มหน้าก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสอุ่นที่เกิดขึ้นที่ข้างแก้ม โดยองหันไปมองก็รู้ได้เลยว่าเป็นมือของแจฮยอนที่เอื้อมมาจับ ตอนที่รู้แบบนั้นก็ยังไม่ได้ว่าอะไร มองสบตาอีกฝ่ายก่อนบอกต่อ “จากนั้นก็ชอบมาตลอด”

 

 

แจฮยอนยิ้มจนตาเป็นขีดหลังจากได้ยิน “นานแล้วเหมือนกันนะครับ”

 

 

“อาจจะนานกว่านั้นอีกก็ได้นะ” พอได้พูดก็เหมือนจะหยุดไม่ได้ ความรู้สึกที่เก็บมานานเหมือนจ่อรอคอยวันที่จะพรั่งพรูออกมาอยู่แล้ว

 

แต่ก่อนหน้าที่จะมีเหตุการณ์นั้น...อาจคงเป็นเพราะสนิทและใกล้ชิดกันเกินไปหรือเปล่าถึงได้ไม่รู้... โดยองคิดมาตลอดเหมือนกันว่าความสุขและความสบายใจ อีกทั้งยังทำให้ใจเต้นบ้างในบางครั้งที่เกิดขึ้นยามได้ใกล้กับแจฮยอนนั้นคงเป็นเพราะพวกเขาแค่ผูกพันกัน แน่นอนว่าในความสัมพันธ์ที่ดีงามก็ย่อมมีความรู้สึกที่ดีต่อกันจึงทำให้ยังไม่ทันได้สังเกตอะไร แต่พอได้ประสบเข้ากับสถานการณ์ที่แจฮยอนพาใครคนหนึ่งมาในวันหนึ่ง โดยองก็รู้ได้เลยว่ามันคงไม่ใช่แค่นั้นแล้วจริงๆ

 

 

“ขอบคุณนะครับที่พี่ยังชอบผมจนถึงวันที่ผมเองก็รู้ว่าชอบพี่แล้วเหมือนกัน”

 

 

หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างก็เงียบไปเหมือนกำลังซึบซับความรู้สึกและบรรยากาศที่กำลังตลบอบอวลอยู่ในตอนนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้... แจฮยอนเอามือออกจากแก้มเขา ก่อนจะใช้มือเดิมนั้นฉวยมือบางของคนพี่ไปกุมไว้ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีก

 

“ตกลงว่าเราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมครับ?” โดยองมองสบตาคู่ตรงหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายอีกครั้ง ครั้งนี้คงไม่อาจปฏิเสธอะไรได้อีก เพราะนอกจากแจฮยอนจะยอมลงทุนทวงถามมันอีกครั้ง ใจเขาเองก็ยังตอบรับทุกสิ่งและทุกอย่างในตัวของแจฮยอนมาตั้งนานแล้ว

 

 “อือ” โดยองพยักหน้าหงึกตอบรับคำนั้นในที่สุด เสี้ยววินาทีก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสที่เกิดขึ้นที่ข้างแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่มือแน่นอน แจฮยอนหอมเข้าที่แก้มเขาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว คนพี่ตาโตยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกจับไว้จับแก้มตัวเอง

 

 

“จ...แจฮยอน! อ...ไอ้บ้า”

 

 

“เป็นแฟนกันแล้วนี่ครับ จะทำแบบนี้เมื่อไรก็คงจะไม่เป็นไรแล้วเนอะ”

 

 

 

ก...ก็ได้มั้ง... แต่มันก็ไม่ควรเป็นที่ไหนก็ได้แบบนี้ เกิดถ้ามีคนมาเห็นจะอายแค่ไหนกันล่ะ!...

 

 

 

 

 

 

TBC…

 

 

แง ตอนนี้รู้สึกเขียนยากไปอีก อยากให้เขินบิดไส้แทบขาดแต่อ่านเองยังไงก็ไม่รู้สึกเลย แง รู้สึกว่าสั้นด้วย? แง

 

ขอบคุณทุกคนค่า~

 

เจอกันตอนหน้า~ แค่อยากบอกว่าตอนหน้ายังมี #มีอะไร? กะมีต่องาย~~

 

#solongJD


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #626 Khymmie (@exkn72) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 23:32

    ไปหมดแล้วไม่เหลืออะไรให้ชงแล้ว

    #626
    0
  2. #586 ploy wty (@ploy-orathai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 20:13
    เขินจนมือไม้หงิกงอ เด็กมันร้ายนะครับ ได้เป็นแฟนแล้วเอาใหญ่เลย
    #586
    0
  3. #558 🍋 (@hs-eun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:42
    ฮืออเขิน เขินมากกกกก -///////-
    #558
    0
  4. #527 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 12:15
    แทบจะกัดโทรศัพท์ ฮรืออออ ;-;
    #527
    0
  5. #504 Armi열 (@army-trustyeol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:07
    โอ๊ยยยนน เปิดแฟนกะนแล้วววววว ขอบคุณน้องแจที่ถามอีกครั้งนะคะ ไม่งั้นคนพี่ต้องตีมึนไม่พูดถึงอีกแน่นอน แบ้วสุดท้ายมันก็จะคลุมเคลือจนจางหายไปในที่สุด แล้วก็จากนี้มาหวานทดแทน(?)เวลาที่หายไปเนอะ
    #504
    0
  6. #401 pippepor (@pippepor) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 17:22
    แงงงงงงงงงงงงล้องห้าย เค้าเป็นแฟนกันแล้วค่ะแม่ /ป่าวประกาศ 55555555555555 โอ๊ยกว่าจะถึงตอนนี้ได้นี่ลุ้นกันจนนั่งไม่ติดยิ่งกว่าเชียร์บอลอีกค่ะ 555555

    โดยองก้ะไปต่อยเค้าแต่ก็เป็นห่วงเค้าอะเนอะ โอยหมั่นไส้ง่ะ อยากมีคนทายาให้บ้าง คนน้องพอรู้ใจตัวเองแล้วก็รุกจังเลย อิแม่จะเป็นลม โอ๊ย บรรยากาศฟุ้งฟริ้งสีชมพูแลง ฮือน่าจะเป็นแฟนกันนานแล้วนะ อยากตีจริง 555555

    ขำที่แจบอกว่าตัวเองโง่ง่ะ เออกะรู้นินา คนอ่านด่ากันมาหลายตอนละ 555555555
    #401
    0
  7. #386 qqxtg (@siwanguy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 12:09
    น่ารักกกกกก แงงงงงง เขินอ่ะ เขินนนน
    #386
    0
  8. #385 Dreamz_ii (@dreammyt001) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 02:33
    เขินแรงมาก ฮรือ น้ำตาจะไหล (;//////;) ปลื้มปริ่มจนนึกว่าแจฮยอนมาขอนี่เป็นแฟนเอง แล้วแบบถ้านี่เป็นโดยองคงใจขาดไม่ก็ช็อคตายไปก่อนจะได้เป็นแฟนกับแจฮยอนแน่ๆ ฮรือ ชอบความละมุน ความใจเย็นของแจฮยอนจัง นางมีความตะลอมพี่ให้พูดความในใจเก่งมาก ไปหัดเอาคำพูดหวานๆแบบนี้มาจากไหนน!! โอ้ย ใจแม่ /กุมหัวใจ ชอบการเล่าเรื่องของไรท์มากเลยค่ะ เล่าละเอียดตั้งแต่ความรู้สึกของโดยอง แจฮยอน ยันเดินเข้ามาร์ทไปซื้ออุปกรณ์ทำแผล แล้วคนพี่ทำแผลให้น้อง นี่ประทับใจตรงที่โดยองก้มหน้าหาทิชชู่ เอ้ะ ประทับใจฉากแปลกๆนะ 55555 ชอบความละเอียด ความเอาใจใส่ของโดยองที่มันผ่านออกมาจากการใช้ทิชชู่ซับแผลให้น้อง โอ้ย ฮรือ มันฟินค่ะซิส รัก รัก รักฟิคเรื่องนี้ ;///////;
    #385
    0
  9. วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 00:13
    ตอนนี้ขอมอบความหมั่นไส้ให้กับ.,,,..,,. แท้นแทนนนน คิมโดยองค่าาาา ค่าาา ค่าาาาาาาาาา

    เค้าบอกชอบแล้วเล่นตัวหรอมม ต้องรอให้เค้ามาบอกอีกรอบหรอมม ทำไมคะ? ทำไมดีย์~ เปนแฟนนนนนกันนนนนล้าววววววววค่าาาาาพี่น้องค้าบบบบ

    แล้วจะรอดจากอิเด็กหื่นหราคะเนี่ย ทำไมรู้สึกเปนห่วงโดยองขนาดนี้ หนูจะโดนแค่ไหนคะ? ถ้าโดนเสร็จ อิพี่เเก๊งค์นั้นมันต้องล้อตาย! 5555555555555555555555

    มันน่ารักมาก คิดถึงตอนสารภาพหน้าเซเว่นแล้วก้ะพบว่า มันเรียลมาก ขอท่ดที่นึกถึงหน้าเซเว่นแถวมหาลัย คือมันต้องมีหมางะ 5555555555 เค้าขอโท้ดดดดด แต่ใจเยนนะคะ ตอนนี้มันดีค่ะ มันดีย์จิงๆที่เค้าคบกัน...ฮื้ออ

    รอตอนต่อไปค่าา โดยองงี่โอปป้า ฮวาติ้ง~ >////v
    #384
    0
  10. #383 9621DY (@9621DY) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 00:08
    นี่กว่าจะตอบตกลงเป็นแฟนกันได้ลุ้นแทบแย่ แค่นี้ก็เขินบิดจนผ้าห่มขาดล่ะ
    #383
    0
  11. #382 admonGiiz (@admongiiz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:47
    พอเห็นว่าลงเอยกันแล้วก็หมั่นไส้อูแจขึ้นมา

    แบบบบบทำไมมมมม ทำไมมมถึงโชคดีแบบนี้

    โชคดีที่ได้โดยองงี่ไปง่ายๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็แสนจะซื่อบื้ออ

    ฮือออ แต่แบบอ่านไปก็ยิ้มมากก พยายามเกร็งหน้าละ

    แต่ไม่สำเร็จ5555555555 จะบอกว่าโดยองงี่น่ารักมาก

    หรือเพราะว่าพออยู่กับอูแจแล้วน่ารักมากขึ้นก็ไม่รู้ แงงง

    ต่อไปก็จะมีฉากหวานมากขึ้นเรื่อยๆใช่ไหมม

    จะทนได้เหรอออ แค่นี้ก็จะตายแล้วนะ กลั้นยิ้มจนปวดแก้มล้าวว

    #382
    0
  12. #381 นนนี่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 17:06
    เขาเป็นแฟนกันแล้วค่ะแม่~ อ่านไปก็เขินไปอะ ยิ่งเจ้าจองแจมานั้งมองพี่ตาหวานเยิ้มนี่ยิ่งแบบ คนบ้าาาาาาา

    ตอนต่อไปมีอะไรหนอ อย่าดราม่าเลยนะคะกว่าจะรักกันได้มันนานเหลือเกิน ToT
    #381
    0
  13. #380 noeyystp (@noeyystp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 15:36
    โง้ยยน่ารักกก
    #380
    0
  14. #379 นี่ี่พี่เอง (@iyimjo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 15:19
    งือออออออออ น่ารักกกกมากกกกวห่งหเมวงหวก
    #379
    0
  15. #378 Rain'Run (@peemmoddang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:48
    ฮืออออ เค้าสารภาพรักกันแล้วค่ะแม่ /จิกหมอน โง้ยยย น่าร้ากกกกก แจไม่กากแล้วนะคะลูกแม่ พี่โดน่ารักกก น่าฟัดมาก ฮอล
    #378
    0
  16. #377 saizyne (@saizyne) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:17
    สนุกค่าาาา เรื่องดำเนินมาได้แบบสมเหตุสมผล พอมาถึงตรงนี้ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด มีความสุขไปกับโดยองเลย ที่ผ่านมาเสียใจมาเยอะ ฮื้อ
    #377
    0
  17. #376 kanise (@kpunyanuch) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:09
    ฮืออออออ ทำไมเป็นโดยองงี่ต้องคิดมากอะไรขนาดนี้ด้วยคะคุณไรท์ แล้วความแจฮยอนที่เอาแต่นั่งมองกับเดินตาม โดยองทำอะไรไม่ถูกจริงๆนั่นแหละ แงงงงงงง แล้วตอนลูกหมูส่งสายตาหวานเชื่อมอ้อนให้ทายานั่นอีก นึกภาพแล้วเขินตามเลยค่ะ เรื่องนี้ทำเขินได้ทุกตอนจริงๆ ที่หอมแก้มนั่นอีก ตอนยังไม่เป็นแฟนยังหวงพี่ จับมือ สดินชิพพี่เขาขนาดนั้น พอบอกว่าเป็นแฟนแล้วทำแบบนี้ตอนไหนก็ได้ แบบนี้โดยองไม่ช้ำไปก่อนหรือไงไอลูกหมู
    #376
    0
  18. #375 ติ๋มๆไง (@abbitzz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:07
    อย่ามาจับแก้ม อย่ามาหอมแก้มกันน้ะ พวกบ้า งือออออออฟินตัวบิดไปหมดแล้ว แง้ ทำไมมันถึงได้ตะมุนขนาดนี้คะสังคม ทำม้ายยยยยยยยยย /นอนดิ้นเป็นไส้เดือนอยู่บนเตียง
    #375
    0
  19. #374 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 13:56
    อ่านแล้วยิ้มตลอดทั้งตอนเลย เชื่อไหม มันอิ่มเอมใจจริงๆนะ 55555 ชอบ.. ชอบมากตอนที่ยัยเล่าตอนที่ตัวเองเริ่มชอบเจ้าแจให้ฟัง มันเหมือนกับว่าทำให้เข้าใจกันยิ่งขึ้น 55555 ชอบบบบบบ ชอบทั้งตอน ชอบทั้งเรื่องเลย บอกไว้ก่อน 55555
    #374
    0
  20. #373 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 13:54
    อ้าว กดผิด ไปกดตอบกลับความเห็นคุณเฟลิ0น่าจังอีก 555555
    #373
    0
  21. #372 เฟลิ0น่าจัง (@hydyjung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 13:36
    หะ ตอนนี้มีอะไร 55555
    ใกล้จะจบแล้ว เศร้าเลย แจฮยอนทำไมกร๊าวใจอย่างนี้
    นึกตอนทำตาเชื่อมๆออกเลย5555 
    จะมีฉากน้องแจหึงอีกมั้ย คือชอบมาก แต่รู้ใจตัวเองอะดีที่สุดละ อิอิ
    #372
    1
    • #372-1 AIGA_sissie (@ag_ss) (จากตอนที่ 16)
      28 สิงหาคม 2559 / 13:53
      อ่านแล้วยิ้มตลอดทั้งตอนเลย เชือไหม มันอิ่มเอมใจจริงๆนะ 55555 ชอบ.. ชอบมากตอนที่ยัยเล่าตอนที่ตัวเองเริ่มชอบเจ้าแจให้ฟัง มันเหมือนกับว่าทำให้เข้าใจกันยิ่งขึ้น 55555 ชอบบบบบบ ชอบทั้งตอน ชอบทั้งเรื่องเลย บอกไว้ก่อน 55555
      #372-1