[FIC NCT] So long (JaeDo)

ตอนที่ 13 : CHAPTER 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    15 ส.ค. 59

CHAPTER 12





.




.






“แจฮยอนมึงออกมานี่ดิ๊!”



เพราะเป็นการซ้อมแบบแบ่งทีมเล่นกันตามปกติจึงไม่ได้มีการจับเวลาแบบแบ่งแยกเป็นควอเตอร์อะไร ทว่าเวลาร่วมสิบนาทีที่เกมในสนามเดินไปก็ยังทำให้ยองโฮเห็นอะไรได้บางอย่าง…


เด็กหนุ่มผิวขาวที่ถูกเรียกตัวออกมา แล้วมีเพื่อนในทีมอีกคนวิ่งเข้าไปในสนามแทนกำลังเดินตรงมาทางที่ประธานชมรมบาสเกตบอลอย่างซอยองโฮนั่งอยู่ เมื่อมาถึงจึงนั่งลงข้างๆบนม้านั่งผู้เล่นสำรองข้างสนาม


“มึงเล่นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย!” ยองโฮจ้องร่างที่นั่งหอบอยู่ไม่ไกล จวกตั้งแต่ประโยคแรก “ทำไมวะ เพื่อนมีมึงก็ไม่ส่ง มึงเป็นพ้อยท์การ์ดปะ นี่อยากโชว์แมน โชว์เท่คนเดียวหรือไง บาสแม่งเขาเล่นกันเป็นทีมนะ ถ้ามึงอยากเด่นคนเดียวอะ มึงก็ไปเล่นอย่างอื่นสิวะ”


ปกติก็ไม่เคยเห็นแจฮยอนจะเป็นแบบนี้… เวลาอยู่ในสนามก็เป็นคนที่มีไหวพริบในการเล่น มองเกมขาด ไม่เคยหวงบอล ขอแค่ช่วยทีมให้ได้คะแนนแล้วชนะไปในเกมนั้นๆก็เหมือนได้ทำเป้าหมายของตัวเองได้สำเร็จในแต่ละครั้งไป ทว่าแจฮยอนในวันนี้กลับแตกต่างออกไป อีกฝ่ายมีพฤติกรรมอย่างที่เขาได้ต่อว่าไปแล้วก่อนหน้านั้น


คงเพราะนี่ไม่ใช่แจฮยอนในยามปกติแน่ๆ ยองโฮถึงได้เรียกออกมาถามหาสาเหตุ ขืนปล่อยให้เด็กนั่นเล่นเกมตามอำเภอใจต่อไป มีหวังทีมบาสที่เป็นความหวังของมหา’ลัยในอนาคตได้พังหมดพอดี



“มึงเป็นอะไรวะ?” รอบนี้ถามออกไปตรงๆ หลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่กระดกน้ำดื่มจากขวดลงคอไม่ได้มีท่าทีสนใจกันเลย คิดดูแล้วกันจากที่โมโหๆอยู่เมื่อครู่กลับกลายเป็นว่าเขาต้องเป็นคนเย็นลงแล้วลองคุยด้วยเหตุผลกับอีกฝ่ายแทน


เอาจริงๆเลยไหม ...ในใจเขาเองตอนนี้ก็มีข้อสันนิษฐานบางอย่างเกี่ยวกับท่าทีการแสดงออกของแจฮยอน แต่ก็ยังแอบไม่มั่นใจสักเท่าไร…


แต่ลองแย็บดูคงไม่เสียหายเท่าไรนักหรอกใช่ไหม…? “มึงมีปัญหาอะไรกับไอ้มาร์คมันหรือเปล่า?” พอเห็นคนที่เอาแต่แสดงท่าทีไม่สนใจราวกับไม่สบอารมณ์เหมือนเป็นคนละคนกับที่เขาเคยรู้จักหันมองมานิ่งๆ ยองโฮก็ได้คำตอบของคำถามในใจแทบจะทันที


นั่นไงล่ะ ...ชัด!


สังเกตเอาง่ายๆ ผู้เล่นทุกคนในทีมย่อมต้องมีความสัมพันธ์ในเกมต่อกัน แล้วยิ่งตำแหน่งพ้อยท์การ์ดที่แจฮยอนเป็นด้วยแล้ว หน้าที่หลักๆคือการจ่ายลูกให้เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดในการทำแต้ม แต่ทว่าในขณะที่แจฮยอนครอบครองบอลในวันนี้ แล้วมาร์คเป็นผู้เล่นในตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ดที่พยายามหาพื้นที่ว่างให้กับตัวเองเพื่อสร้างโอกาสให้กับทั้งตัวเองแล้วก็ทีมเพื่อให้ได้มาซึ่งคะแนน ก็ไม่เห็นว่าแจฮยอนจะยอมส่งลูกให้มาร์ค ...แม้แต่ครั้งเดียวก็ยังไม่มีเลย…


มองไปมองมาแล้วก็เหมือนคนไม่กินเส้นกันอะเอาง่ายๆ… ไม่รู้ไปหมั่นไส้ เกลียดขี้หน้ากันตอนไหน


“ถ้าเล่นด้วยกันไม่ได้กูว่าก็ไม่ต้องเล่น” สิ่งที่เขาพูดดูเหมือนจะเป็นการยื่นคำขาด แต่ยองโฮก็พูดขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกรวมทั้งคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง “กูคิดว่าจะเจอทีมที่ดีที่สุดอยู่แล้วเชียว ทำไมวะ มันมีปัญหาอะไรกันนักหนาเหรอ ไอ้มาร์คก็อีกคน พอกันแหละพวกมึงทั้งคู่น่ะ” เพราะว่าเรียนอยู่ในชั้นปีสุดท้ายแล้ว ก็เลยเอาใจไปทุ่มเทกับโปรเจ็คก่อนจบเสียมาก จะให้มาลงเล่น ลงแข่งจริงจังเหมือนสามปีที่ผ่านมาเห็นทีว่าคงจะไม่ไหว กลัวจะสลบในแต่ละวันไปเสียก่อนจะได้ลงมือทำโปรเจ็คจริงๆจังๆ คราวนี้ทั้งเขาและเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นที่อยู่ในทีมก็เลยต้องหาตัวตายตัวแทนเพื่อสร้างทีมที่แข็งแกร่งสืบเนื่องต่อไปในอนาคต


“ขอโทษครับ… ผมจะพยายามไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”


“ทำไมวะ มันมีอะไร ปกติกูก็เห็นว่ามึงเป็นมิตรกับทุกคนดีอยู่นี่นา แรกๆก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ไหม? เนี่ย...มึงเพิ่งมาเป็นเองเนี่ย อย่าหาว่ากูก้าวก่ายวุ่นวายเลยเถอะแจฮยอน เพราะกูเห็นว่ามึงเป็นน้องหรอกนะ ถึงได้เลือกที่จะถามมึงแทนที่จะเป็นไอ้มาร์คมันน่ะ”


แจฮยอนหันกลับมามองด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเข้าใจ คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าเบารับรู้ แต่เหมือนเรื่องที่คาใจเป็นเรื่องที่พูดไม่ได้อาจจะแค่ตอนนี้ อึดอัดไม่สามารถระบาย จึงได้แค่เงียบไปอีกก่อนจะพูดต่อด้วยถ้อยคำเดิม


“ขอโทษจริงๆครับพี่ยองโฮ” เห็นท่าทีแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ นี่เขากำลังด่าน้องมันอยู่นะ ทำไมถึงไม่ตอบโต้หรือยอมอธิบายอะไรออกมาสักอย่าง ถึงเขาจะดูเป็นคนตรงปากร้ายพูดจาโผงผางไปบ้าง แต่ถ้าอีกฝ่ายยอมพูดอะไรออกมาบ้างก็ยินดีที่จะรับฟัง


กระนั้นในตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามก็ยังเงียบอยู่อีก...พอสถานการณ์ดำเนินไปแบบนี้ซอยองโฮจะทำอะไรได้บ้างล่ะ…


“เอาเถอะ มึงก็นั่งสงบสติอารมณ์ไปก่อนแล้วกัน”


ว่าแต่แม่งไปทะเลาะอะไรกันตอนไหนวะกับไอ้มาร์คเนี่ย หากให้ใครมามองก็คงคิดว่าไปแย่งผู้หญิงคนเดียวกันมา ถึงได้ดูไม่กินเส้นกันขนาดนั้น...


เอ๊ะ…!


ยองโฮหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆสลับกับคู่กรณีของอีกฝ่ายที่อยู่ในสนาม… เขารู้จักทั้งคู่ จองแจฮยอนที่เขาสัมผัสได้ประกอบกับที่ได้รับรู้ข้อมูลมาจากคิมโดยองไม่ใช่คนขี้โมโห หงุดหงิดง่าย พาลแล้วไปหาเรื่องคนอื่น ตรงกันข้ามกลับมีความร่าเริงสดใสและเป็นมิตร ดูเหมือนอย่างเดียวที่จะทำให้ฝ่ายนั้นดูไม่สบอารมณ์ก็เห็นจะเป็นตอนที่พี่ชายคนสนิทอย่างโดยองไปใกล้ชิดกับคนอื่นมากเกินความจำเป็น …อันนี้อ้างอิงจากที่เขาสังเกตเอาเองนะ ที่สีหน้าของเด็กนี่มักจะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นโดยองคุยเล่นหยอกล้อกับใครสักคนอย่างสนิทสนม ตัวเขาเองก็ยังเคยโดนรังสีอำมหิตแผ่ใส่มาบ้างประปราย แต่คนที่โดนเป็นประจำดูเหมือนจะเป็นอีแทยง และคิดว่าน่าจะเกี่ยวเนื่องกับเรื่องราวในอดีตที่เพื่อนสนิทเขาเคยคุยกับรุ่นน้องหน้ากระต่ายอย่างโดยองอยู่พักนึง แต่ก็โดนปฏิเสธเอาเพราะฝ่ายนั้นดูเหมือนจะมีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว ซึ่งก็เพิ่งมารับรู้ในเร็วๆนี้เองว่าแท้ที่จริงคนที่อยู่ในใจคิมโดยองมาตลอดก็คือไอ้เด็กที่นั่งหน้าบูดเบี้ยวอยู่ข้างๆเขาตอนนี้นี่เอง


ในส่วนของมาร์คลี เด็กนอกผู้มีบุคลิกเพียบพร้อมคนนั้น ยองโฮไม่ค่อยติดใจเท่าไร ฝั่งนั้นดูมีความหนักแน่นมั่นใจและชัดเจนอยู่แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร อย่างตอนนี้ที่เหมือนพยายามเข้าหาโดยองก็เดินหน้ามาก จนบางทีเขายังนึกเอาใจช่วยจองแจฮยอนอยู่ลึกๆ ที่ส่งกำลังใจน่ะ... ไม่ใช่อะไร สงสารโดยองมัน ไม่รู้คิดมากไปถึงไหนแล้ว มาช่วงนี้อาการยิ่งดูร่อแร่เต็มทน


แต่ถึงใจเขาจะฟันธงไปแล้วว่ายังไงแจฮยอนมันก็มีใจให้โดยองเหมือนกัน แต่เรื่องแบบนี้ต่อให้การกระทำชัดเจนมากแค่ไหน แต่เจ้าตัวไม่ยอมพูดอะไรออกมา ใครที่ไหนจะไปกล้าทึกทักเอาเองได้ เพราะถ้าไม่ใช่ขึ้นมา อกหักไม่พอยังหน้าแตกอีก


เขาเองที่แม้จะคอยพยายามล้อ เอ่ยปากแซวความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นน้องสองคนที่เขาคุ้นเคยไปมากมาย แต่ก็เข้าใจโดยองอยู่นะว่าสับสนแค่ไหน  แต่ที่เขาทำไปก็แค่อยากให้คำพูดไปกะเทาะใจคนที่ทำเหมือนไม่รับรู้ไม่สนใจอะไรให้มีความชัดเจนขึ้นมาบ้าง


แต่นี่ก็ผ่านมาตั้งขนาดนี้แล้ว… ขนาดว่าหึงหวงทุกคนที่เข้ามาข้องแวะเกี่ยวข้องก็ยังทำซึนตีมึนไม่รู้ไม่ชี้อยู่ได้ บางทีก็น่าหมั่นไส้นักเชียว


ว่าแต่… เขาควรจะลองทำอะไรดูสักอย่างดีไหม…?


มันไม่น่าจะเสียหายอะไรหรอกนะใช่ไหม…?




“เออนี่แจฮยอน เมื่อวานอะกูก็ไปนั่งกินข้าวที่โรงอาหารคณะนี่แหละ เห็นโดยองมันนั่งกินข้าวอยู่กับไอ้มาร์คด้วย มึงรู้ปะว่ามันไปสนิทกันตอนไหน” อะ… เรื่องนี้ไม่ได้โกหกด้วยสาบาน เมื่อวานยังสะกิดกับแทยงยิกๆเรียกให้ดูกันอยู่เลย


พอเห็นไอ้เด็กผิวขาวหันมามองขวับก็ผงะไปนิดนึง คงไม่พอใจที่ได้ยินชื่อมาร์ค ใช่ไหม? เขาเข้าใจถูกหรือเปล่า…? ต...แต่แจฮยอนจะมามองเหมือนอยากจะบีบคอเขาแบบนี้ไม่ได้ ซอยองโฮเป็นประธานชมรมที่เอ็งอยู่นะเว้ย! แถมไม่ใช่ไอ้เด็กมาร์คนั่นด้วย!


แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมพูดไม่ยอมตอบอะไรออกมาก็เหมือนจะเข้าทาง จงใจพูดซ้ำเข้าไปอีก...


“น่าจะเป็นตอนที่มึงพามันมานั่งรอมึงซ้อมปะ กูก็สังเกตนะ เวลาไอ้โดยองมา ไอ้มาร์คแม่งไม่ค่อยมีสมาธิหรอก จะมองหาแต่มัน มันชอบพี่มึงเหรอ? หรือกำลังตามจีบอยู่วะ? กูว่ามันก็ดูเป็นคนที่โอเคดีนะ ถ้าเป็นไอ้มาร์คล่ะก็น่าเชียร์” พูดไปก็ระแวงไปด้วย กลัวใจแจฮยอนมันจริงๆ ไม่รู้จะเดินมาหักคอกันตอนไหน คราวที่แล้วยังโดนลูกบาสเขวี้ยงใส่จนวงแตกกันทีนึงละก็ยังไม่เข็ด

“พี่จะเชียร์อะไร” หางสงหางเสียงที่แสดงถึงความสุภาพที่ปกติเคยมีจองแจฮยอนคงลืมมันไปหมดแล้ว แล้วดูทำหน้าทำตาเข้า เหมือนอยากให้เขาถอนคำพูดยังไงยังงั้น


แล้วมันเรื่องอะไรล่ะวะ!


“ก็เชียร์ให้แม่งได้ๆกันไปเลย”


ปั่ก!


“ไอ้แจฮยอน!” ยองโฮเรียกชื่อเด็กหนุ่มลั่น


ไม่ไกลจากเท้าเขาเท่าไรพบขวดน้ำที่ถูกกำด้วยมือจนบุบบู้บี้นอนแอ้งแม้งอยู่ จะฝีมือใครซะอีกล่ะ ก็ไอ้เด็กขี้หวงจอมหัวฟัดหัวเหวี่ยงคนข้างๆนี่ไง และถึงขวดพลาสติกใสที่ยังมีของเหลวกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในนั้นจะไม่ได้กระทบถูกตัวเขาโดยตรง แต่สิ่งของที่มีแรงส่งมหาศาลเมื่อมันถึงพื้นก็เกิดเสียงดังจนเขาตกใจ กระโดดโหยง


“ขอโทษครับ… หลุดมืออีกแล้ว”


เห็นรอยยิ้มที่ถ้าใครมองเห็นก็คงบอกว่าน่ารักของแจฮยอนมันแล้ว ยองโฮถึงกับกัดฟันกรอด แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอยากตอบโต้กลับ เขาเข้าใจคำว่าหึงหวงจนหน้ามืดตามัวดี แต่แค่รู้สึกว่าจองแจฮยอนมันจะกวนส้นตีนมากเกินไปแล้ว


ว่าแต่ว่า...ทำไมเขาถึงต้องเป็นคนมารับเคราะห์รองรับอารมณ์แจฮยอนมันอย่างนี้ทุกครั้งเลยเนี่ย…



“เอ้อ… มึงจะทำอะไรหลุดมือสักกี่ครั้งก็เรื่องของมึง แต่ก็ระวังโดยองงี่ของมึงจะหลุดมือไปด้วยแล้วกัน”




-----



ความจริง…


นี่อาจเป็นคืนวันศุกร์แรกในรอบปีการศึกษาที่เขานึกอยากจะรีบเข้านอนพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะที่ผ่านมากิจกรรมที่มีทั้งสาระและไร้สาระก็มาเจียดเวลาในคืนวันศุกร์ค่ำคืนที่จะได้พักผ่อนอย่างยาวนานเต็มที่เพราะวันรุ่นขึ้นเป็นวันเสาร์ที่ไม่ต้องไปเรียนจนหมดไป…กว่าจะได้นอนแต่ละทีก็ก้าวข้ามวันใหม่เกือบได้เห็นแสงอาทิตย์ทุกครั้ง…


ค่ำคืนนี้ก็คงเหมือนกัน… หลังจากที่ตอนแรกเขาตั้งไว้ว่าจะเรียกแจฮยอนมาเพียงเพื่อสั่งสอน แต่ก็ดันพูดคุยกันจนยาวยืด จนทำให้เริ่มมองเห็นอะไรบางอย่าง แต่เพราะยังไม่ชัดเจนก็เลยออกปากชวนมาสังสรรค์ที่ห้องโดยอ้างเหตุผลที่น่าจะทำให้อีกฝ่ายโอนอ่อนผ่อนตามเอาได้ง่ายๆไปว่าวันนี้เป็นวันเกิดเขา…


แต่ความจริงแล้วไม่ใช่…ซอยองโฮไม่ได้เกิดวันนี้…


ทว่าที่ทำแบบนี้ก็เพราะอยากจะใช้โอกาสนี้เพื่อทำให้แน่ใจในสิ่งที่เขาคิดว่าใช่มาโดยตลอดให้กระจ่างชัดเจนขึ้น…


ยองโฮตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงวันนี้เขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่าจองแจฮยอนคิดกับคิมโดยองยังไงกันแน่… เขาเองก็ไม่ได้อยากเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของสองคนนี้ขนาดนั้น แต่ก็รำคาญท่าทางหึงหวงของแจฮยอนมันจริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรหรอก แต่คือ...ถ้าอยากจะหึงบ้าบออะไรอะนะก็ไปตกลงเป็นอะไรกันมาก่อน ไม่ใช่ว่าปากก็ประกาศปาวๆว่าเป็นพี่น้องกันแต่พฤติกรรมนี่ชวนคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว


พี่น้องบ้านไหนเขาหึงกันล่ะวะ ไอ้บ้า!



ตอนนี้ร่างสูงกำลังเดินนำเด็กหนุ่มอีกคนที่เป็นแขกเข้าสู่ที่พักของตัวเอง…


“ตามสบายเลยนะมึง อีกสักพักไอ้แทยงกับไอ้ฮันซลถึงจะตามมา” งานนี้ก็เลยชวนทีมง้างปากมาด้วย ตัวช่วยในส่วนของตัวบุคคลก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่ไอ้ของที่จะมาพร้อมสองคนนั้นนั่นน่ะสิที่สำคัญกว่า


อย่าให้โดยองรู้เชียวนะ ถ้าหมอนั่นรู้ว่าเขาให้แทยงกับฮันซลซื้อแอลกอฮอล์เข้ามาด้วยเพื่อใช้มันเป็นตัวช่วยในการง้างปากแจฮยอนด้วย มันเอาพวกเขาตายแน่ เพราะไม่ใช่ว่าก่อนหน้านั้นไม่เคยชวนแจฮยอนไปดื่มไปเที่ยว ก็เคย... แต่โดยองก็ร้องห้ามเสียงหลงพร้อมบอกว่าแจฮยอนไม่เคยแตะต้องของพวกนั้น…


แต่ก็ผู้ชายหรือเปล่าวะ… มันก็ต้องมีบ้างแหละน่า… ไม่เคยแตะต้องแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแตะต้องมันไม่ได้ใช่หรือเปล่าล่ะ...


แล้วดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะเข้าข้างเขาที่สุดแล้ว...เพราะสุดสัปดาห์นี้โดยองกลับบ้านไม่ได้อยู่หอ นี่ถ้าอาทิตย์นี้แจฮยอนมันไม่มีเรียนชดเชยวันอาทิตย์ก็คงตามพี่โดยองของมันกลับบ้านไปด้วยอีกคนแล้วล่ะ แต่พอดีว่ามันมีเรียนไง ตอนชวนมามันก็เออออรับคำง่ายดาย บอกต่อด้วยว่าก็ดีเหมือนกันเพราะอยู่โดยไม่มีโดยองเดินไปเดินมาในห้องก็เหงา รู้สึกไม่ค่อยชิน



ซอยองโฮพักอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมที่ห่างอยู่จากมหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่ป้ายรถเมล์ เป็นคอนโดฯขนาดเก้าสิบตารางเมตร ประกอบไปด้วยห้องนอนสองห้องซึ่งกั้นห้องชัดเจน มีส่วนรับแขกนั่งเล่น และครัวชัดเจน คงเพราะไม่ค่อยได้ทำอาหารอยู่แล้วจึงตกแต่งโดยการเลือกใช้เคาน์เตอร์บาร์กั้นส่วนครัวไว้เท่านั้น


“เออ กูบอกโดยองให้แล้วนะว่ามึงมาคอนโดกู” ขณะที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาด้านหน้าทีวีก็เอ่ยปากบอก แจฮยอนเดินตามไปนั่งลงบนโซฟาอีกตัวข้างๆ


ซอยองโฮคิดว่าดีแล้วที่ชิงบอกก่อน ขืนให้แจฮยอนโทรไปรายงานเองความลับก็แตกพอดีว่าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดเขา ก็คิมโดยองน่ะจำแม่นจะตายว่าญาติสนิทมิตรสหายคนใกล้ชิดของตัวเองน่ะเกิดวันไหน


“ครับ” อีกฝ่ายตอบรับก่อนบอกต่อ ที่แจฮยอนไม่ได้ติดใจอะไรเรื่องที่ยองโฮเป็นคนโทรหาอีกฝ่ายแทนที่จะเป็นเขาเองคงเพราะความกังวลที่มาพร้อมประโยคต่อมา “ขอโทษจริงๆนะครับ… ผมไม่รู้มาก่อนเลยจริงๆว่าวันนี้วันเกิดพี่ก็เลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไว้ให้”


คนรับฟังถึงกับหันไปยิ้มพลางส่ายหัว “ไม่เป็นไรมึง เรื่องแค่นี้เอง”


ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันไปมากกว่านั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงออดดังมาจากหน้าประตู ยองโฮสบตากับแขกที่มาพร้อมเขาก่อนเอ่ยเรียบๆ “สงสัยจะมากันแล้ว เร็วเหมือนกันแฮะ” ร่างสูงกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่แจฮยอนก็ลุกขึ้นก่อนพร้อมบอกบางอย่างกับเขา “เดี๋ยวผมไปเปิดให้ครับ”


“โอเค มึงนี่เป็นเด็กดีอย่างที่โดยองมันว่าจริงๆ”


ทั้งประโยคพูดจะมีความจริงอยู่สักกี่คำกัน… โดยองเคยสรรเสริญแจฮยอนให้ฟังในทำนองนั้นแต่ก็ไม่เคยชื่นชมอีกฝ่ายให้ฟังตรงๆ ออกแนวเล่าเหตุการณ์ที่มีแจฮยอนเป็นตัวละครหลักให้ฟังเสียมากกว่า แต่ที่พูดออกไปอย่างนั้นก็เป็นความจงใจของเขาอีกนั่นแหละ… อยากให้รู้ว่าไม่ใช่แค่ตัวมันเองที่เห็นว่าโดยองสำคัญมากแค่ไหน สำหรับโดยองที่พูดถึงแจฮยอนให้เขาฟังอยู่แทบจะตลอดเวลา… ก็เพื่อจะบอกว่าแจฮยอนก็สำคัญกับคิมโดยองมากเหมือนกัน


แต่จริงๆสิ่งที่ทำให้เขาเริ่มปฏิบัติการณ์นี้เลยมันน่าจะเริ่มจากประโยคนั้น...


“เอ้อ… มึงจะทำอะไรหลุดมือสักกี่ครั้งก็เรื่องของมึง แต่ก็ระวังโดยองงี่ของมึงจะหลุดมือไปด้วยแล้วกัน”


ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าแจฮยอนไม่รู้ความหมายในสิ่งที่เขาพูดจริงๆหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ ที่ผ่านมายองโฮเข้าใจสถานการณ์ระหว่างแจฮยอนกับโดยองดี รู้ว่าสนิทสนมจนรู้ใจหมดไส้หมดพุงทั้งยังมีความผูกพันกันมาช้านานขนาดไหน เรื่องการจะสารภาพหรือพูดออกไปตรงๆเลยว่ารู้สึกยังไงคงไม่ใช่เรื่องที่ปุบปับก็จะทำได้เลย ก็ใช่… เขารับทราบถึงความจริงข้อนั้น คงเพราะความกังวลของโดยองมีให้เห็นอยู่ตลอดด้วยนั่นแหละ กลัวนั่นกลัวนี่กลัวไปหมดทุกสิ่งเพียงเพราะทั้งคู่ดำเนินความสัมพันธ์แบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก เขาก็เลยคิดว่าที่ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ไม่เปลี่ยนแปลงไปสักทีทั้งที่พฤติกรรมต่อหน้าคนอื่นนั้นดูเกินจากคำว่าแฟนไปมากก็น่าจะเกิดจากคนน้องด้วยอีกคนที่น่าจะมีความกังวลและกลัวไม่แตกต่างกับคนพี่เท่าไร…


แต่พอเขาพูดออกไปแบบนั้นแล้วเห็นใบหน้าเหรอหราไม่เข้าใจ เต็มไปด้วยประโยคคำถามประมาณว่า ‘หลุดมือเหรอ’ ‘หลุดมืออะไรอะ’ ‘แล้วทำไมต้องหลุดมือ’ ก็เกิดชะงัก ในคราวแรกเลยยองโฮยังไม่ปักใจเชื่อ คิดว่าอีกฝ่ายคงแสร้งทำ เลยลองพยายามจับผิด แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองต้องมานั่งกุมขมับแทนเพราะไม่ว่าจะไล่ต้อนแจฮยอนมันยังไง ก็ยิ่งจะทำให้งุนงงตามกันไปหนักหน่วงกว่าเดิมอีก…


หลังจากพูดคุยพาเข้ารกเข้าพงหญ้ากันไปอยู่พักนึงเขาก็ถอดใจ… เชื่อแล้วจริงๆว่าอีกฝ่ายไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับพี่ชายคนสนิ๊ทสนิทนั่น


อย่ามองข้ามชอตไปถึงการสารภาพรักเลย… ตอนนี้ให้มันรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงให้ได้ก่อนดีกว่า…




เสียงคุยจอกแจกประกอบกับเสียงถุงพลาสติกที่บรรจุของที่ซื้อมา ดังมาจากพื้นที่ที่ถูกแบ่งสัดส่วนเป็นครัวเรียกให้เขาหันไปมอง ซอยองโฮลุกขึ้นด้วยในตอนนั้น ร่างสูงพาขายาวๆของตัวเองเดินไปจนถึงแขกที่พากันจับจองเก้าอี้นั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์เรียบร้อยแล้ว


“เอาเลยไหมๆ” จีฮันซลที่ยังไม่ทันได้นั่งลงเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อนหลังจากวางของทั้งหมดลงบนเคาน์เตอร์บาร์ตรงหน้า เจ้าของคอนโดฯก้มศีรษะเล็กน้อยรับคำทักทายจากนากาโมโตะ ยูตะที่ทักทายมาตามมารยาท ก่อนที่ร่างเล็กแฟนของจีฮันซลจะตีมือลงบนท่อนแขนนั้นเชิงปราม “ถ้ากินมากจนกลับห้องไม่ได้ล่ะก็นะจะทิ้งไว้ที่นี่เลย”


“ไม่แคร์ครับ จีฮันซลคนนี้อยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่มียูจังอยู่ข้างๆก็พอ” พอเห็นความน้ำเน่าไม่อายธารกำนัล ทุกคนก็ได้แค่หันหน้าไปอีกทางทำเป็นอ้วก ในขณะที่ยูตะก็กำหมัดเสียแน่นแล้วทุบเข้าไปที่หลังนั้นดังอั่ก


หึ… สมน้ำหน้ามัน!


ระหว่างดูคู่รักโชว์มวยทั้งฝีปากและพละกำลังก็มีอยู่คนหนึ่งที่ทยอยเอาของที่ซื้อมาออกมาจากถุงไม่พูดไม่จาอะไร แต่ก็ยองโฮก็รู้อยู่ว่านั่นคืออาการปกติของแทยงมัน ไอ้นี่มันเป็นพวกบ้าจัดของ จัดมันทุกอย่างนั่นแหละ เขาก็เลยไม่ได้สนอะไรแล้วหันไปพูดกับคนอายุน้อยที่สุดในที่นั้นแทน


“เฮ้ย แจฮยอน” เจ้าของชื่อสบตากับเขาด้วยดวงตาที่โตกว่าปกติ “มึงกินเหล้าได้ไหม? เห็นโดยองบอกไม่เคยกิน”


“เอ้ย อย่าไปกลัวดิ มึงต้องหัดไว้บ้างนะรู้หรือเปล่า?” เป็นฮันซลที่พูดขึ้นมาอีกรอบ พอเห็นว่าแจฮยอนมีท่าทีอึกอัก เขาก็เลยเสริม


“ในความหมายที่กูถามก็คือมึงไม่ได้แพ้แอลกอฮอล์ใช่ไหม เพราะถ้าแค่มึงไม่เคยกินยังไงวันนี้มึงก็ไม่รอดหรอก” ยองโฮสบตาเพื่อถามแจฮยอนอีกรอบ


“เคยแต่ดื่มไวน์กับเนื้อก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่ครับ” เด็กหนุ่มตอบตามตรง


“โอเค… งั้นแทยงมึงรินเลย” ไม่รอช้าแทยงก็รินเหล้าลงแก้วที่เป็นคนเตรียมจัดหามา เกือบจะเกินครึ่งแก้วอยู่แล้วก็โดนเสียงร้องห้ามขัดจังหวะขึ้นมาก่อน “เฮ้ยๆ มึงใจเย็นผสมน้ำให้มันหน่อย เดี๋ยวน็อคตั้งแต่แก้วแรกพอดี”


หลังจากทำตามที่ยองโฮบอก รอไม่นานแก้วเหล้าก็ถูกเลื่อนมาวางไว้ข้างหน้าแจฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ยังไม่ทันได้หยิบแก้วใสใบนั้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็ถามบางอย่าง “ไม่เป่าเค้กก่อนเหรอครับพี่ยองโฮ”


“เค้กไรมึงอีกเนี่ย” เป็นจีฮันซลเจ้าเดิม


“โอ้ย ฉลองด้วยเหล้าแล้วใครเขาจะมีอารมณ์มากินเค้กกันเล่า” คงเพราะเรื่องวันเกิดที่อ้างขึ้นมาเขาก็ไม่ได้บอกใครสักคน พอแจฮยอนท้วงขึ้นมาแบบนั้นก็ตัดบททิ้งไปเสียเลย กลัวจะเสียเวลามานั่งอธิบาย เดี๋ยวความลับแตกขึ้นมาอีกว่าไม่ใช่วันเกิดเขา “กิน แจฮยอนมึงกินเลย หัดไว้อีกหน่อยก็ไม่พ้นหรอก” เขารีบยัดแก้วใส่มือคนอายุน้อยกว่าทันที


แจฮยอนมองแก้วที่ถืออยู่ในมืออย่างลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลั้นใจ ในคราวแรกเด็กหนุ่มทำเป็นจิบก่อนจะเลื่อนแก้วออกห่างจากปากอีกครั้ง ทำปากจ๊อบแจ๊บ เขาเห็นแล้วรู้สึกขัดใจจึงดันแก้วเข้าไปอีกฝ่ายไปอีกครั้ง ของเหลวนั้นผ่านเข้าสู่คอไปหลายอึกให้เห็น พอแจฮยอนเอาแก้วออกจากปากก็มีสีหน้าแทบไม่ต่างอะไรกับตอนกลืนยาขม


“เป็นไงก็ไม่ได้แย่ป่ะ”


“ครับ...ก็ไม่ได้แย่แต่แค่ไม่อร่อย” คำตอบจากแจฮยอนเรียกเสียงหัวเราะได้มากทีเดียว


“ใช่มึง มันไม่อร่อยหรอกแต่ผลลัพธ์ที่ได้หลังจากดื่มมันนั่นแหละ ตอนที่ไม่มีสติจะชั่งใจอะไรตอนนั้นนั่นแหละสนุกชิบหาย”


“อุบัติเหตุหลังจากเมาแล้วขับก็สนุกเหรอครับ?”


“ไอ้สัส นี่มึงเมาแล้วชะ กวนส้นตีนแระ”


และแล้วแก้วแรกก็ผ่านไปด้วยดี แจฮยอนพูดมากขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่มีข้อมูลส่วนที่เขาต้องการเปิดเผยออกมาให้ได้ยินมากนัก เขากับแทยงส่งสายตารู้กัน แก้วที่สองจากที่ผสมน้ำให้คราวนี้จึงเปลี่ยนมาเป็นโซดาในอัตราส่วนที่น้อยกว่าของมึนเมา


และตอนนี้ดูเหมือนว่าแจฮยอนจะเริ่มสนุกกับเครื่องดื่มตรงหน้าแล้ว คราวนี้ไม่ต้องออกแรงบังคับ แจฮยอนก็ส่งเหล้าเข้าปากตัวเองง่ายดาย แต่สีหน้าก็ยังคงเหมือนตอนกลืนยาขมอยู่เหมือนเดิม


“หมดแก้วดิ” เขาเร่งซ้ำหลังจากเห็นแจฮยอนถอนแก้วออกจากปากเพื่อพักหายใจ


“โหย พี่ใจเย็นๆดิวะ” ตกใจอยู่เหมือนกันตอนได้ยินหางเสียงที่เปลี่ยนไป แต่คงเพราะเห็นใบหน้ายับยู่ราวกับคนถูกขัดใจยองโฮก็คิดว่าเขามาถูกทางแล้ว


แค่สองแก้วยังขนาดนี้แล้ว… ขออีกแก้วเดียวเท่านั้นเขาก็น่าจะล้วงความลับออกมาได้หมดแล้ว…


“เอ้าๆ ชนแก้วหน่อย”


เสียงแก้วกระทบกันดังหลายเคร้ง คราวนี้เป็นแก้วที่สามของแจฮยอน จองแจฮยอนมีความกระตือรือร้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่บอกให้ดื่มก็ดื่ม เริ่มเสียงดังโวยวายพูดจาเริ่มไม่สุภาพแต่ก็ยังคงความเป็นแจฮยอนเอาไว้ด้วยการไม่พูดคำหยาบ ตัวเริ่มอ่อนเริ่มงอ ประเดี๋ยวก็ยกมือขึ้นไปกุมหัวราวกับกำลังปวดหัว


ไม่ได้การแล้ว… ขืนชงต่อให้อีกแก้วมีหวังคงได้สลบคาเคาน์เตอร์ไปก่อนแน่…


เขาควรเริ่มทำอะไรสักอย่างได้แล้ว...


“แทยงจำตอนที่มึงจีบโดยองได้ไหม ตอนนั้นมันแม่งนั่งตรงนี้ตรงที่แจฮยอนมันนั่งเลย แม่งน่ารำคาญชิบหายมางุ้งงิ้งๆอยู่ในห้องกูเนี่ย” ตำแหน่งนั่งคือตรงข้ามกันเหมือนอย่างที่แจฮยอนกับแทยงนั่งอยู่ตอนนี้จริงๆ แต่ไม่ได้งุ้งงิ้งหรอก ออกแนวตีกันเสียมากกว่า


พอเขาพูดแบบนี้ออกมา ไอ้แจฮยอนที่เลื้อยตัวลงไปกับพื้นเคาน์เตอร์ก็ดึงหัวตัวเองขึ้นมามองหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที


“จีบทำไมวะ?” ถามคำถามนั้นด้วยดวงตาปรือปรอยจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ จองแจฮยอนโดนฤทธิ์ของเครื่องดื่มมึนเมาเล่นงานจนกลายเป็นคนละคนแล้ว


ปกติกับอีแทยงก็ดูเหมือนจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่แล้ว ถึงจะมีบทสนทนาถามตอบกันได้ปกติ แต่ก็ไม่ถึงกับคุยเล่นได้แบบที่เขาเป็นกับแจฮยอน


“เอ้า ก็กูชอบ หรือตอนที่มึงชอบใครมึงไม่คิดจะจีบเขาเหรอวะ?”


“ก็ไม่เคยไง๊...”


“ไม่เคยนี่คือไม่เคยมีคนที่ชอบ หรือมีคนที่ชอบแต่ไม่เคยจีบ”


“ไม่รู้โว้ย! แต่พี่แม่งมาจีบพี่โดยองทำไมวะ?”


“เอ้า มึงนี่พูดไม่รู้เรื่อง ก็กูชอบมันจะให้กูไปจีบมึงหรือไงวะ!”


“เอ้อ พี่มาจีบผมนี่ ไปจีบโดยองงี่ทำไม?”


“เอ้า แล้วทำไมกูจะจีบมันไม่ได้”


“โอ้ย ไอ้มาร์คอีกคน น่ารำคาญจังวะ” เหมือนแจฮยอนมันกำลังบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า เห็นแล้วก็ตลกดี ทุกคนในที่นั้นที่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กันไปคนละน้อยนิดต่างหัวเราะให้กับพฤติกรรมเมาแล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงมากกว่าเดิมของแจฮยอน


คราวนี้เมื่อเห็นโอกาสยองโฮจึงเริ่มเปิดฉากอีกรอบ…


“นี่เรื่องแทยงกับพี่มึงอะมันจบไปตั้งนานแล้ว ไอ้แทยงอะมันอกหักเพราะโดนพี่มึงปฏิเสธอะมึงรู้หรือเปล่า”


“โอ้ย มึงก็ย้ำเรื่องนี้จังวะ” อีแทยงจากที่ไม่เคยขัดก็มีอาการขึ้นมาบ้าง ก็เข้าใจอยู่ว่าการโดนหักอกเอาไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเอามาพูดได้บ่อยๆ เพราะนอกจากจะเสียใจแล้วยังรู้สึกเสียหน้าอีก


“โดยองมันน่ะชอบคนๆนึงอยู่แล้ว ถึงรอบนี้จะเป็นไอ้มาร์ค มันก็ไม่เปลี่ยนใจจากคนๆนั้นหรอก”


จองแจฮยอนในเวลายิ่งแสดงท่าทีงอแงขึ้นมาใหญ่ “ใคร? ใครวะ พี่รู้ตัวมันหรือเปล่า?” ไม่พูดเปล่า ในขณะที่นั่งอยู่ข้างกันแล้วคว้าตัวยองโฮได้ง่ายๆ แจฮยอนก็เอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของฝ่ายยองโฮทำราวกับกำลังคาดคั้น แต่ยองโฮก็ไม่ได้ถือสาแต่กลับหัวเราะส่ายหัวออกมาอย่างอ่อนใจแทน


“กูถามจริงนี่มึงเคยมีแฟนไหมวะแจฮยอน?”


“เคยดิพี่” อีกฝ่ายยืนยันหนักแน่น ข้อมูลที่เขาเพิ่งทราบทำให้ต้องรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเลย


“อ้าว แล้วงี้มึงไม่เข้าใจได้ไงว่าเวลาเราชอบใครเราก็ต้องเข้าหาเขา”


“เอ้า ก็ผมไม่ได้.เป็นคนเข้าหาสักหน่อยนี่ ก็นานมาแล้วนะ ตอนม.ห้ามั้งมีผู้หญิงคนนึงเขาก็เดินมาบอกว่าชอบอะ เห็นว่าหน้าตาก็น่ารักดีนิสัยก็น่ารักดีด้วยก็เลยตกลงเป็นแฟนกัน พอตอนเลิก เขาก็เป็นฝ่ายมาบอกเลิกนะ ด่าทีผมนี่เสียหายยับเยินเลย”


“แล้วมึงไปทำอะไรเขาไว้ล่ะ”


“ตรงกันข้ามดิ... เขาแม่งบอกว่าผมไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย ไม่ดูแล ไม่เอาใจใส่ ไม่หึงหวง ไม่โทรตาม มีแต่ให้เขาคอยตามเอาใจอยู่ฝ่ายเดียว คือไรวะ งง” ฟังถึงตรงนี้วงสนทนาก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกรอบ…


มึงงงแต่พวกกูอะไม่งงละ…


“เนี่ย ไอ้สิ่งที่แฟนเก่ามึงด่าว่ามึงไม่ทำให้เขา มึงรู้ไหมว่าทั้งหมดน่ะมึงมีให้โดยองมัน...”


“เหรอวะ? ใช่มะ… เออ ทำไมวะพี่ กูเกิ้ลมันก็บอกงี้”


“เดี๋ยวนะ… กูเกิ้ล?”


“เออ กูเกิ้ลนั่นแหละพี่ พอใส่อาการที่ผมมีกับโดยองงี่เข้าไปนะ มันก็บอกว่าเพราะคุณกำลังตกหลุมรักเขาไงล่ะ อารายของมันว้าาา แม่งงง” พูดถึงขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาถามอีก ทั้งวงเกือบจะถอดใจอยู่แล้วเชียว คุยด้วยแล้วเหนื่อยจริงๆ


นี่แจฮยอนมันไม่รู้อะไรจริงๆเลยนะ…


ระหว่างที่ทุกคนคงไม่รู้จะพูดอะไรกับอาการหนักๆของแจฮยอน แจฮยอนก็นึกอยากรู้อะไรบางอย่างจนถามออกมา


“พี่ฮันโซลลลลล พี่กับพี่ยูทาอ่าาเป็นแฟนกันอะจูบกันเป็นเรื่องปกติเหรอพี่” อยู่ๆก็ถามอย่างนี้ขึ้นมาเล่นเอาวงแทบแตก ทั้งยองโฮและแทยงทำหน้าเหมือนต้องการจะบอกว่ากูไม่เกี่ยว ฮันซลที่ตาโตอยู่แล้วยิ่งตาโตพอหันไปมองหน้าแฟนตัวเองก็พบว่าหน้าแดงก่ำ


“ก...ก็ปกติมั้ง….”


“แล้วไม่ได้เป็นแฟนกันจูบกันไม่ได้เหรอวะพี่?”


“มึงจะบ้าเหรอ! จูบเขาไว้ใช้สำหรับคนรักกัน มึงจะไปจูบใครมั่วซั่วได้ยังไง”


“เอ้าาาาา” เหมือนโดนด่าคนเมาที่เอนตัวไปเอนตัวมาก่อนหน้านั่งหน้าจ๋อย


“ทำไม? อย่าบอกนะว่ามึง...” ทุกคนในที่นั้นมองคนเมาเป็นตาเดียว



“ผมแม่งจูบพี่โดยองไปแล้วอะดิ”



“เหี้ย!!” ทั้งวงสบถด้วยคำนั้นขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน



“พวกพี่คิดดูทุกวันนี้ยังหมกมุ่นกับปากพี่โดยองอยู่เลยอะ มองทีไรใจแม่งอย่างสั่น” พูดแล้วก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดหน้าราวกับเป็นสาวแรกรุ่น “ถ้าจูบมันไว้ใช้กับคนรักแล้วผมไปจูบโดยองงี่ได้ไงวะ”



“นี่มึงยังต้องถามอีกเหรอ?”



“สรุปคือผมต้องเชื่อตามที่กูเกิ้ลมันบอกใช่ป้ะ?”



“เดี๋ยวพวกกูยืนยันให้มึงอีกสี่เสียงเลยอะ” จองแจฮยอนไล่สายตามองทีละคนก่อนถามคำถามที่ไม่น่าถามอีกรอบ



“ผมชอบพี่โดยอง?”



เด็กหนุ่มไล่สายตาสำรวจไปทีละคนก็พบว่าทุกคนล้วนพยักหน้าให้…



“ทีนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องทำยังไงต่อไป… ชักช้าไอ้มาร์คคาบไปแดกนะมึง”






โอเค…ก็ได้วะ...



จองแจฮยอนชอบคิมโดยอง…ก็ได้วะ...







TBC...



มาต่อแล้วววววววววว

ทำไมตลกอะ กากมากด้วย 555555555555555

ไม่มีอะไรจะบอกเลยค่ะ นอกจากไร้สาระมากจริงๆ 55555555555555

คงไม่มีอะไรแปลกๆมากมั้ง อ่านทวนแบบลวกๆมากๆ ถถถถ มีความง่วงนอน แต่ก็่อยากลง ,__,



ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ ไปค่ะ ตามต่อ !


ตามไปเม้าท์ในแท็กด้วยนะ #solongJD 5555555555555555


















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

636 ความคิดเห็น

  1. #635 ployploypony77 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:47
    ตลกกกกเมาเเล้วน่ารักอะ55555555555เอนดู
    #635
    0
  2. #623 exkn72 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:35

    แล้วชั้นจะอ่านเป็นเสียงคนเมาทำไมมมมมมม5555555555555555

    #623
    0
  3. #609 sunshy_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 22:30
    เอ็นดูแจฮยอนนนนนน5555
    #609
    0
  4. #591 phisutthiporn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 03:01
    พี่ยองโฮเก่งมากค่ะ รับรางวัลแดซังคนล้วงความลับเก่งแห่งปีไปเลยยย!!
    #591
    0
  5. #583 ploy-orathai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 19:43
    ลูกหมูเอ้ยยยยยย อ้อยพี่เขาไว้เยอะแต่ไม่เคยรู้ใจตัวเอง ยอมใจ
    #583
    0
  6. #568 Sudaratchompoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 10:57
    กูยอมในความซื่อ
    #568
    0
  7. #541 ubonwan123456780 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:22
    กราบพี่จยาในการหาวิธีช่วยแจมันเลยมันจะไม่ได้ไม่ต้องไปพึ่งกูเกิ้ลละ55555
    #541
    0
  8. #524 da_ggsone (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:39
    พี่จยานี่เจ้าแผนการจริงๆ 55555555 น่ารักอ่ะเจ้าลูกหมู มีความแบบใสๆ
    #524
    0
  9. #501 army-trustyeol (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:09
    โอ๊ยยย ลูกหมูููู รู้แล้วค่ะว่าส่วนมากหมกมุ่นกับการกินแล้วก็โดยอง แต่ขนาดนี้แล้วมันใสเกินไปนะยะเพ ต้องขอบคุณพวกพี่จ้อนแกจริงๆ 55555555
    #501
    0
  10. #488 dear-kizz0 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 19:27
    กากมาก แจฮยอน โอ้ยยยย
    #488
    0
  11. #487 starwhat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 11:48
    ลูกหมู 555 เมาแล้วโคตรๆ
    #487
    0
  12. #454 akakakakakakakak (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:50
    5555 โอ๊ยตลกอ่ะ แจฮยอนก็ซื่อไป ขำตอนเมากันนี่แหละ อะไรจะขนาดนั้น 555
    #454
    0
  13. #324 maymildyimyim556 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 15:58
    555555555โอ้ยขำมาก555555555จองแจน่ารักอะไรขนาดนี้วะ5555555สงสารยองโฮ รองรับอารมณ์ตลอดดด5555
    #324
    0
  14. #293 นนนี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 01:20
    กว่าจะรู้ใจตัวเองก็ปาไปสิบกว่าตอนแล้วแจเอ๊ย จริง ๆ น้องควรรู้ตั้งแต่ไปขโมยจุ๊บพี่เขาเมื่อครั้งนั้นแล้วลูก นี่ปล่อยล่วงเลยมาจนพี่ ๆ ผู้หวังดีต้องใช้น้ำเมาง้างปากเลย

    แต่มีความขำความกากยามเมาของน้องมาก ถามไรก็ตอบหมด หลุดมาทุกอย่างที่กักเก็บไว้ บอกแม้กระทั่งว่าหมกมุ่นกับริมฝีปากพี่เขา เอ็นดูววววววว

    ไม่ใช่ว่าตื่นมาพรุ่งนี้เข้าปุ๊บลืมทุกอย่างนะเออ ไม่งั้นคืนนี้เสียเหล้าฟรีเลย --

    น้องแจสู้ ๆ ค่ะ อะไรหลุดมือก็ได้แต่อย่าให้โดยองงี่หลุดมือได้ เสือมาร์ครอคาบไปอยู่
    #293
    0
  15. #292 poppampom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 22:41
    จองแจคนกาก
    #292
    0
  16. #290 aziia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 12:25
    นุ้ง โด ไม่นกแล้ว นะคะ ... หมูรู้ตัวสัก ที 555555555
    #290
    0
  17. #289 pollyloveu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 04:57
    แหม กว่าจะรู้ใจตัวเองก็ปาเข้าไปตอนทึ่12เลยทีเดียวนะคะซิส มีความ so long ตามชื่อเรื่องไปอีกก นี่ถ้าไม่ได้พี่ยองโงแกจะรู้ใจตัวเองทันมั้ยเนี่ย รู้แล้วก็รีบไปบอกพี่เขาด่วนๆเลย มันจะต้องฟินจนโดยองจิกหมอนขาดพร้อมบิดตัวเป็นเลขแปด และน้องมาร์คยังต้องหลั่งน้ำตาแน่นอน 5555
    #289
    0
  18. #288 WithLoveJAEHYUN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 02:04
    เหนื่อยแทนทีมง้างปากจริงๆค่ะ 555555555555555
    #288
    0
  19. #287 leopardzsjz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 01:20
    รู้แล้วจ้าาา ในที่สุดหมูจองแจก็รู้แล้วววว น่าประทับใจยิ่งกว่านี้ก็ต้องเป็นแฟนละแหละ 5555555555555
    #287
    0
  20. #285 Mimi27070 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 22:03
    มาต่อเร็วน้าาา ^_^
    #285
    0
  21. #284 pippepor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 20:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากจะกรี๊ดให้คอพัง กว่าจะรู้ใจตัวเองนี่ต้องให้ยืนยันกี่คนคะ ให้คนอ่านยืนยันด้วยมั้ยคะจองแจ 555555555555555

    แบบตอนแจบอกว่ายังติดใจปากพี่โดยองนี่หนุแบบใจพัง อ่านไปกัดผ้าห่มไป ฮือไรอะหิวปากพี่เขาอีกแล้วเหรอ จีบสิจะได้กินบ่อยๆ กรี๊ด 555555555

    นี่ก้ะหมั่นไส้ความหึงแรงของเด็กแจมากจริงๆ แหมๆๆๆๆ คือไม่ได้ชอบอะแต่หึง จะทำไม 55555555 แล้วตอนเมาคือน่ารักมาก โถๆ สามแก้วเมาเหรอลูก มามะมากินเหล้ากัน นี่จะมอม 555555555555

    โหตอนนี้คือรักพี่ยองโฮมาก อยากมอบจูบเป็นรางวัล ทำไมพี่ทำดีแบบนี้คะ ถ้าไม่ได้พี่เด็กแจจะต้องพึ่งกูเกิ้ลไปอีกนานเท่าไร ถถถถ นี่แบบถ้าในวงเหล้ามีพี่โดยองด้วยนี่คงนั่งเขินม้วนต้วนหน้าแดงกลิ้งไปมาแล้วก็เป็นลมไปแระ 5555555555

    ละก้ะชอบตอนนี้มากๆ เลยอยากเป็นลม จากฟิคใสๆ กลายเป็นฟิคตลกในวงเหล้า ฮืออออขำอิฉากเด็กเมาละเผลอหลุดทุกอย่าง โถๆๆๆๆๆๆ รู้กันหม้ด สงสารก็แต่พี่โดยอง อยู่เฉยๆ ก็มีคนรู้ความลับ ละแบบนังจะทนต่อการโดนล้อไหวได้ยังไง5555555 ทุกคนต้องสงสัยแน้เลอ ทำไมโดยองโดนจูบขนาดนั้นยังทนได้กับความไม่หลู่เลื่องของเด็กแจ นี่คนอ่านยังฉงฉาน 55555

    ฮืออไม่ไหวแหลว รอตอนต่อไปนะคะ อยากเห็นจองแจเวอร์ชันอัพเกรด เวอร์ชันรู้ใจตัวเองเดินหน้าจีบพี่เต็มสูบเง้ เด็กนอกก็เด็กนอกเถอะ 555555
    #284
    0
  22. #283 gracesr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 18:07
    ตอนนี่ฮา55555 แจฮยอนน่าร้ากกกกก
    #283
    0
  23. #282 noeyystp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 14:23
    แจฮยอนผู้ไม่รู้อะไรบ้างเลย
    #282
    0
  24. #281 rabbit-k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 13:38
    ด่าแจฮยอนว่ากากนี่จะเป็นไรไหม 55555
    #281
    0
  25. #280 admongiiz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 13:29
    ฮือออชอบตอนนี้ อะไรวะ5555555555555
    เป็นตอนที่ปิดปากกลั้นขำเยอะที่สุด ดีนะว่าอ่านคนเดียวที่บ้าน ไม่งั้นกลั้นขำตัวงอแน่เลยฮืออ
    พี่ยองโฮนี่ก็ขยันเป็นพ่อสื่อพ่อชัก เรื่องตัวเองกับรุ่นพี่ชมรมดนตรีคนนั้นอ่ะถึงไหนแล้ว555555555
    แจฮยอน เหล้าเข้าปากแล้วกากสุด55555555
    โอ้ยย แล้วมารู้ตัวว่าชอบตอนเมานี่มันจะยังไงวะเนี่ย
    เอออคนชอบก็ต้องจีบอ่ะดิ ไม่เข้าใจหรอ ตลกแทยง55555555 ตลกไปหมดเลยตอนนี้ชอบๆ
    #280
    0