สามีสวมรอย...รัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 สัมผัสเสน่หา (2) ลงใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

 

สองเท้าของเด็กสาววางลงไปบนรองเท้าแตะเก่าๆแล้วเริ่มเดินก้าวออกห่างจากกระท่อม ฟ้าสว่างไสวแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมามันจะครึ้มดำไปด้วยพายุฝนที่แทบทำเอาผืนป่าสั่นสะเทือน

เธอรู้สึกเนื้อตัวรุมๆเหมือนจะเป็นไข้ ต้องรีบเดินเข้าไปในหมู่บ้าน แต่คงแอบๆลัดเลาะไปตามท้ายสวน เพราะหากเดินเข้าไปในสภาพนี้ชาวบ้านต้องสงสัยแน่ว่าเธอไปทำอะไรมา ชุดชั้นในจึงหายไปเหลือแต่เสื้อแบบนี้


ไม่คิดจะบอกเลยกันสักคำเลยเหรอเสียงทุ้มดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะก้าวมายืนขวางไว้ข้างหน้า ฝ่ามือใหญ่เอื้อมมากุมมือเล็ก

          เห็นคุณนอนหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก 

เด็กสาวพยายามดึงมือของตัวเองออกแต่กลับยิ่งถูกกุมกระชับแน่น สัมผัสอุ่นๆจากฝ่ามือใหญ่ทำให้เดือนดาหลารู้สึกว่าพิษไข้อ่อนๆเริ่มระรุมเร้าจนผ่าวร้อนไปทั่วสรรพางค์กาย 

ฉันจะกลับต่างประเทศแล้วนะ เราคงไม่ได้พบกันอีก

          ชายหนุ่มมองคนตัวเล็กอย่างอาลัยอาวรณ์ เจ้าหล่อนควรโตเป็นสาวกว่านี้สักสี่ห้าปี เขาจะได้พากลับกรุงเทพฯด้วยซะเลย  เพราะภาพเรือนร่างขาวละมุนเย้ายวน  กลิ่นกายหอมกรุ่นยังติดอยู่ที่ปลายจมูกเหมือนได้ฝังลึกลงไปในความทรงจำเข้าซะแล้ว

          ค่ะพยักหน้าลงอย่างรับรู้

          อย่าไปแก้ผ้าเล่นน้ำที่ไหนอีกล่ะคนตัวโตหยอกเย้าด้วยถ้อยคำ ก่อนจะคลายมือออกจากมือเล็กบอบบางอย่างตัดใจ ดอกไม้แสนสวยในป่า ควรได้เติบโตงดงามตามวัย ไม่ใช่แปดเปื้อนมัวหมองเพราะเสือผู้หญิงผู้ไร้หัวใจอย่างเขา

          ขอบคุณนะคะ

ดวงหน้างดงาม เงยขึ้นมามองสบตาสีเทาฟ้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยหัวใจอ่อนไหว ก่อนจะก้าวเดินจากไปอย่างช้าๆ กลับเข้าไปยังหมู่บ้านของตัวเอง

เจ้าของดวงตาสีฟ้าเทา มองภาพนั้นจนลับสายตา แล้วจึงเดินกลับมาที่กระท่อม นำกล้องถ่ายรูปตัวเก่งออกมาคล้องคอเอาไว้แล้วสะพายเป้  กระโจนขึ้นไปนั่งบนหลังม้า

 

          รถกระบะคันเก่า วิ่งเข้ามาจอดใกล้ๆ ชีวินเปิดประตูลงมาจากรถด้วยอาการร้อนใจ  เพราะตามหาผู้เป็นลูกชายเจ้าของเหมืองมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว

          “ผมตามหาแทบแย่ หายไปไหนมาครับคุณโรมผู้จัดการเหมืองถามด้วยท่าทางที่คลายความกังวลใจขึ้นมาบ้างแล้ว

          “ผมขึ้นไปที่น้ำตกมาน่ะครับ

          “น้ำตกในหมู่บ้านหรือครับ

          “น้ำตกกลางป่าที่มี...รูปสวยๆให้ผมได้ถ่ายเป็นไว้เป็นที่ระลึก ก่อนกลับอังกฤษ

          แล้วนี่ มาที่หมู่บ้านทำไมครับ หรือว่าอยากจะเข้าไปในหมู่บ้าน

          ไม่ดีกว่าครับ เพราะผมได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

          ชายหนุ่มยิ้มให้กับผู้ดูแลเหมืองทองคำของตระกูลตนเอง ก่อนจะควบตะบึงม้ากลับไปที่บ้านพักในเหมือง


เอื้องมณีฉาย...

          ดอกไม้ที่นำพาเขามาพบกับผู้หญิงแสนสวยคนนั้น เดือนดาหลา ก็คือชื่อดอกไม้เหมือนกันสินะ เธอเป็นดอกไม้ป่าที่สวยงามไม่ต่างจากเอื้องมณีฉายที่เขาเฝ้าตามหา

          แต่น่าเสียดายที่คงจะ ไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

277 ความคิดเห็น

  1. #1 ลรินรา (@Linara_63) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 18:30
    สงสารนางเอกค่ะ
    #1
    0