สามีสวมรอย...รัก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 สัมผัสเสน่หา (ลงใหม่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    9 ส.ค. 62


          แม้จะเป็นเพียงกระท่อมหลังเล็ก หากแต่ก็มั่นคงแข็งแรงพอสมควร มันเป็นที่สำหรับชาวบ้านมานั่งรอรถสองแถวที่จะเข้าไปในเมือง แต่วันนี้ฝนตกหนักจึงไม่มีใคร และรถสองแถวก็มาเป็นเวลา

          ยังไม่รู้เลยว่าชื่ออะไร   ชายหนุ่มขึ้นมานั่งในกระท่อมหลังจากผูกเจ้าม้าไว้เรียบร้อยแล้ว ค่ำคืนนี้คงอีกยาวนาน ฝนไม่มีทางจะหยุดตกง่ายๆ

          ชื่อเดือนดาหลา

          เดือนดาหลา...

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา เด็กสาวผู้เติบโตขึ้นมากลางป่าลึก สวยแบบแปลกๆ และ ชื่อก็แปลกดีไม่คุ้นหูเลย

          แล้วคุณชื่ออะไร

          ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เดี๋ยวฉันก็จะไปจากที่นี่แล้วและไม่กลับมาอีก

          คำตอบยียวนทำให้เจ้าของดวงหน้าสวยเกิดอาการแง่งอนเล็กน้อย ยิ่งทำให้คนที่เพิ่งเหยียบย่างเข้ามาในป่าระบายยิ้มอย่างเอ็นดู เจ้าหล่อนอายุเท่าไหร่นะ สิบสี่สิบห้าใช่หรือเปล่า ไม่อยากคิดเลยว่าอีกสี่ห้าปีถ้าโตเป็นสาวเต็มตัวจะสวยสะพรั่งมากสักแค่ไหน ถึงตอนนั้นเขาเองก็อาจจำเจ้าหล่อนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

          ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่าไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก ทั้งผอม ทั้งแห้งแบบนี้ หนักถึง 40 โลหรือเปล่ายังไม่รู้เลย นั่งกินนอนกินทั้งคืนยังไม่อิ่มเลยมั๊ง

          ถ้อยคำนั้นยิ่งทำให้คนที่นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมกระท่อมทำท่าระแวดระวังมากยิ่งขึ้นไปอีก หัวใจของเด็กสาวหวั่นไหวสั่นสะเทือน ก้มหน้านิ่งอย่างเงียบงัน

เธอไม่อยากสบตาเขาเลย เพราะดวงตาสีฟ้าเทาคู่นั้นราวกับมีมนตร์เสน่ห์ ฉุดรั้งหัวใจของเธอให้โบยบินไปพบเจอกับความรู้สึกอันไม่คุ้นเคย

          เขาเป็นผู้ชายลูกครึ่งใช่หรือเปล่านะ ตัวของเขาสูงใหญ่จนน่ากลัว ผมก็ยาว แถมไว้หนวดเคราอีก จนเธอไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วหน้าตาของเขาเป็นยังไงกันแน่

          คุณมาจากที่ไหน

          ประเทศอังกฤษ

          ทำไมพูดไทยชัดจัง

          แม่ฉันเป็นคนไทยและฉันก็เกิดและโตที่นี่ เพิ่งย้ายไปอังกฤษเมื่อห้าหกปีก่อน

เขาชอบชีวิตอิสระ ท่องเที่ยวถ่ายรูปไปเรื่อยๆ แม้จะรู้ดีว่ามีกิจการมูลค่ามหาศาลให้ต้องดูแล แต่เขาก็เลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาโดยไม่ต้องแบกรับเงินทองมหาศาลเอาไว้ รับแต่เงินปันผลเดือนละแสนต้นๆเท่านั้นในฐานะผู้ถือหุ้นเล็กๆเศษเสี้ยวหนึ่งของบริษัท

 

ครืน ครืน...

ฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ดังสนั่นจนกระท่อมหลังน้อยสะเทือนไหว เด็กสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

เธอเกิดและเติบโตที่นี่เหรอพอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกลัว ชายหนุ่มเลยชวนคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ใช่ค่ะ ฉันเกิดและโตที่นี่

ได้เรียนหนังสือหรือเปล่า

เด็กทุกคนในหมู่บ้านได้เรียนหนังสือรวมทั้งฉันด้วย พวกเราจะมารอ รถสองแถวที่กระท่อมนี้ทุกๆเช้าและรถจะกลับมาส่งตอนค่ำหลังเลิกเรียน

โตขึ้นอยากเป็นอะไร

คราวนี้เด็กสาวเงยหน้ามองคนเขา แต่เพียงครู่เดียวก็ต้องหลบสายตาหวานระยับของคนที่นั่งห่างออกไปราวสองสามเมตร เขาจงใจนั่งห่างจากเธอจนเกือบติดประตูกระท่อม คงเพราะรู้ว่าเธอกำลังกลัวเขาอยู่

อยากเป็นหมอค่ะ

ทำไมถึงอยากเป็น...

แปลกดีที่มันคือการสนทนากับเพศตรงข้ามได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ดี จะว่าไปเขาก็แทบไม่เคยสนใจชีวิตผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน

พ่อตาย...แต่ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย ได้แต่มองพ่อหมดลมหายใจไปเฉยๆ

ถ้อยคำที่เอ่ย ปนเสียงสะอื้นเล็กน้อย เพราะมันคือเรื่องสะเทือนใจที่เด็กสาวเจ็บปวดทุกคราวเมื่อนึกถึง บาดแผลที่เธอไม่มีวันรักษาให้หายได้

เจ็บและจุกในหัวอกทุกครั้งเมื่อนึกถึง

บ้านเรายากจนมาก และอยู่ไกลจากโรงพยาบาลเกินไป

นิ้วเล็กๆยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้ตัวเอง เมื่อนึกถึงภาพที่ตัวเองกอดร่างไร้วิญญาณของพ่อไว้ในอ้อมแขน

พ่อของฉันท่านก็ตายไปแล้วเหมือนกัน

นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ

เราทุกคนต่างพบกันเพื่อจากลา ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่งก็ต้องจากกันอยู่ดี ทุกคนบนโลกไม่มีใครที่ไม่สูญเสียพ่อแม่หรือคนที่รัก สักวันเราก็ต้องสุญเสียพวกเขาไปตามกาลเวลา   เมื่อวันนั้นมาถึง เราต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งและมีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงแม้เจ็บปวดและโดดเดี่ยวมากสักแค่ไหนก็ตาม

คนที่ผ่านโลกและเรียนรู้ชีวิตมานานปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เด็กสาวรู้สึกหนาวยะเยือกในหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พ่อเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เมื่อไม่มีพ่ออีกแล้วเธอจึงไม่ต่างจากเรือลำเล็กในมหาสมุทรที่กำลังถูกคลื่นสาดซัดเข้าใส่ ซัดเซพเนจรอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง

จะจมลึกลงไปใต้ท้องทะเล เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ถ้าฝนหยุดตก เรียกด้วยนะ ขอนอนสักงีบ

ชายหนุ่มว่าก่อนจะเอนตัวลงนอนโดยนอนหนุนเป้สะพายหลังของตัวเองไว้แทนหมอน พยายามขับไล่ความปรารถนาเร่าร้อนออกจากจิตใจ  เธอยังเด็ก เด็กเกินกว่าที่เขาจะเหนี่ยวรั้งนำพาลงสู่ห้วงเสน่หาที่คงจะทำให้กลัวมากกว่าชอบ

 

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ฟ้าก็เริ่มสว่าง เมฆหนาทึบคลี่คลายสลายตัวออกจากกัน แสงตะวันสาดส่องลงมาสู่พื้นดินที่ซึมซ้ำน้ำฝนเอาไว้จนเปียกชุ่ม เด็กสาวขยับตัวลุกจากมุมห้อง ค่อยๆเดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่ยังนอนหลับสบายอยู่ในท่าเดิม

ดวงหน้าสวยก้มลงมองดูคนที่ไว้หนวดเคราซะจนน่ากลัว อีกนิดก็คงจะกลายเป็นโจรป่าไปแล้วล่ะ

ฝ่ามือเล็กแตะลงอย่างแผ่วเบาที่ต้นแขน ก่อนจะเปลี่ยนใจไม่ปลุกเรียกเพราะเห็นว่ากำลังนอนหลับสบาย ในเมื่อเขาพูดเองว่าเพียงผ่านมาที่นี่อย่างไม่ตั้งใจ และจะไม่กลับมาอีก ดังนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นที่จะบอกลา

 

          สองเท้าของเด็กสาววางลงไปบนรองเท้าแตะเก่าๆแล้วเริ่มเดินก้าวออกห่างจากกระท่อม ฟ้าสว่างไสวแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมามันจะครึ้มดำไปด้วยพายุฝนที่แทบทำเอาผืนป่าสั่นสะเทือน

เธอรู้สึกเนื้อตัวรุมๆเหมือนจะเป็นไข้ ต้องรีบเดินเข้าไปในหมู่บ้าน แต่คงแอบๆลัดเลาะไปตามท้ายสวน เพราะหากเดินเข้าไปในสภาพนี้ชาวบ้านต้องสงสัยแน่ว่าเธอไปทำอะไรมา ชุดชั้นในจึงหายไปเหลือแต่เสื้อแบบนี้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

277 ความคิดเห็น

  1. #151 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 09:42

    ร้ายกาจ เราชอบจังเลย 555แซ่บเว่อร์
    #151
    0
  2. #36 *พันดาว* (@netika8866) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:58

    สนุก.............

    #36
    0
  3. #25 ทำไมเยอะๆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:32

    ถ้าคิดว่าใช้ผู้หญิงร่วมกับพี่ชายแล้วได้สวมถุงยางป้องกันโรคไหมคะ??

    #25
    0