BTS Y Short Fiction

ตอนที่ 9 : [BTS short fic Monjin] Rapmonster X Jin : Namjoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ก.ค. 58

ความเจ็บปวดเจียนตาย

ทนพิษบาดแผลไม่ไหว เจ็บจนอยากให้ร่างกายรับบาดแผลแทนจิตใจ

นั่นคือความรู้สึก ที่ทำให้อยาก

ผมรู้ว่าเขาต้องกำลังโทษตัวเองอยู่แน่ๆ เพราะเขาคิดมากกว่าใคร

“ไม่มีใครโทษนายหรอก ออกมาเถอะนัมจุน ออกมาซักทีเถอะ” ผมพยายามเรียกเขา 

ลีดเดอร์คิมนัมจุนให้ออกมาจากห้อง 

ข้างผมคือจีมิน ถัดไปเป็นวี จองกุกและเจโฮปอยู่ที่ไหนซักแห่ง ชูก้าอยู่อีกข้างของผม 

ทุกคนยืนอยู่หน้าประตูสีขาว 

อีกฟากคือลีดเดอร์ของพวกเราที่จิตใจร้าวรานจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น ถ้าใครติดตามข่าวของพวกเราก็คงรู้

หลายวันแล้วที่กลับจากทำงานแล้วเขาก็รีบเข้าห้องปิดประตู เขาโทษตัวเองมากแค่ไหน เจ็บปวดมากแค่ไหน

เขาไม่แสดงออกให้เห็นเลย แต่วันนี้ดูเหมือนจะถึงจุดที่พวกเราทนไม่รู้ไม่ไหวอีกแล้ว

ผมโกรธเขามาก พอๆ กับที่โกรธตัวเองที่เอาแต่ร้องไห้ในวันนั้น

“คิมนัมจุน ถ้าไม่เปิดประตู พวกเราจะพังเข้าไปแล้วนะ” เมื่อผม คิมซอกจิน พูดจบประโยค 

ก็ได้ยินเสียงก๊อกแก็กบางอย่าง นายกล้าเมินฉันเหรอวะนัมจุน ฉันเป็นพี่ใหญ่นะเว้ย

 “ปังงงงงงงงงงงง”  ผมเอาตัวกระแทกประตูแม่ง! บอกแล้วว่าอย่าให้คิมซอกจินโมโห

“ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง” คราวนี้สำเร็จ ประตูเปิดออก

เสียงดังมากแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมหันมามองพวกซื่อบื้อที่มองตาค้างแล้วก้าวเข้าไปในนั้น

“ทำอะไรของพี่เนี่ย ลูกบิดพังแล้ว” ชูก้าบ่นงึมงำ แต่ก็เดินตามผมเข้ามาในห้อง ในห้องสีขาวที่เปิดม่านไว้นั้น 

มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งหันหลังอยู่

“นัมจุน” เขาหันมามองผมด้วยหน้านิ่งๆ และทำคางยื่น เขาชอบทำแบบนั้น

“พี่ทำลูกบิดผมพัง”

“พี่รู้พี่ขอโทษ แต่นายต้อง-” ผมพูดยังไม่ทันจบนัมจุนก็เดินไปดูที่ประตู

“พี่จ่ายนะงานนี้ ถึงผมจะเป็นลีดเดอร์แต่ผมก็ไม่จ่ายให้หรอกนะ”

“เรื่องนั้นรู้อยู่แล้ว แต่นายต้องฟัง-

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกผมน่ะ เข้มแข็งพอ ไม่ได้ต้องเป็นห่วงอะไรมากขนาดนั้นแบบเด็กๆ หรอก แค่ร้องไห้วันเดียวแล้วก็ลืมมันได้”

“แต่ว่า-

“ผมรู้ว่าพี่อาจจะไม่มั่นใจในตัวลีดเดอร์อย่างผมเพราะว่าพี่โตกว่าแต่ผมอยากให้พี่มั่นใจ จากนี้ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังอีกแล้ว ผมจะ-

“โธ่เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฟังพี่บ้างสิ” ลีดเดอร์เงิบเมื่อเจอพี่ใหญ่โวยเสียงดัง

ผมจำเป็นต้องโวยนะ ไม่งั้นเขาก็ไม่ยอมฟังผมบ้างน่ะสิ

“นัมจุน นายไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวนะ” ผมจับมือเขา “นายคือบังทัน ฉันและทุกคนก็คือบังทัน แบ่งมาให้เถอะ”

“ความเจ็บปวด ความรับผิดชอบ อย่าแบกรับมันเอาไว้คนเดียวเลย” ผมบอกเขา  

นัมจุนดูเหมือนจะอึ้งไปสักครู่ใหญ่และนัยตาของเขาเหมือนจะรื้นไปด้วยน้ำตา

ความเจ็บปวดที่เราต่างก็ต้องแบกรับไว้ในฐานะคนคนหนึ่ง

มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

แต่เป็นผมเองที่ร้องไห้ก่อน ทั้งที่ผมอยากจะปลอบเขาแท้ๆ น้ำตามันไหลออกมาจากไหนก็ไม่รู้ 

ผมร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้ 

จนเหมือนจะหายใจไม่ออก นัมจุนกอดผมไว้ ตามด้วยเจโฮป และเด็กๆ แม้แต่ชูก้าก็ลูบหลังผม

ส่วนหนึ่งของชีวิตนี้มันก็คือความเจ็บปวดนั่นเอง

“พี่ร้องไห้แทนผมแล้ว” นัมจุนจับคางของผม ดวงตาของผมที่สบตาของเขาคงแดงไปหมด เขาเช็ดน้ำตาให้ผม 

“พี่ช่วยผมแบกรับอยู่ตลอดอยู่แล้ว ทุกคนก็ด้วย ทำไมผมจะไม่รู้ แต่ผมไม่ชอบเลย ไม่ชอบเลย”

“ที่พี่ร้องไห้แบบนี้” เขาดึงผมเข้าไปกอดอีกที คราวนี้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม 

“ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ ผมไม่สัญญา แต่ผมจะพยายาม พยายามให้ดีที่สุด”

“ฮื้ออออออออออ” ผมร้องไห้อีก

“เป็นพี่ใหญ่ทำไมขี้แยแบบนี้เนี่ย จินฮยอง” นัมจุนพูด

น้ำตาผมยังไหลอยู่ขณะที่กัดไหล่เขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ทำไมเขาช่างเป็นคนเข้มแข็งที่น่าดูแลแบบนี้นะ

“ก็เพราะนายนั่นแหละ นัมจุน เพราะนาย” ผมบอกเขา เขายิ้มเศร้าๆ ให้ แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นกว้างขึ้น จนมันไม่เศร้าอีกแล้ว 

ผมเองก็ยิ้มตามเขา ลีดเดอร์ที่น่ารักและแสนดีของพวกเรา

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 Kunpriya1412 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 18:06
    อ๋อยยยย><~ น่ารักอ๋าาาาาา ม่อนนี่ อบอุ่นจุงงง >\\\<
    #8
    0