BTS Y Short Fiction

ตอนที่ 7 : [BTS shot fic] Suga is Alicega : BTS in Wonderland

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ก.ค. 58

 ตาคู่สวยของเขาลืมขึ้นเพราะแสงสว่างจ้า

               เขาที่ว่านั้นคือชายหนุ่มตัวเล็กที่มีผมสีบลอนทองระต้นคอ และมีใบหน้าสวยเหมือนผู้หญิงเขากระพริบตาถี่ๆ อย่างงงๆ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น  ความทรงจำสุดท้ายคือเขาวิ่งตามใครบางคนมา และสะดุดล้มลงไปในหลุมมืดลึกและว่างเปล่า แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ในกระท่อมซึ่งมีแสงแดดลอดเข้ามาแยงตา เขาลุกขึ้นจากพื้นห้องที่ว่างเปล่านั้นและเดินออกจากประตูไปดู

นี่มันป่า?

                เขาพยายามนึกทบทวนอีกว่าตัวเองเป็นใครและมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ก็นึกไม่ออก จึงเดินออกจากกระท่อมมาดูรอบๆ เพื่อสำรวจ

ชูก้า

              ในที่สุดเขาก็จำชื่อตัวเองได้ เขาคือชูก้า แต่ว่าชูก้าเป็นใครและมาทำอะไรที่นี่ เขาเองก็นึกไม่ออก ชายหนุ่มตัวเล็กกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย  แล้วเขาจะอยู่รอดในป่าดงดิบนี่ได้อย่างไรกัน

              จะว่าเป็นป่าดงดิบอย่างชูก้าว่าก็ไม่ถูก ที่นี่ถึงจะต้นไม้เยอะแยะก็จริง แต่ก็เป็นต้นสนสูงๆ ซะมากกว่า เขาเดินไปแป็บเดียวก็รู้สึกเหนื่อย เลยจะดินกลับไปที่กระท่อมดูว่าแถวนั้นมีอะไรบ้าง  แต่

เฮ้ยกระท่อมที่เขาจากมาอยู่ๆ ก็มีขางอกมาและวิ่งหนีหายไปเฉยๆ

ไอกู… ไอ้กระท่อมบ้า กลับมาก่อนนนนน” ชูก้าแทบร้องไห้ คืนนี้ต้องนอนกลางป่าเหรอ ไม่นะ คนหล่อกลัว

นี่ฝันอยู่หรือเปล่าวะชูก้าพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดขึ้นไปอีก จะไปทางไปก็ไม่รู้ไปทางไหน จะกลับก็ไม่รู้อีก

เขาก็เลยตัดสินใจเดินไปมั่วๆ เผื่อจะเจอแม่น้ำ 

              เพราะเห็นหนังที่พระเอกหลงทางต้องทำอย่างงั้น เอาจริงๆ เขาก็ไม่ค่อยได้ดูหนังแบบนั้นเท่าไหร่ด้วย จะบ้าตาย

              ถึงเขาจะไม่เคยเดินป่าแต่ก็รู้สึกว่าป่านี้มันแปลกๆ ต้นไม้ดูใหญ่กว่าปกติ มีสนสูงๆ เต็มไปหมด และดอกไม้สีสันฉูดฉาดดอกโตเท่าชามข้ามเต็มไปหมด 

              แถมยังมีเห็ดดอกยักษ์ที่ใหญ่ซะยิ่งกว่าคน และบนเห็ดดอกนั้นมีคนในชุดเขียวนอนอยู่เขากำลังพ่นยาสูบออกมาเป็นควันสีขาวและไอแค่กๆ ไม่หยุด

สูบไม่เป็นก็อย่าสูบดิวะ ชูก้าคิด ไปขอสูบบ้างดีกว่า คนน่ารักเครียด

นาย

ชายหนุ่มชุดเขียวหันมาด้วยสีหน้าเย็นชา

สวัสดี ฉันคือหนอนผีเสื้อ เธอเป็นใคร

ฉันคือชูก้า ส่วนนายคือจีมินชูก้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงจำได้ แต่เมื่อเขาพูดออกไปก็มีแสงสีรุ้งพุ่งออกมาจากเห็ดเป็นประกายฟรุ้งฟริ้ง และสีหน้าจีมินก็เปลี่ยนไปทันที

ชูก้าฮยองจีมินไถลตัวลงมาจากเห็ดและตรงเข้ากอดชูก้าด้วยความดีใจ ผมว่าแล้วว่าชูก้าฮยองต้องมาช่วยผมจนได้

ช่วยยังไงเหรอชูก้าทำหน้างงนิดๆ จีมิน ชายหนุ่มที่มีมัดกล้ามบอกว่า

จากคำสาปกระต่ายไงล่ะ

             เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า ระหว่างที่บังทันโซยอนดันถ่าย photoshoot ที่โรมาเนีย จอนจองกุกกี้ และวี ได้ไปเจอกระต่ายขาวตัวหนึ่ง มันเป็นกระต่ายที่เชื่องมาก ทุกคนจึงเอามันกลับมาเล่นที่ห้อง 

              และระหว่างที่ทุกคนกำลังเล่นกับมันอยู่นั่นเอง ก็มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

             “เธอเข้ามาได้ยังไงชูก้าที่ตกใจ

             “พวกเจ้าขโมยกระต่ายของข้าหญิงสาวคนนั้นพูด เธออยู่ในชุดยาวสีดำ

คุณมาลิฟิเซนส์วีเอ่ยแบบมึน

ฉันเป็นแม่มดแต่ไม่ใช่มาลิฟิเซนส์ซะหน่อย

พวกเจ้าต้องคำสาปแล้ว เจ้าจะกลายเป็น… เป็นอะไรดีนะ ลืมอะ นึกก่อนหญิงสาววาดคธาด้วยมาดเข้มอยู่ดีๆ ก็เอ๋อคิดไม่ออกซะอย่างนั้น

กลับบ้านไปคิดก่อนก็ได้ชูก้าบอกอย่างรำคาญ

นี่เลยหญิงสาวหยิบหนังสือออกมาจากหัวเตียงใครซักคน อลิสอินวันเดอร์แลนด์ พวกเจ้าจะเก็บเศษเสี้ยวความทรงจำไว้ได้เพียงคนละหน่อย และต้องสะกิดความทรงจำของทุกคนให้กลับมาให้ได้ หนึ่งคนต่อหนึ่งคำ ถ้อยคำจะยากขึ้นๆ และถ้าอยู่ในวันเดอร์แลนด์เกิน 1 วัน ความทรงจำของพวกเจ้าจะหายไป และต้องอยู่ในหนังสือตลอดกาล

เมื่อหญิงสาวหายตัวไปต่อหน้า บังทันก็รู้ว่า นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ออกจากห้องแรปม่อนบอก ทั้งหมดพยายามจะหนีออกจากห้อง แต่ประตูกลับล็อคเอาไว้ หนังสืออลิสกลายเป็นหลุมดำและดูดทุกคนเข้าไปข้างในจนหมด

              “นั่นแหละ เราก็เลยกลายเป็นแบบนี้ไงชูก้าฮยอง” จีมินเล่าจบก็เซเพราะเหยียบก้อนหิน ชูก้าคว้ามืออีกคนมาจับไว้ไม่ให้ล้ม เมื่อจีมินเล่า ความทรงจำของชูก้าเองก็ค่อยๆ กลับคืนมาราวกับว่ามันไหลผ่านตัวจีมินและความทรงจำของจีมินก็ไหลมาจากชูก้า   

              “งั้นหนทางแก้คำสาปคือแค่เรียกชื่อเหรอ” ชูก้าถาม

              “ไม่หรอก ยายแม่มดคนนั้นบอกว่ามันจะยากขึ้นเรื่อยๆ นี่จีมินบอก แล้วนี่เราจะเดินไปไหน

              “เดินไปเรื่อยๆ ก็จะต้องเจอแมวเชสเตอร์ชูก้าบอก อลิสอินวันเดอร์แลนด์น่ะมันหนังสือของฉันเอง ไว้ใจอลิสก้าเถอะ

              “จำได้ไหมที่พี่บอกในรายการวิทยุ ว่าถ้าได้ไปเที่ยวจะไปกับผมน่ะจีมินถาม "นี่ก็คงเป็นการเที่ยวแบบนึง"

              “อันนี้ฉันจำได้นะ แล้วคนอื่นๆ ก็แซวว่าฉันจะเอานายไปใช้งานน่ะชูก้าหันมามอง ตอนนี้เขาไม่อารมณ์เสียแล้ว เพราะมีจีมินอยู่ เมมเบอร์คนนี้น่ารักและทำให้คนอื่นสบายใจเมื่ออยู่ใกล้ๆ ทำให้คนอื่นชอบแกล้งเขา แต่ระยะหลังนี้ชูก้าไม่ค่อยได้แกล้งจีมินกับเขาเท่าไหร่

                “อ้าวแล้วพี่ไม่ได้เลือกเพราะแบบนั้นเหรอ

                “เปล่า ฉันเลือกเพราะ

                “ชูก้าฮยอง ข้างหลังชูก้าหันขวับไปมอง ด้านหลังมีคนๆ หนึ่งใส่หูแมวยิ้มกว้างยืนอยู่

                “เจโฮป?

                “ฉันคือแมวเชสเตอร์ เธออยากจะไปที่ไหนอลิส

                “ฉันไม่ใช่อลิสฉันคือชูก้า ส่วนนายคือเจโฮป จองโฮซอกชูก้ามองคนตรงหน้าที่ยังคงยิ้มประหลาดให้เงิงไม่เปลี่ยนแปลง

                “ฉันคือแมวเชสเตอร์ เธออยากจะไปที่ไหนอลิส

     เจโฮป โฮซอก เงิง ม้าชูก้าลองเรียกหลายๆ แบบ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เขาลองเข้าไปเขย่าอีกฝ่ายดูแต่ก็ไม่เป็นผล เจโฮปกลายเป็นแมวเชสเตอร์ไปแล้ว

     ฮยองขี้แกล้ง คนบ้า นิสัยไม่ดี” จีมินลองบ้าง

ชูก้าและจีมินเริ่มใจไม่ดี

                 “มันควรเป็นคำว่าอะไรชูก้าหันมาถาม

                 “ลองเกี่ยวกับบังทันโซยอนดันไหม หรือโฮปบิไรงี้เมื่อจีมินพูดจบ ประกายแสงสีรุ้งก็พวยพุ่งออกมา 

เจโฮปกระพริบตาถี่

                “โอ๊ย นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว ชูก้าฮย๊อออองงงงเขาถลามากอดจีมินและชูก้าแน่น

                “เมื่อกี้ชูก้าฮยองจะบอกว่าอะไรนะจีมินถาม

                “อ๋อ ฉันจะบอกว่าฉันเลือกนายเพราะนายน่ารักไง

                “อึ๋ย ขนลุกอะ

                “ฮยองไม่เลือกโฮปบิโฮปบิโกรธแล้วนะเจโฮปทำเอคโย่ได้น่าเตะอีกตามเคย

                “คนพวกนี้ประหลาดเกินไปแล้วจีมินรีบหนีไปเดินห่างๆ

                “ดีล่ะ ต่อไปก็แมดแฮดเตอร์ นายว่าแมดแฮดเตอร์คือใคร” ชูก้ากลับเข้ามาสู่โหมดปกของเขาจนได้

                “จะมีใครซะอีกล่ะนอกจากเขาน่ะ” จีมินพูด

                พวกเขาเดินไปไม่นานก็ถึง งานเลี้ยงน้ำชาด้านหน้า มันช่างดูน่าสนุก แม้ว่าจะมีคนอยู่เพียงสองคน

แต่อาหารกลับเต็มโต๊ะ ชายหนุ่มหล่อสองคน คนหนึ่งใส่หมวกทรงสูง อีกคนใส่หูกระต่ายกำลังจิบน้ำชากันอยู่

                แมดแฮดเตอร์กับกระต่ายมีนาคม

                “มากินกันเถอะอลิสก้าผู้หิวโหย นั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง และตักพายมากินขณะที่จีมินและเจโฮปยังมึนงงอยู่

                “นั่งไม่พอ นั่งไม่พอกระต่ายจองกุกตะโกนเมื่อทั้งสองเข้ามานั่งและเริ่มกิน "เกะกะ เกะกะ"

                “แม้แต่เป็นกระต่าย นายยังกวนตีนพี่เลยนะจองกุก” จีมินว่า "ที่เยอะแยะ"

                “ใครคือจองกุกอะ ฉันคือกระต่ายมีนาคมกระต่ายกุกบอก

                “พูดห้วนๆ ยิ่งเหมือนมักเน่ทองคำไปอีก เด็กนรกเมื่อจีมินพูดจบก็มีควันฟรุ้งฟริ้งออกจากจองกุกทันที ไม่แน่ใจว่าเพราะคำว่ามักเน่ทองคำหรือเด็กนรกกันแน่

                “มาช่วยกันจัดการแทแทดีกว่าจีมินอมยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้แมดแฮดเตอร์หรือแทฮยองใส่หมวกทรงสูง

                “ต้องเป็นเอเลี่ยนแหงเลย หรื 4D” ชูก้าเดาขณะที่จีมินจะลองไปแตะตัววีใกล้ๆ

                “นายจะทำอะไรน่ะจีมินแทฮยองพูด

                “อ้าว นายไม่ได้ถูกคำสาปหรอกเหรอทุกคนอึ้ง

                “ฉันเป็นแมดแฮดเตอร์ แมดแฮดเตอร์คือแทฮยอง แทฮยองคือวีของบังทันว่าแล้วแทฮยองก็ร้องเพลงและวิ่ง ทุกคนวิ่งตามไป ทั้งหมดวิ่งตามแทฮยองเข้าไปในสวยใหญ่ที่มีบัลลังก์สองที่ตั้งอยู่ ซึ่งพระราชากับพระราชินี

                “ทำไมเขาเหมาะกับชุดนี้อย่างงี้นะเจโฮปกระซิบกับจองกุก ที่พวกเขาพูดถึงก็คือ จินฮยอง พี่ชายใหล่กว้างในชุดกระโปรงราชินีสีเพลิง ซึ่งเมื่อทุกคนเห็นต้องกลั้นหัวเราะ

                พวกนี้เข้ามาทำไม ทหารไพ่ เอามันไปตัดหัวววววจินสั่ง พูดจบก็มีทหารไพ่กรูกันเข้ามาในสวน และจับทุกคนมัดเอาไว้

               “เดี๋ยวสิ จินฮยอง” เจโฮปตะโกน

               “ฉันคือราชินีโพธิ์แดงจินในร่างราชินีบอก

    “จินฮยองบ้าจีมินตะโกน เมื่อทหารเข้ามาจับตัวของเขาและมัดเอาไว้ ทุกคนก็ถูกมัดเช่นกัน นอกจากเป็นหมูแล้วยังรังแกน้องอีก”  เมื่อสิ้นคำว่าหมู สายรุ้งฟรุ้งฟริ้งออกมาจากตัวจินอีกคน

   ใครว่าฉันเป็นหมูนะจินคืนสติทันทีและรีบสั่งทหาร หยุดก่อน ยังเอาพวกเขาไปไม่ได้

  ทำไมล่ะ ตัดหัวซะก็หมดๆ เรื่องแล้วนี่พระราชาในร่างแรปมอนสเตอร์บอก เอาไปตัดหัวเร็วๆ ข้าจะนอนถึงตอนนี้ ทุกอย่างเป็นสีส้มเพราะแสง 


แสงสุดท้ายของวัน!

 “แรปม่อน แรปมอนสเตอร์ นัมจุนนี่ นัมจุนทุกคนลองหลายอย่างแต่ก็ไม่ได้ผล


หรือว่าบังทันจะไม่ได้ความทรงจำกลับคืนไปและต้องติดอยู่ในวันเดอร์แลนตลอดกาล
!

ไม่นะ คิมนัมจุนชูก้าวิ่งสลัดตัวหลุดออกจากทหาร และวิ่งอย่างรวดเร็ว 

เพราะทักษะการเล่นบาสที่ติดตัวมาทำให้เขาหลบหลีกทหารไพ่ที่เข้ามาสะกัดอย่างง่ายดายและถึงตัวพระราชาในร่างแรปม่อน

เธอเป็นใคร ฉันคือพระราชา เธอต้องถูกประหาร เฮ้ย!” ชูก้าโน้มตัวลงไปและกระซิบบางอย่างที่หูของแรปม่อน ซึ่งทำให้เขาสะดุ้งเฮือก

หนนี้ไม่มีสายรุ้ง มีแต่พายุลูกใหญ่พัดมาอย่างรวดเร็ว แรงขึ้นๆ ทุกคนถูกดูดเข้าไปในพายุจนหมด!
                …

ตาคู่สวยของชูก้าลืมขึ้น หนนี้เพราะแสงไฟ

ที่นี่มันที่ไหนอีกล่ะเนี่ย

บังทันโซยอนดันทุกคนค่อยๆ ลุกขึ้นมาและมองหน้ากันสลับไปมา ทุกคนโล่งใจที่เห็นว่ารอบข้างเป็นห้องพักตัวเอง

วีฮยองแก้คำสาปยังไงเหรอ ผมยังสงสัยอยู่เลยจองกุกถาม

ฉันเห็นหน้าจองกุกอ่า และฉันก็นึกได้ว่าจองกุก ก็เลยพูดว่าจองกุก” วียื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้น้องจนจมูกจะชนกัน จองกุกหลบสายตาเขินๆ

เหรอ” จองกุกก้มหน้าเขี่ยหมอน

เป็นเพราะจองกุกทำให้พี่ผ่านได้ทุกอย่าง แม้แต่คำสาป

…” บังทันที่เหลือมองน้องอึ้งๆ จีมินเบ้ปากแล้วทำท่าอ้วก

แล้วชูก้าฮยองแก้คำสาป นัมจุนว่ายังไงเจโฮปถาม

เอิ่มเรื่องนั้น” นัมจุนพูดได้แค่นั้น พี่ชายตัวเล็กก็กระโจนมาปิดปากน้องตัวโตเอาไว้แล้วลากคอออกไปจากห้องทันที

จินฮยองรู้ไหมอะจีมินถาม

รู้สิ” จินอมยิ้ม แต่ไม่บอกหมูจีหรอกว่าแล้วก็เอามือจิ้มแก้มน้องที่ทำหน้าบูดเบาๆ

เฮ้อชูก้าถอนใจเมื่อลากอีกคนออกมานอกห้องได้แล้ว

ชูก้าฮยอง แลกกับที่จะไม่ให้บอกทุกคนนะ พูดอีกทีสิคนตัวโตยิ้มจนตาปิด

ไม่

งั้นผมจะบอกทุกคนนะ” แรปม่อนทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในห้อง

เดี๋ยวชูก้าที่ก้มหน้าอยู่ช้อนสายตามองเขินๆ

พูดก็ได้และเขย่งตัวขึ้นไปกระซิบที่หูของอีกฝ่าย

ฉันรักนายนัมจุน นัมจุนของยุนกิเขาบอกคำที่เคยบอกและอีกฝ่ายชอบพูดเสมอว่าอยากได้ยิน เพราะฉะนั้นเขาจึงมั่นใจว่ามันต้องเป็นคำนี้แน่นอน ที่จะคลายคำสาปของอีกฝ่ายได้

ยุนกิของนัมจุนแรปม่อนลูปหัวคนตัวและและดึงคนตัวเล็กเข้าไปเข้าไปมอบจูบที่แสนดูดดื่มให้ “ผมอยากให้พี่บอกผมบ่อยๆ จัง

อื้ม เข้าใจแล้วยุนกิซุกเข้าไปในอกอุ่น วันนี้เขาเหนื่อยมากเหลือเกิน

แม่มดอาร์มี่ที่แอบอยู่หลังม่านยิ้มและขี่ไม้กวาดบินไปท่ามกลางดาวเต็มฟ้า กระต่ายขาวกลายเป็นอาร์มี่บอร์มติดอยู่ที่ไม้กวาดสำหรับส่องทางข้างหน้าท่ามกลางความมืด





ไรต์เตอร์ talk : 

ฟิคนี้เจ้ก้าเดินเรื่องทั้งเรื่องเลย เหนื่อยแทนเลยเมนชั้น เราเมนเจ้ก้านะคะ ผู้ชายอะไรสวยขนาดนี้ ขาวยังกะเป็นผิวเผือก แต่งเพลงก็เก่ง  แรปเท่ชิบหาย บางทีก็แมนบางทีก็แรด บางทีก็ดูเข้มแข็ง บางทีก็ดูน่าดูแลปกป้อง สัมภาษณ์ชอบตอบอะไรขัดกันเองให้แฟนคลับงง(เรื่องเสปคผู้หญิงนี่พี่แกไม่เคยตอบตรงกัน คือไร )ดูเป็นผู้ชายสับสนเนาะ แต่ก็หลงเขาอยู่ดีอะ

พอเขียนแฟนตาซีแล้วรู้สึกว่าถนัดเรียลมากกว่าแฮะ คนอ่านชอบแบบไหนกันคะ 

ตอนแรกจะเขียนให้ยาวทำไมสั้น ไรต์เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ 555555 เริ่มเรื่องเหมือนจะยาวแต่ตัดเองตัลหลอด 

คอมเมนต์ ชม/ด่า ได้เลยนะคะ รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน จุ๊บๆ :D จะอ่านเงา จะอ่านเม้นต์ จะติดตาม ไม่ติดตาม โหวตไม่โหวตไรต์ก็คัมซามีด๊าาาาาา  

ป.ล. อาร์มี่บอร์มแพงอะ ฮื้อออออ ไรต์อยากได้อาร์มี่บอร์มไปคอน แต่อะไรคือแท่งไฟแพงกว่าอัลบั้มคะ! จะฆ่าให้อาร์มี่อดข้าวตายเหรอ แค่บัตร3,800 ไรต์ก็เกือบตายแหล่วค่า T^T

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น