BTS Y Short Fiction

ตอนที่ 6 : [BTS short fic Jinkook] Jin x Jungkook : Dope

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ค. 58


เวลาตีหนึ่งของทุกวัน ในห้องซ้อมของบังทันโซยอนดันจะต้องมีโมเมนต์นี้  โมเม้นที่เมมเบอร์ทุกคนต่างเหนื่อยอ่อนและนอนเกลือกกลิ้งไปบนพื้นเสมือนเป็นกิจวัตรประจำวันอย่างหนึ่ง

จนแรปมอนหลีดเดอร์ของวงต้องเอาไปแต่งเพลง Dope

เสียงหัวใจเต้นตุบๆ และเสียงหอบของเหล่าชายหนุ่มมาดแมนดังขึ้น ไม่มีใครมีแรงพอจะยืนไหว ยกเว้นแต่เพียงคนคนหนึ่ง นั่นคือ

จองกุกกี้ผู้พลังงานเหลือล้น!

ด้วยอายุและด้วยกล้ามเนื้อที่ฝึกฝนมาอย่างดีทำให้น้องคนนี้หายเหนื่อยได้ในเวลาอันรวดเร็วจนพี่ๆ พากันอิจฉา

“จองกุกไปเอาน้ำให้หน่อย”  ชูก้าฮยองผู้เหนื่อยอ่อนใช้น้องเล็ก ที่จำใจต้องรับออร์เดอร์จากพี่ๆ ที่อ่อนเปลี้ย และเดินไปเอาน้ำมาแจกทุกๆ คน

“หือ นัมจุนอ่า นายยังจะดื่มกาแฟอีกเหรอ” เจโฮปถาม

“คืนนี้ยังอีกยาวไกลเว้ย” หลีดเดอร์พูดพลางกระดกกาแฟ

“อ้าว ชูก้าฮยอง ลุกขึ้นมากินดีๆ เดี๋ยวก็หกหมดหรอก”  เจโฮปพูด เมื่อเห็นฮยองผู้บอบบางกำลังใช้มือข้างหนึ่งยันตัวลุกขึ้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนและ ส่วนมืออีกข้างจับกระป๋องเครื่องดื่มเอียงพยายามเทเข้าปากด้วยท่าทางทุลักทุเล

นี่มันขี้เกียจเกินไปแล้ว คนอื่นๆ คิด แต่มีคนหนึ่งที่ไม่คิดอย่างนั้น

นั่นคือเจโฮปที่รีบเข้าไปประคองคนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งตัก

มือข้างหนึ่งโอบเอาไว้ และค่อยๆ เทเครื่องดื่มเข้า ปากสีชมพูเหมือนทาลิปตลอดเวลาที่เผยออ้ารับน้ำลงไป ดวงตาปรือเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น หลังจากคนตัวเล็กแลบลิ้นเลียริมฝีปากในตอนท้าย และมือแกร่งก็คว้าทิชชูมาซับให้ เจโฮปลดระดับลงลงให้พี่ชายคนสวยนอนบนตักของเขา

ชูก้าหลับตาพริ้มและดูเหมือนกับเจ้าหญิงเพราะใบหน้าหวานๆ

นัมจุนมองแปลกๆ

“คึคึคึ” จองกุกหัวเราะแล้วก็หน้าแดง  จินมองชูก้าและหันมามองจองกุก

” วีจ้องพี่สองคนแบบเหวอๆ

“อะไรกันอะ ทำไมทุกคนมองแบบนั้นอะ” เจโฮปหัวเราะจนเห็นเหงือกแก้เขิน

“จองกุกเราอย่ายอม พี่ป้อนให้ด้วยปากไหม” จีมินถามพลางยักคิ้ว

“ไม่เอาอะ” จองกุกเมินจีมินอย่างเย็นชา “อย่ามาใกล้นะ โรคจิต”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” วีหัวเราะซ้ำเติมวีอย่างสะใจ ทำเอาจีมินหน้าชาไปเบาๆ แต่ก็แค่แป็บเดียวก็กลับมายิ้มได้ต่อ

จองกุกคือมักเน่น้องน้อยเนื้อหอมที่พี่ๆ ชอบแกล้งหยอก ถ้าอยู่หน้ากล้องเขาจะยิ้ม แต่ถ้าอยู่นอกกล้องล่ะก็ พี่ๆ จะถูกเขาเมินเป็นประจำ

“จองกุกอ่า ไปทำอะไรมากินกันเถอะ” จินชวนจองกุก

“ไปกันเถอะพี่จิน”

จองกุกเดินไปกับจิน พวกเขาเข้าครัวไปทำอาหารกัน บังทันโซยอนดันที่เหนื่อยแสนเหนื่อยจำเป็นต้องโด๊ปอะไรบ้างนะ

“พี่จะทำอะไรอะ” จองกุกถามจิน พี่ชายคนโตเปิดตู้เย็นเอาอกไก่ออกมา เอาผักออกมา

สิ่งที่เขาทำดูจะเป็นอาหารบางอย่างที่แคลอรี่ต่ำ

“เอาไว้ตอนเสร็จแล้วค่อยรู้สิ จองกุกอ่า” จินหันมายิ้มอบอุ่นให้น้อง พี่ชายคนโตคนนี้เวลาทำอาหาร เขาอยากให้จองกุกช่วยมากที่สุด เขามักจะพูดว่าจองกุกช่วยได้ดีที่สุด

และนี่อาจเป็นอย่างเดียวที่พี่ๆ มอบหมายหน้าที่ให้แล้วจองกุกเต็มใจจะทำมากที่สุด

“หืม” จองกุกตื่นเต้นกับการที่พี่ชายไหล่กว้างหั่นผักเหล่านั้นได้เท่ากันและรวดเร็วมากๆ

สำหรับมักเน่น้อยที่เก่งทุกๆ อย่างก็มีบางอย่างที่รู้สึกว่าถึงอย่างไรก็ทำไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่พี่ชายคนนี้ทำ

การทำอาหาร

เขาว่ากันว่าอาหารจะอร่อยต้องใส่ใจ แต่อาหารของจินฮยองไม่ใช่แค่ใส่ใจเท่านั้น มันมีมนตร์เสน่ห์บางอย่างที่ล้ำลึกมากว่านั้น และจองกุกชอบมองพี่ชายที่ตั้งใจทำทุกอย่างนั้น นั่นมันดูเท่มาก

จองกุกเป็นคนหัวไว และอยากรู้อยากเห็น ในหนแรกๆ เขาที่มาช่วยจินฮยองทำอาหาร ก็แค่เพราะอยากรู้เคล็ดลับ เขาเชื่อว่าถ้ารู้เคล็ดลับนั่นแล้วล่ะก็ เขาเองก็ต้องทำได้ แต่ว่าเมื่อเขาลองทำเองดู แม้จะใส่ทุกอย่างเท่าๆ กัน ออกมาหน้าตาเหมือนๆ กัน ความอร่อยกับแตกต่างกัน

จองกุกจึงเลิกล้มความตั้งใจที่จะทำ แต่เขาก็ยังชอบมาช่วยพี่คนนี้บ่อยๆ

“พี่ทำซุปไก่หรอกเหรอ”

“ใช่ พี่ลองผสมสูตรซุปไก่กับซุปผักดูน่ะว่ามันจะออกมาเป็นยังไง” จินบอกน้อง จองกุกดูตื่นเต้น เขาชอบเวลาน้องชายคนนี้รู้สึกแบบนี้ และดูเหมือนห้องครัวจะเป็นพื้นที่เดียวที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนั้น จองกุกผู้เก่งไปทุกอย่างตื่นเต้นในสิ่งที่เขาทำ

จินหันไปจัดการกับไก่อย่างมีสมาธิ เขาชอบกินของอร่อยๆ มาก จึงชอบทำของอร่อยๆ มากเช่นกัน แต่พักหลังนี้เขามีสิ่งที่ชอบเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือช่วงเวลาที่ทำอาหาร นั่นก็เหมือนเขาได้โด๊ปอะไรบางอย่างไปด้วย

ไม่นานกลิ่นซุปก็หอมไปทั่วก็ฟุ้งไปทั่วห้อง เนื้อซุปนวลเนียนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีส้มยามกลางคืน

“ลองชิมดูไหม จองกุก” จินถามเด็กน้อยผู้ตื่นเต้น

“แน่นอนอยู่แล้ว” จองกุกรีบหาช้อนมา ตักซุปจะเอาเข้าปาก

สิ่งที่เขาได้โด๊ปคือช่วงเวลาที่อยู่กับจองกุก

“เดี๋ยวสิ มันร้อนอยู่นะ” พี่ชายไหล่กว้างดึงช้อนมาจากมือน้องและค่อยๆ เป่าซุปให้เย็นลง จองกุกทำตาโตและเฝ้าคอย และแล้วจินฮยองก็ป้อนซุปเข้าปากจองกุก

เขารู้สึกดีใจมากที่พี่จินใส่ใจเขาขนาดนี้

จองกุกคิดว่ามันดูเป็นการกระทำที่ใส่ใจมาก แต่ไม่ว่าจะกับใคร พี่จินที่ใจดีและอบอุ่นก็คงทำให้แบบนี้เหมือนกัน

มันไม่ได้พิเศษอะไร ใช่ไหม ไม่ได้พิเศษอะไรเลย

แม้ว่ารสสัมผัสที่ได้รับจะอร่อยมาก แต่เขากลับรู้สึกแปลกๆ

“ไม่อร่อยเหรอ” จินถาม

“ไม่ครับมันอร่อยมาก แต่ว่าวันนี้ผมคงจะเหนื่อยก็เลย รู้สึกไม่ค่อยดี” ถ้าจินทำให้คนอื่นแบบนี้เขาต้องโกรธแน่ๆ โกรธมากแน่ๆ จองกุกคิด

“อย่างนั้นเหรอ แย่จัง” อยู่ๆ บรรยากาศก็อึมครึมขึ้นมาแปลกๆ เพราะจินเงียบไป จองกุกเองก็เหม่อ

จินเสียใจ เขาอยากให้น้องมีความสุขกับอาหารของเขา เพราะเวลานี้เท่านั้นที่

“เอาไปให้พวกนั้นกันเถอะ” จินตักซุปลงในถ้วย

“เดี๋ยว” จองกุกบอก เขาอยากให้ช่วงเวลาที่อยู่กันสองคนนี้นานอีกหน่อยและสิ่งที่เขาทำตัวเองก็ยังไม่คิดเลยว่าจะทำ

 “พี่ครับ ป้อนผมอีกช้อนนะ” จองกุกทำเอ๊กโย่อ้อนพี่ชายไปซะอย่างงั้น

“ห้ะ นายเป็นเด็กเหรอ” จินหัวเราะเมื่อเห็นมักเน่ทำตัวแปลกๆ แต่เขาก็ตักซุปขึ้นมาเป่าให้น้อง

“อร่อยจัง” จองกุกบอก

“มันอร่อยก็เพราะนายนะ จองกุก” จินพูด จองกุกได้ยินพี่ชายไหล่กว้างพูดอย่างนั้นก็ทำหน้าอะไรบางอย่าง เหมือนจะดีใจแล้วก็เหมือนจะเสียใจ จินเองก็ไม่รู้ว่าน้องคิดไปในทางไหน จึงดึงเข้ามากอด

จนได้ยินเสียงหัวใจของทั้งคู่

ที่เขาหมายความก็คือว่า อาหารของเขานอกจากจะใส่ใจแล้ว ยังใส่ความรักลงไปด้วย  เมื่อเขาได้ทำอาหารกับคนที่รัก มันจะอร่อยที่สุด

และคนคนนั้นก็คือจองกุก

จินชอบช่วงเวลาแบบนี้มากๆ ช่วงที่พวกเขาจะได้อยู่กันสองคน แต่ไม่นานมันก็หมดลง จองกุกไม่แน่ใจว่าเขาทำหน้าอะไรไปจินถึงได้ดึงเขาไปกอดเงียบๆ และทำไมหัวใจพี่ชายไหล่กว้างจึงเต้นแรงพอๆ กับของเขา

ทั้งสองคนช่วยกันยกซุปไปเสิร์ฟบังทันโซยอนดันที่เหลือ และเรียกทุกคน ชูก้ายังนอนอยู่บนตักเจโฮปที่กดมือถือเล่น วีกำลังนั่งมองแรปมอนแต่งเพลง ส่วนจีมินนอนแผ่อยู่อีกทางหนึ่งของห้อง เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารทุกคนก็มานั่งรวมกัน

“พี่จินทำอร่อยไหมวันนี้” ชูก้าที่เพิ่งตื่นถาม

“อร่อยอยู่แล้วดิ” จองกุกบอก

“วันนี้เหมือนจะอร่อยเป็นพิเศษนะฮยอง” วีบอกเมื่อตักเข้าไปคำแรก

ส่วนคนอื่นไม่พูดและก้มหน้าก้มตากิน

“อร่อยเพราะจองกุกน่ะ”

“ทำไมอร่อยเพราะจองกุกกี้ล่ะ” จีมินถาม “เพราะจองกุกเก่งเหรอ”

“เพราะพี่ชอบเวลาทำกับจองกุกน่ะสิ” จินตอบ และมองจองกุกยิ้มๆ น้องเล็กเองก็ยิ้มตอบแม้จะไม่แน่ใจว่าพี่ชายไหล่กว้างหมายถึงอะไรก็เถอะ

“ต้องทำกับจองกุกเท่านั้นมันถึงจะออกมาดีแบบนี้นะ”

“ทำกับผมมันแย่ใช่ปะฮยอง” แรปม่อนพูด ทุกคนหัวเราะ

“กับผมเท่านั้นเหรอ” จองกุกทวนคำเบาๆ เขาไม่แน่ใจว่าจินฮยองหมายความว่าอะไร แต่เขาก็ดีใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 rikear_lope (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 16:39
    ละมุนไปอีก งานดีมาก
    #12
    0
  2. #5 kookieah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 23:41
    กรี๊ดดดด

    ชอบค่ะ น่ารักมากๆ จินกุกๆๆ>///<

    ขอฟิคจินกุกอีกนะคะ
    #5
    0