BTS Y Short Fiction

ตอนที่ 10 : [BTS short fic Vga] V x Suga : Hate เกลียดอะไรก็ได้ไอ้นั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ส.ค. 58

ตอนเช้าของวันที่ดูสดใส ผมที่เป็นกรรมการนักเรียนกำลังจดชื่อคนมาสาย 

ผมอยู่ในชุดเครื่องแบบที่ดูเรียบร้อย ผมสั้นความจริงนี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของผมหรอก แต่ว่าผมก็ต้องทำเพื่อเกรดอันสวยหรูในสมุดพก ผมเกลียดคนที่ทำทุกอย่างตามใจได้ เช่นหมอนี่

วี

เสื้อออกนอกกางเกง ผมทำไฮไลต์สีม่วง รองเท้าจอร์แดนนัมเบอร์

“อยากโดนไล่ออกมากนักเหรอ สงสารพ่อแม่ว่ะ” ผมด่ามันพลางจดชื่อมันลงไปในสมุด

“ไม่เสือกดิ” มันตอบมาสั้นๆ แต่โคตรเจ็บ

“ถอดรองเท้าออก” อยากเล่นกับผมใช่ไหม ได้

“ไม่ถอดจะทำไม”

“อยากให้กูฟ้องครูปกครองใช่ไหม ได้” ผมจ้องหน้ามัน มันก็จ้องหน้าผม แม่งโคตรกวนตีนอะ

“เดี๋ยวครับพี่เดี๋ยวๆ” น้องผมแดงคนหนึ่งโผล่มากจากด้านหลังไอ้วี ถ้าเทียบกับวี หมอนี่ไม่หล่ออะครับ ออกจะน่ารักมากกว่า 

 น้องมันโผล่มากจากข้างหลังไอ้วีแล้วก็ก้มหัวนิดๆ ให้ผม

“ไอ้วีมึงใจเย็นนะ พี่ด้วย พี่อย่าฟ้องครูปกครองเลยนะครับ ยกโทษให้เพื่อนน้องครั้งหนึ่งนะครับ จริงๆ แล้วไอ้วีเห็นมันอย่างงี้มันก็เป็นคนดีนะพี่ มึงก็ถอดรองเท้าให้พี่เขาไปเหอะ” วีหันมามองเพื่อนงงๆ

“ถ้ามึงโดนเชิญผู้ปกครองครบสามครั้งมึงโดนไล่ออกนะเว้ย” น้องมันป้องมือกระซิบใส่หูไอ้วี

“เออ ขอบคุณที่เตือนกูนะ จีมินนี่ กูรักมึงวะ” ไอ้วีทำท่าจะหอมแก้มเพื่อนมัน แต่จีมินรีบหลบ

“เอา พี่ยุนกิ จะเอาใช่มะ” ไอ้วีถอดรองเท้าแล้วเอาตีนเขี่ยมาให้ผม  ไอ้นี่นี่ไม่วายทิ้งสายตากวนตีน แล้วก็เดินใส่ถุงเท้าเข้าโรงเรียนพลางลากจีมินไปด้วย

ช่างเหอะ ผมจดเชื่อไอ้วีลงในใบเช็คคนมาสาย

วี ม.4 ห้อง A ให้ตายสิอย่างหมอนี่อะนะห้อง A

เพราะพ่อมันอีกล่ะสิ

“พี่ยุนกิ หืม นี่มันจอร์แดนนัมเบอร์นี่” นัมจุนผู้ช่วยของผมเดินมา

“ใช่ ยึดเด็กมาเมื่อเช้าน่ะ”

“จริงๆ มันเป็นรองเท้าที่ชั้นชอบมากเลยแหละ” ผมเผลอพูดออกไปทำให้คนที่ไม่อยากให้ได้ยินแม่งได้ยินเข้าพอดี

“อยากใส่ก็ใส่สิครับ นูนา” หนุ่มผมไฮไลต์สีม่วงเดินมาเมื่อไหร่ไม่รู้

“นูนาพ่อง”

“ปากดีแบบนี้อย่างอื่นจะดีเหมือนปากหรือเปล่า”

“ใครให้นายกลับมา” วียกยิ้ม แล้วส่งโพสอิสให้ผม เป็นลายมืออาจารย์ฝ่ายปกครองเขียนว่า

ถึงยุนกิ คืนรองเท้าให้วีไป  

ผมหงุดหงิดจริงๆ แค่เพราะพ่อเป็นผู้สนับสนุนหลักของโรงเรียนเลยทำแบบนี้ได้เสมอ

“ก็เอาไปสิ” ผมบอก มันน่าหงุดหงิดจริงๆ เลย ไอ้หน้าหล่อวียิ้มเย้ยผม (ดูมัน) สำหรับมัน ไม่ว่าอะไรก็ดูจะง่ายได้ไปซะหมด ผมเกลียดจริงๆ ผมที่ต้องทนอยู่แบบนี้เหมือนคนโง่เลย ต้องโดนเพื่อนเกลียด ถูกอาจารย์ใช้งานไร้สาระ และต้องเจอคนน่าโมโหแบบมัน ผมกำหมัดแน่น

“แต่ข้ามศพฉันไปก่อนนะ”

“ได้เลย” ไอ้วีตอบ มันยิ้ม

แล้วผมก็ต่อเข้าเบ้าตามัน

ขณะที่หมัดของมันก็อัดเข้าที่กรามของผม!

….

คุณคิดว่าเป็นไงล่ะครับ

ก็โดนเรียกผู้ปกครองแม่งทั้งคู่ดิถามได้

ผมว่าไอ้วีแม่งไม่เป็นไรหรอกแต่ผมสิโดนพักการเรียนเลย ดีไหมละเป็นลูกคนธรรมดาก็งี้

“ยุนกิเป็นไรลูก” แม่เข้ามาดูหน้าผมที่เขียวและม่วงเต็มไปหมด

“ไม่เป็นไรครับ” ผมบอก

“แล้วไปต่อยเขาทำไมลูก ลูกไม่เคยมีเรื่องนี่นา บอกแม่ได้นะ”

“ไม่ละครับ” ผมบอก  

แม่ไปคุยกับคุณครูห้องปกครองแล้วก็ออกมา

ระหว่างที่ออกมาผมได้ยินเสียงตวาด มันมาจากอีกห้องหนึ่งที่คุณครูคุยกับพ่อของวีอยู่

“ทำตัวดีๆ ไม่เป็นหรือไง แกรู้ไหมชั้นเสียเงินไปเท่าไหร่ให้แกได้เรียนที่นี่ ได้มีเพื่อนดีๆ แล้วแกทำตัวเหี้-อย่างงี้กับฉันเหรอ หา หา ตอบมา”

“พ่อก็ให้แต่เงินๆ ผมนั่นแหละ เคยสนใจบ้างไหมว่าผมเป็นยังไง อยู่ยังไง มีเพื่อนบ้างไหม พ่อเป็นพ่อผมหรือเปล่า” วีก็ตะคอกใส่แรงไม่แพ้กัน

แล้วหมอนั่นก็วิ่งออกมาปิดประตูดังปัง มาเจอผมที่ยืนอึ้งอยู่

แล้วมันก็วิ่งออกไป

ผมเหมือนจะเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ในดวงตาคมเข้มนั่น

ผมรู้สึกเหมือนคนบ้าที่คิดแต่เรื่องของตัวเองคนเดียวอยู่พักหนึ่งแต่ผมก็ผลักความรู้สึกนั้นออกไป และผมก็เห็นตู้กดน้ำ ปกติผมไม่กินน้ำอะไรที่ใส่กระป๋องหรอกเพราะรู้สึกมันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่วันนี้ผมอยากกินคาราเมลมัลคิอาโต้ แล้วบังเอิญไอ้ตู้กดนี่มีพอดี

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนะ ช่างสุขภาพมันซักวันก็แล้วกัน

ผมเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า ที่นั่นลมดีมาก ผมอยากไปดูวิว

ความซวยก็คือ เสือกเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุด

เมื่อผมเปิดประตูออกไปเจอไอ้วี เรายืนจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งแล้วผมก็จะเดินกลับ


“คิดจะไปง่ายๆ เหรอยุนกิ” ไอ้วีเรียกผมห้วนๆ แม่งซวยแล้ว สงสัยได้มียกสองแหงๆ

“ทำไม กูโดนพักการเรียนแล้วมึงยังจำทำไมอีก” ผมบอก

“หึ กูก็คงโดน พ่อกูคงไม่ให้กูถูกไล่ออกหรอก ต่อให้ต้องเสียเงินอีกเท่าไหร่”

“ดี๊ดีเกิดเป็นลูกคนรวย”

“แต่กูอิจฉามึงนะ พ่อกูไม่ถามกูซักคำเวลากูไปมีเรื่องมา ไม่มองหน้ากูด้วยซ้ำ เอาแต่ด่าแล้วก็พูดเรื่องเงิน” วีพูด

วีทำหน้าเศร้าระหว่างที่พูดอย่างงั้น

ทำไมผมสงสารมันวะครับ ผมก็งงตัวเอง เฮ้ย ผมเกลียดมันมากนะ เดี๋ยวๆ

“ยุนกิฮยอง” ทำไมอยู่ๆ กลับมาพูดจาดีวะ แม่งหมอนี่มันสี่มิติเกินผมไม่เข้าใจมันอะ

“หือ”

“รับผิดชอบด้วย”

“ห้ะ” เดี๋ยวๆ อะไรยังไงไม่เก็ต ยุนกิงงมากจ้า ณ จุดนี้ กูต้องแต่งงานกะไอ้วีเหรอวะ รับผิดชอบอะไรอะ

“เอากูกลับบ้านด้วย พ่อกูโกรธกูจนกลับไปแล้วกูไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับ”

” ยุนกิแดกจุดเลยครับ


สรุปว่าไอ้วีมันบอกมันชอบเมารถแท็กซี่ครับ แล้วมันบอกมันนั่งรถเมล์ไม่เป็น แม่งลูกคุณหนูชิบหาย ผมก็เลยต้องเอามันกลับไปด้วย ระหว่างอยู่ในรถนั้นแม่ผมก็ถาม

“หนูคือคนที่มีเรื่องกับยุนกิเหรอลูก”

“ครับ เราแค่ตีกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง”ไอ้วีบอกแม่ผม “อันที่จริงเรารักกันดีครับ ใช่ไหมครับยุนกิฮยอง”

“รักกันดีพ่อง”

“ยุนกิอย่าพูดคำหยาบสิลูก” โดนแม่ดุเลย ส่วนไอ้วีหัวเราะเยาะขำกลิ้งไปอีก

“งั้นลูกวีไปกินข้าวที่บ้านแม่ไหมจ้ะ”

“ไปสิครับ”

“เดี๋ยวนะ อะไรอะแม่ ไอ้หมอนี่มันต่อยลูกชายแม่นะทำไมแม่ทำงี้อะ” แม่ผมหัวเราะ ไอ้วีก็หัวเราะ สุดท้ายผมเลยหัวเราะไปด้วย

แม่มาบอกผมทีหลังว่า ดวงตาวีมันเศร้ามาก มันคือดวงตาของคนที่มีเรื่องเศร้าสุดๆ ในชีวิตและลืมไม่ได้


ตั้งแต่วันนั้นเราก็เริ่มคุยกันเรื่องต่างๆ ในชีวิต ทั้งเรื่องความฝัน ความรัก และเมื่อรู้จักกันมากขึ้นเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ

“ยุนกิฮยอง” ตอนนี้วีมันแย่งเก้าอี้นอนผมไป เมื่อมันมาบ้านมันมักจะแย่งเก้าอี้ผมตลอด แรกๆ ผมก็ว่ามันนะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว

“อื้อ” ผมรับคำอย่างรำคาญ

“รู้ไหม ในชีวิตผมน่ะ มีจีมินเป็นเพื่อนอยู่คนเดียว ผมรู้ว่าผมขอมากเกินไป แต่ผมอยากได้พี่เป็นพี่ชายผมได้ไหม” พี่ชายเหรอ ผมอึ้งไปนิดหน่อย

“มากเกินไปเหรอ นายเป็นน้องชายฉันแล้วนะ” ผมบอก

“ตลอดไปเลยนะ” วียิ้ม ยิ้มมากจนไม่หล่ออะ

จริงๆ แล้วหรือว่าเขาจะต้องการมากกว่านี้กันนะ

“เอามือมานี่สิ” ผมแบมือแล้วเอามือประกบกับมือของวีที่ใหญ่กว่านิดหน่อย แล้วสอดประสานกันกุมกันแน่น

ชีพจรของเขาเต้นรัวเร็ว จนผมรู้สึกได้

“มือฮยองอุ่นอะ”

“มือนายต่างหากที่เย็น” ผมบอก แล้วก็ยิ้ม หมอนี่มันน่าต่อยเหมือนแรกๆ ที่เจอกันนั่นแหละครับ แต่เวลานี้มันกำลังทำหน้าน่ารักให้ผมอยู่แทนที่จะกวนตีนผม แถมดูจะเขินๆ อีก

“อย่างอื่นละเย็นหรือเปล่า” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาของเราสบกัน

ริมฝีปากของเขาไม่เย็นนะ แต่อุ่นและน่ากินมาก ส่วนอื่นก็ด้วย






ไรต์เตอร์ talk

ไปคอนมาฟินจนแต่งฟิคไม่ออกไปพักใหญ่เลยเธอว์
วีก้าแล้วกัน หรือก้าวีไม่รู้ สงสัยเพราะเห็นพี่ยุนกิตัวจริง แม่งโคตรแมนอะ .
หน้าสวยนะแต่หล่อด้วย ตัวเล็กแต่หุ่นก็แมนนะ ชอบทำหน้านิ่งไปอีก เมนของไรต์เองค่ะ รักมากหลงมาก 


 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #6 ชู้บชู้บ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 09:23
    ฮึ่ยย น่ารักอ่ะ กัดกันมาตั้งนาน 555555555555555555 แทแทนี่อยากให้ยุนกิเป็นแค่พี่ชายจริงๆเหรออ หุหุ
    #6
    0
  2. #4 K_92 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 00:42
    ไรท์มันจบยังอ่าาาา
    #4
    1
    • #4-1 sugarapmon(จากตอนที่ 10)
      20 สิงหาคม 2558 / 00:28
      มันเป็นเรื่องสั้นจ้า เพราะงั้นไรท์จะเขียนเรื่อยๆ นะ <3
      #4-1