BTS Y Short Fiction

ตอนที่ 1 : [BTS short fic Monga] Rapmonster X Suga : Your song and mine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 มิ.ย. 58

Ayo Suga ผมยังจำได้ดีว่าเมื่อสามปีก่อนเรามาที่นี่ยังไง

ตอนนั้น ผมกับพี่เถียงกันตลอด

วอลเปเปอร์ ห้องน้ำ ระเบียงทั้งหมดเป็นสีฟ้า

คิมนัมจุน หรือ Rapmonster วางปากกาลง เขาเผลอเอามือจับคางอีกแล้ว นี่เป็นอีกวันหนึ่งที่เขาแต่งเพลง เพลงนี้เขาตั้งใจจะเล่าเรื่องราวของบังทันในอัลบั้ม In the mood of love pt 1

เมื่อคิดถึงอดีตก็อดนึกถึงตอนนั้นไม่ได้ ถ้าอะไรหลายๆ อย่างไม่เป็นอย่างตอนนี้ ถ้าบังชีฮยอกพีดีนิมไม่เปลี่ยนโปรเจคบังทันโซยอนดันเป็นแรปแดนซ์ ไม่แน่เขาอาจจะได้เป็นมักเน่ นั่นคงประหลาดน่าดู คิดย้อนไปตอนนั้นก็อดคิดถึงพี่ๆ อดีตเด็กฝึกบังทันไม่ได้ พี่Supreme boi  พี่แดนัมยอง i11evn พี่จอง ฮาชอล หรือที่ตอนนี้คือ Iron

ตอนนั้นคิมนัมจุนถึงจะเป็นคนโลกส่วนตัวสูงแต่เขาก็เข้าได้กับทุกคน ยกเว้นคนหนึ่ง

มินยุนกิ

มินยุนกิเข้ามาทีหลังเขาไม่นาน นัมจุนรู้ว่าจะมีคนใหม่เข้ามาในวันนั้น จึงจงใจวนเวียนอยู่แถวๆ หน้าประตู 

เมื่อเขาเปิดประตูก็ถึงกับตกใจ 

ผู้ชายอะไรขาวชะมัด เขาคิดในใจ 

หน้าหมอนี่หวานมากแต่ตั้งใจทำทรงผมให้ดูแมนขึ้น หน้าตาดีแบบนี้คงเป็นพวกไม่มีความสามารถ แต่เข้ามาเพื่อเป็นหน้าตาของวงแน่ๆ

“หวัดดี นายเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม ชั้นชื่อคิมนัมจุนนะ” เขาทักออกไปก่อนพลางนึกดูถูกอีกฝ่ายในใจ

 ที่ผ่านออดิชั่นมา เพราะมีดีแค่หน้าตาหรือเปล่านะ

“ใช่ หลีกไป อย่ามาขวาง เกะกะ” คนหน้าหวานพูดเสียงรำคาญ พลางยกกระเป๋าผ่านเขาไปอย่างไม่สนใจ

เขาจึงเดินเข้าไปขวางอีกด้วยความหมั่นไส้ ชายหนุ่มตัวเล็กที่หิ้วกระเป๋าหนักจึงเซไปด้านหลังเพราะความหนักของกระเป๋า และตวัดสายตาอาฆาตแค้นใส่ก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋ากระแทกให้นัมจุนพ้นทาง

“มารยาทแย่ชะมัด” นัมจุนพูดลอยๆ

“ใครกันแน่ นายมาชนกระเป๋าฉันก่อนนะ” อีกฝ่ายว่า

“ก็นายมันกวนตีน อย่าสะเออะมาอยู่วงเดียวกับชั้นนะ ไอ้น้ำตาลก้อน” เขาไม่รู้จะด่ามันว่าอะไรเลยด่าไปมั่วๆ

“น้ำตาลก้อนพ่อง ฉันชื่อมินยุนกิ ไอ้กาแฟดำ” น้ำตาลก้อนตอบมาอย่างหงุดหงิด

ไม่ถูกชะตา นั่นแหละคือแรกพบของมินยุนกิกับคิมนัมจุน

ก่อนที่เขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นฮยองก็ตอนที่พี่ๆ คุยกัน

“จริงดิ น้ำตาลก้อนเกิด 93 งั้นเหรอ” แรปมอนสเตอร์ถึงกับช็อก กับคนอื่นหมอนี่คุยได้ลื่นไหลแถมค่อนข้างพูดมากอีกด้วย แต่กับเขาดูเหมือนจะกลายเป็นศัตรูกันไปแล้วเพราะความประทับใจแรกเจอนั่น

“นายเลิกเรียกฉันว่าน้ำตาลก้อนได้ไหม แรปเปอร์ไม่ควรจะมีชื่อเรียกแบบนั้น” คนตัวเล็กหันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่เขาอีกแล้ว 

ทีกับคนอื่นยังหัวเราะอยู่เลย 

น่าหงุดหงิดจริงๆ

“อ้าว ชั้นคิดว่านายเข้ามาตำแหน่งหน้าตาของวงซะอีก นายเป็นแรปเปอร์หรอกเหรอ” 

มินยุนกิมองด้วยความหงุดหงิด จากนั้นเขาก็ได้ฟัง Swagger เป็นครั้งแรก แรปที่มินยุนกิแต่งขึ้นเอง

 

เพลง swagger 

Daegu city

Hey hey yeah

So fresh boy G’s in the building

We are d town

Hey hey hey Daegu

Top one ผมไม่ใช้แพทเทิร์นง่ายๆ แบบนั้นหรอก

แรปของผมไม่ได้ง่ายขนาดนั้น แต่ผมทำให้มันดูง่าย

ผมแรปได้ทั้งวัน ไม่ยักเหนื่อย

ลิ้นของผมถูกเติมเต็มด้วยความทะนงและดำเนินต่อไป

นายตีราคาสิ่งที่ผมทำไม่ได้หรอก เพราะผมมันของแท้

เจเนอร์เรชั่นที่สามของวงการฮิปฮอบ

เจเนอร์เรชั่นต่อไปของเหล่าแรปเปอร์

ความลื่นไหลของผมสวยงามที่สุด

ถ้า San E เป็นอัจฉริยะทางแรป ผมก็เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางแรป

เหมือนแฟนคลับ Supreme ผมมันเจ๋งโคตร

พวกห่วยห่วย พวกเฟคเฟค ผมขยี้หมดแหละ

ผมแรปแค่ครึ่งปีก็พัฒนาขึ้นแล้ว

I’m a King

เมื่อผมแรป ใครๆ ก็บอกว่าผมคือปีศาจแห่งการแรป

ใช่แล้ว ผมคือ Godfather แห่งแดกู

อยากจะทำตามผมเหรอ ขอล่ะ มันเร็วเกินไป

So fresh boy G’s in the building

Try to follow me Uhhh

 

เมื่อคิมนัมจุนฟังจบ เขายอมรับเลยว่าอึ้ง!!! เพลงของมินยุนกิเจ๋งโคตร และน่ากลัว ดุดัน เท่ ไหลลื่น และ

ไม่เข้ากับหน้าตาเอาซะเล้ย

เมื่อฟังจบชายหนุ่มตัวเล็กหันมองมาพอดี พอเห็นสีหน้าอึ้งๆ ของเขาเข้าก็ยกยิ้มเยาะ

น่าหงุดหงิดชะมัด! ปีศาจแห่งการแรปน่ะมีเขาคนเดียวก็พอแล้ว

…………..

“นี่มันอะไรเนี่ย” ยุนกิโวยวายขึ้น เขาโผล่มาจากไหนไม่รู้ตอนที่นัมจุนไม่ทันรู้ตัวและแอบอ่านเนื้อเพลงอยู่ข้างหลัง

“คราวมิกซ์เทปก็ทีหนึ่งแล้วนะ”

Suga hyung’s is dopeman RM is my domain นูกาจี go sane” นัมจุนแรปขึ้นมา ทำเอายุนกิทำปากยื่นใส่

“ไม่ชอบหรือไง ที่ผมแรปถึงฮยองน่ะ ทำไมล่ะ ผมพูดถึงฮยองไม่ได้เหรอ” นัมจุนพูดเศร้าๆ

“ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก” ยุนกิเห็นสีหน้าอีกฝ่ายก็ใจอ่อน มองไม่เห็นว่าคิมนัมจุนแอบซ่อนยิ้ม

 “นายจะแรปถึงฉันก็ได้นะ ฉันแค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ ปกติแรปถึงกันมันต้อง diss กันไม่ใช่เหรอ ถ้านายเขียนแบบนี้แสดงว่าเพลงใหม่ต้องเกี่ยวกับบังทันสินะ ว่าแต่นายจำได้ไหมว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไรบ้าง ฉันลืมไปหมดแล้วล่ะ”

“ผมจำได้นะ”

………..

เพราะไม่ชอบหน้ากันเลยพี่ๆ จับให้แต่งเพลงคู่กันซะเลย และตอนนั้นเขาอยากเป็นคนแต่งเองเพราะ

เขาต้องการจะเอาชนะไอ้ผู้ชายหน้าหวานคนนี้ให้ได้

“นายจะเขียนเพลงแบบนี้ไม่ได้นะ มันให้ความรู้สึกเดียวกันหมดเลย เหมือนผู้ชายขี้หงุดหงิด คิดว่าผู้หญิงฟังแล้วจะชอบหรือไง” คนตัวเล็กอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว

“แล้วใครไปเก่งเหมือนน้ำตาลก้อนล่ะ เดี๋ยวก็เขียนเพลงโหดๆ เดี๋ยวก็เขียนเพลงเหมือนใกล้ตาย แปรปรวนอย่างกับมีเมนส์”

“ฉันว่ายังไงนายก็ต้องแก้ตรงนี้ ความหมายมันเหมือนกัน เราจะใช้ทั้งหมดไม่ได้” คนตัวเล็กจิ้มๆ เนื้อเพลงที่คนตัวสูงเขียน อีกฝ่ายรับไปพลางทำหน้าหงุดหงิดแล้วก็เขียนแก้ 

เขาแก้เพลงมาสามวันแล้ว อารมณ์ตอนนี้ก็แย่ยิ่งกว่าเนื้อบูดซะอีก เขาอยากจะเอาชนะไอ้น้ำตาลก้อนมาตรฐานสูงนี่ให้ได้ แต่บางทีเขาก็คิดว่าเขาอาจจะเก่งไม่พอ

เขาคงจะสู้มันไม่ได้จริงๆ สินะ ทั้งเรื่องแรป เรื่องหน้าตา หรือแม้แต่เรื่องเขียนเพลง

“เอ้า” คนตัวเล็กรับไปอ่าน แล้วอยู่ๆ หน้าที่ขมวดคิ้วอยู่ก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา ยิ้มสดใส ยิ้มแบบนี้เหมือนเด็กผู้หญิงเลยแฮะ คิมนัมจุนรู้สึกเหมือนมีสายรุ้งและก้อนเมฆสีชมพูวิ๊งๆ บินผ่านหัวใจเขาแว็บหนึ่ง แต่ก็แค่แว็บเดียวละนะ ยังไงไอ้หมอนี่มันก็แค่ผู้ชายหน้าหวานที่แต่งเพลงเก่งเท่านั้นเอง เขาไม่ได้สนใจอะไรมันซะหน่อย

“ชอบจัง” ยุนกิพูด

“หา อะไรนะ” อีกฝ่ายแทบไม่เชื่อหูและตาตัวเอง อีกฝ่ายยิ้มกว้างมาให้ คราวนี้ไม่ใช่แค่สายรุ้งและก้อนเมฆ มีออฟชั่นเสริมเป็นดอกซากุระพร้อมกลีบสีชมพูเต็มไปหมด

“ฉันว่าแก้ตรงนี้อีกนิดหนึ่งให้หวานกว่านี้ แล้วก็ตรงนี้ก็ใช้ได้แล้วล่ะ” ยุนกิเปลี่ยนจากท่านั่งเป็นท่านอน โดยไม่รู้ว่าเสื้อกล้ามสีขาวย้วยๆ นั่นไม่ได้ปกปิดอะไรจากอีกฝ่ายเลย นัมจุนมองอย่างตกตะลึง ส่วนอีกฝ่ายที่กำลังเพลิดเพลินกับเอามือเล็กๆ ขาวๆ จับปากกาเขียนแก้ตรงโน้นตรงนี้ไม่ได้สนใจอะไรเลย

“ขอบคุณนะ ชูก้าฮยอง”

“นายเรียกฉันว่าอะไรนะ” คนตัวเล็กเงยหน้าทำตาโต

“ชูก้าฮยองไง” คนตัวสูงยิ้ม “ก็พี่เหมือนน้ำตาลนี่นา”

“ไม่เหมือนซะหน่อย” ชูก้าทำจมูกย่น

…………..

“น้ำตาลก้อนไง” นัมจุนพูด

ยุนกิย่นจมูก "อ๋อใช่ นายชอบเรียกฉันแบบนั้น แล้วนายก็ทำของพังให้ฉันซ่อมตลอด"

“ฮ่าฮ่า ส่วนพี่ชอบทำหน้าแบบนี้มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”

“ตอนนั้นฉันคงทำแล้วอุบาทว์มากซินะ นายเลยจำได้”

“ไม่ ชูก้าฮยองก็สเอ๊ย ดูดีมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว อีกอย่าง เรื่องของชูก้าฮยองน่ะผมจำได้หมดแหละ” สายตาของคิมนัมจุนนั้นทำให้ยุนกิต้องเผลอหลบตา ชายหนุ่มตัวเล็กรู้สึกแปลกๆ

คิมนัมจุนเป็นผู้ชายที่อ่านไม่ออก เขาจึงมักสบายใจมากกว่าเมื่ออยู่กับเมมเบอร์คนอื่น  แต่เรื่องแต่งเพลงมีนัมจุนคนเดียวที่คุยกับเขารู้เรื่อง เวลาอยู่กับนัมจุนบางครั้งก็รู้สึกดีบางครั้งก็อึดอัด 

เมื่อไหร่เขาจะชินกับคนคนนี้นะ คนตัวเล็กคิด

นัมจุนมองยุนกิที่หลบสายตาลงไป เขาเกือบหลุดบอกว่าอีกฝ่ายสวยไปแล้ว

ถ้าพูดไปแบบนั้นแล้วจะเป็นยังไงกันนะ คนตัวโตคิด

“นัมจุนเองก็เก่งมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ฉันชอบแรปของนาย”

แล้วพี่ชอบอย่างอื่นของผมอีกไหม ถ้าผมถามแล้วพี่จะตอบว่ายังไงนะ คิมนัมจุนนึก

ทำไมตอนนั้นพี่ถึงยอมตามใจผมนะ

………..

หลังจากสมาชิกเข้าๆ ออกๆ และการปรับเปลี่ยนมากมาย ความพยายามที่แทบจะทำให้หมดความตั้งใจ 

ในที่สุดพวกเขาก็กำลังจะได้เดบิวส์ และกำลังถกเรื่องเสตจเนม

“ออกัสดี คือชื่อที่ฉันอยากใช้”

“แต่ผมว่าพี่เหมาะกับชูก้านะ” แรปสเตอร์หรือคิมนัมจุนว่า มินยุนกิหันมามองเขาด้วยความเคือง

“ทำไมฉันต้องใช้ชื่อที่….

“ชูก้า ฉันก็ว่าเหมาะนะ เพราะพี่ขาวมาก” เจโฮปโหวตอีกหนึ่งเสียง ใช่สิ หมอนี่เข้าหอมาวันแรกก็เจอชูก้าของเขาตอนเพิ่งตื่นแล้วใส่แค่บอกเซอร์เดินออกมาเปิดนี่นา เขานึกอิจฉา ทำไมคิมนัมจุนไม่เคยเห็นบ้างนะ

“จินฮยองว่าไง”

“ชูก้า” จินลองเรียกดู

“มาย เนม อีส ชูก้า” มินยุนกิลองทวนคำ แล้วก็แลบลิ้นออกมากัด แล้วก็ลองพูดใหม่ พูดแค่นี้ยังฟังดูเป็นแรปเลย ฟังดูเซ็กซี่นิดๆ ด้วย คิมนัมจุนคิด

ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ

อ๊ากกกกกกกกก  ในใจคิมนัมจุนกรีดร้อง นั่นแหละคือตอนที่เขารู้ตัว

 

เขาชอบมินยุนกิ ชูก้าฮยองของเขา

…….

“ตอนนั้นฉันอิจฉานายที่เป็นแรปเปอร์แมนๆ อย่างที่ฉันเป็นไม่ได้ นายสูงดีด้วย” ยุนกิพูดพลางกลั้วหัวเราะ

ดีพอสำหรับพี่ไหม ถ้าผมถามไปแบบนั้นแล้วพี่จะตอบว่ายังไงนะ

What I am to you oh What I am to you

I do love you crazy uh Do you

นัมจุนคิดและไพล่ไปคิดถึงเพลงที่เขาแต่ง แต่ปากตอบไปแค่สั้นๆ

“เหรอ”

ทำไมเขาถึงได้ชอบคนตรงหน้าขนาดนี้นะ แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ ชูก้าคงเกลียดเขาแน่ถ้าเขาพูดออกไป

“อ้อ เกือบลืม ฉันเอาท่อนของฉันมาให้ดูล่ะ เพลง converse high น่ะ”


Converse Converse I really hate converse

รูปร่างของเธอก็ดี แต่ถุงน่องสีดำกับส้นสูงมันเป็นแค่สิ่งหลอกลวง

เธอเหมาะกับรองเท้าจอร์แดนนัมเบอร์มากกว่า

ไม่รู้สิ คอนเวิร์สมันทำให้เสน่ห์ของเธอหายไปนะ

ยังไงก็เถอะ ตอนมาเจอฉันอย่าใส่คอนเวิร์สนะ

เพราะมันถอดออกยากกว่าอย่างอื่นไงล่ะ


คิมนัมจุนดูแล้วกัดริมฝีปากแล้วหายใจเข้าลึก เขามักทำอย่างนี้เวลาเจอเรื่องหนักใจ มินยุนกิเป็นคนที่เขาไม่อยากจะทะเลาะด้วยแล้วตอนนี้ ทะเลาะไปเขาเองก็เจ็บเอง แต่ว่า

“พี่จะไม่ขัดผมซักเรื่องไม่ได้เหรอ” คนตัวสูงถามแล้วมองคนตัวเล็กตาขวาง

“ก็ฉันไม่ชอบคอนเวิร์สนี่” ยุนกิพูด คนตัวเล็กมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็ไม่เห็นต้องเขียนแบบนี้เลย มันทำให้อาร์มี่สับสนนะ” คนตัวสูงเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

“นายทำให้อาร์มี่ยึดติดกับแบรนด์นะ ฉันว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ยุนกิว่า

“ผมไม่ชอบ พี่ต้องแก้มัน” นัมจุนตบโต๊ะเปรี้ยง

“ก็ไม่ต้องชอบ แต่ฉันจะเขียนแบบนี้” ยุนกิตบบ้างให้ดังกว่า

“ไม่ให้เขียน” แรปมอนสเตอร์จอมทำลายล้างเขวี้ยงโต๊ะไปอีกฝั่งของห้อง สมุดและกระดาษปลิวว่อนไปหมด ทำเอาคนตัวเล็กหน้าถอดสี

“จะเขียน” กระดาษแหลายแผ่นปลิวร่วงลงมารอบตัวมินยุนกิ

“ไม่ให้เขียน อย่าคิดว่าผมไม่กล้าตีพี่นะ” คนตัวสูงและเสียงใหญ่กว่าพูด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเขาแรปได้ดี แค่เขาขึ้นเสียงก็มีพลังจนอีกฝ่ายกลัวแล้ว “พี่มีเหตุผลอะไรงั้นเหรอ”

“ก็ก็ฉันไม่อยากให้มีคนใส่คอนเวิร์สไฮสีแดงเต็มไปหมดนี่”

“ทำไมล่ะ” คนตัวสูงมองคนตัวเล็กอย่างงงงวย

“เพราะนายชอบผู้หญิงใส่คอนเวิร์สสีแดง ผู้หญิงที่นายชอบ ฉันไม่ชอบ”

“ทำไมล่ะ” ถึงแรปมอนสเตอร์จะได้ฉายาว่าเป็นมันสมองของวง 

แต่เรื่องนี้ทำเอาเขางงมืดแปดด้าน

“ฉันไม่รู้” อยู่ๆ ผิวหน้าของมินยุนกิก็ทรยศเจ้าของ ด้วยการค่อยๆ ขึ้นสีเรื่อ ใบหูเองก็แดงไปหมด

  คิมนัมจุนค่อยๆ คิด หรือว่า...

ไม่ใช่อย่างที่นัมจุนคิดใช่ไหม พระเจ้าของนัมจุน นางฟ้าของนัมจุน ในที่สุดก็เห็นความดีของผมแล้วเหรอ คิมนัมจุนอยากจะไปวิ่งฉลองรอบตึก Big hit ซักสิบแปดรอบ

  มินยุนกิที่ก้มหน้าอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา เขาคิดว่านัมจุนปกปิดบางอย่างไว้ แต่เขาเองก็ปกปิดเหมือนกัน จนวันนี้เขาถึงแน่ใจ ก็กระดาษที่นัมจุนแต่งเพลงน่ะที่ปลิวมาน่ะ มันมีแต่คำว่า Suga เขียนอยู่เต็มไปหมดนี่นา

"ไม่รู้จริงๆ เหรอ"  คนตัวสูงค่อยๆ เกี่ยวมือคนตัวเล็กมาจับไป คนตัวเล็กก้มหน้าไม่พูดอะไร แต่ก็จับมือให้แน่นขึ้น

“ผมว่าผมรู้นะ รู้ดีเลยล่ะ” คิมนัมจุนพูดอย่างมั่นใจ และค่อยๆ เขยิบไปใกล้คนตรงหน้าใกล้ขึ้น

“ไม่หรอกนายไม่รู้” ชูก้าพูด เหลือบมองคนตรงหน้าแล้วก็หลบตาอีกที

แต่แล้วก็ต้องลืมตาโตด้วยความตกใจเมื่อมือใหญ่อีกขึ้นเอื้อมมาดึงเขาไปกอด

“พี่ครับ ว่างๆ พี่ลองใส่คอนเวิร์สสีแดงดูนะ ผมว่ามันต้องเหมาะกับพี่แน่ๆ” คนตัวสูงกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็ก

“เหมาะกว่าใครๆ เลย”

“อื้อ” อ้อมกอดมันอุ่นแบบนี้เองสินะ อุ่นจัง มินยุนกิคิดแล้วก็หลับตา


 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #1 DroshKieE (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 01:19
    หวานมากกกก เราชอบ กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    นี่คือเหตุผลที่พี่ก้าบอกไม่ชอบคอนเวิรส์ใช่มั้ย อื้ออออออ
    นัมจุนดูจะปลื้มพี่เขามากเลย แต่ยุนกินี่แบบพึ่งมารู้ว่าชอบก็ตอนท้าย
    แล้วที่พูดไม่ดีใส่ตอนแรกก็เพราะอิจฉาส่วนสูงนัมใช่มั้ย โอ๊ย น่ารัก 
    อยากอ่านอีก เราจะรอตอนต่อไปนะ สู้ๆ
    #1
    0