โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 329,428 Views

  • 269 Comments

  • 2,408 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    980

    Overall
    329,428

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    12 ม.ค. 62



“น้าตาลจะเปิดประตูไว้หน่อยนะ รถไอศกรีมจะได้ไม่ผ่านเลยไป อามี่ห้ามออกไปจนกว่าน้าจะออกมานะ โอเคไหม”

“บรื้นๆ”

ไม่มีคำตอบรับหรือพยักหน้า เจ้าร่างป้อมออกอาการแล่นเครื่องเจ้าเป็ดน้อยแล้วไถวนเป็นวงกลมรอบๆ ณัฐกมลผ่อนลมหายใจ...ให้มันได้แบบนี้ สมใจแล้วไม่มีการให้ความร่วมมืออีกเลย น้าสาวส่ายหน้าช้าๆ แล้วเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน โดยทิ้งเจ้าร่างป้อมให้สนุกไปตามเรื่องประจำของแก

 

ถเก๋งสีดำสนิทเงางามแล่นฝ่าถนนใหญ่เลี้ยวเข้ามายังหมู่บ้านจัดสรรที่มีหลากหลายแบบในโครงการเดียวกัน ทั้งหลังใหญ่โตและขนาดเล็ก และซอยที่รถเก๋งคันดังกล่าวเลือกเลี้ยวเข้าไปก็เป็นซอยบ้านเดี่ยวสองชั้นขนาดกะทัดรัดที่เรียกได้ว่าเป็นโครงการแรกๆ ของหมู่บ้านแห่งนี้ทีเดียว สภาพจึงได้ทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ละหลังล้วนแล้วออกสีเทาๆ บางหลังก็ถึงกับดำเป็นด่างๆ และก็มีบางหลังที่ทาสีใหม่เสียเอี่ยมอ่องเพราะเจ้าของเขาบูรณะใหม่

ภายในรถด้านหน้ามีชายหนุ่มวัยสามสิบเป็นสารถี มือกำพวงมาลัยแต่สายตาคอยสอดส่องตามกล่องรับจดหมายและป้ายบอกบ้านเลขที่ ตามคำสั่งของเจ้านายที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“ใช่หลังนั้นหรือเปล่าปกรณ์”

คุณหญิงฉายเดือนขยับแว่นสายตาขึ้นลง พยายามเพ่งหาบ้านหลังเล็กของบุตรสาวคนงานเก่าที่เคยเป็นพี่เลี้ยงให้กับสามีตั้งแต่ยังเด็กๆ จนแต่งงานและมีอนินโตเป็นหนุ่ม จะเรียกได้ว่าพี่เลี้ยงพ่อยังพี่เลี้ยงลูกก็ไม่ผิดกัน แต่เมื่อห้าปีก่อนก็ถึงคราวต้องลาจากด้วยเหตุผลของความชราทางร่างกายและโหยหาความรักของลูกหลานในจิตใจ...หากสองวันก่อนหน้านี้เธอจะไม่ได้รับโทรศัพท์ติดต่อกลับมาหลังจากห่างหายไปเนินนานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่าลูกสาวคนที่สามของแกคลอดหลานเป็นถึงแฝดสาม วันนี้คุณหญิงฉายเดือนก็คงจะนั่งหน้าหงอยรอลูกชายกลับบ้านอย่างเช่นทุกวัน ก็อายุที่มากปูนเธอนี้แล้ว สิ่งที่อยากได้อยากมีก็เห็นจะไม่พ้นเด็กเล็กๆ สักคนมาวิ่งเล่นให้หายเหงา แต่ลูกชายของเธอก็ไม่มีวี่แววว่าจะทำให้เธอสมหวังเลยสักนิด ครั้นแต่จะลางเลือนมากขึ้นทุกทีๆ

29/4 ยังไม่ใช่ครับ” ปกรณ์ชะลอรถให้ช้าลง เพ่งสายตาไปอีกหลายๆ บ้านก่อนจะหันมาตอบเจ้านายด้วยรอยยิ้มแฮะๆ “ผมว่าเราคงเข้ามาผิดซอยแล้วครับ”

“เฮ้อ...จะเจอไหมนี่” คุณหญิงฉายเดือนจึงกับถอนใจเฮือก

“ผมจะเข้าให้สุดซอยก่อนนะครับ รู้สึกเหมือนข้างหน้ามีที่กลับรถ” มันแน่อยู่แล้วที่ต้องทำเช่นนั้น ถนนซอยนี้แคบเกินกว่าที่รถสองคันจะสวนกันได้ แถมบางบ้านยังจอดรถไว้หน้าบ้านกินพื้นที่ถนนให้แคบลงกว่าเก่าเสียอีก การจะถอยออกไปมันต้องยากกว่าเข้าไปกลับรถข้างในที่พอมีพื้นที่กว้าง ปกรณ์เองก็เลือกแบบนั้น เขาไม่กล้าเสี่ยงให้รถแพงๆ ของเจ้านายต้องมาเป็นรอย แม้ว่าเจ้านายจะใจดีมากก็ตาม

“เอาไงก็ได้จ้ะ” คุณหญิงฉายเดือนเอ่ยอย่างปลงตก

“ครับ” สารถีหนุ่มเบือนมาค้อมรับคำเจ้านาย ปลายเท้ากดลงที่คันเร่งอีกนิด “เฮ้ย!”

 

“หม่ำๆ หม่ำๆ” ร่างป้อมขี่เป็ดน้อยออกมาถึงประตู เมื่อได้ยินเสียงรถดังมาเกือบถึงพร้อมเสียงรถไอศกรีม มือน้อยๆ ก็คว้าหมับตรงขอบเป็นตัวช่วย แล้วยกขาป้อมๆ ลงจากหลังเป็ดได้สำเร็จ ขาป้อมๆ ที่แข็งแรงมากระดับหนึ่งก้าวต่อไปยังจุดหมาย หลังจากหัดเดินมาตั้งแต่เก้าเดือน ตั้งไข่และก้าวข้ามการคลานมาเดินเลยออกประตูไป “หม่ำๆ หม่ำๆ”

เอี๊ยดดด...โครม!

เสียงล้อรถบดถนนดังสนั่นตามด้วยเสียงโครมครามตุ้มใหญ่จากการปะทะ ก่อนทุกอย่างจะเงียบไปเหลือไว้แต่เสียงรถไอศกรีมที่ดังชัดขึ้นๆ จนชัดแจ้ง

“อามี่!”  ณัฐกมลผวาเฮือก รีบถลาไปที่หน้าต่างมองลงไปทันที

พระเจ้า!

โทรศัพท์ราคากลางหมื่นหลุดร่วงจากมือทั้งที่ยังโชว์หราหน้าการสนทนาของคู่สายที่ยังไม่ได้ตัด ร่างบอบบางที่แทบจะเหาะก็วิ่งถลันออกจากห้องนอน

“ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่อามี่” สองเท้าย่ำไป ปากพร่ำตามจังหวะลมหายใจติดขัดที่แทบจะหยุดเพราะแรงสะอื้น ก่อนร่างทั้งร่างจะแทบทรุด...

รถเป็ดน้อยหงายหลังพลิกคว่ำตรงประตู รถเก๋งสีดำเปิดกระโปรงควันลอยฟุ้งกลืนกินต้นไม้หน้าบ้านเข้าไปเกือบครึ่งและร่างป้อมแน่งน้อยในชุดกระโปรงที่เธอสวมให้กับมือ แน่นิ่งอยู่กลางถนน...

“อามี่!!!” ณัฐกมลกรีดร้องผวาเข้าไปคว้าร่างนั้นอย่างคนเสียสติ เลือดสีแดงสดไหลจากบาดแผลตรงศีรษะชุ่มไปทั่วเส้นผมกระเชอกระเชิงซึมผ่านเสื้อผ้าที่แนบเข้ามาของน้าสาวจนชุ่ม “ฟื้นสิ! ฟื้นสิอามี่! ลืมตาขึ้นมา!!!

“คุณพระ!” คุณหญิงฉายเดือนสั่นเป็นเจ้าเข้า ขาที่ก้าวออกมาจากตัวรถแทบจะเหยียดยืนให้มั่นคงไม่ไหว...นี่รถของเธอชนเด็กตัวเล็กขนาดนี้เลยหรือ!

“พวกคุณใช่ไหมที่ขับรถชนหลานฉัน”  ณัฐกมลถลึงตาที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำและคาบเลือดสีแดงสดตวาดใส่หญิงวัยกลางคนและชายร่างสูงในชุดสีกรม “ไม่มีตากันหรือยังไง ฮือๆ อามี่ อามี่ของน้าตาลฟื้นสิ!”

“คุณหญิงครับ ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ...มันเป็นอุบัติเหตุ”

ปกรณ์เอ่ยเสียงสั่นระรัวทั้งตกตะลึงและขลาดกลัว...เลือดที่ออกมามากมายจนนองพื้น เขากำลังกลัวว่าจะกลายเป็นฆาตกร

“ปะ...ปกรณ์ใจเย็นๆ” คุณหญิงฉายเดือนพยายามตั้งสติ “รีบโทร.เรียกรถพยาบาล รีบโทร.เร็วเข้า”

“คะ...ครับ” ปกรณ์รีบทำตามที่เจ้านายบอก เขาหันหนีไปอีกทางเพื่อจะได้มีสติในการแจ้งเหตุ

ผ่านไปราวๆ สิบห้านาที เสียงรถพยาบาลก็ดังมาแต่ไกลและเพียงครู่เด็กน้อยร่างป้อมก็ขึ้นไปนอนอยู่บนรถพร้อมน้าสาวที่สติสตังแทบไม่ครบองค์ประกอบ หญิงวัยกลางคนใบหน้าอวบอิ่มดั่งคนมีอันจะกินเหลือเฟือจึงก้าวตามขึ้นไปด้วย หลังจากสั่งคนขับของเธอให้อยู่จัดการต่อให้เรียบร้อย

_____________________________________

โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

0 ความคิดเห็น