โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,604 Views

  • 269 Comments

  • 2,437 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    156

    Overall
    328,604

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    10 ม.ค. 62



Chapter 3

 

ติ๊ง ติง ติ๊ง ไอศกรีมเนสต์เล่มาแล้ว มาเร็วอร่อยกัน

เสียงเพลงประจำของรถไอศกรีมที่มักจะดังขึ้นในตอนสายๆ เป็นประจำทุกวัน ส่งเสียงทักทายเรียกให้ลูกค้าที่ต้องการรับประทานออกมายืนคอยหน้าบ้านตั้งแต่เพิ่งจะเข้ามาถึงปากซอย

“หม่ำๆ หม่ำๆ” ร่างป้อมในตะกร้าใบโตตะเกรียกตะกายร้องลั่นตาแวววาว “หม่ำๆ หม่ำ”

“จะหม่ำอีกแล้วเหรออามี่ เพิ่งจะหม่ำขนมไปเองนะ” น้าสาวคนสวยเอ็ดใส่ไม่จริงจังนัก ออกจะขบขันที่เจ้าร่างป้อมกินเก่งเสียจนร่างเล็กๆ จ้ำม่ำเกินเด็กวัยเดียวกัน แก้มก็ยุ้ยจนใครเห็นเป็นต้องยกมือหยอกเยิน “ไม่ให้หม่ำดีกว่า” ส่งเสียงเย้าแหย่ มือสาระวนหยิบผ้าจากตะกร้าขึ้นใส่ไม้แขวน

“หม่ำๆ หม่ำๆ” น้ำใสๆ เริ่มคลอหน่วย ใบหน้ายุ้ยเบ้แลเห็นฟันน้ำนมข้างบนที่เพิ่งจะขึ้นได้สี่ซี่ ร่างป้อมกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากตะกร้าที่ชอบนักชอบหนา แต่เวลานี้เบื่อซะแล้ว

“อย่าดิ้นสิอามี่ เดี๋ยวตะกร้าก็คว่ำหรอก...อามี่!”

“แง!” ไม่ทันขาดคำ เจ้าร่างป้อมก็หงายเงิบตามตะกร้าใบโตไปนอนหัวโครกพื้นดังโป๊ก! แผดเสียงร้องจ้า ให้น้าสาวคนสวยต้องหยุดงานของตัวเองมาสนใจ

“แงๆ แมะ”

น้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปหมด ณัฐกมลตะกองร่างป้อมขึ้นมาในอ้อมแขนทั้งรอยยิ้มขำ มันทั้งน่าสงสารและน่าขำในความฉลาดของหลานตัวน้อย ดูสิดู ทั้งที่รู้ว่าจะต้องเจ็บแต่ยอมเพราะรู้ว่าจะทำให้ผู้ใหญ่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสนใจปลอบโยนตน มันช่างหน้าตีสักแผละ...แต่ก็นั่นแหละ ตีไม่ลง

“โอ๋ๆ โอมเพี้ยง! น้าตาลเป่ามนตร์ให้แล้วนะ หายนะหาย” หัวที่โนออกมาเล็กน้อยแดงก่ำฉายชัดความดื้อรั้นถูกประทับริมฝีปากน้าสาวตามการเป่ามนตร์หนึ่งที

“หม่ำๆ” ได้ทีแล้วเจ้าร่างป้อมก็ไม่ปล่อยให้โอกาสผ่านเลยไป ประกาศเจตนาอีกครั้งทั้งที่น้ำมูกน้ำตายังไม่หยุดไหล

“ก็ได้ หม่ำก็หม่ำ แต่ถ้าไม่สบายขึ้นมาให้คุณแม่ดุอามี่คนเดียวนะ น้าตาลไม่เกี่ยวด้วย”

ใบหน้ายุ้ยพยักขึ้นลงไวๆ ทันที ปากเล็กจิ้มลิ้มเผยรอยยิ้ม มือโบกไปหาประตู ร่างป้อมโย้ไปเบื้องหน้าจนคนเป็นน้าเกือบคะมำเพราะน้ำหนักที่ไม่สมดุล

“นี่แน่ะ” ณัฐกมลกดจมูกลงแก้มยุ้ยหนึ่งทีแรงๆ เป็นการทำโทษที่ทำให้น้าสาวอย่างเธอหมั่นไส้เกินห้ามใจ ก่อนสองน้าหลานจะกลับเข้ามาจากหลังบ้าน

บ้านเช่าหลังเล็กสองชั้นขนาดหกสิบตารางวาซึ่งแบ่งห้าตารางวาเป็นพื้นที่ใช้สอยด้านหลังและอีกห้าตารางวาเป็นพื้นที่ว่างด้านหน้า ก่อนจะมีประตูไม้เลื่อนขวางกั้นถนน กันรถราที่อาจจะเสียหลักฝ่าเข้ามาได้ง่ายๆ รวมถึงคนร้ายและสัตว์เลี้ยงที่ไม่พึงประทับใจของบรรดาเพื่อนบ้าน ที่ส่วนมากยังคงปล่อยหน้าบ้านให้โล่งไม่อยากมีประตูไว้เกะกะเวลาเข้าออก  ส่วนภายในก็สว่างไปด้วยสีฟ้าอ่อนๆ หากดูผิวเผินจะเหมือนว่าเป็นสีขาวมากกว่า หากแต่สะท้อนสีฟ้าเจือจางช่วยให้ห้องโถงเล็กๆ ดูกว้างขึ้นถนัดตา เครื่องเรือนก็มีเพียงน้อยนิดไม่ได้มีมากมายเพื่อเป็นของประดับเพิ่มความสวยงาม นอกจากเครื่องใช้ไฟฟ้าที่จำเป็นเช่น พัดลม ตู้เย็น ทีวี และกาต้มน้ำไฟฟ้าที่มีไว้เพื่อชงนมให้เจ้าร่างป้อมโดยเฉพาะ ตั้งไว้บนโต๊ะข้างชุดโซฟาหนังค่อนข้างเก่าที่เจ้าของบ้านเขามีไว้ให้ บวกกับโต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่งที่เพิ่งได้เพิ่มเข้ามาได้ปีเศษๆ ตั้งเยื่องกันนิดหน่อย

ณัฐกมลอุ้มเจ้าร่างป้อมผ่านเลยห้องโถงที่เธอยังจำสภาพโล่งยิ่งกว่านี้ในวันแรกๆ ที่เธอเข้ามาพร้อมกระเป๋าสัมภาระจำเป็นหนึ่งใบ เธอยังจำได้ติดตาว่าในกระเป๋าของเธอมีเพียงเสื้อผ้ากับชุดนักเรียนเท่านั้น ส่วนในกระเป๋าพี่สาวมีเพียงเงินสามหมื่นบาทสุดท้ายในชีวิตที่เหลือมาจากการขายสิ้นทรัพย์สินบิดามารดาทั้งหมด เพื่อมาชำระหนี้สินและชดใช้ค่าเสียหายที่ทางตำรวจสรุปสำนวนคดีว่าฝ่ายบิดามารดาของเธอผิด ในตอนนั้นเธอเพิ่งจะจบมัธยมปลายห้าเทอมหนึ่งพอดิบพอดี และตั้งใจว่าจะไม่เรียนต่อแน่ๆ แล้ว หากแต่พี่สาวของเธอก็สุดประเสริฐ เอาเงินที่มีกว่าครึ่งจ่ายค่าเทอมและค่าบำรุงรักษาเพื่อให้โรงเรียนยอมรับนักเรียนใหม่กลางเทอม ส่วนเงินอีกครึ่งที่เหลือก็แน่นอนว่าเป็นค่าเช่าบ้านหลังนี้ อาหารในแต่ละมื้อจึงหนีไม่พ้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่แม้ว่าจะเป็นอาหารราคาถูกไม่มีคุณค่าทางอาหารอะไร แต่ก็สามารถเยียวยาชีวิตให้ผ่านพ้นความตายต่อไปได้อีกหนึ่งมื้อ หนึ่งวัน และหนึ่งเดือน และถึงจะไม่เคยมีดีกว่านี้สักมื้อ แต่พี่สาวก็ไม่เคยจะให้เธอไม่มีกินเลยสักมื้อเหมือนกัน

เธอเพิ่งได้มารู้ทีหลังว่าช่วงเวลานั้นพี่สาวของเธอทำงานในโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ วันๆ หนึ่งต้องจับเครื่องเจียอุปกรณ์นับสิบๆ ชั่วโมงไม่มีหยุดพักเพื่อแลกกับบะหมี่ให้เธอกินในทุกวัน รวมถึงมีค่าเช่าบ้านในเดือนต่อมา เธอเคยถามว่าทำไมพี่ไม่เช่าห้องพักราคาถูกที่ไม่กี่พัน จะเช่าบ้านที่ราคาเกือบหมื่นเพื่ออะไร คำตอบจึงได้มาในอีกสองเดือนข้างหน้าด้วยหน้าท้องที่โตขึ้นของพี่สาว...เหตุที่ต้องเช่าบ้านเพราะพี่สาวเธอท้อง เด็กที่เกิดมาไม่สามารถอยู่ห้องเช่าได้ ไม่ใช่อนามัยแต่เป็นเพราะไม่มีห้องเช่าที่ไหนรับเด็ก แค่รู้ว่าท้องก็ถึงกับไล่ออกทีเดียว และไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลเพราะแค่พี่สาวเธอคลอด เธอก็ชัดแจ้งเห็นจะจะว่าเพราะเสียงนี่เอง เสียงที่ไม่มีลิมิต ไม่มีระดับต่ำกลาง แต่สูงเพียงเท่านั้นและที่สำคัญคือไม่เป็นเวลา แทบจะทุกชั่วโมงที่จะต้องได้ยินเสียงเล็กๆ แหลมๆ นี้แผดร้อง

ช่วงเวลานั้นจึงเป็นอะไรที่วุ่นวายและทรมานที่สุด แต่ก็ผ่านมาได้แบบสนุกและมีความสุขไม่น้อย เธอทั้งเรียนสลับไปกับเลี้ยงหลาน ไม่มีเวลาเล่น เวลาเที่ยว เวลาสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนอย่างแต่ก่อน แต่เธอก็เต็มใจ เพียงแค่ยังเหลือเวลาสักสองสามชั่วโมงเพื่อให้พี่สาวเธอได้พักบ้าง เธอก็พอใจมากแล้ว หากเธอเหนื่อยสักสิบอีกเก้าสิบก็หนีไม่พ้นพี่สาว หากเธอเหนื่อยพันอีกเก้าพันก็หนีไม่พ้นพี่สาวอีกอยู่ดี แม้ต่อหน้าเธอพี่สาวจะยิ้มตลอดก็ตาม

เรามีกันแค่สองคน พี่รักตาลนะ คำพูดในวันที่ต้องเสียบุพการีไปทีเดียวพร้อมกัน หากไม่ได้อ้อมแขนและความรักของพี่สาว เธอก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีณัฐกมลคนนี้อยู่หรือเปล่า...

“รถยังมาไม่ถึงเลย อามี่รอน้าตาลตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวน้าตาลขึ้นไปเอาตังค์ข้างบนก่อน”

ณัฐกมลวางเจ้าร่างป้อมลงกับรถเป็ดน้อยสีเหลืองที่ได้มาจากห้างสรรพสินค้าเมื่อสองเดือนก่อน  เจอปุ๊บเจ้าร่างป้อมก็ติดหนึบปั๊บไม่ยอมไปไหนแม้แต่ขยับออกห่าง จนเมื่อได้เป็นเจ้าของนั่นแหละถึงได้ยอม แล้วก็หวงสุดๆ ชนิดที่ไม่ยอมให้ใครแตะเด็ดขาด ไม่รู้ได้นิสัยใครมา งอแงเป็นกิจ ดื้อเป็นที่หนึ่ง เป็นกิตติศัพท์ที่น้าสาวอย่างเธอแอบตั้งให้

“น้าตาลจะเปิดประตูไว้หน่อยนะ รถไอศกรีมจะได้ไม่ผ่านเลยไป อามี่ห้ามออกไปจนกว่าน้าจะออกมานะ โอเคไหม”

“บรื้นๆ”

ไม่มีคำตอบรับหรือพยักหน้า เจ้าร่างป้อมออกอาการแล่นเครื่องเจ้าเป็ดน้อยแล้วไถวนเป็นวงกลมรอบๆ ณัฐกมลผ่อนลมหายใจ...ให้มันได้แบบนี้ สมใจแล้วไม่มีการให้ความร่วมมืออีกเลย น้าสาวส่ายหน้าช้าๆ แล้วเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน โดยทิ้งเจ้าร่างป้อมให้สนุกไปตามเรื่องประจำของแก

_____________________________________

โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

0 ความคิดเห็น