โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,617 Views

  • 269 Comments

  • 2,437 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    169

    Overall
    328,617

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    6 ม.ค. 62


Chapter 1

 

มะ แมะ

เด็กหญิงตัวน้อยร่างป้อมใบหน้าเล็กๆ ดวงตากลมโตทว่าคมกล้า บนโต๊ะรับประทานอาหารที่มีชามข้าวต้มหอมฉุยเคียงข้างน้าสาวซึ่งกลังคอยป้อนอาหารให้ไม่ขาดปาก ร้องเรียกพลางยื่นมือยื่นไม้ร้องหามารดาที่กลังวิ่งลงบันไดมาพร้อมๆ กับสาละวนกับเครื่องแต่งกายบนร่างแบบบางให้เรียบร้อย เสียงที่ยังไม่ชัดนักแต่พอรู้ความทให้หญิงสาวผู้เป็นมารดาซึ่งเร่งรีบสุดๆ เพราะใกล้จะได้เวลาเข้างานเต็มที ต้องหันเหความสนใจมาที่เด็กน้อย

แม่ต้องไปทงานแล้วนะคะคนเก่งผู้เป็นแม่ก้มลงช้อนร่างป้อมขึ้นมาจุมพิตหนักๆ บนเรือนผมและแก้มเลอะๆ ไม่นึกรังเกียจเศษอาหารที่เกาะอยู่ตามพวงแก้มว่าอาจจะทให้ชุดทงานต้องเลอะเทอะมอมแมมหมดแล้ว ให้น้าตาลพาไปอาบน้ำให้หอมๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่เลิกงานจะรีบกลับมาหอมอีกที

ม่ายยยเจ้าร่างป้อมส่ายหน้าพัลวัน แสดงออกความฉลาดเกินเด็กวัยขวบแปดเดือน โผเข้าคว้าคอมารดาไม่ยอมปล่อย

ไม่เอานะอามี่ แม่ต้องไปทงานนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวหนูไม่ได้กินขนมนะ

ม่ายยยเจ้าร่างป้อมยังส่ายหัวท่าเดียว ซบหน้าลงกับไหล่ ปากเล็กๆ ยื่นเตรียมแผดเสียง หากว่ามีใครจะมาพรากตัวเองออกจากอกมารดา สายตาก็ชเลืองมองน้าสาวที่ส่งยิ้มเอ็นดูมาให้อย่างขัดเคือง เพราะรู้ว่าคนที่จะพรากตนจากอกอุ่นๆ ของมารดาจะต้องเป็นน้าสาวคนนี้

มาหาน้าตาลดีกว่านะคะคนเก่ง

ม่าย ม่ายยย!”

งั้นน้าตาลจับเลยละกัน เด็กดื้อเนี่ยว่าแล้วณัฐกมล หรือ ตาลหวาน เด็กสาววัยสิบเก้าปีนักศึกษาปีหนึ่งที่กลางวันเป็นพี่เลี้ยงหลาน ส่วนตอนค่ำเป็นนักศึกษาทตามที่พูด เข้าไปจับร่างป้อมแล้วเอามาโอบไว้เสียเอง

พี่ปรางไปทำงานเถอะค่ะ จะสายแล้วนะคะเด็กสาวย้ำเตือน ผู้เป็นพี่จึงได้ทีแวบมองนาฬิกา

จริงด้วย งั้นพี่ฝากหลานด้วยนะตาล

ไม่ต้องห่วงค่ะ มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แต่อาจจะโดนหยิกเพราะดื้อนิดหน่อยถ้ายังไม่หยุดว่าพลางก้มลงข่มขู่คนดื้อพร้อมกระชับอ้อมกอดรัดร่างป้อมให้แน่นขึ้น ไม่งั้นมีหวังได้ร่วงลงพื้นเพราะอาการออกฤทธิ์ที่จะโผเข้าหามารดาท่าเดียวอยู่เรื่อย

จ้ะ งั้นพี่ไปนะ

ผู้เป็นพี่อมยิ้มกับภาพเบื้องหน้าที่มักจะเห็นเป็นประจ แล้วจึงรีบคว้าสิ่งของทั้งกองเอกสาร แฟ้มงานกับกระเป๋าใบเล็กวิ่งออกจากบ้าน อันเป็นกิจที่ณัฐกมลจะต้องเห็นเป็นประจทุกเช้าเช่นกัน เพราะกว่าพี่สาวจะจัดการอาหารเช้าให้เธอกับอามี่เรียบร้อยก็เหลือเวลาจัดการตัวเองก่อนไปทงานไม่มากนัก

แง แมะ!!!”

ไม่เอาน่าอามี่ เดี๋ยวตกนะพอพี่สาวพ้นประตู เจ้าร่างป้อมก็ออกอาการใหญ่ ร้องโยเย แผดเสียงดังลั่น เป็นเช่นนี้ทุกเช้าเช่นเดียวกัน

 

ณัฐนิชา หรือ มะปราง หญิงสาวเรือพ่วงวัยยี่สิบสองปี อดีตพนักงานสาวโรงงานที่ปัจจุบันเป็นผู้จัดการฝ่ายดูแลลูกค้าของบริษัท เทโวทัย แมนูแฟคเจอริ่ง จำกัด ผู้ผลิตยานยนต์และชิ้นส่วนยานยนต์ยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งมีหน้าที่รับรองลูกค้าก่อนการขายและครอบคลุมถึงการดูแลผลประโยชน์หลังการ ขาย หรือมีชื่อทางการว่าฝ่ายรับประกันคุณภาพที่มีความรู้แค่มัธยมปลาย แต่สามารถไต่เต่าจากพนักงานธรรมดาๆ สู่ระดับหัวหน้าและผู้จัดการภายในระยะเวลาเกือบสามปีเท่านั้น ด้วยความสามารถล้วนๆ หาใช่วุฒิบัตรหรือเส้นสาย

หญิงสาวเดินออกมาคร่อมขี่รถจักรยานยนต์ที่จอดไว้หน้าบ้าน โดยที่เสียงแหลมๆ เล็กๆ ของลูกน้อยที่ใครๆ ต่างเรียกกันว่ามารหัวขนยังดังอยู่ตลอด ให้ริมฝีปากบางได้มีรอยยิ้มประดับไป คร่ำเคร่งกับงานที่เคร่งเครียดต่อไป เพราะสำหรับเธอแล้ว... ลูกคือสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต

ณัฐนิชาเคลื่อนรถจักรยานยนต์ออกจากบ้านหลังน้อยสู่ถนนพร้อมๆ กับความทรงจำส่วนหนึ่งย้อนกลับเข้ามา... เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเมืองหลวงเพื่อให้ชีวิตดีขึ้นจากการศึกษา เช่นเดียวคนมากหน้าหลายตาซึ่งเดินเฉียดกันไปมาตามท้องถนน ซึ่งล้วนแล้วแต่เข้ามาเพื่อให้ชีวิตดีขึ้นทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเรียน จะทงาน หรือแม้แต่ค้าขาย บิดามารดาของเธอเป็นเกษตรกรชาว สวนผลไม้ธรรมดา หากก็เห็นพ้องต้องกันกับความคิดเช่นนั้น เพื่ออนาคตที่อยากเห็นลูกได้ดีมากกว่าตนจึงได้ตัดสินใจส่งลูกสาวคนโตเข้ามาเก็บปริญญาในกรุงเทพฯ ซึ่งก็คือเธอ

หากแต่คนได้ดีก็มาก คนผิดพลาดก็มีเยอะ เธอจึงเป็นหนึ่งในนั้นที่ผิดพลาด ใครจะคิด... แม้แต่เธอยังไม่คิดเลย ว่าเด็กรักเรียน มุ่งแต่การศึกษาอย่างเธอ จะมาก้าวพลาดเป็นขยะสังคมเพราะความรัก แทนที่จะคว้าใบปริญญาให้บิดามารดาได้ภูมิใจ ก็คว้าความอับอายเป็นเด็กติดท้องแทน!

จึงไม่แปลกที่ท่านทั้งสองจะตัดช่องน้อยแต่พอตัวจากไปด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ ทิ้งลูกไม่รักดีให้เรียนรู้วิถีชีวิตบนโลกนี้ตามลพัง... จากลูกกลายเป็นแม่จากผู้ถูกปกครองกลายเป็นเป็นผู้ปกครองให้มือสองมือได้เรียนรู้กับข้อผิดพลาดของตัวเอง แล้วใช้มันดรงชีวิตอยู่บนโลกอันแสนวุ่นวายใบนี้จนถึงทุกวันนี้ ที่ทุกอย่างก็ผ่านมาได้อย่างทุลักทุเล

_________________________________


โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #252 Ommanin (@Ommanin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:51
    โอเคครับ เปิดเรื่องมาก็โดนใจละ ชอบแนวหญิงแกร่งอยู่แล้วเลยน่าติดตามดี หวังว่าจะอัพให้อ่านบ่อยๆนะครับ ขอบคุณมากครับ (กดติดตามแล้วนา)
    #252
    0
  2. #3 Kann4455 (@Kann4455) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 12:52
    เข้าอีบุ๊คไม่ได้นิ
    #3
    0