โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,596 Views

  • 269 Comments

  • 2,437 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    148

    Overall
    328,596

ตอนที่ 11 : บทที่ 3 [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    16 ม.ค. 62


ยาบาลสาวๆ ต่างเหลียวมองร่างสูงสง่าของชายหนุ่มร่างสูงผู้ซึ่งก้าวเร็วๆ แทบจะวิ่งผ่านไปยังห้องฉุกเฉินตาวับวาวในความหล่อเหลา สง่างาม คมคายของอีกฝ่าย บ้างถึงกับลืมทำหน้าที่ของตัวเองไปชั่วขณะ แต่ไม่มีอะไรหรือสิ่งใดในตอนนี้จะสามารถฉุดความสนใจให้ร่างนั้นหยุดอยู่นิ่งสักเสี้ยววินาที

“อนิน”

ร่างสูงที่กำลังลังเลระหว่างซ้ายขวาผินตามเสียงเรียกอันคุ้นเคย

“แม่!” ใบหน้าหล่อเหลาหลอหลา เมื่อเห็นมารดายังปกติไม่ได้บุบสลายหรือบาดเจ็บ...ก็ไหนปกรณ์โทร.บอกว่ารถชน ตอนนี้มารดาเขาอยู่โรงพยาบาล เขารีบขับรถมาแทบตายทั้งที่กำลังจะได้เวลานัดกับลูกค้าเอาไว้ แต่มารดาเขา...

“เกิดอะไรขึ้นครับแม่”

คุณหญิงฉายเดือนลุกจากที่นั่งขึ้นจับแขนบุตรชาย เธอเองก็แปลกใจไม่น้อยที่เห็นลูกโผล่มาหน้าตาตื่นทั้งที่จนป่านนี้มือเธอยังไม่ได้สัมผัสโทรศัพท์แจ้งอะไรกับใคร

“อุบัติเหตุนิดหน่อย ว่าแต่อนินมาได้ยังไงลูก”

“ปกรณ์โทร.บอกครับ ว่าแต่แม่ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม”

“แม่ไม่เป็นไร แต่เด็ก เด็ก...” คุณหญิงฉายเดือนสะเทือนใจเกินกว่าจะเอ่ยถึงสภาพอาการอันน่าห่วงของเด็กน้อยผู้น่าสงสาร หญิงวัยกลางคนมองกลับไปที่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นเชิงบอกกล่าวแทน

อนินเบือนสายตาคมไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่ยังปิดสนิทไม่มีความเคลื่อนไหวอย่างพอเข้าใจ ว่า เด็ก ในที่นี้ของมารดาน่าจะเป็นคู่กรณีหรือผู้โดนลูกหลงจากเหตุรถชน จมูกโด่งถอนใจยาวขณะเลื่อนสายตาไปยังเก้าอี้สีฟ้าอีกฝั่งตรงข้ามที่เด็กสาวหรือหญิงสาวไม่แน่ชัดกำลังซบหน้ากอดเข่าสะอื้นตัวโยน...

ติ๊ด!

แรงสั่นจากกระเป๋ากางเกง อนินล้วงมือหนาลงไปหยิบมันขึ้นมาดู...นวพล

 “ขอตัวสักครู่นะครับแม่” ว่าแล้วอนินก็ถอยหลบไปทางประตูหนีไฟเพื่อความเงียบสงบ

คล้อยหลังอนินแค่พริบตา เสียงฝีเท้าและการสนทนาสั้นๆ ไม่กี่ประโยคระหว่างหญิงวัยกลางคนคู่กรณีกับคนที่เพิ่งผละไป ณัฐกมลซึ่งนั่งซบหน้าสะอึกสะอื้นตลอดเวลาก็เงยหน้าขึ้น เพราะเสียงฝีเท้าอีกหลายคู่ที่กำลังเคลื่อนเข้ามา...

“น้องตาล”

“ยัยตาล...” ณัฐนิชาครางแผ่วแทบเป็นกระซิบ ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตา ยิ่งเห็นสภาพน้องสาวซึ่งเสื้อผ้าแดงฉานไปด้วยเลือดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ หัวใจคนเป็นแม่และพี่แทบแตกสลาย “ตาล”

“พี่ปราง” ณัฐกมลโผเข้ามาหาเหมือนเด็กน้อยหลงทาง สองมือสอดกระชับแผ่นหลัง ซบหน้าลงกับไหล่  “ตาลขอโทษ ตาลผิดเอง ตาลขอโทษค่ะพี่ปราง ทุกอย่างเป็นความผิดของตาลเอง ถ้าอามี่เป็นอะไร ตาลจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย”

ณัฐนิชาสะอื้นไห้ ไม่มีอะไรที่เธอจะทำได้เลยนอกจากสิ่งนี้ ทั้งที่รู้ว่าคนในอ้อมกอดกำลังต้องการการปลอบใจ แต่เธอก็พูดอะไรไม่ออก สองพี่น้องจึงได้แต่กอดกันร้องไห้ ให้เป็นภาพที่บีบรัดหัวใจคนมองให้ต้องแอบเช็ดน้ำตา ไม่เว้นแม้แต่ภักวินก็ยังต้องเบือนหน้าหนี

“ใครเป็นญาติเด็กหญิงอามี่คะ” และแล้วประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก สองพี่สองผละออกจากกัน ณัฐนิชารีบถลาเข้าไป

“ดิฉันค่ะ ดิฉันเป็นแม่ของอามี่ ลูกสาวดิฉันเป็นยังไงบ้างคะ แกปลอดภัยแล้วใช่ไหม”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณแม่ คือว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลของเรากำลังพยายามช่วยน้องอย่างเต็มที่ แต่น้องมีอาการเลือดออกในกระเพาะต้องผ่าตัดด่วน แต่ทางเรามีคนไข้ที่ผ่าตัดวันนี้หลายเคส และล้วนแต่ใช้เลือดกรุ๊ปโอทั้งนั้น เลือดสำรองที่เรามีจึงไม่เพียงพอในการผ่าตัด คุณแม่และญาติมีใครมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับน้องบ้างไหมคะ”

“กรุ๊ปโอ” ณัฐนิชาถึงกับเข่าอ่อน ร่างบางทรุดลงอย่างคนหมดเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ยังดีที่มีภักวินคอยยืนอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มจึงได้รองรับทันอีกครั้ง “ทำไม ทำไมอามี่ ทำไมลูกไม่มีอะไรเหมือนแม่เลย ทำไม...”

“แล้วใช้กรุ๊ปอื่นไม่ได้เลยเหรอคะคุณพยาบาล กรุ๊ปเอก็ได้ดิฉันยินดีบริจาค” ผู้ช่วยสาวกรุ๊ปเอส่งคำถามอย่างผู้ไม่มีความรู้ด้านการแพทย์ แต่อยากช่วยแทนหัวหน้าที่หมดแรงไปแล้ว จึงต้องรับความผิดหวังเมื่อพยาบาลตอบกลับมาหนักแน่น

“ไม่ได้เลยค่ะ โอต้องโอเท่านั้น คุณแม่ไม่ใช่...แล้วคุณพ่อก็ไม่ใช่ด้วยเหรอคะ” พยาบาลมองหน้าภักวินดั่งจะถามว่า พวกคุณเป็นพ่อแม่ภาษาอะไรถึงมีเลือดไม่ตรงกับลูกสักคน

“คือ...คือผม ไม่ใช่พ่อเด็ก”

“อ้าว งั้นเหรอคะ...งั้นคุณแม่ก็ต้องรีบตามแล้วล่ะค่ะ จะให้เกินชั่วโมงไม่ได้นะคะ” พยาบาลกำชับแล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้อง

“พ่อ...พ่อเหรอ” พูดได้แค่นั้นณัฐนิชาก็สติดับวูบ

“คุณปราง!

“พี่ปราง!” ณัฐกมลอุทานลั่น รีบถลาเข้ามาหาพี่สาวในอ้อมแขนของภักวิน “พี่ปราง...พี่ปราง!” เธอกรีดร้องน้ำตาไหลเต็มแก้ม ซบหน้าลงกับอกพี่สาวอย่างไร้ทางออก

 

วามวุ่นวายย่อมๆ เกิดขึ้นหน้าห้องฉุกเฉินในทันที เมื่อญาติคนเจ็บล้มพับกลายเป็นคนป่วยไปด้วยอีกคน พยาบาลและบุรุษพยาบาลต่างวิ่งวุ่นมาให้ความช่วยเหลือ เตียงคนไข้ถูกเข็นมารอรับโดยบุรุษพยาบาลหนุ่มแน่น ภักวินช้อนร่างบางขึ้นวาง แล้วได้แต่มองตามเตียงกับร่างแบบบางอีกสองของณัฐกมลและผู้ช่วยสาวจนลับตา เพราะเขาอาสาจะเป็นคนรออามี่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินแทนทุกคนเอง

ล้อรถเข็นบดพื้นดังก๊อกแก๊กผ่านประตูบันไดหนีไฟในจังหวะที่มันเปิดออกพอดี ร่างสูงที่กำลังยัดโทรศัพท์เคลื่อนที่ราคาแพงลงกระเป๋ากางเกงชะงักงัน เมื่อสายตาดันเห็นใบหน้าของคนป่วยบนเตียงเต็มสองตา และแม้จะเป็นแค่ชั่วแวบเดียว หากเขาก็...

“มัท!

________________________________


โหลดอีบุ๊คได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #241 lilgr (@lilgr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:43
    เลือดกลุ่มโอ รับเลือดได้จากทุกกรุ๊ปป่ะคะ
    #241
    0
  2. #133 Demo765 (@Demo765) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:16
    รอๆๆ. อยากให้พบกันเร็วๆ
    #133
    0
  3. #42 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 19:52
    คำผิดค่ะ

    เจอะ "เจาะ"

    ช่วงว่าง "ช่องว่าง"
    #42
    1
  4. #41 Admit defeat (@23956600) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:33
    รอ รอร รอร เพิ่งเข้ามาอ่าน ค่ะ สุน๊กค่ะ
    #41
    0