โซ่รักกำราบร้าย (E-book)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,609 Views

  • 269 Comments

  • 2,437 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    161

    Overall
    328,609

ตอนที่ 1 : บทนำ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    6 ม.ค. 62


สวัสดีค่ะ ไรท์แพรวกลับมาทักทายทุกคนอีกครั้งพร้อมกับการรีอัพ
พ่อนิน แม่มัท และหนูน้อยอามี่ ซึ่งต้องบอกก่อนนะคะว่าเรื่องนี้มีลงขายในฉบับอีบุ๊คแล้ว หากใครสนใจฉบับเต็มๆ แบบไม่ต้องรอก็แวะไปโหลดได้ที่ลิงค์ด้านล่างนี้เลยค่ะ



__________________________________


ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังโหวกเหวกจากหน้าทางเข้าจนถึงโรงอาหารของมหาวิทยาลัย นักศึกษาชายหญิงตลอดแถวจากด้านหน้ายันส่วนกลางของมหาวิทยาลัยต่างหลบหลีกกันวุ่นวาย บ้างก็วิ่งแตกตื่น บ้างก็หลบเข้าไปหลังต้นไม้พัลวัน บ้างก็ถอยไปยืนนิ่งรอดูเหตุการณ์ แต่ไม่มีใครสักคนจะกล้าเข้าไปให้ความช่วยเหลือเจ้าของเสียงผู้โชคร้ายรายนั้นสักคน เพราะสิ่งที่ก่อให้เกิดการขอความช่วยเหลือคือเจ้าสัตว์เดรัจฉานที่เรียกกันว่า ‘สุนัข’ และเจ้าสุนัขตัวนี้ก็หาได้ปกติอย่างสุนัขทั่วไป...

มันคือ... สุนัขบ้า!

หญิงสาวผู้โชคร้ายในชุดเครื่องแบบนักศึกษาตามแบบรายงานตัวปล่อยโฮลั่น ไม่หลงเหลือความอายที่จะวิ่งหนีสุดชีวิต เพื่อให้รอดจากคมเขี้ยวของเจ้าสัตว์ร้าย ถึงแม้ว่ากระโปรงทรงเอเลยเข่า รองเท้าคัตชูค่อนข้างสูงจะเป็นอุปสรรคต่อการวิ่งหนีของเธออย่างร้ายกาจก็ตาม เจ้าสุนัขลิ้นห้อยหางตกตัวโตอ้าปากค้างส่งเสียงเห่าลั่น น้ำลายไหลย้อยเต็มปากและตลอดเส้นทางที่ไล่กวดไม่ลดละ จึงเหมือนจะอยู่ห่างจากตัวเธอเพียงแค่ช่วงแขน

ช่วยด้วย!” เสียงร้องเริ่มจะแหบพร่า ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย “อ๊ายยย!!!” ริมฝีปากบางกรีดร้ องพร้อมรีดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อซอยฝีเท้าหนี เมื่อเจ้าสุนัขกระโจนเข้ามาหา ใจคนมุงกองไปจอดอยู่แทบเท้า มันช่างเป็นภาพที่หวาดเสียวสุดสะเทือนใจ

ช่วยด้วย... ได้โปรด ช่วยด้วย!”

ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวผู้โชคร้ายรายนี้ เป็นใคร มาเจอเจ้าสุนัขนี่ได้ยังไง และเพราะอะไรเธอถึงได้มีชะตากรรมน่าอนาถ เช่นนี้ เพราะแม้แต่เจ้าตัว เธอก็ไม่รู้ว่าเธอไปทำสิ่งใดให้มันโกรธ เธอเดินของเธอมาดีๆ มันก็วิ่งมาจากไหนไม่รู้ ต่อให้คนเฒ่าคนแก่ พ่อแม่ปู่ย่าจะเคยเตือนเคยสอนเสมอว่าอย่าวิ่งเด็ดขาดยามเมื่อเจอสุนัข... แต่เธอก็วิ่ง ไม่ใช่ไม่เชื่อฟังคสั่งสอน หากสภาพของสุนัขที่วิ่งเข้าหาเธอมันไม่ใช่สุนัขปกติต่างหากขืนเธอไม่วิ่งป่านนี้คงจะไม่หลงเหลือชิ้นดีสักชิ้นแล้ว

ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยที” ข้างหน้าก็ต้องห่วง ข้างหลังก็ต้องพะวง “ว้ายยย!!!” รองเท้าคัตชูแทรกเข้าไปในซอกหินตัวหนอนที่ปูทางเดินไว้อย่างไม่สมเสมอ ร่างบางๆ ล้มหน้าคว่ำไม่เป็นท่า

โฮ่งโฮ่ง!

กรี๊ดดด!”

หญิงสาวผู้โชคร้ายกรีดร้องสุดเสียงและสติก็ดับวูบ เลยไม่เห็นว่าสุนัขตัวโตลิ้นห้อยไม่ได้เข้ามาขบกัดถึงตัวเธอแต่อย่างใด มันก็นอนแอ้งแม้งหงายท้องชักกระแด่วๆ สิ้นใจห่างจากเธอไปสักสองเมตรเห็นจะได้ เพราะไม้หน้าสามในมือชายหนุ่มร่างสูงซึ่งกำลังถูกทิ้งลงพื้นขณะเขาเข้ามาประคองร่างบอบบางของเธอบนพื้น

เหงื่อที่โซมกายจนเนื้อตัวเปียกปอนบอกได้ถึงความขลาดกลัวและเหน็ดเหนื่อยสุดกำลังของเจ้าของร่างเป็นอย่างดี ชายหนุ่มไม่ได้นึกรังเกียจนอกจากความเป็นห่วง เขาช้อนร่างนั้นขึ้นอุ้มก้าวฝ่าวงล้อมของไทยมุงที่พอเห็นว่าเจ้าสุนัขตัวนั้นสิ้นฤทธิ์ไร้พิษภัย ก็มีความกล้าที่จะเข้ามาเสนอหน้ากันเต็มไปหมดทันที

หนังตาหนักอึ้งกะพริบขึ้นลงช้าๆ แสงหลอดนีออนทรงอานุภาพจนดวงตาที่เพิ่งจะเปิดออกต้องปิดลงตามเดิมชั่วครู่ใหญ่ๆ จึงได้เปิดขึ้นอีกครั้ง

เพดานสีขาว ผนัง แล้วก็เตียง...

ฉันอยู่ที่ไหน... ใช่สิ หมา หมาตัวนั้น!” ร่างบางเด้งขึ้นจากเตียงจนเกิดเสียงครืดคราด เรียวขางามสัมผัสพื้นความเย็นวาบจากพื้นแล่นขึ้นสู่กาย ขนที่ไวต่อสิ่งเร้าสามัคคีกันลุกชัน

ว้าย!” พื้น... พื้น หน้าเธอกลังจะสัมผัสพื้นแล้ว!

คุณ!”

หญิงสาวทันได้เห็นเจ้าของเสียงชั่วแวบก่อนเสียงของหนักกระแทกพื้นจะตามมา แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บที่ไหนเลยนอกจากที่... ใจ!

ออกไป!”

ร่างทั้งร่างถลาออกมาเกือบชนเตียง สั่นงันงก “พี่นิน...

เราจบกันแล้ว เราจบกันแล้ว เราจบกันแล้ว!!!”

ไม่!!!”

ร่างแบบบางบนเตียงกว้างสะดุ้งสุดตัวผวาขึ้นนั่งหอบหายใจ มือขวากุมหน้าอกข้างซ้าย มือซ้ายปาดเหงื่อบนศีรษะ ดวงตายังคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำที่ตามมาจากความฝัน...

ใช่มันคือความฝันฝันที่เอาเหตุการณ์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายมารวมกัน ฝันที่ตามมาตอกย้ำความผิดพลาดอันแสนเจ็บปวดไม่ลืมเลือนตลอดสามปีที่ผ่านมา

ฝันแบบนี้อีกแล้ว ”

แมะ แมะ!”

อามี่” เสียงแผดร้องจ้าเรียกสติคนเป็นมารดาให้ปาดน้ำตาบนหน้าลวกๆ แล้วรีบก้มลงไปหาร่างน้อยๆ เพื่ออุ้มแกขึ้นมาปลอบโยน

แม่ขอโทษ แม่ขอโทษนะคะ คนเก่ง ขวัญเอ๋ยขวัญมานะ” ริมฝีปากชุ่มน้ำตาก้มลงจูบเบาๆ ที่แก้มอ่อนนุ่ม ซับน้ำตา ให้ลูกน้อยผู้เปรียบดั่งแก้วตาดวงใจและชีวิตของเธอ “แม่รักหนูนะคะ รักที่สุดในโลก

แมะ” ร่างน้อยเบียดเข้ามาซบอกมารดา ริมฝีปากเล็กๆ สะอื้นฮัก ยื่นมือน้อยๆ ขึ้นจับแก้มผู้ให้กำเนิด ดั่งเด็กน้อยจะรู้ว่าเวลานี้คนที่อุ้มอยู่กลังอ่อนแอเหลือเกิน

แม่รู้ลูก แม่รู้... แม่รู้ว่าหนูก็รักแม่” หญิงสาวแนบแก้มกับมือนั้น น้ำตาหยดโตหลั่งรินเป็นสาย...

______________________________________

ฝากติดตามด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงสามารถคอมเมนต์ โหวต และกดแอดแฟนเพื่อติดตามยาวๆ ได้ แล้วพบกันกับตอนหน้าค่ะ


ฝากอีบุ๊คผลงานที่ผ่านมาด้วยค่ะ

 

               


                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #171 CHOO56162 (@choocheep56162) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:52

    น่าติดตาม

    #171
    0
  2. #137 K-OeiOei (@K-OeiOei) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:26
    โทษนะคะ ลิ้ง E-Book นี้อยู่ตรงไหนคะ เราหาไม่เจอ
    #137
    1
  3. #2 keftik (@t31k3152) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 17:13
    ออกอีบุ๊คไวไวนะคะ
    #2
    1
  4. #1 แอล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 13:19
    มาแล่วมาคอยติดตามค่ะ พระเอกร้ายมากกกเลยเน๊าะไรท์ ดีนะคะเริ่มเเรื่องมาน้องอาร์มี่คลอดแล้วและโตนิดึึงกำลังน่ารักเลยชอบค่ะ
    #1
    1