คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักของคุณชายปากร้ายกับยัยเฉิ่ม (จบ)

โดย pkku

รักของคุณชายปากร้ายกับยัยเฉิ่ม มาวินผู้ชายปริศนาคนนี้ได้วางแผนทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้กับซาร์เนื่องจากเหตุผลอะไรโปรดติดตามนะคะ

ยอดวิวรวม

77

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


77

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ต.ค. 61 / 10:23 น.
นิยาย ѡͧس»ҡ¡Ѻ () รักของคุณชายปากร้ายกับยัยเฉิ่ม (จบ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


มาวิน

อันธพาลอันดับหนึ่ง ปากจัด ปากร้าย นักเลงหัว....




ซาร์

 ร่าเริง สดใส ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรให้คิดในชีวิต
 
เช้าที่แสนสดใสพระอาทิตย์ขึ้นแสงสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับผิวขาวของหญิงสาวที่นอนหลับใหล
กริ้ง~~~~~กริ้งงงงงง
เสียงนาฬึกาปลุกที่ดังอยู่สักพักทำให้หญิงสาวสดุ้งตื่น

"เฮ้ยสายแล้วๆ วันนี้แม่มดต้องกินหัวฉันแน่ๆ"
หญิงสาวตื่นตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้เวลา 9.35 น.แล้วเพราะตนต้องไปส่งงานตอน9.50.น.เหลือเวลาอีก15นาทีและทุกคนคงทราบดีว่ากรุงเทพ กรุงเทพนั้นรถติดขนาดไหนต้องบอกว่าติดเป็นอันดับหนึ่งของโลกเลยก็ว่างั้น

หญิงสาวเด้งตัวจากเตียงและวิ่งเข้าห้องน้ำทันที 
ตอนนี้ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว แต่........
อย่าพูดว่าอาบน้ำเลยเรียกว่าวิ่งผ่านน้ำซะยังดีกว่า
ตอนนี้ฉันอยู่บนรถเมล์แล้ว อยากบอกว่าวันนี้คงเป็นวันซวยของฉันอะ ตื่นสาย
รถเสีย ใส่รองเท้าก็คนละข้าง บ้าเอ้ยชีวิตฉัน ผมเพ้ารุงรัง
โอ้ยชีวิตอันน่าสงสารของฉัน

เอ้กกกกกกกกกก~~~~ฉันวิ่งตัดหน้ารถของใครไม่รู้แต่ฉันผิดเองแหละ

"ขอโทษนะคะ "ตอนนี้ฉันวิ่งสุดชีวิตแต่ก็ไม่วายก้มหัวขอโทษคนในรถ
แต่ตอนนี้เวลาตายของฉันคืบคลานเข้ามาแล้ว ถ้าฉันเข้าห้องสายนะแม่มดโหดร้ายต้องกินหัวฉันแน่เลย โอ้ยจะบ้าตาย ไม่มีเวลาแล้วนับถอยหลังได้เลย 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 
"ขออนุญาติเข้าห้องค่ะ"

"มาตรงเวลาเลยนะเธอ"

อาจารย์พูดตอบกลับมา

" หนูเป็นคนตรงเวลาค่ะ"

"ตรงอะไรของเธอวันอื่นมาสายตลอด พอวันนี้ก็มาซะตรงเวลาเป๊ะๆ เมื่อไหร่จะเปลี่ยนนิสัยห๊ะซาร์"

"ขอโทษค่ะอาจารย์"

เห้ออออออออออออออ อยากจะถอนหายใจให้ถึงดาวอังคารกว่าจะหมดคาบ

" ซาร์ไปกินข้าวป่ะ" เพื่อนสนิทที่ชื่อชิณเรียกชวนฉันไปกินข้าว

"แล้วไอ้วาอะ" 

"เข้าห้องน้ำ"

"เออรอมันก่อนละกัน"

"ไอ้วามาหละ" ชิณพูดขึ้น


"ปะ กินข้าวเหอะ" ไอ้วาพูด

"กินโรงอาหารวิศวะดีกว่าร้านป้าหอยกับข้าวอร่อยดี" ฉันพูดขึ้น

"โอเค" ทุกคนพูดแล้วเดินไปที่โรงอาหารวิศวะ

"ป้าหอยครับ/ค่ะ เอาผัดกระเพราทะเลไข่ดาวไม่สุกที่1ค่ะ/ครับ" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับบุคคลปริศนา บุคคลปริศนาที่ว่า เขาสูง ขาว จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป เบ้าหน้าอปป้าเลยหละ หล่อมากๆๆๆ ก. ล้านตัว อยากจะละลายไปกองอยู่กับพื้น (ดูเวอร์ไปเนอะ 555)

" 2 ที่ นะคะ ถ้างั้น" ป้าหอยทักขึ้นเมื่อเราสองคนยืนสบตากันอยู่สักพัก

"อ่อค่ะ/ครับ" โอ้ยพร้อมกันอีกแล้ว 0-0

"หนูสองคนนี่เหมือนเนื้อคู่เลยเนอะใจตรงกันเชียว" ฉันได้แต่ยืนยิ้มแหยๆกลับไป

"ได้แล้วค่ะ" ป้าหอยพูดขึ้นพร้อมกับส่งจานข้าวมาให้

"กี่บาทค่ะ " ฉันถามขึ้น

"50 จ๊ะ"

"ป้าขายถูกจังค่ะ" ฉันพูดพร้อมก้มล้วงเงินในกระเป๋าสะพายข้าง

"นี่ครับ ไม่ต้องทอน" ชายสูงที่ยืนอยู่ข้างๆฉันยื่นแบงค์ร้อยให้ป้า

"ฉันจ่ายให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันปฏิเสธทันควัน

"ไม่เป็นไรฉันเลี้ยง เธอค่อยเลี้ยงคืนฉันละกัน" ฉันยืนงงกับคำพูดของชายตรงหน้าแต่ก็ไม่ลืมขอบคุณตามมารยาท 

"ขอบคุณค่ะ"

งง มากจู่ๆก็มีคนเลี้ยงข้าวซะงั้น












เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ต.ค. 61 / 10:23


โรงอาหารของคณะวิศวะ

"ซาร์ ทางนี้" ยัยวาตะโกนเรียกฉันพร้อมกับโบกมือให้ฉันเห็นว่านั่งกันตรงไหน

เห็นอย่างนั้นฉันก็รีบเดินไปนั่งทันที่แต่พอฉันนั่งปุ๊ป ก็มีร่างสูงของใครไม่รู้มาแทรกฉันให้ขยับเข้าไปอีก ทำให้ฉันนั้นหันหน้ากลับไปมอง อ้าวนี่มันคนที่เลี้ยงข้าวฉันเมื่อกี้หนิ

"อ้าว ไอ้วินมาไงหว่ะ" ชิณพูดขึ้น

"ก็เดินมา ไม่เห็นหรือไงหวะ" ร่างสูงได้ตอบเพื่อนกลับไปแบบนิ่งระดับสิบอะบอกเลย

"กูน่าจะถาว่ามึงมาคณะกูทำไมมากกว่านะ"

"มาโรงอาหาร ให้มาทำนาปลูกข้าวหรอหวะ ถามมาได้"

"เออแล้วแต่มึง แล้วกัน "

ร่างสูงเลือกที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงกันอีก แล้วเลือกที่จะนั่งกินข้าว 

" ใครหวะ ไอ้ชิณ" ยัยวากระซิบถามไอ้ชิณที่นั่งข้างมัน

"อ่อ ไอ้วินเพื่อนฉันตอนมัธยมหน่ะ " ไอ้วินตอบขึ้นมาเสียงดังทำให้เจ้าตัวรู้ว่าบุคคลสองคนที่นั่งตรงหน้าเขากำลังพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของเขา

"ทำไม ฉันไม่เคยเห็นอะ " ฉันพูดขึ้นเพราะฉันก็อยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกับไอ้ชิณ

"เธอจะเคยเห็นได้ไงหละยัยเฉิ่ม" ร่างสูงที่นั่งข้างฉันหลุดปากออกมา

"เอ๊ะ นี่นายว่าฉันหรอ"

"เออ ทำไม? อีกอย่างฉันไม่ได้ชื่อนาย ฉันชื่อวินโปรดเรียกชื่อฉันด้วย"

ฉันนี่ถึงกับแข็งเพราะไม่คิดว่าคนที่เลี้ยงข้าวฉันจะแผ่ไอเย็นออกมาทำให้ฉันนี่นั่งตัวแข็งทื่อไปกับคำพูดเรียบๆ นิ่งๆ ของเขาได้ ผู้ชายที่น่าหลงใหลอบอุ่นคนนั้นไปไหนแล้วหละ

" ก็มึงเคยสนใจโลกนี้ด้วยหรอหวะไอ้ซาร์ มึงนับเพื่อนรอบตัวมึงดิกี่คน " ไอ้ชิณพูดขึ้นทำให้ฉันนี่คิดหนักเลย5555

" ทำไม กูก็เป็นของกูแบบนี้อะ " ฉันพูดสวนมันกลับไป

"เออ ช่างแม่งถ้ามึงเป็นแบบนี้กูว่ามึงเตรียมซื้อบันไดได้เลย"

"ทำไมหวะ"

"เตรียมตัวขึ้นคานไง555"

" มันจะไม่เป็นแบบนั้นแน่นอนมึงคอยดู"

"แบบไหนของมึง ขึ้นคานหนะหรอ5555"

" เออ " ฉันพูดสวนมันกลับไป

"งั้นเดือนนี้มึงหาแฟนให้ได้แล้วกูจะลบคำสบประมาทมึงแล้วกัน"

"หน้าตาอย่างกูไม่ยากหรอก บอกเลย " ฉันพูดออกไปด้วยความมั่นหน้า555 แต่เอาจริงนี่คิดหนักเลยแล้วฉันจะไปหาแฟนที่ไหนหละเนี่ย ฮือๆๆๆๆๆๆๆ แม่จ๋าช่วยหนูด้วย

3 สัปดาห์ผ่านไป

" ไหนหวะแฟนมึงไอ้ซาร์ 3 อาทิตย์แล้วนะเว้ย ยอมรับเหอะ555"

"วา ช่วยฉันด้วยไอ้ชิณมาว่าฉันอะ " ฉันเข้าไปกอดแขนยัยวาแล้วซบลงบนไหล่ของมัน

"นี่ๆ ออกมาจากแฟนฉันเลยนะ " ไอ้ชิณมันพูดพร้อมกับจะดึงแขนฉันออก ทุกคนอาจจะงง ว่ามันเป็นแฟนกันได้ไง 2คนนี้มันแอบชอบกันก่อนหน้านี้แล้วเพิ่งมาตกลงคบกันเมื่อตอน 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาเอง

"ชิณ อย่าแกล้งยัยซาร์สิ" ยัยวาพูดขึ้นพร้อมกับลูบกัวฉัน

"เดี๋ยวมันคิดอะไรทะลึ่งคิดจะเอาวาเป็นแฟนมันทำไงอะ ยิ่งมันไม่ค่อยสนโลกอยู่" ไอ้ชิณมันว่าฉัน

"เออ ฉันจะแย่งแฟนแก ทำไม? " ฉันพูดกวนประสาทมันกลับไป

" ฉันไปก่อนนะวา กะจะไปนอนหละรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย "

"ให้ไปส่งไหม" วาพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร คอนโดฉันแค่นี้เอง "

"โอเคๆ ไหวนะ"

"อือ" พูดเสดฉันก็เดินออกมาที่ถนนใหญ่เพื่อโบกแท็กซี่เพราะถ้าให้นั่งรถเมล์บอกเลยฉันได้ตายคาที่แน่ เออลืมบอกไปรถฉันยังซ่อมไม่เสร็จหนะ ซ่อมไรนานขนาดนั้นไม่รู้ เดี๋ยวฉันให้พ่อไปเผาอู่เลยเหอะ ดูโหดมั้ย555

มาวิน part

ผมกำลังเดินออกมาจากร้านกาแฟหน้ามหาลัยแต่เห็นร่างบางเดินกุมขมับแล้วเดินไปที่ถนนใหญ่ 

"นี่ เธอทำไมเดินไม่ดูรถเลยห๊ะ" ผมวิ่งไปดึงแขนคนตัวเล็กเอาไว้แต่แล้ว เธอก็เป็นลมล้มลงใส่อกของผม 

"นี่เธอ ๆ " ตัวเธอร้อนมากเลยเหมือนว่าจะเป็นไข้ ผมรับอุ้มร่างบางมาที่รถแล้วตรงไปที่คอนโดผมทันที ถ้าถามว่าทำไมไม่ไปส่งที่คอนโดเธอบอกเลยไม่รู้ และถ้าพาไปโรงพยาบาลบอกเลยเรื่องใหญ่แน่นอน พ่อแม่พี่น้องเธอได้แห่กันไปจนวุ่นวายอะ อีกอย่างเธอก็ไม่น่าจะเป็นอะไรมากแค่เป็นไข้นิดหน่อย

condo sx

มาถึงคอนโดผมก็อุ้มร่างบางขึ้นมาบนห้องทันที ผมวางร่างบางอย่างแผ่วเบาลงบนเตียงแล้วเอามือไปอังที่หน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้ว่าเธอตัวร้อนมั้ย บอกเลยว่าร้อน ผมเลยเข้าไปในห้องน้ำแล้วหยิบโภแก้วมา1 ใบ กับผ้า1 ผืน เอาน้ำใสโถแล้วเดินออกมาเช็ดตัวให้เธอ บอกเลยผมไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลย ตอนอยู่รร.เก่าผมเคยเห็นเธอนะ เธอเป็นคนที่ร่าเริง แต่พอมาเห็นเธอเป็นไข้แบบนี้ผมก็แอบรู้สึกเป็นห่วงเธอยังไงไม่รู้

ซาร์ part

ฉันรู้สึกตัวแคต่ทำไมมันรู้สึกหนักที่หัวอย่างนี้อะเหมือนมีอะไรหนักๆมาตั้งทับที่หัวเลยอะ ฉันพยายามลืมตาดูว่าฉันอยู่ที่ไหน แต่ทำไมฉันไม่คุ้นเลยอะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ยห้องขาวดำแบบนี้ไม่ใช่ห้องฉันแน่นอน แต่แล้วก็ต้องชะงักความคิดตัวเองลงเมื่อมีเสียงเปิดประตูเข้ามา เหมือนว่าจะเป็นเจ้าของห้อง

"นาย"

"บอกว่าไม่ได้ชื่อนายไง ชื่อวินได้ยินมั้ยยัยโง่ " วินเข้ามาตะโกนใส่หูฉันแล้วโยนถุงอะไรสักอย่างขึ้นมาบนเตียง ทำให้ฉันก้มลงมองว่าทำไมฉันถึงได้ใส่เสื้อผ้าเขาหละ
หรือว่า.....................

"กรี้ดดดดดดด อ๊าาาาาา ไม่นะ "

"อะไร เป็นอะไรของเธอ "

"นายทำอะไรฉันอะ ทำไมฉันถึงใส่เสื้อผ้านาย"

"เธอคิดว่าฉันทำอะไรเธอหละห๊ะ" นายวินเอามือค้ำลงลงบนเตียงแล้วคลานเข้าทาใกล้ๆฉัน จนหน้าของอยู่ใกล้กันมากสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน แต่แล้วก็มีบุคคลปริศนาเข้ามาขัดพอดี

"คุณวินคะ เสื้อผ้าที่คุณวินฝากซักเสร็จแล้วค่ะ" ป้าแม่บ้านพูดขึ้นพร้อมกับเอาเสื้อผ้าขึ้นมา นั่นเสื้อผ้าฉันนี่ไปอยู่ที่ป้าได้ไงอะ

"เอาวางไว้ที่ โต๊ะตรงนั้นก็ได้ครับป้า" ป้าเดินเอาผ้าเดินไปวางไว้บนโต๊ะ

"หนูนี่โชคดีนะที่มีแฟนอย่างคุณวิน ทั้งให้เกียรติและดูแลหนูเป็นอย่างดี เมื่อกี้คุณวินก็เรียกป้าให้ขึ้นมาเช็ดตัวให้หนู แล้วเดินลงไปซื้อยามาให้หนู" ป้าสาธยายออกมามากมายจนทำให้ฉันหันกลับไปมองหน้าชายร่างสูงที่นั่งอยู่


"ป้าไปก่อนนะ" ป้าพูดเสร็จก็เดินออกไป

"ฉันซื้อข้าวมาเดี๋ยวเธอกินข้าวก่อนกินยาละกัน"

" ขอบคุณนะ"

"ไม่เป็นไร สงสารยัยเฉิ่ม"

"นี่นายพูดดีๆ กับฉันสักครั้งไม่ได้เลยรึไง"

"เธอยังไม่เคยเรียกชื่อฉันถูกสักครั้งเลยด้วยซ้ำ งั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากฉันเข้าใจมั้ยยัยเฉิ่ม"

พูดเสร็จเขาวางถ้วยข้าวกับน้ำแล้วเดินหันหลังออกไปแต่......

"วิน" ฉันเรียกชื่อเขาทำให้เขาหยุดชะงักการเดินทันทีแต่ก็ไม่หันหลังกลับมาหาฉัน

"มีอะไร "

"เอ่อ คือฉัน....เอ่อ "

"เอ่อ อ่า อะไรของเธอมีอะไรก็รีบๆพูด"

"เป็นแฟนกับฉันไหม"

"บ้าหรอยัยโง่ เธอรู้ไหมว่าเธอพูดอะไรออกมา"

"รู้สิ ก็ฉันขอนายเป็นแฟนไง"

"ของ่ายๆ แบบนี้เลยหรอ"

"ไม่ง่ายนะ ปกติผู้ชายเป็นฝ่ายขอ แต่นี่ฉันเป็นฝ่ายขอ"

"ฉันรู้เธอเป็นไข้ อาจจะเบลอพูดอะไรออกมามั่วซั่ว คิดซะว่าฉันไม่ได้ยินก็แล้วกันนะ"

"ฉันพูดจริงะ"

"นี่เธอกวนประสาทฉันใช่มั้ย"

"ไม่ได้กวนซะหน่อย"

"งั้นเธอต้องผ่านแบบทดสอบของฉัน 3 ข้อ แล้วฉันจะตกลงเป็นแฟนกับเธอ ตกลงไหม"

"ตกลง บอกมา"

" อ้อน อ่อย และจูบฉันสิ" ฉันถึงกับตกใจกับบททดสอบของเขา กับ 3 คำ ของเขา อ้อน อ่อย จูบ โอ้ยจะบ้าตาย ฉันต้องทำได้เพราะฉันชอบเขาหนิ ที่ฉันชอบเขาเพราะเขาดูกระด้างภายนอกแต่ข้างในเขาดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่นด้วยซ้ำ และอีกอย่างที่ป้าแม่บ้านบอกเขาให้เกียรติ เขาไม่ล่วงเกินฉันที่มีโอกาสด้วยซ้ำ

"นี่มันบททดสอบอะไรของนายเนี่ย"

"จะทำไม่ทำ"

"ทำก็ได้ เตรียมตัวประเมินฉันได้เลย"

ฉันเริ่มทำตามขั้นตอนทีละสเต็ป ฉันลุกขึ้นไปลากมาวินมานั่งที่เตียง

" วินขาป้อนข้าวซาร์หน่อยซาร์กินเองไม่ไหว" แล้วขึ้นไปนั่งบนตักเขาเอาแขนคล้องที่คอเขาแล้วซบที่อกของเขาพูดเสียงออกมาอย่างอ้อนๆ

"เนี่ยนะที่บอกว่าไม่ไหว" ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พูดเสร็จเขาก็ตักข้าวต้มในชามขึ้นมาเป่าและป้อนให้ฉัน ตอนนี้ฉันก็ใสเสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนยาวของวินที่เป็นตัวยาว 

" วินขาาาาาาาาาา ขอน้ำหน่อย " พูดเสร็จมาวินก็หยิบแก้วน้ำที่โต๊ะหัวเตียงมาให้ฉัน

"วินน้ำหกอะ" ฉันแกล้งทำน้ำหกใส่เสื้อตัวเองทำให้เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วตอนนี้ รู้สึกเปลืองตัวจังเลยตอนนี้555

"ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะเธอ" วินพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากกับการกระทำของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของเขาตอนนี้

"อะกินยาซะ" วินส่งยามาให้ฉัน

"ไม่เอาอะมันขม วินช่วยหน่อยได้มั้ย"

"ช่วยยังไงห๊ะ"

"อ้าปาก"

"ทำไม"

"อ้าปากหน่อยๆ นะ ๆ ๆ" พูดเสร็จวินก็อ้าปาก ฉันก็ใส่ยาลงในปากของวิน

"ใส่มาทำไม่ฉันให้เธอกิน ไม่ใช่ฉัน" วินบ่นขณะที่ยาก็ยังอยู่ในปาก

"ก็จะกินอยู่นี่ไง" พูดเสร็จฉันกก้มลงไปจูบเขา ทำให้วินรู็ทันทีว่าต้องทำอะไร เขาเอาลิ้นของเขาดันยาที่อยู่ในปากของเข้ามาในปากของฉัน อืมมมม ขมอะ กินยาเสร็จวินก็ไม่ยอมผละออกจากฉัน เขายังบรรจงจูบลงมาเรื่อยๆ ดูดริมฝีปากบนสลับกับริมฝีปากล่างสลับไปมาจนตอนนี้ความขมได้เจือจางกลายเป็นความหวานที่เขามอบให้แทน อืออ อืม ตอนนี้ฉันหายใจไม่ออกได้แต่ร้องประท้วงอยู่ในลำคอ แต่ก่อนที่วินจะผละออกก็ได้กดจูบลงมาแรงๆ หนึ่งทีเป็นการทิ้งท้าย จากนั้นฉันก็อายเลยลงไปซบที่ไหล่ของเขาและหอบหายใจอยากเพื่อสูดออกซิเจนอย่างเต็มที่

"เป็นไรเขิลหรอ" ร่างสูงที่ฉันนั่งกอดซบไหล่ถามออกมาอย่างแซวให้ฉันเขิลไปอีก

"ผ่านยังเนี่ย" พูดพร้อมกับกระชับกอดเขาแน่นขึ้นเพราะความเขิลอาย

"ผ่านแล้ว เด็กน้อยจริงๆเลย ยอมทำด้วยฉันแค่แกล้งเธอเล่นเอง555" พูดจบเขาก็ลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

"ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อก่อนเร็ว เดี๋ยวเป็นไข้หนักกว่าเดิม"

ฉันผละจากอ้อมกอดของเขา

"จุ๊บ" แต่ไม่วายเขาจุ๊บฉันกลับมาทีนึงแล้วลุกไปหยิบเสื้อเขาในตู้เขาให้แล้วยื่นมาให้ฉัน

"ขอบคุณนะ"

"อืม!"

ตอนนี้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็มานอนที่เตียงเขาบอกว่าให้ค้างที่นี่ก่อนก็ได้ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะฉันรู้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรฉันแน่นอน


20.45น.

เขาอาบน้ำเสร็จเขาก็เข้ามานอน แต่เขาหยิบที่นอนสำรองมาด้วย

"เอามาทำไมหรอ"

"เอามาปูนอนไง"

"ไม่ต้องหรอกขึ้นมานอนบนนี้ก็ได้ นี่ห้องของนายหนิ"

"นายอีกและ" เขาย้ำที่ฉันไม่ยอมเรียกชื่อของเขา

"วิน มาวินที่รักของซาร์ พอใจยัง"

"อืม" เขาตอบพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

"ขึ้นมานอนบนนี้มา" ฉันบอกแบบนั้นเขาขึ้นมานอนแต่โดยดี

" ขอกอดหน่อย" ฉันบอกแบบนั้นวินก็ขยับมากระชับอ้อมกอดให้ฉันทันที กอดของเขานี่ช่างอบอุ่นจริงๆ

"ซาร์" เขาเรียกชื่อฉัน

"หืม มีอะไรหรอ"

"ที่จริงฉันจำเธอได้ตั้งแต่วันที่เธอวิ่งตัดหน้ารถฉันวันนั้นอะ เธอจำได้ไหม"

"อ่อ วันนั้นฉันมาเรียนสายเลยวิ่งตัดหน้ารถของใครไม่รู้เข้า แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นรถของวินอะ"

"ฉันเคยแอบชอบเธอตั้งแต่มัธยมแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเธออีกเมื่อก่อนเธอเป็นคนที่สดใสร่าเริงมากเลยนะ"

"ชอบฉันหรอ"

"อืม"

"ชอบตรงไหนของฉันหรอ"

"ชอบตรงที่เธอเป็นตัวของเธอเองไม่เคยเปลี่ยน" เขาพูดออกมาแบบนี้ทำให้ฉันเขิลและซุกเข้าไปซบที่หน้าออกของเขา

"ซาร์ เลิกแทนตัวเองว่าฉันกับฉันได้ไหม"

"แล้วให้แทนว่าไงอะ"

"หนู แล้วให้เรียกฉันว่าเฮียวิน โอเค๊"

"ก็ได้"

"ไหนลองเรียกสิ"

"เฮียวิน หนูรักเฮียวินนะ"

"อืม นอนนะเด็กดี ฝันดีคับ"

"ฝันดีค่ะ"

เช้าวันต่อมา มหาวิทยาลัย

" ไอ้ซาร์ ทำไมมากับไอ้วินได้หวะ" ไอ้ชิณถามฉันที่เดินมาพร้อมกับวิน

"แฟนกันทำไมจะเดินมาด้ายกันไม่ได้" ฉันตอบมันกลับไป

"แฟนกัน " ไอ้ชิณตะโกนออกมาเสียงดัง

"จริงหรอหวะ ไอ้วิน" มันไม่เชื่อฉันเลยหันไปถามวิน"

"เออ"

"กูไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้ซาร์จะมีแฟน" มันโอดครวญออกมา

เลิกเรียน

วินก็มารับฉันและพาฉันไปหาพ่อแม่เขา

บ้านของวิน

"ป๊า ม๊า กลับมาแล้วครับ" เขาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมตะโกนเรียกป๊าม๊าของตัวเอง

" อ้าวมากันแล้วหรอ"

"สวัสดีค่ะ คุณป้า" คุณป้ารับไว้ฉันพร้อมกับยิ้มให้อย่างอบอุ่นหัวใจ

"เข้ามาสิจ๊ะ หนูซาร์ " เอ๊ะ คุณป้ารู้ชื่อฉันได้ไงอะ สงสัยเฮียวินบอก พูดเสร็จคุณป้าก็พาฉันเดินมาที่ห้องรับแขก

"พ่อ แม่ ทาอยู่นี่ได้ไงคะ" ฉันถึงกับตกใจเมื่อเห็นพ่อกับแม่อยู่ที่นี่เหมือนกันและกำลังคุยกับพ่อของเฮียวินอย่างออกรสเลยหละตอนนี้

"พ่อ ก็มาคุยเรื่องคู่หมั้นแกไง"

"คู่หมั้น" ฉันร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจ พร้อมปฏิเสธอย่างทันควัน

"แต่หนูมีแฟนแล้วนะคะ" พูดเสร็จฉันก็หันไปมองหน้าเฮียวิน แต่เฮียวินก็ทำหน้านิ่งไม่เดือดร้อนอะไร พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

"ไม่เอาหนูจะไม่หมั้นเด็ดขาด" ฉันยื่นคำขาดบอกพ่อกับแม่ทันทีแต่และเสียงหนาทุ้มก็เอ๋ยขึ้น

"จะไม่หมั้นกับฉันหรอ" ฉันหันกลับไปดูร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ ฉันทุบอกคนตรงหน้า

"นี่ แกล้งกันหรอ"

"เขายังไม่ได้พูดอะไรกันเลย หนูคิดเองเออเองอะเมื้อกี้" พูดจบร่างสูงก็ดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบใจ 

"ตกลงจะหมั้นกับฉันไหมหึ" ร่างบางไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้าหงึๆ อยู่ที่อกของเขา

ร่างสูงเอ็นดูความไร้เดียงสาของคนตรงหน้าเลยกระชับกอดคนตัวเล็กอย่างอบอุ่นหัวใจ



จบบริบูรณ์

ฝากคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

O-O

                   

ผลงานทั้งหมด ของ pkku

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น