คัดลอกลิงก์เเล้ว

:: Danger love CHANBAEK FT. EXO :: [END]

โดย NAPPY_NC

...เมื่อคนรักเก่าอย่าง 'ปาร์ค ชานยอล' ที่ถูก 'บยอน แบคฮยอน' ทิ้งอย่างไร้เยื่อ..เย็นชา เพียงเหตุผลที่ว่า เราเข้ากันไม่ได้ หรือ แค่ข้ออ้าง C : แบคฮยอนเธอเลิกกับฉันเพราะเราเข้ากันไม่ได้ หรือ ฉันไม่ได้ให้ค่าตัวเธอ หึ.. คอยดูฉันจะทำให้เธอสยบแทบเท้า

ยอดวิวรวม

1,855

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,855

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


90
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.ค. 59 / 21:16 น.
นิยาย :: Danger love CHANBAEK FT. EXO :: [END] :: Danger love CHANBAEK FT. EXO :: [END] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                                                                                                                         (@ktyr_51411)


เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.ค. 59 / 21:16



DANGER LOVE 

{CHANxBAEK}



"เฮ้ย!ไอ้ชานยอลนั่นเมียเก่ามึงปะวะทำไมมากับไอ้คริสวะ" เพื่อนสนิทผิวสีน้ำนมชื่อโอเซฮุนบอกกึ่งออกแรงคะยั้นคะยอเหมือนอยากให้ชานยอลไปดึงคนตัวเล็กมากอด

 

 

หึ...มึงคอยดูพรุ่งนี้นะเว้ยกูจะทำให้เมียเก่ามาเป็น"เมียปัจจุบัน"อีกครั้ง เสียงทุ้มมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์เน้นย้ำคำว่า"เมียปัจจุบัน"พูดออกมาทำเอาเพื่อนสนิทที่เป็นถึงคาสโนวาถึงกับยกยิ้มตามเพราะรู้ๆกันอยู่ว่าชานยอลจะทำอะไร

.

.

.

.

..

..

....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

..

..

 

ชะ...ชานยอล อื้ออ อะ มะ...ม่ายยย!!!!





.

กริ๊งงงง~~~!!
เสียงออดเลิกคลาสของมหาลัยชื่อดังในย่านกรุงโซลดังขึ้นเหมือนดังเสียงสวรรค์ของเหล่านักเรียน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"เฮ้ยๆ!! มึงจะไปไหนวะไอ้ยอล"เสียงเพื่อนสนิทผิวสีแทนทักขึ้นเมื่อร่างสูงของเพื่อนกำลังเดินมุ่งหน้าออกไปแบบไม่บอกไม่กล่าวทำให้ร่างสูงหยุดชะงักและส่ายหน้าเบาๆกับความอยากรู้ของเพื่อน

"เออ..มึงรีบไปไหนของมึงวะ"เซฮุนทักเสริมขึ้นอีกคน

"กูมีธุระต้องไปทำ"เอ่ยเสียงนิ่งพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยให้เพื่อนสนิททั้งสอง

"อ๋อ~..กูรู้และ"เซฮุนลากเสียงยาวพร้อมหรี่ตามองเซฮุนอย่างรู้ทัน

"อะไรวะ...แม่งรู้กันอยู่สองคน..สัส"จงอินสบถอย่างหัวเสีย

"เออหน่าเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง..ตอนนี้พากูไปหาเมียกูก่อนไม่รู้ป่านนี้ไปทำตัวแมนหรอกเต๊าะผู้หญิงอยู่รึป่าวก็ไม่รู้"พร้อมลากคอ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

:โรงรถของมหาลัย

ตุ้บ!!! 

"โอ๊ย!..ข..ขอโทษครับ"คนตัวเล็กตาเรียวรีปากรูปกระจับสีเชอร์รี่จูบรับกับจมูกรั้นดูน่ารักผิวขาวอมชมพูขับกับชุดยูนิฟอร์มมหาลัยเดินชนใครบางคนก็เอ่ยขอโทษทันที

"ว่าไง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ.'เมีย'"

!!!

"ช..ชานยอล!"

"ไงสบายดีนะ..หึ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะมึงมันก็แค่คนร่านๆคนนึงที่ไม่รู้จักพอเห็นผู้ชายเป็นไม่ได้ต้องอ่อยถึงเตียงนอนอ้าขาให้เอาถึงที่น่ะ หึ!"

เพี๊ยะ!!!

"ฮึก..นายอย่ามาพูดจาดูถูกฉันขนาดนี้!!"

"...."

"น..นายมันก็แค่..'ผัวเก่า'" พูดจบก็เดินหนีให้เร็วที่สุดแต่ก็ได้แค่คิดเมื่อมีแรงกระชากข้อมือจากด้านหลัง


"หึ..งั้นเราก็มารื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆกันมั้ยล่ะครับเมียเผื่อลีลาของผัวเก่าจะทำให้นายลืมผัวใหม่ไปเลยก็ได้"พูดจบก็จัดการอุ้มคนตัวเล็กยัดใส่รถแรมโบกินีคันสวยจัดการล็อคประตูรถแล้วเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ และขับออกไปจากโรงเรียนมุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูใจกลางเมือง

"ฮึก..ชานยอลปล่อยแบคเถอะนะแบคยอมทุกอย่างจริงๆ.." ดวงคลอไปด้วยน้ำตาอ้อนวอนอีกคนทั้งที่รู้ว่ามันไม่ได้ผลแต่ก็ร้องขออ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ช่วยตนอยู่ในใจว่าอย่าให้ชานยอลทำแบบนั้นกับตนเองอีกเลย ความทรงจำที่ได้ร่วมรักกับชานยอลในครั้งแรกคนที่ได้ความบริสุทธิ์ของแบคฮยอนไปไหลมาเป็นฉากๆเหมือนตอกย้ำความหวั่นกลัวในใจให้ครอบงำจิตใจมากยิ่งขึ้น

ชานยอลไม่ได้สนใจคำพูดของคนตัวเล็กที่นั่งร้องไห้ข้างๆเลยถึงแม้ในใจเกือบจะใจอ่อนกับน้ำตาของอีกคน
แต่พอนึกถึงเมื่อก่อนที่ชานยอลทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ทั้งใจแต่แบคฮยอนกลับเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ของเขากับแบคฮยอนแค่เหตุผลที่ว่า'ไปด้วยกันไม่ได้'มันสมเหตุสมผลแล้วหรอ ชานยอลขับรถมาถึงคอนโดก็ลากอีกคนลงมาจากรถคันหรูเดินขึ้นมายังห้องของตนรูดคีย์การ์ดแล้วจัดการเหวี่ยงแบคฮยอนเข้าไปในห้องแล้วล็อคประตู



CUT!!!

เจอกันที่ไบโอทวิตค่ะ ;)


   รุ่งเช้านั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่กระนั้นมันกลับรวดเร็วสำหรับร่างเล็กเหลือเกินกว่าจะผ่านค่ำคืนที่หฤโหด

นั่นยอมรับจริงๆเลยว่าเขากลัวน้ำเสียงแหบพร่ากับร่างแกร่งมีสุขภาพนั่นเหลือเกินราวกับว่ามันพร้อที่จะทำให้

เขานั้นแดดิ้นร้องขอความตายเลยก็เป็นได้  แบคฮยอนกัดฟันพยุงตัวขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่

ผ่านพ้นไปพาลน้ำตาเจ้ากรรมนั้นไหลอาบแก้มเนียน ตามเนื้อตัวเกรอะไปด้วยคราบราคะ   ทำใจอยู่พักหนึ่งก็

ตั้งสติได้ว่าคนใจร้ายคนนั้นอยู่ในห้องนี้หรือเปล่า? คิดได้ดังนั้นจึส่งสายตากวาดมองรอบๆไร้ซึ่งเงาของคนๆนั้น

 "ดีแล้วแหละ...ฮึก..เป็นแบบนี้ดีแล้ว ฮืออ อึก ฮือออ"  มือเรียวกำผ้าห่มแน่นในหัวนึกย้อนไปนวันที่ได้ยิน

เสียงคุณนายปาร์คออกปากประกาศว่าไม่ยอมรับแบคฮยอนเป็นสะใภ้แน่ๆ อ้างว่าชานยอลควรได้พบคบหาคน

ที่ดีกว่าเขามันคือเหตุผลที่ทำให้แบคฮยอนตัดสินใจจบความสัมพันธ์เขากับชานยอล

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แบคฮยอนเดินทางกลับมายังห้องของเขาหลังจากที่จัดการกับตัวเองสรรพเสร็จทุกอย่างแล้วดั่งโชคเข้าข้าง

ที่วันนี้เป็นวันหยุดและมันก็มากพอที่จะทำให้แบคฮยอนทิ้งตัวให้จมกับอดีตใจหนึ่งอยากขอโทษชานยอลที่

ทำให้เสียใจอีกใจหนึ่งก็คิดว่าเรื่องคืนนั้นสามารถลบล้างความเสียใจของชานยอลได้แล้วก็ไม่ควรมายุ่งกับ

เขาอีก  แบคฮยอนล้มตัวนอนที่เตียงขนาดที่ไม่ใหญ่มากจนเกินไปหลับตาลงช้าๆเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่

ได้รับมาตั้งแต่เริ่มคบกับชานยอลใหม่ๆไม่ใช่เพราะชานยอลไม่รักเขาแต่เป็นเพราะแบคฮยอนได้รับแต่สายตา

น้ำเสียงกระแทกแดกดันจากคุณนายปาร์คมาโดยตลอด....ถึงแม้จะเลิกกับชานยอลแล้วก็ยังคงมีชานยอลตาม

รังควาน




                   แสงแดดส่องรอดผ่านกระจกใสส่องแสงแยงตาคนตัวเล็กที่ตกอยู่ในนิทราให้รู้สึกตัว  แบคฮยอนกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับโฟกัส ดวงตาเรียวรีบวมเป่งผ่านการร้องไห้ทั้งคืนจมอยู่กับน้ำตาตลอดทั้งคืนแม้หลับตาก็ไม่ช่วยให้สบายใจหรือดีขึ้นเลย แบคฮยอนลุกจากที่นอนและจัดมันให้เข้าเป็นระเบียบแล้วเดินเข้าห้องน้ำจัดการกับคราบน้ำตาคราบความเสียใจทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในใจของตัวเอง

ใช้เวลานานพอสมควรในการอาบน้ำและแต่งตัวไปมหาลัยแบคฮยอนจึงพาร่างของตัวเองออกมาจากห้องน้ำด้วยดวงตาเหม่อลอย

เลิกคิดสักที เลิกคิดถึงคนใจร้ายได้แล้ว!!!! “ แบคฮยอนทึ้งหัวตัวเองแต่ทำไมถึงหยุดไม่ได้สักทีสมองมันเป็นอะไรกันนะไม่ว่าจะทำอะไรภาพของชานยอลยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเขา

แบคฮยอนตบตีกับตัวเองในความคิดสักพักก็เปิดประตูออกจากห้องไปแต่ก็ไท่ลืมล็อคประตูห้อง…….

ขาเล็กก้าวออกจากหอของตนเพื่อเดินทางไปยังมหาวิทาลัยที่ระยะทางไม่มากนักมันก็ไม่ลำบากเลยที่แบคฮยอนจะเดินไปแถมเป็นการประหยัดค่ารถอีกตางหาก

แบคฮยอน…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ที่แบคฮยอนจำมันได้ดีหรือบางทีมันอาจจะฝังไว้ลึกถึงในหัวใจดวงน้อยๆก็ได้เสียงของชานยอลหยุดฝีเท้าของแบคฮยอนได้ดีเปรียบเหมือนกล้องดิจิตอลตรวจจับภาพเคลื่อนไหวให้เป็นภาพนิ่งได้แม่นยำ

“……..” แบคฮยอนไม่ได้โต้ตอบกลับไปเพียงแค่ปล่อยให้ความเงียบเป็นตัวตอบกลับให้ชานยอลรู้ว่าจะพูดอะไรต่อก็พูดออกมา

ขอโทษ ชานยอลเอ่ยเบาๆแต่แบคฮยอนกลับได้ยินมันเต็มสองหูร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งตัว    ตั้งแต่รู้จักกับชานยอมาบอกได้เลยว่ามันยากมากที่คนอย่าง   ปาร์ค ชานยอล  จะขอโทษใครสักคนถึงแม้ตอนเราคบกันอาจจะมีปากเสียงกันบ้างแต่ชานยอลก็ไม่เคยเอ่ยขอดโทษแม้แต่ครั้งเดียวส่วนใหญ่ชานยอลมักจะง้อด้วยการ พาไปเดินเล่นหรือซื้อของให้บางทีอาจจะดูเห็นแก่ตัวว่าแบคฮยอนหายโกรธเพราะแค่ชานยอลซื้อของให้ แต่ถ้าถามความรู้สึกแบคฮยอนว่าทำไมถึงหายโกรธแบคฮยอนคนนี้ยืนยันได้ว่าไม่ใช่เพราะสิ่งของแต่เป็นเพราะ  แบคฮยอนไม่เคยโกรธชานยอลตางหาก  “ เรื่องเมื่อคืน….ทำไมฉันไม่เคยรู้ล่ะแบคฮยอนว่านายโดนแม่ฉันบังคับให้เลิกกับฉันปิดบังไว้ทำไมถ้าฉันไม่ไปเจอไอ้บ้าคริสนั่นฉันก็จะไม่รู้ความจริงเลยใช่มั้ยแบคฮยออนลืมเรื่องร้ายๆที่ฉันทำกับนายแล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ? “  ชานยอลคุกเข่าเลื่อนมือไปจับมือแบคฮยอนมาพรมจูบอ้อนวอนยอมแล้ว ชานยอลยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ

 

ชานยอลฮึกนายกับฉันยังไงก็รักกันม่ได้หรอก แบคฮยอนสะอื้นฮั่กปานจะขาดใจทั้งที่ในใจมันบอกว่ารักแต่แบคฮยอนน้ำท่วมปากเหลือเกิน  ชานยอลต้องมีอนาคตที่ดีกว่านี้ อยู่ๆเสียงของคุณนายปาร์คก็ดังขึ้นในหัว อีกอย่าง….ฉันก็ไม่ได้รักนายแล้วชานยอล พูดจบแบคฮยอนก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกแล้วได้แต่ปล่อยให้มันทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าของชานยอลก็เจ็บปวดไม่น้อยเช่นกันดวงตาคมที่มีน้ำใสๆคลออยู่มือเรียวที่เคยถูกกุมบัดนี้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเป็นจังหวะเดียวที่หยดน้ำตาของแบคฮยอนร่วงลงสู่พื้น

ได้สิ….ฉันไม่รั้งนายแล้วล่ะถ้ามันทำให้นายมีความสุขฉันจะทำ ชานยอลไปแล้ว….เขาเดินห่างออกไปแล้ว แบคฮยอน ล้มตัวลงนั่งข้างทางตรงเดิมที่เคยยืนเมื่อไม่นาน แบคฮยอนรววบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อเดินไปยังมหาลัยให้ได้

อีก..อึก..ไม่ถึง..ฮึก.. 200 เมตรน่าแบคฮยอ- ฮึกก..อย่า ฮืออ ใจเสาะ เสียงสะอื้นปนเหน็บแนมตัวเองกับร่างเล็กที่เดินไป สะอื้นไปความบอบช้ำเพิ่มขึ้นมาสองเท่าตัวดวงตาเรียวรีเริ่มเหม่อลอยมันจะเกิดขึ้นบ่อยมากกับแบคฮยอนและมันจะเกิดเฉพาะกับผู้ป่วย โรคซึมเศร้า ร่างบางเดินเอื่อยๆมาที่ทางเดินม้าลายไม่ทันได้สังเกตรถสปอร์ตคันหรูวิ่มาด้วยความเร็วเกินจะต้านได้

ปี๊บบบบบบบบบ!!!!! ~~

ตุ้บบบ!!! ~  

 ร่างบางลอยคว้างบนอากาศก่อนจะล่วงลงสู่พื้นก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท แบคฮยอนรู้สึกเหมือนมีคนมาฉุดตนไปในที่ๆกว้างและนุ่มเหมือนนอนอยู่บนเตียงราคาแพงๆที่เคยนอนกับชานยอลไม่มีผิดมันทำไมมีความสุขขนาดนี้นะรู้สึกสบายใจยังไงไม่รู้

 



Chanyeol part :

หลังจากที่ผรู้เรื่องทุกอย่างผมก็ขับรถตามหาแบคฮยอนทันทีหลังจากลงโทษแบคฮยอนในตอนนั้นผมก็ตั้งใจจะมาหายาแก้อักเสบให้แบคฮยอนพอถึงร้านยาก็บังเอิญเห็นไอ้คริสมันก็ตรงมาถามผมทันทีว่าแบคฮยอนอยู่ไหน? ในตอนนั้นผมคงคิดว่าคงเป็นห่วงกันตามประสาแฟน เหอะ! แต่พอผมได้รู้ความจริงจากไอ้คริสหลังจากที่ผมบอกมันไปว่าผมข่มขืนแบคฮยอนมันทำท่าจะต่อยมันบอกว่าแม่ผมบังคับแบคฮยอนให้เลิกกับผม ตอนนั้นผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกแล้วแบคฮยอนล่ะผมทำให้แบคฮยอนเสียใจมาตลอด คิดได้ผมก็รีบขับรถไปหาแบคฮยอนที่คอนโดแต่ก็พบกับความว่างเปล่าที่อยู่ของแบคฮยอนผมก็ไม่รู้ได้แต่โทษตัวเอง ผมคิดว่าพรุ่งนี้ผมจะไปดักรอแบคฮยอนแถวๆหน้ามหาลัยก็แล้วกัน

 

 

 

 

  ในตอนเช้าผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำอย่างรวดเร็วและไม่ลืมซ้อมบทพูดขอโทษแบคฮยอนหน้ากระจกอย่าบอกแบคฮยอนนะครับ ;) หลังจากนั้นผมก็ขับรถช้าๆค่อยๆไล่สายตาหาแบคฮยอนจนเห็นร่างเล็กๆที่เดินทอดน่องเอื่อยๆเหมือนไม่เร่งรีบในการเข้าคลาสในช่วงเช้าเลย

 

 

แบคฮยอน…”

 





ปัจจุบัน

เด็ก ปี 1 คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาหาผมตอนกำลังเดินเข้าห้อง

 “ พี่ชานๆๆๆๆ มันกระหน่ำเรียกผมจนน่ารำคาญ

 “ มีไรวะ ผมตอบแบบเอือมๆ

 “ พี่แบคฮยอนถูกรถชน หน้า มหาลัยเนี่ยคนมุงเยอะเลยไม่รู้เป้นไงบ้าง

“ !!!! “

ผมไม่ได้ตอบอะไรมันวินาทีนี้ผมเป็นห่วงแบคฮยอนที่สุดแล้ว 

 

เมื่อไปถึงขาของผมอ่อนแรงลงทรงตัวไม่อยู่ได้แต่ภาวนามันคือฝันใช่มั้ยผมค่อยๆช้อนตัวแบคฮยอนขึ้นแล้วพาไปที่รถผมขับรถแบบชนิดที่ว่าถ้ามีรถปาดหน้าไปรถผมก็ทะลุออกไปอยู่ดียังไงซะแบคฮยอนก็ต้องไม่เป็นอะไร

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อถึงโรงพยาบลผมอุ้มแบคฮยอนวางลงที่เตียงคนไข้ก่อนที่ผมและเหล่าบุรุษพยาบาลจะช่วยกันเข็นนแบคฮยอนเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

 

เวลามันช่างผ่านไปนานเหลือเกิน ผมเดินวนไปวนมาหน้าห้องผ่าตัดไม่รู้กี่รอบขอเถอะครับพระเจ้าอย่าให้แบคฮยอนเป็นอะไรเลยผมจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีแบคฮยอนคอยส่งยิ้มหวานๆแก้มนุ่มๆที่ผมหอมทุกเช้าตอนที่เราคบกันถึงผมไม่รั้งแบคฮยอนในตอนนั้นเพราะผมคิดว่าจะเริ่มต้นจีบแบคฮยอนอีกครั้งได้โปรดแบคฮยอน

คุณหมอเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าคร่ำเครียด ผมช่วยได้แค่นี้จริงๆนะครับผมทำเต็มที่แล้ว คือคนไข้ได้รับความกระทบกระเทือนที่แรงพอสมควรถึงแม้คนไข้จะยังหายใจอยู่แต่ก็ไม่สามารถรับความรู้สึกได้แต่ยังดีนะครับที่คนไข้ยังสามารถรับรุ้เรื่องราวและยังคงได้ยินหมอขอตัวก่อนนะครับ






2 ปีต่อมา

 แบคฮยอนผมกลับมาแล้วครับที่รักคิดถึงผมรึเปล่า ผมเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเปิดประตูห้องนอนเข้าไปหอมแก้มนิ่มๆหอมๆของแบคฮยอน

หลังจากที่หมอบอกอาการของแบคฮยอนในตอนนั้นผมเหมือนอยู่ในห้องมืดๆที่ไม่มีประตูหน้าต่าง ผมตัดสินใจบอกแม่ว่าผมจะไปอยู่กับแบคฮยอนท่านมีท่าเหมือนจะโกรธผมจึงเล่าให้ท่านฟังว่าแบคฮยอนกลายเป็นเจ้าชายนิทราท่านก็ตกใจ  ก่อนจะยอมให้ผมไปอยู่กับแบคฮยอน   ผมซื้อบ้านหลังเล็กๆแถวชานเมืองผมจบมหาลัยแล้วผมก็งานที่บริษัทที่คุณพ่อทำมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ตำแหน่งประธานบริษัทพอผมกลับมาบ้านก็ต้องอาบน้ำแต่งตัวให้ภรรยาของผมอีกถึงจะเหนื่อยแต่บางครั้งผมก็ชอบที่จะทำมันเพราะแบคฮยอนเหมือนบอกรักผมทุกวันเป็นการตอบแทนด้วยการเตรียมแก้มหอมๆไว้หลังจากเลิกงานมาเหนื่อยๆก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะผมนั่งมองแบคฮยอนนอนมาเป็นเวลา 2 ปีแล้วและคงต้องมองตลอดไปอย่างน้อยมันทำให้ผมมีกะจิตกะใจทำงานผ่านพ้นไปแต่ละวันผมจะบอกรักแบคฮยอนทุกเช้าและกกลับมาจากทำงานตบท้ายก่อนนอนอย่างน้อยแบคฮยอนก็รับรู้ความรู้สึกของผม ชานยอลรักแบคฮยอน  



Talk : ไรท์อัพ.nc. แล้วนะอยู่หน้าไบโอนาจาเชิญกามได้~ ~ Joker reading ^+++^ 

#ดจลชบ twitter: @nappy_nc


ผลงานอื่นๆ ของ NAPPY_NC

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 17:04
    เป็นกําลังใจให้ค่า สู้ๆนะ เมียเก่ายอลคือเเบคป่าว อิหยอยช่างร้ายกาจอย่าทําอะไรนะเว่ย! 
    #1
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(