Fic Krisyeol ft. all member of exo

ตอนที่ 36 : [SF]Ugly Duckling [Ver. Krisyeol] ฟิคแก้บน! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ค. 58

[SF]Ugly Duckling

 

[Ver. Krisyeol]

 

 

***ฟิคแก้บนครับ***

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------

**[SF]เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากซีรี่ย์ Ugly Duckling รักนะเป็ดโง่ ตอน Perfect match**

------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

จิ๊บๆๆ

 

 

 

เสียงนกน้อยร้องใกล้ๆกับขอบหน้าต่างห้องนอนสีโทนเย็น ปลุกให้เจ้าของห้องที่นอนตูดโด่งเย้ยแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาเลียก้น ตื่นขึ้นมา

 

 

สิ่งแรกที่เป็นกิจวัตรประจำวันที่ต้องทำตอนตื่นนอน...

 

 

 

‘Morning A New Day J

 

 

 

 

มือเรียวหยิบโทรศัพท์จิ้มๆเข้าไปที่แอพเจ้านกสีฟ้า ก่อนจะพิมพ์สเตตัสตอนรับเช้าวันใหม่ เสร็จก็วางลงแล้วลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูพาดไหล่แล้วหายเข้าไปในห้องน้ำเป็นลำดับต่อไป

 

 

 

ซ่า

 

 

 

ใบหน้าหวานแหงนรับสายน้ำจากฝักบัว เรียกให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น  ยื่นมือไปหยิบโฟมล้างหน้าในตระกร้าบนเคาท์เตอร์ บีบใส่มือแล้วถูลงใบหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา ลูบไล้ทำความสะอาดอย่างที่เคยทำเป็นกิจวัตรประจำวันอย่างปกติ..

 

 

 

 

หืม?

 

 

 

 

มือเรียวที่ลูบไล้บนใบหน้าสะดุดเข้ากับสิ่งแปลกปลอม แทนที่จะเรียบเนียนเหมือนดั่งเช่นทุกวันแต่วันนี้มันแปลกไป...

 

 

มือเรียวรีบรองน้ำจากอ่างล้างหน้าแล้วล้างฟองโฟมออกทันที ก่อนจะเงยขึ้นมาส่องที่กระจกบานใหญ่ตรงหน้า

 

 

 

 

 

“มาได้ไงเนี่ยยยย!!!!!

 

 

 

 

………………………………………………………………………………………....

 

 

 

ณ โซฟาชุดพรีเมี่ยมกลางบ้าน มีคนสามคนที่กำลังนั่งปรึกษาปัญหาระดับชาติ(?)อยู่   คุณแม่ที่นั่งโซฟายาวตัวเดียวกันกับผม พี่ลู่หาน ลูกพี่ลูกน้องของผมที่นั่งไขว่ห้างอยู่โซฟาอีกข้าง  และผม  นาย ปาร์ค ชานยอลกำลังนั่งส่องกระจกสะท้อนใบหน้าเด็กหนุ่มอายุ 19 ปีที่มาพร้อมกับสิวที่ไม่ได้รับเชิญเต็มแก้มปรางทั้งสองข้าง  ไหนจะหน้าผากขาวที่เคยเรียบเนียนนี่อีก

 

 

 

นี่แหละ!! ปัญหาระดับชาติของพวกเรา!!!

 

 

 

“ คุณแม่ว่าลูกยอลไปต่างประเทศก่อนดีกว่ามั้ยคะ  รักษาให้หายแล้วค่อยกลับมาบ้านของเรากันนะคะลูก” คุณแม่พูดพลางค่อยๆถอยหลังออกไปเรื่อยๆ

 

 

“ คุณแม่จะไปกับยอลมั้ยฮะ  ยอลไม่อยากไปไกลๆคนเดียว  แล้วหน้าดันเป็นแบบนี้ด้วย ” ผมพูดแล้วขยับเข้าไปใกล้เป็นจังหวะเดียวกับคุณแม่ที่กระโดดถอยออกไป

 

 

 

คุณแม่อ่า!!!

 

 

 

“ คุณแม่รังเกียจยอลเหรอฮะ!!” ผมว่าก่อนจะกอดอกมุ่ยหน้า ให้คุณแม่รู้ว่าผมงอนจริงๆนะ

 

 

“ เอ่อ มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ  คุณแม่กลัวว่ามันจะติดเชื้อ เอ่อหมายถึง มือของแม่สกปรกน่ะคะ กลัวว่าจะยิ่งทำให้ติดเชื้อแล้วลามหนักกว่านะคะลูก  ไม่เอานะไม่งอนคุณแม่นะคะ”  คุณแม่ที่เห็นท่าทางงอนๆของผมก็เริ่มเขยิบเข้ามาใกล้กว่าเดิมนิดนึงประมาณ 5 เซนติเมตร....

 

 

 

อืม นิดเดียวจริงๆ!

 

 

“ ตกลงคุณแม่จะไปกับยอลมั้ยฮะ”  ผมหันกลับมาถามเรื่องเดิมอีกครั้ง  ซึ่งจากท่าทางอ้ำอึ้งของคุณแม่ก็พอจะเดาคำตอบที่ได้รับออก

 

 

“ เอ่อ  เอาอย่างนี้มั้ยครับ คือที่ยงอินมีแพทย์เฉพาะทางดังๆอยู่คนหนึ่ง ชื่อคุณหมอมินซอก ลือกันว่า แกอายุย่างสามสิบแล้ว แต่หน้าแกยังเหมือนเด็กอายุสิบแปดเลยนะครับ” พี่ลู่หานที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆพูดขึ้น  ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาวาวทันที

 

 

“ ยงอิน!?  ไปยันคยองกีเลยเหรอ ไม่เอาอ่ะ อาไม่ยอมให้ลูกชายอาไปตะลอนไกลๆคนเดียวหรอกนะ” คุณแม่ส่ายหัวชูนิ้วชี้เรียวสวยส่ายไปมาตรงหน้าพี่ลู่หาน

 

 

“ แล้วให้หนูยอลไปยันเมืองนอกนี่ใกล้มากเลยเนอะ” พี่ลู่หานพูดกับตัวเองเบาๆ

 

 

 

“ว่าไงนะ!?”

 

 

 

“ อะ เอ่อ เปล่าครับ คือผมจะบอกว่าไปที่คยองกีดีกว่าไปเมืองนอกอีกนะครับ  อย่างน้อยๆก็ยังอยู่ในเกาหลีนี้เอง”  พี่ลู่หานพูดกับคุณแม่ไปก็หันมามองหน้าผมไป  ผมก็เลยรีบพยักหน้าเห็นด้วยจนคอแทบหลุด

 

 

“ จริงด้วยครับคุณแม่  ให้ยอลไปเมืองนอกคนเดียว ยอลไม่เอาหรอกนะครับ ไกลหนักกว่าคยองกีอีก  ให้ยอลไปยงอินเถอะน้า นะครับ คุณแม่ไม่อยากให้หน้าของยอลกลับมาเหมือนเดิมเหรอครับ” พูดพร้อมส่งสายตาอ้อนเต็มที่

 

 

“ อ่าๆ เอาอย่างนั้นก็ได้  แต่!  ลู่หานไปกับน้องด้วยนะ” คุณแม่อนุญาตแล้วชี้นิ้วมาทางพี่ลู่หานที่นั่งทำหน้าเหรอหรา

 

 

“ ผมด้วยเหรอ”พี่ลู่หานว่าแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง  คุณแม่ก็ไม่ตอบแต่ยิ้มแล้วพยักหน้าแทน ส่วนผมนี่ก็ยิ้มกริ่มเพราะจะได้มีเพื่อนไปด้วย

 

 

 

 

ดีจัง~

 

 

 

 

แล้วเจอกันนะยงอิน....

 

 

 

........................................................................................................................................

 

 

@..มหาวิทยาลัยยงอิน , คยองกี ประเทศเกาหลีใต้….

 

 

 

 

 

ตึ่ง! โต๊ะตึ่ง!  ตึ่ง!  ตะ!  ลึง!  ตึ้ง!  ตึ่ง!ๆๆ

 

 

 

 

 

“พี่ว่าหนูยอลไปทำเรื่องที่เรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่เอาของไปเก็บที่หอเอง”  พี่ลู่หานที่เดินนำผมหันมาบอกก่อนจะถอดแว่นกันแดดสีชาออกแล้วเอามาเหน็บไว้ที่คอเสื้อ  แน่นอนว่าสาวๆแถวนั้นหันมามองกันให้พรึ่บพับ

 

 

พูดแบบไม่วางมาดไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

 

“ เอางั้นเหรอฮะ  งั้นตอนเย็นเดี๋ยวผมไปหาพี่ลู่หานที่หอแล้วกันนะฮะ” ผมตอบแล้วยิ้มยิงฟันครบสามสิบสองซี่ให้พี่ชาย  แม้ว่ามันจะมีผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่บังตั้งแต่สันจมูกลงมายันคอก็ตาม

 

 

ก็ผมยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยใบหน้าของผมตอนนี้นี่

 

 

“ โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ ตอนเย็นเจอกัน ” พี่ลู่หานยีหัวผมเล็กน้อย ยิ้มหวานให้ทิ้งท้ายก่อนจะยกกระเป๋าเดินไปทางหอพักนักศึกษา

 

 

 

ฟู่วว~

 

 

 

ถึงตาเราออกโรงเองบ้างแล้วสินะ!

 

 

 

 

แผนที่ชี้ไปทางซ้ายเลี้ยวตรงมุมตึกวิทยาเดินต่อไปจนข้ามสะพานแล้วเลี้ยวซ้ายอีกทีแค่นี้เอง...

 

 

 

 

เอาล่ะ...ชานยอลลุย!!!

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

20 นาทีผ่านไป....

 

 

 

 

“ แฮ่กๆ อะไรเนี่ย เมื่อกี๊ก็เดินผ่านทางนี้แล้วหนิ  ทำไมมันยังวนอยู่ที่เดิม  เอ้ย! อย่าบอกนะว่า...โอ๊ย!!! ชานยอลทำไมนายมันซื่อบื้ออย่างนี้นะ!!!!!” เมื่อคิดได้ว่าตัวเองคงจะหลงทางแน่ๆ ก็จัดการทึ้งหัวตัวเองระบายซะ  แค่ทางในมหาวิทยาลัยทำไมผมยังหลงอีกนะ

 

 

 

 งี่เง่าจริงๆเลย

 

 

 

 

“ อ่าวเฮ้ย! น้องมายืนขยี้เหาอะไรตรงนี้เนี่ย”

 

 

เสียงทุ้มของใครซักคนดังขึ้นข้างหลังผม ทำให้ผมต้องชะงักมือตัวเอง แต่ก็ยังคงยืนหันหลังอยู่เหมือนเดิม

 

 

“ นี่น้อง พี่ถามไม่ได้ยินหรือไง หรือว่าหูหนวก?”

 

 

น้ำเสียงเดิมแต่เพิ่มความยียวนดังขึ้นอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าหันไป

 

 

ผมแค่กลัวว่าเค้าจะตกใจเมื่อเห็นใบหน้าผม แม้ว่ามันจะมีผ้าบังไว้ก็เหอะ

 

 

 

“ ไม่ตอบนี่ท่าทางมีพิรุธนะเนี่ย  ผู้ก่อการร้ายใช่มั้ย พี่รปภ. !! พี่รปภ.ครับ!!

 

 

“ เฮ้ยๆ ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ใช่คนร้าย” ผมที่ได้ยินว่าพี่เค้าจะเรียกรปภ.ก็รีบหันไปร้องห้ามทันที จึงรู้ว่าพี่เค้าไม่ได้หันไปเรียกใครแต่อย่างใด แค่ยืนยกยิ้มขำมองผมอยู่แค่นั้น

 

 

 

แรกพบสบตา เมื่อเจอหน้าเธอ~…..

 

 

 

อุ่ย...หล่อ

 

 

 

“ อ้าว! ไม่ได้หูหนวกหนิ แล้วพี่ถามทำไมไม่ตอบ..?” พี่รูปหล่อเลิกคิ้วเชิงถามขึ้น  โหย คนอะไรวะ หล่อจริงจัง หล่อไม่บันยะบันยัง หล่อชีวิตพังมากมาย...

 

 

 

ตึกตัก  ตึกตัก

 

 

 

เอ้า!  เพลงมา..!!

 

 

 

หัวใจเต้นแรง หน้าแดงทุกที  ใช่เธอหรือนี่ ที่คอยตลอดมา~

 

 

 

ชานยอลกำลังจะตายครับ...

 

 

 

 

“ เฮ้ย! น้อง!

 

 

“ห๊ะ! ครับ..?”

 

 

 

ชานยอลสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงพี่เพิ่มระดับมากขึ้นเพราะเห็นว่าเขายังคงยืนเงียบไม่ตอบ

 

 

 

“ เพิ่งตื่นรึไง  เด็กใหม่สินะเราน่ะ คณะไหนล่ะ” พี่รูปหล่อยื่นมือมาตบเบาๆที่แก้มของผมเรียกสติ หรือยิ่งทำให้สติผมหลุดหนักกว่าเดิมก็ไม่รู้

 

 

 

โอ๊ย!  หายาดมให้ที ชานยอลจะเป็นลม!

 

 

 

“ ถ ถาปัด  สถาปัตย์ฮะ”

 

 

“ โอ้ดีเลย  พี่ก็ถาปัด มานี่ๆ เค้าเรียกรวมตัวไปเฟิร์สอิมตรงนู้น ไปเร็ว..”

 

 

 

ไม่ว่าเปล่า  มือหนาส่งมาคว้าข้อมือผมให้เดินตามพี่เค้าไป

 

 

 

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

 

 

อีกแล้ว ใจสั่นอีกแล้ว 

 

 

 

ใจเต้นแรงไปนะบางที….

 

 

 

 

 

“ อ่ะ!  กูพาเด็กมาเพิ่มอีกหนึ่ง เอาป้ายชื่อมาดิ๊”  พี่หล่อจูงผมมายังคนกลุ่มๆหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นเพื่อนของพี่เค้าพลางแบมือกระดิกนิ้วเร่งให้พี่อีกคนหยิบป้ายมาให้   ส่วนอีกหลายๆคนที่นั่งห่างออกไปตรงลานกว้างน่าจะเป็นเด็กใหม่แบบเดียวกับผมล่ะมั้ง

 

 

คนเยอะเหมือนกันแฮะ...

 

 

“ เอ้า! ชื่อไรน่ะเรา” พี่หล่อว่าแล้วเอียงหูเข้ามาใกล้ เหมือนกลัวว่าจะไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูด

 

 

 

โอ๊ยยย พี่! ใกล้ป๊ายย~

 

 

 

“ ย ยอล ชานยะ..”

 

 

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ พี่กลับไปยืดตัวเต็มความสูงอีกครั้ง แล้วลงมือเขียนยุกยิกๆ บนป้ายชื่อของผม

 

 

 

“อ่ะ..”

 

 

 

 

หยอย

 

 

 

ผมอ่านชื่อตามป้ายที่พี่เค้าเขียนให้ แล้วก็ยู่หน้าทันที

 

 

“ พี่! ผมชื่อชานยอล ไม่ใช่หยอย!!

 

 

“ อ้าวเหรอ!  เมื่อกี๊ไม่ได้บอกว่าชื่อหยอยเหรอ ” พี่เค้าทำหน้าเหรอหราใส่  แสร้งทำเหมือนตกใจที่เขียนผิด

 

 

“ ไม่ใช่!! ผมชื่อชานยอล” 

 

 

“ ช่างมันเหอะ พี่เขียนหยอยไปแล้ว เอาไปเถอะ..”

 

 

 

พี่เค้าพูดจบก็รีบคล้องป้ายใส่คอผมทันที  ผมหยิบป้ายชื่อตัวเองขึ้นมาดูอีกครั้งก็รู้สึกอับอาย

 

 

 

คนบ้าอะไรชื่อหยอย!!

 

 

“ โหยพี่อ่า! อย่าแกล้งดิ  ไม่เอาชื่อนี้ มันน่าเกลียด”

 

 

“ เอาหน่า  ชื่อไม่เหมือนใครดี จะได้จำได้ง่ายๆ...”

 

 

 

พี่เค้าเว้นช่วงเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆข้างหูผมให้จักกะจี้เล่น

 

 

 

 

 

“....เหมือนพี่ไง....คริส”

 

 

 

 

 

ตึกตัก  ตึกตัก  ตึกตัก  ตึกตัก

 

 

 

โรงพยาบาลอยู่ไหน

 

 

 

พาผมไปหาหมอหัวใจที...

 

 

 

FIN..

 

 

 

Talk:   จริงๆมันควรจะเป็น OS มากกว่า SF สินะ55555  มาสั้นๆ พาให้ค้างแล้วร้างลา ให้รีดไปมโนกันต่อเอง* ก้มหลบร้องเท้า*5555555  คืออยากให้มันมีโมเม้นเล็กๆน้อยๆพอฟินแก้เครียดเฉยๆ ถ้าไม่ชอบใจก็ถีบไรท์ได้ถ้าหากันเจอนะ อุอิอุอิ

 

กำลังวางพล็อตเรื่องหลักอยู่ตอนนี้ หาเวลาได้น้อยมาก อย่าเพิ่งเบื่อไรท์เลยนะคนดี  ไรท์พยายามหาเวลามาอัพฟิคอยู่เรื่อยๆ จะไม่ทิ้งฟิคเรื่องนี้แน่นอน  เพราะคริสยอลคือความสุขของไรท์  เราจะไม่ทิ้งเด็ดขาด รีดเองก็ไม่ทิ้งกันนะ สัญญา *เกี่ยวก้อย*

 

 

 

แล้วเจอกันนะครับ

 

 

 

แท็กเดิม

 

 

 

# ฟิคเมียจำเป็น

291 ความคิดเห็น

  1. #257 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 01:52
    ่น่าร้ากอ่าา
    #257
    0
  2. #197 iStyle~* (@neple) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 18:12
    นั่ลล้ากกกกกกกกก~
    #197
    0
  3. #191 lovekrisyeol<3 (@sweet_view) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 22:52
    พี่คริสน้องหยอยยยย >//< น่ารักกกกกก รอติดตามนะค้าาา
    #191
    0
  4. #182 sehunnee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 23:14
    อะไรคือหยอย 5555
    #182
    0
  5. #180 ❥ Palmmiiz (@ppalmmiiz) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 18:35
    รอรอรอนะคะ
    #180
    0
  6. #179 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 18:23
    เงิบ...เลยสิครัช มาไงหละนั่น ติดตามนะคะ ไรต์สู้ๆนะ
    #179
    0