Fic Krisyeol ft. all member of exo

ตอนที่ 22 : 19.New Neighbor Part 11 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 มี.ค. 58

New  Neighbor Part 11.

Couple : KrisYeol

Author:  KC_NeNe’s

 

 

 

“ มึงไปกินข้าวบ้างเถอะไอ้ไค ขืนมึงเป็นไรอีกคนจะวุ่นวายนะเว้ย ” จงแดเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

“ กูกินไม่ลงว่ะ กูจะรอจนกว่าคยองซูจะตื่น” ร่างหนายังคงยืนกรานที่จะนั่งเฝ้าอีกคนต่อไป

“งั้นมึงก็กินนมกับขนมปังนี่หน่อยละกัน กูกะแล้วว่ามึงไม่ยอมลงไปหาไรกิน เลยซื้อขึ้นมาให้ กินด้วยนะเว้ย ” จงแดว่าพลางวางถุงของกินที่ลงไปซื้อที่ซุปเปอร์ข้างหอพักมาให้

ตั้งแต่เกิดเรื่อง เพื่อนร่างหนาของเขาก็ไม่ยอมลุกห่างจากคนตัวเล็กที่ยังไม่ฟื้นเลยสักนาทีเดียว  ใช่ว่ามีมันคนเดียวที่เป็นห่วงร่างเล็ก เขาและทุกคนเองก็เป็นห่วงไม่ต่างกัน จากตอนแรกที่ห่วงแค่คนป่วยจนตอนนี้กลับเริ่มห่วงอีกคนว่าจะป่วยตามไปด้วย

“ขอบใจเว้ย  เออมึง  แล้วไอ้ยอลมันเป็นไงบ้าง” จงอินวางมือบางที่กอบกุมเอาไว้ลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินมาหาจงแดที่โต๊ะ

“ รายนั้นน่ะเหรอ.......”

.

.

.

.

.


“นี่พี่!! มือผมไม่ได้ง่อย กินเองได้!! ” ร่างโปร่งหันหน้าหนีชิ้นส้มที่คริสยื่นมาจ่อยันปาก ก่อนจะตวาดลั่น

 

 

เฮ้ย! กูแค่สลบ ไม่ได้แขนขาดป่าววะ  

 

 

โว๊ะ! ทำอย่างกับกูแขนด้วน

 

 

“ หันหน้ามา ถ้าไม่เป็นแล้วก็กินอะไรมั่งสิ  ตั้งแต่ฟื้นมานี่มีอะไรตกถึงท้องหรือเปล่าเนี่ย เห็นนั่งทำแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างเดียว มันจะอิ่มมั้ย ” คริสว่าพลางยื้อยุดกับแขนเรียว ก่อนจะจับยึดแล้วกระตุกให้อีกคนหันหน้ามา

 
 

เด็กดื้อเอ๊ย!!


“ ก็มันไม่หิว จะให้กินอะไรเล่า ” ชานยอลเบ้ปากก่อนจะยอมหันหน้ามาหาร่างสูง แต่ยังไม่ยอมอ้าปากรับชิ้นส้ม

“จะกินดีๆหรือจะให้มีเครื่องกระตุ้น” ร่างสูงว่าก่อนจะขยับตัวจากเก้าอี้เป็นนั่งบนเตียงแทน

“ พะ..พี่จะทำอะไร ” ชานยอลถดตัวถอยออกห่างใบหน้าคมที่ค่อยๆโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือระยะห่างแค่คืบ

“ ก็ใช้มือป้อนดีๆไม่ยอมกิน นึกว่าอยากให้ใช้อย่างอื่นป้อนแทน” ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะมองที่ปากอิ่มเป็นนัยๆว่าต้องการจะสื่ออะไร จนเจ้าเด็กดื้อของเขาถึงกับเหลือกตาโตเมื่อนึกออก  ใบหน้าน่ารักๆขึ้นสีแดงระเรื่อ เหมือนเป็นแรงดึงดูดให้ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น จากตอนแรกที่คิดจะแกล้ง กลับกลายเป็นว่า ตอนนี้เขาไม่สามารถคิดอะไรออกนอกจากความรู้สึกที่อยากจะครอบครองปากอิ่มนั่น

 
 

“ อื้อ!!” จากตาที่โตอยู่แล้วกลับเบิกกว้างขึ้นไปอีก เมื่อรับรู้ถึงรสอุ่นจากริมฝีปากอีกคนที่จรดลงมา ความอบอุ่นและนุ่มนวลที่ได้รับ ทำให้มือบางที่คิดจะผลักออกกลับเปลี่ยนเป็นเกาะที่บ่ากว้างแทน  รสจูบที่ไม่ได้จาบจ้วงหรือล่วงล้ำแต่กลับทำให้รู้สึกดีอย่างประหลาด

 

 

รู้สึกปลอดภัยและสบายใจเวลาที่อยู่ในอ้อมอกแกร่งนี้...

 

 

มือหนาอุ่นประคองใบหน้ามนให้ปรับเข้าองศาที่รับกับจุมพิตของตน  ลิ้นร้อนค่อยๆละเลียดริมฝีปากนิ่มอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม  มืออีกข้างควานหาจานผลไม้แล้วหยิบชิ้นส้มมาคาบไว้ก่อนจะดันมันเข้าไปในปากให้อีกคนได้ลิ้มรสของมัน   รสหวานอมเปรี้ยวที่กระจายในปากยิ่งเพิ่มความหวานอร่อยให้รสจูบยิ่งขึ้น

 
 

ริมฝีปากหนาละออกจากปากอิ่มเล็กน้อยแต่ยังคงคลอเคลียวนไปมาอยู่กับใบหน้าหวานที่แก้มปรางทั้งสองข้างขึ้นสีอย่างชัดเจน

 
 

“ อร่อยมั้ย ” เสียงทุ้มเอ่ยถามข้างใบหูกางๆ ก่อนจะไล้จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่แก้มนุ่ม

“อืม” เสียงหวานครางตอบอ้อมแอ้มแล้วก้มหน้าชิดคางติดอก แก้มใสแดงจัดไปยันหู คริสมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มให้กับความน่ารักของคนตรงหน้า

 

 

ยิ้มจนเงิงออกแล้ว!!  จะยิ้มอะไรนักหนาฟะ เขินเป็นนะโว้ยยย!!!

 

 

“อยากกินอีกมั้ย ” คริสยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบกำปั้นเล็กๆที่พุ่งเข้าใส่

“ตลกล่ะ  ออกไปไกลๆเลย ผมกินเองได้” ชานยอลชี้นิ้วสั่งให้อีกคนออกห่าง แล้วรีบหยิบจานส้มมานั่งยัดเข้าปาก ก่อนที่จะโดนป้อนแบบเมื่อกี้อีกรอบ

 

คริสมองการกระทำของอีกคนแล้วขำออกมา รีบกินขนาดนั้นเดี๋ยวก็สำลักหรอก แต่ก็ยังดีกว่าตอนแรกที่ร่างโปร่งเอาแต่นั่งคิดอะไรคนเดียวแล้วนิ่วหน้า ไม่ยอมพูด ไม่ยอมกินอะไรเลย

 

“ ดีแล้ว  มัวแต่นั่งขมวดคิ้วพันกันอย่างเดียว เดี๋ยวโรคกระเพาะจะถามหา ” ร่างสูงกลับลงมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม ก่อนจะแกะเปลือกส้มแล้ววางใส่จานให้อีกคนกิน

“ก็ผมคิดไม่ออกหนิ” แก้มกลมเคี้ยวส้มตุ้ยๆ ก่อนจะเถียงขึ้น

“คิดอะไร เรื่อง...เมื่อคืนนี้น่ะเหรอ” ร่างสูงขยับเก้าอี้เข้าใกล้เตียงมากขึ้น ก่อนจะเงยหน้ารอฟังเรื่องเล่าจากปากชานยอล เขาเองก็อยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนกัน

“ใช่...เรื่องของพี่ซอลลา ผมเห็นพี่เขา เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พี่ซอลลาบอกให้ผมช่วยตามหาใครคนนึงให้เขา  พี่เขาอยากบอกอะไรกับ...คนคนนั้น...” ใบหน้าหวานหม่นลงอีกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ภาพความทรงจำที่แสนจะเลวร้ายของคนที่จากไปนั้น ใครเห็นก็ต้องหดหู่ตามเหมือนกันกับเขา

“ หมายถึงใคร ” ร่างสูงขมวดคิ้วบ้างเมื่อนึกถึงคนที่ชานยอลบอก  คิ้วหนาที่ขมวดจนแทบผูกเป็นโบว์คงดูน่าตลกสำหรับชานยอลจนต้องวางจานส้มไว้ข้างตัวแล้วเอื้อมมือมาคลึงคิ้วหนาทั้งสองข้างให้คลายออก จนคริสผงะชะงักค้างกับการกระทำที่ดูจะลืมตัวของอีกคน


“ว่าแต่คนอื่น คิ้วพี่ก็ไม่ต่างจากผมหรอกนะ” ชานยอลหัวเราะไปพลางนวดคิ้วหนาไป จนเหมือนจะรู้สึกตัวได้ว่าทำอะไรลงไปจึงรีบผละมืออกมานั่งพิงหมอนท่าเดิม

 

 

ไล่เขาออกห่างตั้งนาน สุดท้ายกูดันเผลอไปอ่อยเขาซะเอง   ถถถถถถ ชานยอลเอ๊ย!!!

 

 

“เอ่อ..จะ..จะฟังต่อมั้ย ” เสียงหวานตะกุกตะกักถามเปลี่ยนเรื่อง

“เอาสิ รอฟังอยู่ หรืออยากจะกินส้มอีกก็บอกนะ พี่พร้อมเสมอ ” คริสพูดตอบก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เพื่อรอฟังต่อ

“ บ้า!...พูดอะไรไร้สาระ เดี๋ยวโดนๆ” ร่างโปร่งชูกำปั้นขึ้นขู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมองว่าน่ารักด้วยซ้ำ

“ เอ้า..ว่าไงเล่ามาสิ ” เมื่อเห็นว่าร่างสูงเริ่มเข้าโหมดจริงจังขึ้นมา ก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่เขาได้เห็นให้กับอีกคนที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ


.


.


“ จุนมยอน!?” คริสออกปากถามด้วยความสงสัย

“ใช่ ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ซอลลาถึงอยากเจอพี่จุน แต่ที่ไม่เข้าใจกว่านั้นคือทำไมถึงเป็นผมที่พี่เขาอยากให้ช่วย แล้วคยองซูเกี่ยวอะไรด้วย” ชานยอลยังพูดพลางลูบคางอย่างใช้ความคิด

“ปัญหาของพวกเราตอนนี้คือ จะตามหาจุนมยอนได้ที่ไหน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะเมื่อคิดอะไรได้

“พี่รู้ละว่าจะหาจุนมยอนได้ยังไง ” ชานยอลมองร่างสูงอย่างงงๆ

“ยังไงพี่” ชานยอลเอียงคอถามด้วยความสงสัย

“ ชานยอลรู้จักอี้ชิงที่เป็นเด็กคหกรรมหรือป่าว คนนั้นล่ะน่าจะบอกพวกเราได้ว่าจุนมยอนอยู่ที่ไหน.......”

.

.

.

.

.

“ตื่นแล้วเหรอครับ หิวน้ำมั้ย ” ทันทีที่เห็นเปลือกตาสีอ่อนขยับ ร่างหนาก็แทบจะพุ่งเข้าสิงร่างบางแล้ว

“ ผะ..ผม หิวน้ำ” เสียงที่เคยใสๆกลับแหบแห้งเอ่ยขอน้ำ ซึ่งร่างหนาก็รีบทำให้อย่างไม่อิดออด ลำแขนแกร่งประคองให้ร่างเล็กลุกนั่งพิงกับหัวเตียงก่อนจะค่อยๆป้อนน้ำในแก้วให้อย่างระวัง

“ เป็นไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย ” จงอินถามก่อนจะวางแก้วน้ำแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง

“ เกิดอะไรขึ้น ผมเป็นอะไรไป” ร่างเล็กขมวดคิ้วก่อนจะนึกย้อนเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“ อยู่ๆคยองซูก็หายตัวไป เจออีกทีก็นอนสลบอยู่ห้องข้างบน เอ่อ...หมายถึงห้องนั้นน่ะครับ ” จงอินเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พลางทำหน้าลำบากใจเมื่อพูดถึงห้องห้องนั้นก่อนจะชี้ขึ้นบนเพดาน โดยเป้าหมายอยู่ที่ห้องที่อยู่เหนือห้องของชานยอลกับจงแด

“ ห้อง6254...ชั้นถัดไปนี้ใช่มั้ยครับ” คยองซูถามด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ ใช่ครับ คยองซูรู้ด้วยเหรอ..” จงอินถามอย่างแปลกใจ ทั้งที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่พร้อมๆกับเขาแท้ๆไม่น่าจะรู้เรื่องในหอพักนี้  แล้วตอนที่จงแดมันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังก็ตอนที่เกิดเรื่อง ซึ่งคยองซูไม่อยู่ด้วย หรือว่าเขารู้สึกตัว หรือเขาไปเจออะไรมา  แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งคำถามอะไรต่อ เสียงของอีกคนก็ตอบกลับมา

 

 

“ รู้สิครับ  รู้เรื่องดีเลย.......”

 

.

 

.

 

.

 

 “ ขอโทษนะครับ  นักศึกษาที่ชื่อ จาง อี้ชิงอยู่หรือเปล่าครับ ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เรียกให้คนที่อยู่ในห้องทำอาหารของคณะหันมามองเป็นตาเดียว

“ นายหมายถึงเลย์น่ะเหรอ  หมอนั่นน่ะ ยื่นใบลาออกจากมหาวิทยาลัยไปได้หลายอาทิตย์แล้ว ตอนนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ที่ไหน”  หญิงสาวที่ดูจะเป็นรุ่นพี่ในคณะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง  ก่อนที่จะเดินกลับไปร่อนแป้งขนมที่ทำค้างไว้ต่อ

 

คริสได้แต่หันกลับมามองหน้าชานยอลที่ยืนรออยู่ข้างหลัง ก่อนจะพยักหน้าให้เดินไปที่อื่นต่อ

 

หลังจากเมื่อวานที่คริสเล่าให้ชานยอลฟังว่า พี่จุนมยอนกับอี้ชิงเป็นแฟนกัน และถ้าถามหาจุนมยอนจากคนรักของเขา น่าจะพอมีเปอร์เซ็นต์ที่จะได้ข้อมูลมาบ้าง จึงนัดกันหลังเลิกคลาสเสร็จก็มาหาอี้ชิงที่คณะ แต่กลับมาคว้าน้ำเหลว


“ผมว่ามันต้องเกี่ยวกับเรื่องพี่ซอลลาแน่เลย ไม่งั้นจู่ๆอี้ชิงจะลาออกทำไม” ชานยอลพูดขึ้นพลางลูบคางอย่างใช้ความคิด

“ น่าจะมีส่วน  วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ กลับหอกัน” คริสพูดตัดก่อนจะจูงข้อมือบางเดินออกไป แต่ก็ถูกขัดขึ้น

“ พี่เดี๋ยว! ผมจะต้องไปส่งของที่ไปรษณีย์  พี่กลับไปก่อนเลยก็ได้” เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ร่างโปร่งจึงขัดขึ้น

“ งั้นพี่ไปเป็นเพื่อนด้วยละกัน ”

“ พี่เกี่ยวไรด้วย”

“หรือจะให้พี่ไปเป็นแฟน”

“อย่าเยอะๆ ถ้านานอย่าบ่นทีหลังละกัน” ว่าจบร่างโปร่งก็รีบหมุนตัวหันหลังให้ร่างสูงก่อนจะออกเดินทันที

 
 

ขืนอยู่ต่อมีหวังโดนจีบให้ใจระทวยเล่นแน่ๆ


.

.

.

.

.

.

“ ขอบคุณครับ ” ร่างโปร่งยื่นพัสดุให้กับเจ้าหน้าที่ก่อนจะเอ่ยลา 

“ เสร็จแล้วเหรอ” ร่างสูงเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ในมือ เมื่อเห็นว่าอีกคนทำธุระเสร็จ

“ อื้ม! กลับเถอะ ผมหิวแล้ว” ชานยอลพูดพลางยัดใบเสร็จลงใส่กระเป๋าเป้

“ หาไรกินก่อนมั้ยล่ะ  เดี๋ยวเลี้ยงเอง” คริสยืนขึ้นเต็มความสูงพลางยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง

“ จริงดิ  จะเลี้ยงผมจริงเหรอ” ได้ยินว่าเลี้ยงผมนี่หูผึ่งทันทีงานกินฟรีนี่ต้องมาเลยครับ

“ แฟนคนเดียวทำไมจะเลี้ยงไม่ได้” ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูก่อนจะเซตามแรงผลักของอีกคนจนไม่ทันระวังชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนเข้า

“ ขอโทษครับ เป็นไรมั้ยครับ” ร่างสูงที่ลุกขึ้นได้ก็รีบวิ่งเข้าไปดูอีกคนที่ล้มลงไป

“ ไม่เป็นไรครับๆ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับมาก่อนจะหันมายิ้มให้

.

.

.

“ จุนมยอน!!!!

 

.

 

.

 

.

TBC.

Talk: กลับมาอัพต่อจนจบตอนแล้วน้า  คิดถึงรีดจังเลยยย  อัพตอนนี้เสร็จอาจจะเว้นช่วงสักระยะ เพราะเค้าต้องสอบO-Net แย้ววววว เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยน้า  หลังสอบจะกลับมาอัพต่อให้ ตอนหน้าจบแล้ว รอติดตาม และอย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจหรือจะติชมกันด้วยนะครับผม

 

 

 

็็็ิ้ด่เ่ด/ฌโฑฌ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #285 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 01:31
    คายองรู้ไรมาอะ ?????
    งือออออ จีบได้น่ารักมากเลยพี่คริสส
    #285
    0
  2. #244 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:02
    งื้อออออออ พี่คริสนิตอดเล็กตอดน้อยจริงๆเลยนะ คิคิ เขินล่ะค่าาาาาา
    #244
    0
  3. #213 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 09:16
    จูบอร่อยมั้ยน้องยอล เคลิ้มเลยๆๆๆๆๆๆ เด็กบ้า ไม่ขัดขืนหน่อยหรอ หื้มมมมม อิจๆๆๆๆๆ
    #213
    0
  4. #89 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:46
    อ๊าก เจอจุนมยอนแล้ว เหมือนคยองซูจะรู้เรื่องเลยอ่ะ
    #89
    0
  5. #59 NamexoxoL (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 20:18
    Krisyeol!!!! คิดถึงมาก ฟิคน่ารักมากไรท์ จูบกันแล้ววววยอลยอมเปนเมียพี่แกเหอะ บ้านเค้ารวยนะ*อินี่ก็รู้ดีจริง555*กลับมาอัพต่อนะค่าา
    #59
    0