[EXO x YOU]: Fic4Me :แฟนฟิคเรื่องนี้ (Me) ตัวฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 30 : ตอน 25 : Scamp. เพราะฉันไม่ใช่คนดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    3 ก.ย. 57

 

-25-

 

 

 

 

        นานึลที่เริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกเนื่องด้วยโดนมือหนาของอี้ชิงมาบีบลำคอเอาไว้  อีกทั้งเขายังไม่ถอนริมฝีปากที่อบอวนไปด้วยกลิ่นกาแฟออกไปทำให้มันหายใจลำบาก  พยายามจะดิ้นแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้  วิธีสุดท้ายคือต้องทำอะไรสักอย่างไม่งั้นตายแน่นอน  นานึลผ่อนลมหายใจออกทางจมูกแล้วตีเข่าอย่างแรงใส่กล่องดวงใจของอี้ชิง

 

 

 

        "อึก..."  ทำให้มาเฟียหนุ่มสะดุ้งจุกอกจนต้องทรุดลงไปนั่งกับพื้น  กัดฟันกรอดนิ่วหน้าสะกดความเจ็บปวดมากมายที่ตั้งแต่เกิดยังไม่เคยได้สัมผัส ในขณะที่นานึลเองก็ลงไปกองกับพื้นเหมือนกัน  มือบางถูกยกขึ้นมาจับลำคอเอาไว้แล้วสูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอด  อ้าปากหอบหายใจถี่แล้วดึงกางเกงกลับเข้าที่อย่างรีบร้อนพลางมองผู้ชายที่นั่งขดตัวอยู่ใกล้ๆกัน

 

 

 

        "ฉันขอโทษ  ฉันจำเป็นต้องทำ"  ค่อยๆคลานไปหยิบปืนที่เหน็บเอาไว้ข้างหลังของมาเฟียใจร้ายมาถือแล้วเล็งปากกระบอกปืนไปทางเจ้าของอาวุธอย่างกล้าๆกลัวๆ  หัวใจมันสั่นส่งผลให้มือมันสั่นไปหมดจนประคองลำให้นิ่งไม่ได้  "นายอย่าตามฉันมานะ  ไม่งั้นฉันยิงนายแน่"  ขู่อีกครั้งแล้วดันตัวลุกขึ้นเพื่อหนีออกไปจากสถานที่อันตราย

 

 

 

        หญิงสาวเดินโซเซมาถึงหน้าห้องน้ำโดยที่ไม่รู้ว่ามีมือขวาของอี้ชิงเฝ้าอยู่  และเมื่อนิชคุณเห็นผู้หญิงที่เป็นไม้ต่อให้นายน้อยคนสำคัญกำลังถือปืนเดินออกมา  ลูกน้องที่ซื่อสัตย์จึงไม่รอช้าที่จะส่งมือหนาไปปะทะบนใบหน้าของนานึลอย่างแรง  ทำให้หญิงสาวหมดสติไปก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงความเจ็บเสียอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เด็กน้อยวัยสิบขวบที่เฝ้ารอพี่สาวใจดีมาเยี่ยมกำลังนั่งรออยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขกของบ้านตระกูลโออย่างใจจดใจจ่อ  ชะเง้อมองจนคอยาวเท่ายีราฟก็ยังไม่เห็นวี่แวว  ฮานึลเลยได้แต่ถอนหายใจเพราะทนความคิดถึงไม่ไหว หัวใจจึงสั่งให้ลุกออกไปหน้าบ้าน เมื่อเดินมาถึงก็เจอกับพี่ชายนิสัยไม่ดีที่ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะกลับบ้านกลับช่องกำลังเปิดประตูเข้ามาในบ้าน

 

 

 

        "ลมอะไรหอบพี่มาถึงที่นี่ละฮะพี่เซฮุน"  เบ้ปากเป็นรูปกากบาทกอดอกถามตามมารยาท

 

 

 

        "...."

 

 

 

        ใช่สิ  ไอ้เรามันเป็นน้องชายของแฟนเก่าไม่มีค่าที่พี่เขาจะมาเสวนาด้วย  เมื่อไหร่จะตัวสูงเท่ามันสักทีจะได้เอาฝ่าเท้าไปลูบหน้ามันแล้วตักเตือนสติให้มันได้รู้ว่า...

 

 

 

        .....เห้ย!  มึงกำลังปล่อยเพชรในมือแล้วไปคว้าก้อนขี้  มึงลองดมมือมึงดูสิเหม็นอย่างแรง

 

 

 

        แหม่มันน่าจะพูดออกไปแต่ติดตรงที่ว่าพี่สาวสอนมาดีเลยจำเป็นต้องเคารพผู้ใหญ่  ฮานึลก้มหัวให้เซฮุนแล้วเดินสวนออกมาเพื่อไปยืนรอหน้าบ้านแทน  ทำให้เซฮุนมองตามหลังเด็กน้อยที่เป็นสมาชิกใหม่ในบ้าน  เลียฝีปากด้วยความลังเลแล้วสาวเท้าเดินตามฮานึลออกไปนอกบ้าน ในที่สุดตอนนี้ชายหนุ่มนิสัยเย็นชาก็ยืนอยู่ใกล้ๆเด็กชายที่มองไปมองมารอบทิศ

 

 

 

        "พี่สาวเรายังไม่มาหรอ?"

 

 

 

        "แล้วพี่เห็นแฟนเก่าพี่ไหมละฮะ  ไม่น่าถาม"  สมน้ำหน้าจริงๆที่มันโดนเด็กเล่น  แต่เอะมันแปลกอยู่นะที่อยู่ๆพี่เซฮุนก็มาถามหาพี่นานึลแบบนี้  ฮานึลหันขวับไปมองใบหน้าของพี่ชายตัวสูงแล้วชี้นิ้วพุ่งเข้าไปที่พี่เซฮุน  หรือที่พี่เขากลับมาบ้านเพราะอยากเจอพี่สาวกัน

 

 

 

        "หืม?"

 

 

 

        "พี่เซฮุนคิดถึงพี่สาวผมอยู่ใช่ม้าถึงได้อยากเจอจนต้องกลับมาบ้านเนี่ย"

 

 

 

        เป็นคำถามที่ชายหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งมองว่าไร้สาระมากมาย  เซฮุนยกมือลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูในความไร้เดียงสาไม่ต่างจากพี่สาวของเด็กนี่  อันที่จริงที่เซฮุนกลับมาบ้านวันนี้เพราะอะไร  ตนเองก็ยังไม่แน่ใจอยู่เหมือนกัน

 

 

 

        .....เออกูจะกลับมาทำไมวะ?

 

 

 

        "งั้นพี่กลับคอนโดก่อนก็แล้วกัน"  หวังจะกลับคอนโดไปหาผู้หญิงที่ทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้  ผิดกับผู้หญิงอีกคนที่มองหน้าของเธอแล้วมันเศร้าใจทุกครั้งยามได้เจอกัน  เนื่องด้วยใบหน้าของเธอนั้นดูไม่มีความสุขตลอดเวลา  แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อฮานึลส่งประโยคที่ทำให้คิ้วหนาบนใบหน้าหล่อขมวดเข้าหากัน

 

 

 

        "พี่เซฮุน  ตอนนี้ยังไม่สายที่พี่จะกลับไปหาพี่นานึลนะฮะ  พี่นานึลเป็นคนมั่นคงในความรัก  แต่ถ้าวันหนึ่งพี่นานึลเลิกรักพี่เมื่อไหร่  ต่อให้พี่เซฮุนตายอยู่ตรงหน้าพี่นานึล  พี่นานึลก็จะไม่มีวันกลับไปหาพี่เซฮุน"

 

 

 

        "...."

 

 

 

        "ถ้าพี่ไม่อยากเสียใจทีหลัง  รีบรู้ใจตัวเองเร็วๆนะฮะพี่"

 

 

 

        สิ่งที่เด็กน้อยพูดออกมามันก็จริงส่วนหนึ่งที่ว่าผู้หญิงคนนั้นมั่นคงกับตัวเขามาก  พิสูจน์ได้จากหลายๆเรื่องที่ผ่านมาเธอก็ยังรักตนไม่เปลี่ยนไป  จะด้วยเหตุเพราะเธอไม่มีที่ไปหรืออะไรก็ช่าง  แต่มันน่าเบื่อเวลามองใบหน้าที่ไร้ความสุขกับนิสัยที่ไม่เร้าใจ  แต่ไม่รู้ทำไมมันกลับปล่อยเธอไปไม่ได้สักที  แต่ที่แน่ใจคือนี่ไม่ใช่ความรักหรอกมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรักใคร  มันก็คงเป็นแค่เกมเหมือนที่ผ่านมาที่คนชนะต้องยื้อหมากตัวนั้นเอาไว้ให้นานที่สุดเพื่อแสดงถึงความมีชัย

 

 

 

        .....เหมือนที่ไอ้ชานยอลมันยื้อซูจีเอาไว้

 

 

 

        ในขณะที่จื่อเทาซึ่งไปส่งคุณหมอโอมาเสร็จเรียบร้อยก็สงสัยว่าเหตุใดคนในบ้านตระกูลโอถึงได้ออกมายืนอยู่หน้าบ้านกัน ชายหนุ่มจึงเบาเครื่องยนต์แล้วจอดรถหน้าบุคคลที่ยืนมองหาใครบางคนอยู่

 

 

 

        "ไอ้น้องชาย  แล้วนานึลล่ะ?"  ถอดหมวกกันน็อคแล้วถามน้องชายไปแบบมองผ่านไอ้โคตรเวรที่ยืนทำหน้าตายอยู่ใกล้ๆฮานึลแล้วลงจากรถมอเตอร์ไซค์

 

 

 

        "พี่นานึลยังไม่มาเลยฮะ"

 

 

 

        "เอ้า!  พี่มาส่งถึงหน้าบ้านแล้วนา  ไม่อยู่ในบ้านหรอ?"

 

 

 

        "ไม่เห็นแม้แต่เงาเลยฮะพี่จื่อเทา"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ย้อนกลับที่มาเฟียหนุ่มตอนนี้กำลังนั่งจ้องมองหญิงสาวที่พริ้มหลับไร้สติอยู่บนเตียงนอนสีขาวหลังกว้างภายในคฤหาสของตระกูลจาง  เอียงคอพินิจอยู่นานถึงโอกาสเอาคืนไอ้จื่อเทาคู่แข่งของเขา  สายตาบนใบหน้าหล่อเหลากวาดมองไปทั่วเรือนร่างของเธอกระตุ้นให้มือหนาค่อยๆยื่นไปไล้หน้าผากมนเรื่อยมาจนถึงแก้มที่มีรอยแดงช้ำต่ำลงมาถึงลำคอนวลที่ทำให้อี้ชิงอยากจะใช้มีดกรีดลงไปบนคอเพื่อให้เธอตื่นขึ้นมาได้แล้ว  ส่งผลให้นานึลที่รู้ถึงความอันตรายสะดุ้งตื่นขึ้นมา  พอเห็นว่าผู้ชายใกล้ตัวกำลังจะมองด้วยสายตาน่ากลัว  ร่างกายบอบบางจึงกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วเขยิบหนีจนแผ่นหลังชนกับหัวเตียง

 

 

 

        "ปล่อยฉันไปเถอะนะ  อย่าทำอะไรฉันเลย"

 

 

 

        "...." มองนิ่งๆแล้วดันตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนจะเคลื่อนร่างกายเข้าไปใกล้ๆผู้หญิงที่กำลังมีน้ำตาเอ่อคลออยู่รอบๆนัยน์ตาคู่สวย

 

 

 

        "อย่าเข้ามานะ  นายกำลังทำให้ฉันกลัว"

 

 

 

        "บางทีเธอควรจะกลัว"

 

 

 

        ทำให้หญิงสาวที่ได้รับฟังประโยคน่าขนลุกรีบหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาผู้ชายกำลังขยับเข้ามาใกล้ ไม่ทันไรสายตาบนใบหน้าสวยก็เหลือบไปเห็นรีโมทคอร์นโทรนที่วางอยู่ไม่ไกลนัก  มือบางจึงค่อยๆเอื้อมไปคว้ามากำแล้วให้พอดีมือก่อนจะตั้งใจฟาดลงไปบนศีรษะของมาเฟียหนุ่ม

 

 

 

        ตุบ!

 

 

 

        หลังจากของแข็งปะทะเข้ากับขมับของอี้ชิง เลือดสีแดงสดก็ไหลรินออกมาจากรอยแยกที่ปริออกเล็กน้อย  ความแสบล่องลอยเข้ามาในสมองสั่งให้มือหนายกขึ้นมาปาดของเหลวสีชาด  อี้ชิงเลื่อนมือให้ต่ำลงมาก่อนจะเลียเลือดที่ไม่ได้หลั่งมานานแล้วเสมือนของหวานหายากพลางจดจ้องผู้หญิงที่เอาแต่นั่งขดตัวอยู่ตรงหน้าเขา  ริมฝีปากหนาแสละยิ้มเผยให้เห็นลักยิ้มสดใสแต่แฝงไปด้วยอันตราย

 

 

 

        "เลือดของฉันอร่อยดี..."

 

 

 

        "ฉะ...ฉัน...ขอโทษ"

 

 

 

        "ฉันอยากชิมเลือดของเธอบ้าง..."  ประชิดตัวของร่างบางในขณะที่เธอกำลังนั่งหน้าถอดสีอยู่  ยื่นมือหนาไปกำลำคอขาวนวลแล้วบีบเบาๆ  ทำให้หญิงสาวที่เจอกับเหตุการณ์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่ายกมือบางขึ้นมาจับข้อมือของผู้ชายใกล้ตัว

 

 

 

        "ฮึก...นายกะจะฆ่าฉันให้ตายเลยหรือไง!?"

 

 

 

        “ใจเย็นๆ  ฉันมีข้อเสนอมาให้เธอได้คิด

 

 

 

        “ฉันไม่รับข้อเสนอของนายหรอก!”  มานะแกะมือหนาที่มากั้นทางเดินหายใจ  ทำอะไรก็ไม่ได้นอกจากร้องไห้ด้วยความกลัว  ผู้ชายคนนี้ถึงแม้จะหน้าตาดีแต่จิตใจของเขานั้นกลับชั่วช้า  เนื่องว่าเขาเริ่มส่งแรงกดมาที่ลำคอจนเริ่มที่จะหายใจลำบาก

 

 

 

        “ถ้าเธอยอมมาเป็นคนของฉัน  ฉันจะไว้ชีวิตเธอ”  ข้อเสนอที่ยื่นให้ไปนับว่าเป็นข้อต่อรองแลกกับชีวิตของเธอเอง  ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โง่จนเกินไปนัก  เธอควรจะยอมทรยศไอ้จื่อเทาแล้วคอยคาบข่าวสารของตระกูลหวงมาบอกตัวเขานั่นคือเป้าหมายแรก

 

 

 

        “ฮือ...คนของนาย  ฮึก...หมายความว่ายังไง...

 

 

 

        “คอยทำลายไอ้จื่อเทาตามคำสั่งของฉัน"  สำหรับอี้ชิงแล้วการได้เห็นไอ้จื่อเทามันทรมานคือความสุขที่สุดแล้วในชีวิตที่มืดมิดนี้ ชายหนุ่มคลายมือออกจากลำคอบางแล้วนั่งรอคำตอบจากผู้หญิงที่กำลังร้องไห้หน้าตาดูไม่ได้ตรงหน้าเขา  ซึ่งผลที่ได้รับกลับมาคือข้อความเตือนสติไร้สาระที่น่ารำคาญยิ่งกว่าการโดนครูบ่นในห้องเรียน

 

 

 

        "ฉันได้ยินว่านายไม่ค่อยถูกกับจื่อเทา  ต่างคนต่างอยู่เถอะนะอี้ชิง  ปล่อยความแค้นไปเถอะนะ  มันมีแต่จะทำให้นายร้อน"

 

 

 

        "สรุปคือไม่รับข้อเสนอ?"  เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วแล้วถามซ้ำอีกหน

 

 

 

        "เชื่อฉัน..."

 

 

 

        เพราะทนกับความรำคาญไม่ไหว  ชายหนุ่มจึงลากขาทั้งสองข้างของนานึลเข้ามาหาตัว  เป็นผลให้หญิงสาวที่ถูกแรงดึงต้องล้มตัวนอนราบไปบนเตียงด้วยความจำเป็น  อี้ชิงจึงขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ในขณะที่นานึลได้แต่ใช้สองมือเล็กระดมตบตีไปตามลำตัวและหัวของอี้ชิงอย่างบ้าคลั่ง

 

 

       

        "เธอจะทำให้ฉันเลือดออกอีกรอบหรอ?"  รวบข้อมือบางแล้วกดทับลงไปบนเตียงนอนสีขาวเพื่อไม่ให้ผู้หญิงแรงเยอะคนนี้ได้ขัดขืน  ในเมื่อยื่นข้อเสนอแล้วไม่ยอมรับจะเก็บเอาไว้ทำไมให้รกหูรกตา  แต่จะให้ฆ่าไปทีเดียวเลยมันก็ดูจะรวดเร็วเกินไป  สู้ทำร้ายผู้หญิงคนนี้ให้เธอเจ็บจนไอ้จื่อเทามันทนไม่ได้เหมือนที่ผ่านเสียยังจะดีกว่า

 

 

 

        "ฮึก...ปล่อยฉันนะ  นายอย่าทำอะไรฉันเลย"  ดิ้นสุดกำลังแต่ก็ไม่อาจจะสู้แรงของผู้ชายข้างบนร่างกายได้เลย หยดน้ำตามากมายไหลออกมาอย่างเคยให้กับสถานการณ์ที่พอจะเดาได้ไม่ยากว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไร หญิงสาวเบือนหน้าหนีขณะที่อี้ชิงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขา

 

 

 

        "ฉันอยากจะฆ่าเธอ..."  ส่งเสียงกระซิบเย็นเฉียบเข้าไปให้ชิดใบหูร้อนของหญิงสาว

 

 

 

        "ฮึก..."

 

 

 

        "แต่ตอนนี้ฉันอยากฟังเสียงครางของเธอมากกว่า..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉากที่ถูกตัดออก

อยู่ในไบโอทวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        "เธออย่าเรียกร้องความสนใจได้ไหม?"  ขมวดคิ้วมองอีกรอบทว่าก็เหมือนเดิม  ผู้หญิงใต้ร่างยังคงนอนหลับตาไม่ขยับเขยื้อน  แวบแรกที่สมองมันคิดไปไกลว่าไม่น่าจะรุนแรงกับแม่นี่ขนาดนี้เนื่องจากเธอยังมีประโยชน์ต่อการเป็นเครื่องมือต่อรองกับไอ้จื่อเทา  เขาเลยบีบจมูกของคนอ่อนแอแล้วเป่าลมเข้าไปในริมฝีปากบางนั่นอีกครั้งและทำซ้ำๆไปเรื่อยๆ

 

 

 

        "แค่กๆ..."

 

 

 

        ดูเหมือนความสำออยของผู้หญิงคนนี้จะหมดลงเพราะเธอไอออกมาหลายที  หนำซ้ำร่างบางคนนี้ยังทำหน้าตาน่าสงสารที่ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องใจหายวาบ  มาเฟียหนุ่มรูปงามจึงอดไม่ได้ที่จะเพ่งมองใบหน้าสวยที่ตนเอาร่างกายคร่อมอยู่สักพัก  และแล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น  เมื่อผู้หญิงของไอ้จื่อเทามันยกมือเรียวเล็กขึ้นมาบีบกล้ามแขนของเขาเอาไว้ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คิ้วหนาที่อดีตเคยขมวดเป็นปมคลายลง

 

 

 

        "ฉัน...ขอบคุณมากเลยที่นาย...ช่วยฉัน"

 

 

 

        "...."

 

 

 

        "ถ้าไม่ได้นาย...ป่านนี้ฉันคงตายไปแล้ว"

 

 

 

  40%

 

 

 

 

 

 

 

        นี่ผู้หญิงคนนี้กำลังเข้าใจอะไรผิดไปอยู่หรือเปล่า  มาขอบคงขอบคุณอะไรเล่าไม่ใช่แล้ว  ชายหนุ่มที่ทนกับความอึ้งไม่ไหวฝืนใจมองใบหน้าสวยต่อไปไม่ได้  ร่างกายแข็งแรงจึงทิ้งตัวนอนหงายลงข้างกัน  และอีกครั้งที่สายตามันเผลอเหลือบไปมองคนใกล้ตัวที่มัวแต่พยายามหายใจราวกับว่ามันเป็นวันสุดทัายที่เธอจะได้อยู่บนโลกใบนี้  เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับนานึลที่หันไปมองผู้ชายข้างกายช้าๆแล้วส่งรอยยิ้มที่แฝงความหมายว่าขอบคุณ  แผ่ความอบอุ่นที่มีอยู่ในตัวตนไปให้ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างกาย  ทำให้ผู้ชายอันตรายคนหนึ่งที่ได้เห็นการระบายยิ้มอันแสนหวานรีบเอ่ยข้อความเพื่อขัดพฤติกรรมที่ผิดปกติ

 

 

 

        "อย่ามายิ้ม  ฉันเกลียดผู้หญิงเสแสร้ง"

 

 

 

        "ฉันขอโทษ"  หุบยิ้มทันทีแล้วชักใบหน้าสวยกลับมาก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงความโล่งเบาสบายบริเวณช่วงล่างของตนเอง  ตายแล้วกางเกงก็ยังไม่ได้ใส่ยังจะมานอนอย่างสบายใจอีก  คิดไปแล้วก็อับอายเหลือล้นจนต้องใช้มือบางควานหาผ้าห่มแถวนั้นมาคลุมร่างกายแบบเร่งรีบ

 

 

 

        "ฉันยังไม่เสร็จเลยนะเมื่อกี้"  นอนมองความร้อนรนของผู้หญิงข้างกาย

 

 

 

        "อย่าทำอะไรฉันอีกเลยนะ  ฉันเจ็บไปหมดแล้ว"

 

 

 

        "เจ็บปากหรือเจ็บ..."  ส่งเสียงแข็งกร้าวเข้าไปถาม

 

 

 

        "ไม่ใช่นะ!"  ปฏิเสธไปด้วยพลางคว้ากางเกงที่อยู่แถวนั้นมาใส่ให้เรียบร้อยใต้ผ้าห่ม

 

 

 

        "ไม่ล้างให้เรียบร้อยก่อนรึไงแล้วค่อยใส่กางเกง..."

 

 

 

        "นายหยุดพูดสักทีเถอะ"

 

 

 

        "จะให้ล้างให้?"

 

 

 

        "อี้ชิง!"

 

 

 

        และชายหนุ่มยังคงนอนจ้องร่างบางที่ทั้งตัวถูกคลุมมิดชิดด้วยผ้าห่ม  มีเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่โผล่ออกมา  ซึ่งนั่นก็ทำให้หญิงสาวที่ได้เห็นสายตาน่ากลัวปลุกใหัขนหัวมันลุกรีบเอ่ยขึ้นในทันที

 

 

 

        "หยุดมองฉันได้แล้ว"  เปล่งเสียงกล้าๆกลัวๆออกไป  แต่แล้วสายตาบนใบหน้าเหนียมอายก็สังเกตเห็นของเหลวสีแดงสดที่ไหลออกมาจากรอยปริบริเวณแผลที่เมื่อครู่ถูกรีโมทเสยเข้าให้  หญิงสาวจึงรีบไถ่ถามออกไปตามความรู้สึกนึกคิดที่มักจะเป็นห่วงคนรอบข้างเสมอ  เลือดนายทำไมยังไม่หยุดไหลอีก  เจ็บหรือเปล่า?”

 

 

 

        ทำให้มันหยุดที

 

 

 

        นายมีกล่องปฐมพยาบาลไหมล่ะ  ฉันจะทำแผลให้

 

 

 

        ไม่ต้องใช้กล่องปฐมพยาบาล  เธอแค่ต้องเลียเลือดของฉันจนกว่ามันจะหยุดไหล

 

 

 

        ดีงามและเลอค่ามากสำหรับคำสั่งจากผู้ชายที่นอนสวมวิญญาณมาเฟียจอมโหดร้าย  หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายทันทีที่การบังคับข่มขู่เริ่มขึ้น  ผู้ชายคนนี้ท่าทางจะบ้าไปแล้วถึงให้ทำอะไรที่เกินความจริง 

 

 

 

        .....เขาเห็นเราเป็นแวมไพร์เหมือนเขาหรือยังไงถึงได้ให้มาเที่ยวกินเลือดกินเนื้อ

 

 

 

        เอ่อ...คือว่าในน้ำลายของฉันมันมีเชื้อโรคอยู่เยอะแยะ  ถ้าให้เลียเลือดจากแผลของนาย  แผลของนายอาจจะติดเชื้อได้นะ  ทำแผลธรรมดาดีกว่าจะได้...

 

 

 

        ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ” 

 

 

 

        ทำให้ร่างบางได้แต่จำใจลุกขึ้นจากใต้ผ้าห่มเนื่องด้วยถูกบังคับให้ทำจากสายตาที่โหดร้ายส่งผลให้ความกลัวในหัวใจมันล้นขึ้นมาก่อนที่จะได้ทันคิดอะไรให้ดีและถี่ถ้วน  จะมัวมาทำอวดเก่งต่อหน้ามาเฟียใจโหดคงไม่เกิดผลดีอะไรขึ้นมานอกจากจะทำให้เขาพอใจจะได้ปล่อยตนไปเร็วๆ

 

 

 

        ขึ้นมานั่งนี่”  พอมองการลุกอันเชื่องช้าของคนตัวเล็กข้างกายก็หงุดหงิดในความไม่เอาไหนของเธอ  มือหนาจึงตบที่ร่างกายแข็งแรงเป็นเชิงให้ร่างบางขึ้นมานั่งบนตัวเขาแล้วค่อยลิ้มรสเลือดจะได้อร่อยมากยิ่งขึ้น  เป็นผลให้นานึลได้แต่ถอนหายใจแล้วค่อยๆย้ายไปนั่งคร่อมผู้ชายไร้สามัญสำนึก

 

 

 

        สนุกมากไหมที่เห็นฉันทำอะไรแบบนี้?”  ถามคนข้างล่างแล้วยันมือบางไว้ที่แผงอกของอี้ชิง  โน้มใบหน้าสวยลงไปหาบาดแผลที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมา  จ้องมองอยู่สักพักแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความกล้า  เปิดริมฝีปากบางแล้วส่งลิ้นเล็กไล้ของเหลวสีแดงจนกระทั่งรับรู้ได้ถึงความเค็มปะแล่มตรงปลายลิ้น  เมื่อลิ้มรสมากขึ้นมันกลับมีกลิ่นคาวและความหวานเข้ามาแทนจนเริ่มพะอืดพะอม

 

 

 

        .....นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ยให้ตายเถิด

 

 

 

        ตัดกับชายหนุ่มที่หลับดวงตาลงเพื่อความผ่อนคลาย  ส่งท่อนแขนแข็งแรงไปรัดร่างกายบอบบางด้านบน  ออกแรงกดลงให้ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันมากขึ้น  ตอนนี้มาเฟียหนุ่มทำไปเพราะความมึนงงเนื่องจากผู้หญิงที่กำลังเอร็ดอร่อยอยู่นั้นนั่งคร่อมตัวเขาได้อย่างตรงจุด  สรุปแล้วเธอตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจที่เอาส่วนอ่อนไหวนั่นมาทับความแข็งแรงของเขา

 

 

 

        .....อืม

 

 

 

        หลุดครางในใจทำไมวะมาเฟียผู้สูงศักดิ์  และสักพักที่นานึลเริ่มรู้สึกถึงความปูดนูนของอะไรสักอย่างมาดุนดันอยู่บริเวณระหว่างขา  ประเด็นคือมันมาพร้อมกับการกอดรัดจากผู้ชายใต้ร่างกายที่ทำให้เนินอกมันถูกบดอัดไปกับกล้ามอกน่าซบของร่างสูง  ดวงตาที่ฉายแววแห่งความตกใจจึงเบิกโพลงขึ้นทันทีแล้วผละออกจากช่วงตัวของอี้ชิงด้วยการใช้มือเรียวเล็กดันแผงอกให้กลับมานั่งอยู่ท่าเดิม  ชายหนุ่มที่ไม่มีทางเลือกจึงต้องคลายมือหนาออกจากลำตัวของนานึลอย่างจำใจ

 

 

 

        อะไรของเธอ?”

 

 

 

        พะ...พอแล้วนะ”  พูดเบาๆพลางหลบสายตาของอี้ชิงแล้วลงมาจากร่างกายของมาเฟียหนุ่ม  นั่งก้มหน้าด้วยความกลัวว่าจะถูกทำอะไรอีกเป็นรอบที่สอง  พยายามประคองสติไม่ให้หลุดไปไกล  สองมือบางสั่นไหวบีบมือของตนเองไปมาไล่ความหวาดผวา 

 

 

 

        .....ฉันจะหาทางหนีจากผู้ชายโรคจิตคนนี้ได้ยังไงนะ?

 

 

 

        แล้วอะไรคือสิ่งที่แอบอยู่ตามน้ำเสียงหวานใสออดอ้อนง้องอนและใบหน้าที่ดูน่าสงสาร  เป้าหมายของผู้หญิงคนนี้คืออะไรทำไมเธอถึงได้ดีกับเขาเช่นนี้  สั่งให้ทำอะไรก็ทำแบบนี้มันน่าสงสัย  หรือบางทีอาจจะเป็นแผนซ้อนแผนที่ไอ้จื่อเทามันใช้ให้แม่นี่มาทำให้เขาตายใจแล้วค่อยฆ่าทิ้งทีหลัง

 

 

 

        "เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?"  ชายหนุ่มที่ทนกับความแคลงใจไม่ไหวตะแคงข้างเอามือท้าวหัวหลอกถามมันเพื่อดูเชิงไปก่อน  ถ้าหากคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าตัวสั่นอยู่นี่ตอบว่าเขาเป็นคนดีล่ะก็ชัวร์แล้ว

 

 

 

        "นายไม่ใช่คนไม่ดี"

 

 

 

        กะเอาไว้แล้วไม่มีผิด  จะมีใครบ้างที่บอกว่าคนที่เพิ่งจะเกือบฆ่าตนเองเป็นคนดีไม่มีหรอก  นอกจากจะเป็นแผนที่ยากจะหยั่งถึงของไอ้เชี่ยจื่อเทานั่นแหละที่ทำเรื่องแบบนี้  แล้วจะปล่อยให้มันได้นั่งสบายใจอยู่ได้ยังไงมันไม่ใช่วิถีมาเฟียแล้วที่จะมาใจอ่อนกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง  ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วช้อนร่างบางขึ้นมา  ก่อนจะอุ้มลงจากเตียงเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังสระว่ายน้ำขนาดใหญ่หน้าบ้าน  และในระหว่างทางคือโคตรจะยากในการทำให้ผู้หญิงในอ้อมแขนอยู่นิ่งๆ

 

 

 

        อย่าดิ้น

 

 

 

        ปล่อยฉันลงนะ!  ปล่อยสิ!  นายทำแบบนี้ทำไม!?”

 

 

 

        เพราะฉันไม่ใช่คนดี...

 

 

 

        ในที่สุดก็มาถึงอ่าวขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ภายในมีน้ำบรรจุอยู่เต็ม  ชายหนุ่มหยุดยืนตรงขอบสระแล้วเหวี่ยงร่างบางคนเดิมลงไปในสระว่ายน้ำ 

 

 

 

        ตู้ม!

 

 

 

        และเมื่อผิวนุ่มปะทะโดนน้ำจนเกิดเสียงดังเกิดเป็นหยดน้ำขนาดเล็กและใหญ่มากมายกระเด็นขึ้นมารอบร่างกายของหญิงสาว  ทักษะการเอาตัวรอดที่มีอยู่ในตัวจึงกระตุ้นให้นานึลว่ายขึ้นมารับอากาศหายใจเหนือผิวน้ำ 

 

 

 

        นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่!?”

 

 

 

        ฉันต้องการความจริง”  ตอบคำถามของหญิงสาวที่ลอยตัวอยู่ในน้ำแล้วกระโดดลงไปในสระเช่นเดียวกัน  มาเฟียหนุ่มที่รุ่มร้อนไปด้วยความแค้นว่ายเข้าไปใกล้ๆเป้าหมาย  ทว่าเหมือนผู้หญิงของไอ้จื่อเทามันจะรู้ตัวว่ากำลังจะโดนอะไร  เธอจึงได้ว่ายน้ำหนีเขาอย่างไม่คิดชีวิต

 

 

 

        อย่าตามฉันมานะ!

 

 

 

        เธออย่าหนีให้เหนื่อยเลย”  อี้ชิงจ้วงน้ำไม่กี่ทีก็เข้าประชิดตัวร่างบางแล้วล็อกคอเอาไว้จากด้านหลัง

 

 

 

        ปล่อยฉัน!  นายจะทำอะไรฉัน!?”  ดิ้นอย่างรุนแรงในน้ำ

 

 

 

        เธอเคยได้ยินวิธีรีดความจริงจากการกดน้ำไหม?”  ทำสงครามจิตวิทยาก่อนแล้วจึงจิกกลุ่มผมสลวยที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำให้ผู้หญิงที่กำลังดิ้นได้รับรู้ถึงความเจ็บ  ก่อนจะกดศีรษะลงไปในน้ำชั่วครู่แล้วดึงขึ้นมา  ส่งผลให้หญิงสาวสำลักน้ำเข้าไปหลายอึกเมื่อหัวโผล่พ้นน้ำจึงกระแอมออกมาหลายที

 

 

 

        แค่ก...หยุดได้แล้ว!” 

 

 

 

        ทีนี้ก็บอกฉันมาว่าไอ้จื่อเทามันรู้ใช่ไหมว่าฉันจะจับเธอมา”  เอื้อมใบหน้าหล่อมากระซิบชิดใกล้ใบหูเล็กสีแดงในขณะที่แขนแข็งแรงของอี้ชิงยังคงล็อกคอของนานึลเอาไว้จากทางด้านหลังเหมือนเดิม

 

 

 

        นายพูดเรื่องอะไรน่ะ!?”

 

 

 

        ทั้งหมดที่เธอทำมันเป็นแผนที่ไอ้จื่อเทามันวางเอาไว้ใช่ไหม?”

 

 

 

        ไม่ใช่นะ  มะ...”  เสียงหวานขาดหายไปเนื่องจากถูกมวลน้ำแทรกเข้าทางเดินหายใจ  ร่างบางดิ้นด้วยแรงที่มีทั้งหมดเมื่อถูกกดหัวลงไปในน้ำอีกหน  มือไม้ว่ายวนกระเสือกกระสนเอาตัวรอดเพื่อให้พ้นจากความทรมาน  ตัดกับอี้ชิงที่ดึงหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้งแล้วถามอีกครา

 

 

 

        ถ้าเธอบอกความจริง  ฉันสัญญาจะให้เธอได้ตายแบบไม่เจ็บปวดมากนัก

 

 

 

        อึก...ความจริง...ก็คือ...ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น...

 

 

 

        “....”  รอฟังคำโกหกของคนปากแข็ง

 

 

 

        ฉันไม่ไหวแล้ว...ถ้านายอยากจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย...อย่าทรมานฉันอีกเลยนะอี้ชิง”  อุตสาหะหายใจก่อนที่จะไม่มีโอกาสให้หายใจอีกต่อไป  เปลือกตาคู่สวยค่อยๆหลับลงเตรียมรับชะตากรรมที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้  ความจริงคือมันรู้อยู่แก่ใจว่าครั้งนี้ถ้าหากต้องดิ่งลงสู่สายชลสีใสอีกหน  อาจจะไม่มีหนทางได้ทะยานสู่ห้วงอากาศที่แสนจะสดชื่นอีกแล้ว

 

 

 

        .....จริงๆแล้วฉันยังไม่อยากตายเลย

 

 

 

        แต่แปลกไหมที่น้ำเสียงและถ้อยคำของแม่นี่มันสื่อออกมาชัดเจนว่าเธอพูดความจริง  อี้ชิงไม่ได้โง่ถึงขนาดที่จะแยกพฤติกรรมของคนโกหกกับคนจริงใจไม่ออก  ลูกชายตระกูลจางจึงปล่อยผู้หญิงที่กำลังทำตัวเหมือนนางเอกในละครตอนโดนโจรจะฆ่าให้เธอได้เป็นอิสระ  ก่อนที่อี้ชิงจะว่ายน้ำไปยังขอบสระแล้วขึ้นจากน้ำโดยที่ไม่ลืมที่จะหันมาพูดกับร่างบางที่ยังคงลอยตัวอยู่ในน้ำ

 

 

 

        เธอยังตายไม่ได้  เพราะเธอเป็นเครื่องมือที่ทำให้ฉันเหนือกว่าไอ้จื่อเทา”  เปรยเสียงแข็งแล้วเล็งมองไปยังคนตัวเล็กในสระว่ายน้ำ  แต่แล้วสายตาบนใบหน้าหล่อเหลาก็เริ่มสังเกตเห็นความไม่ปกติ  เมื่อหญิงสาวที่ลอยตัวอยู่ในน้ำจู่ๆก็ทำท่าเหมือนจะจมอยู่รอมร่อ  คิ้วหนาบนหน้าของมาเฟียจึงขมวดเข้าหากันอีกครั้ง

 

 

 

        .....แกล้งทำ?

 

 

 

        “...อี้ชิง...อี้ชิงช่วยฉันด้วย!”  สาเหตุที่ทำให้นานึลดิ่งลงไปในน้ำไม่ใช่เพราะเรียกร้องความสนใจหรือต้องการจะดึงความน่าสงสารออกมาจากตัว  หากแต่เป็นเพราะกิจกรรมรักเมื่อครู่มันต้องเกร็งพอสมควรส่งผลให้เกิดตะคริวที่ขา  และเพราะความเจ็บจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ทำให้ไม่สามารถที่จะลอยตัวในน้ำได้ไหว  “...ฉันเป็นตะคริว!

 

 

 

        ซึ่งเหตุการณ์ฉุกเฉินตรงหน้าของชายหนุ่มทั้งหมดมันระดมเข้ามาใส่  จะให้ยืนมองเธอจมน้ำตายอยู่เฉยๆก็เท่ากับว่าที่จับตัวของผู้หญิงคนนั้นมาก็เสียเปล่า  ซึ่งมันจะทำให้เขาเสียโอกาสอย่างมากในการใช้เธอให้เป็นประโยชน์ในภายหลัง  คิดได้ดังนั้นก็กระโจนพุ่งตัวลงไปในน้ำแล้วเร่งว่ายไปหา  เมื่อเข้าใกล้ก็ใช้มือหนาทั้งสองข้างอุ้มร่างกายบอบบางขึ้นมาเหนือน้ำแล้วเงยหน้ามองใบหน้าที่ซีดเผือดเสมือนว่าผู้หญิงคนนี้ไร้ซึ่งเลือดหล่อเลี้ยงร่างกาย  ทางด้านนานึลที่เกือบจะต้องตายพอพ้นน้ำขึ้นมาก็รีบจับไหล่กว้างของอี้ชิงแล้วก้มลงมองหน้าของเขาเช่นเดียวกัน

 

 

 

        นาย...ช่วยฉันไว้อีกแล้ว  ฉันบอกนายแล้วว่านายไม่ใช่คนไม่ดี

 

 

 

        สมองของเธอไม่ค่อยปกติใช่ไหม?”

 

 

 

        บางทีฉันก็คิดเหมือนกันว่าฉันไม่ค่อยเต็ม”  ริมฝีปากบางสวยที่ชื้นไปด้วยน้ำหยักยิ้มหวานไปให้ผู้ชายที่ลึกๆแล้วเขาก็คงมีความดีหลงเหลืออยู่บ้าง  ยกมือบางขึ้นมาปัดหยดน้ำและเส้นผมที่ลู่ลงมาออกจากใบหน้าหล่อของมาเฟียที่อุตส่าห์มีน้ำใจมาช่วยเหลือจนลืมความเจ็บที่ยังไม่จางหายบริเวณที่เป็นตะคริวไปหมดสิ้น

 

 

 

        เธอไม่กลัวฉันรึไง?”

 

 

 

        กลัวสิ  นายน่ากลัวจะตาย

 

 

 

        ชายหนุ่มที่ใช้มือรัดสะโพกมนเพื่อพยุงให้นานึลอยู่เหนือน้ำได้แต่คาใจในตรรกะการมองโลกของผู้หญิงตรงหน้า  เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเจอใครที่มองโลกในแง่ดีถึงขนาดเอาเรื่องดีๆมาล้างเรื่องที่ไม่ดีออกไปได้

 

 

 

        เธอทำให้จื่อเทามันรักเธอได้ยังไง?”  เกิดอยากรู้ขึ้นมาเลยถามตรงๆแบบกำปั้นทุบดิน  เพราะแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยจะเห็นไอ้โคตรเชี่ยนั่นมันสุงสิงกับผู้หญิงคนไหน  แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบก็ถูกแทรกด้วยเสียงแข็งของลูกน้องคนสนิทอย่างนิชคุณที่ทำให้อี้ชิงกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่าย

 

 

 

        นายน้อยอี้ชิงครับ  ท่านผู้นำตระกูลจางเรียกให้นายน้อยไปทานข้าวค่ำนี้ครับ

 

 

 

        นับว่าเป็นโอกาสดีของผู้หญิงคนหนึ่งที่ซึ่งโดนจับตัวมาอย่างไม่เต็มใจให้ปิ๊งแผนการการหลบหนีขึ้นมาในหัวทันทีที่ได้ยิน  ถ้าไม่มีอี้ชิงอยู่สักคน  คนอื่นก็ไร้ความหมาย  หญิงสาวยิ้มแฉ่งด้วยความคึกใจ  ทว่ารอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้าสวยกลับหุบลงเมื่อได้ยินประโยคบ้าบอจากปากของมาเฟียตระกูลจาง

 

 

 

        ฉันรู้ว่าเธอจะหนี

 

 

 

        ฉันจะหนีไปไหนได้!  บ้านของนายตั้งกว้างใหญ่  ลูกน้องของนายก็อยู่เต็มบ้าน!

 

 

 

        ฉันจะพาเธอไปด้วย  ถ้าคิดจะหนีล่ะก็...เธอตาย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

70%

 

 

 

        Rrrrrrrrr

 

 

 

        เสียงโทรศัพท์มือถือของชานยอลดังขึ้นในเวลาเกือบหกโมงเย็นของวันเดียวกันขณะกำลังเดินออกมาจากห้องพักครูกับคยองซูเพื่อนซี้ย่ำปึ้กภายในโรงเรียนมัธยมเค  มือหนาจัดการล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วควักเอาโทรศัพท์ออกมาก่อนจะสไลด์รับสายพลางหยุดยืนคุย  เป็นผลให้คยองซูเองจำต้องหยุดรอเพื่อนจิตใจไม่มั่งคงที่เพิ่งโดนครูปอเรียกไปคุยเรื่องผลคะแนนสอบที่เอาแต่ดิ่งลงเหว

 

 

 

        "อ่า  ว่าไงครับ?"

 

 

 

        [ชยอล  ฉันเพิ่งฝึกเชียร์ลีดเดอร์ให้รุ่นน้องเสร็จ  กลับบ้านพร้อมกันไหม?]

 

 

 

        "ขอโทษทีซูจี  พอดีวันนี้ฉันกลับบ้านแล้ว  เธอนั่งแท็กซี่กลับเองได้ไหม  เมลเลขทะเบียนรถมาให้ฉันด้วย"

 

 

 

        [อ้าว  ชยอลอยู่บ้านแล้วหรอ?]

 

 

 

        "ครับ"

 

 

 

        [โอเค  งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ]

 

 

 

        ได้คุยเสร็จก็กดวางสายด้วยความลำบากใจ  ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอีกหนึ่งหนแล้วเหลือบมองคยองซูที่ยืนอยู่ใกล้เป็นเชิงว่าขอบคุณที่มันอุตส่าห์มารับกรรมด้วยกัน  อันที่จริงช่วงนี้ชานยอลไร้สมาธิเรียนหนังสือโดยสิ้นเชิงเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องราวหลายอย่างที่รุมสุมเข้ามา  ไหนจะเรื่องลูกเมียที่ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร  และเรื่องสำคัญที่กระชากสติในตัวของชานยอลให้หมดไปก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งที่ตัวเขารักมากมายแต่กลับอยู่ใกล้กันไม่ได้

 

 

 

        .....กูทนไม่ไหวแล้ว!

 

 

 

        "ฟ้าคงสะจาย...คงพอใจที่ได้เห็นเราเลิกลา...คงจะเห็นเป็นความสะจาย~"  อยู่ๆก็แหกปากตะโกนร้องเพลงระบายความเครียดตามสไตล์ชานยอลคนหล่อผู้ไม่เคยต้องตกต่ำเพราะผู้หญิงเมื่ออิงจากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา  มีครั้งนี้แหละที่มันอยากจะเป็นบ้าเพราะนานึลเมียรัก

 

 

 

        .....รักเมียคนเดียวจะไม่เปลี่ยนใจไปรักใครอีกเลยคอยดูกูสิฟ้าดิน!

 

 

 

        "ไอ้ชานยอล  มึงทำไมไปโกหกเมียมึงแบบนั้น?" คยองซูที่เห็นชานยอลทำท่าเหมือนคนกำลังจะตายที่ขาดอากาศจะหายใจเอ่ยปากถามขึ้น

 

 

 

        "กูไปโกหกอะไรนานึลตอนไหนอีก?"  ตอบไปด้วยสีหน้ามึนเบลอ

 

 

 

        "กูหมายถึงเมียที่ตั้งท้องลูกของมึงอยู่ต่างหากเว้ย  นี่กูกับมึงก็ยังอยู่ที่โรงเรียนแทนที่จะให้เมียมึงกลับด้วยกัน"

 

 

 

        "คือกูกลัวว่าซูจีเขาจะเครียดเวลาเห็นหน้ากู  มึงดูหน้ากูสิมีแต่คำว่าคิดถึงนานึลเต็มไปหมด"

 

 

 

        "อ้าวมึง!"  เอากับไอ้เพื่อนตัวสูงคนนี้สิวะไม่อยากจะถกเถียงปัญหาระดับชาติกับมันอีกแล้ว  คยองซูส่ายหน้าแล้วเดินนำไปก่อนเพื่อที่จะแยกย้ายกลับบ้านทางใครทางมัน  ทำให้ชานยอลก้าวขามาอีกทางหมายจะเดินไปที่รถยนต์คันงามที่จอดไว้พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามภาษาคนอกหักตั้งแต่ยังไม่ทันที่จะได้สารภาพรัก

 

 

 

        .....ไปหาเมียดีไหมวะ  ไม่ดีหรอกเดี๋ยวเมียเดือดร้อน  หรือจะแอบไปตอนมืดๆสุดโรแมนติก  ไม่ดีแน่เดี๋ยวโดนเมียด่าจนเสียผู้เสียคนอีก

 

 

 

        อยากจะร้องไห้วันละหลายพันรอบพอคิดถึงนานึลเมียรัก  พี่จะหักห้ามใจเช่นใดเล่าในการที่จะข่มใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน  และเมื่อสองขาของชานยอลเดินมาถึงบริเวณลานจอดรถ  สายตาแสนเผือกของชายหนุ่มก็ดันเห็นผู้หญิงคล้ายซูจีกำลังยืนโทรศัพท์อยู่แถวนั้น  ตัวเขาเลยได้แต่ยืนแอบอยู่ตรงซอกหลืบและพยายามภาวนาในใจไม่ให้ซูจีมองเห็นรถยนต์ของตน  เพียงไม่นานก็รู้สึกถึงการถูกสะกิดกลางแผ่นหลังพร้อมกับมีเสียงของใครบางคนดังแว่วเข้ามา

 

 

 

        "ไอ้ตาโปน  นายมาแอบใครอยู่ตรงนี้?"

 

 

 

        ชายหนุ่มหันขวับไปมองต้นเสียงก่อนจะพบเข้ากับชะนีรูปงามนางหนึ่งแต่ขอโทษจริงๆว่ะที่นางไม่ใช่สเป็กของเขาเลยแม้แต่น้อย  เธอกำลังยืนท้าวสะเอวถามเขาแบบเจ้ากี้เจ้าการดูแล้วน่ารักดีเหมือนกันแหละ  ไม่น่าล่ะทำไมไอ้เซฮุนมันถึงได้หลงนักหลงหนา  "ทำไมเพิ่งกลับล่ะนาอึน  ไอ้เซฮุนมันกลับไปนานแล้วนี่?"

 

 

 

        "รายนั้นน่ะหนีกลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  ฉันเพิ่งจัดเอกสารให้ครูเจสเสร็จเนี่ย  จริงๆเลย!"

 

 

 

        "บ่นๆ"  ยกยิ้มเอ่ยแซวคนตัวเล็กน่ารักอย่างสนุกสนาน  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาหลังจากหยอกล้อคือกำปั้นน้อยๆเสมือนการทอดสะพานของนาอึนที่พุ่งเข้ามาใส่แผงอกของตัวเขาอย่างแรง  ทำให้ชานยอลงอตัวเล็กน้อยแล้วแอบยิ้มมุมปากในความแก่นแก้วของผู้หญิงข้างกาย

 

 

 

        "ยิ้มอะไรอีกไอ้หูกาง  อยากโดนอีกรึไง!?"

 

 

 

        "ไม่อยาก  ขี้เกียจเห็นเมียเพื่อนเจ็บมือ"

 

 

 

        "ฉันกับเซฮุนยังไม่มีอะไรกันย่ะ  ฉันรักนวลสงวนตัวไม่เหมือนใครบางคนที่ต่อหน้าทำเป็นเรียบร้อยแต่ลับหลัง..."  เสียงหวานหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้นแล้วลอยหน้าไปมากระแทกแดกดันผู้ชายบางคนว่าควรรู้ตัวสักทีไม่ใช่หลงงมงายอยู่แต่ภาพลักษณ์ที่ใครบางคนสร้างขึ้นมาบังหน้า  ทำเอาชานยอลที่ได้ยินประโยคขัดหูถึงกับหุบยิ้มลงในทันที

 

 

 

        "ลับหลังอะไร?"  ขมวดคิ้วหนาทวนคำถามอย่างอารมณ์เสีย

 

 

 

        "นายก็คิดเอาเองสิ  อันนี้ไม่ได้หมายถึงนานึลคนเดียวนะ  หมายถึงแฟนของนายด้วย"

 

 

 

        "เห้ยเธอ  พูดให้มันเคลียร์ๆดิ"

 

 

 

        "ก็โน่นไง"  หญิงสาวบุ้ยหน้าข้ามหัวชานยอลไปไกล  ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังของขึ้นไมเกรนพุ่งเหลียวไปมองตามทิศทางที่นาอึนชี้นำ  ก่อนที่สายตาแหลมคมบนใบหน้าหล่อน่ารักจะเห็นซูจีกำลังขึ้นรถไปกับใครสักคน แล้วไอ้คนๆนั้นมันเป็นใครทำไมถึงบังอาจมาแหยมกับผู้หญิงของเขาได้เล่า

 

 

 

        .....ไอ้เวรหน้าไหนมาจีบเมียกูวะ!?

 

 

 

        ชายหนุ่มที่ความดันขึ้นซ้ำซ้อนรักพี่เสียดายน้องวิ่งไปที่รถยนต์คันหรูของตนเองทันทีจะได้ขับตามไปทวงเมียคืน มือหนาล้วงกุญแจรถขึ้นมากดจนเกิดเสียงดังเมื่อมาใกล้  ยื่นมือออกไปเปิดประตูแล้วขึ้นมานั่งอย่างเร่งรีบประเดี๋ยวจะไม่ทัน  และในขณะที่กำลังคาดเข็มขัดอยู่นั้น  เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น  สิ่งที่ตามมาคือชะนีน้อยไร้มารยาทมันขึ้นมานั่งหน้าสลอนอยู่เบาะข้างคนขับ

 

 

 

        "ลงไป!"

 

 

 

        "ฉันจะไปด้วย  ถ้านายไม่รีบเดี๋ยวตามไม่ทันไม่รู้ด้วยนะ"  เรื่องอะไรที่คนสวยและฉลาดอย่างนาอึนจะพลาดเรื่องสนุกๆแบบนี้  หญิงสาวคาดเข็มขัดด้วยความสบายใจ  ตัดกับผู้ชายอีกคนที่พ่นลมหายใจส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความสอดไม่เข้าเรื่องของผู้หญิงที่นั่งอยู่ใกล้กัน

 

 

 

        .....ทำไมกูถึงอยากอัดศอกใส่หน้าผู้หญิงแทนที่จะอยากอัดช่องคลอดของผู้หญิง  นี่กูเป็นอะไรไป!?

 

 

 

        ไม่มีเวลามาคิดแล้ว  ตอนนี้คือต้องตามเมียและลูกไป  ชายหนุ่มที่กำลังกระวนกระวายสุดขีดเปลี่ยนเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งขับตามรถยนต์ราคาแพงคันหน้าไปแบบรักษาระยะห่าง  และตลอดทางคือรำคาญมากเพราะนาอึนเที่ยวค้นรถยนต์ของเขาไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ที่ใส่ของหน้ารถตรงหน้าของเธอ

 

 

 

        "หยุดสักทีเถอะเธอ  ไม่มีสมาธิขับรถ"

 

 

 

        "นายใช้ถุงยางอนามัยกลิ่นสตอเบอร์รี่หรอ  ฮ่าๆ  แหมมุ้งมิ้งนะเนี่ย  ฮ่าๆ"

 

 

 

        ดูมันหัวร่อได้น่าเกลียดมาก  อาศัยรถคนอื่นยังจะมารื้อข้าวของอีกดูมัน  ชานยอลหันไปมองนาอึนที่กำลังแกะซองเอาถุงยางอนามัยออกมาเป่าเล่น  โถ่แม่คุณเล่นอะไรไม่เล่นมาเล่นตอนที่เขากำลังหงุดหงิดแบบนี้ทำไม ทว่ามันก็แปลกดีที่ไอ้ปากบ้านี่กลับไปอมยิ้มในท่าทีน่ารักของร่างบางข้างกาย

 

 

 

        "เคยมีเซ็กส์แบบใส่ถุงยางหรือยัง?"  มองถนนและมองรถยนต์ปริศนาคันเดิมสลับกับมองใบหน้าสวย

 

 

 

        "ถามอะไรแปลกๆ  ฉันยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง"  ยกริมฝีปากล่างมองค้อนผู้ชายที่ไม่รู้จะถามให้มันได้อะไรขึ้นมา

 

 

 

        "อยากลองสักครั้งไหม?"  คราวนี้ไม่หันมามองแต่ยกยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วถามในขณะที่กำลังใช้สายตาเพ่งไปข้างหน้า

 

 

 

        "ไอ้บ้าขาโก่ง  อย่าคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะใจง่ายเหมือนนานึลกับแฟนนายสิ!"  ตะโกนรดใบหน้าหล่อที่เอาแต่ทำหน้าตามีเลศนัยน์แล้วปาถุงยางอนามัยใส่หน้าของไอ้ผู้ชายหื่นกาม  ก่อนจะเอาแผ่นหลังบางของตนเองกระแทกพนักพิงเบาะอย่างแรงเพื่อแสดงความไม่พอใจต่อร่างสูงที่พูดจาน่าขนลุก

 

 

 

        .....ฉันคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่นั่งรถมากับมัน!

 

 

 

        แล่นรถต่อมาอีกไม่นานก็เห็นรถยนต์ที่ขับตามมาตั้งแต่แรกเลี้ยวเข้าซอย  ชายหนุ่มไม่รอช้าหักเลี้ยวตามเข้าไปในซอยเล็ก  สิ่งที่น่าตกใจคือรถยนต์ที่บรรทุกเมียกับลูกของตนกลับเลี้ยวเข้าสถานที่อโคจรที่คนท้องไม่สมควรเข้าไป  ที่นี่ไม่ใช่ที่ไหนแต่เป็นโรงแรมม่านรูด

 

 

 

        .....อะไรกันวะเนี่ย!?

 

 

 

        ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความคาใจ  กัดริมฝีปากล่างแล้วแข็งใจเลี้ยวรถยนต์ตามเข้าไปในโรงแรมก็ไม่เจอรถคันดังกล่าวเสียแล้ว  มันต้องอยู่หลังม่านไหนสักม่านหนึ่งนี่แหละต้องหาให้เจอ  เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา  เด็กรูดม่านก็กุลีกุจอเข้ามาทำหน้าที่ด้วยการโบกรถของชานยอลให้เข้าไปในม่านตามปกติทั่วไป  และเมื่อรถยนต์ของชานยอลหยุดนิ่งอยู่หลังม่านผืนใหญ่  มือหนาจึงเปิดประตูแล้วลงจากรถ  ยืนพิงรถยนต์ปั้นหน้าให้เถื่อนถ่อยที่สุดเท่าที่เคยทำมาก่อนจะเอ่ยถามถึงความเป็นไป  ในขณะที่นาอึนเองก็ลงมาจากรถยนต์จากนั้นก็วิ่งมายืนข้างๆชานยอลเหมือนกัน

 

 

 

        "ไอ้น้อง  รถคันก่อนหน้านี้มันอยู่ห้องไหน?"

 

 

 

        "ผมบอกไม่ได้หรอกครับพี่"

 

 

 

        หลังจากได้รับคำตอบที่ไม่เป็นที่น่าพอใจ  มือหนาของร่างใหญ่แข็งแรงจึงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วฉวยเอาธนบัตรใบละหนึ่งแสนวอนขึ้นมา  สะบัดไปสะบัดมาเย้ายั่วใจพนักงานที่แสนจะซื่อสัตย์  "แสนวอน  จะบอกหรือไม่บอก?"

 

 

 

        “ตามผมมาด่วนเลยครับคุณชาย”  เด็กรูดม่านจับหมับเข้าที่ธนบัตรอย่างรวดเร็วแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง  ก่อนจะโน้มตัวผายมือให้คุณชายหน้าตาดีเดินตามมา  ซึ่งนั่นก็ทำให้ชานยอลกับนาอึนเดินตามไปต้อยๆกระทั่งมาถึงหน้าม่านฉากหนึ่ง  พนักงานคนเดิมจึงบอกกับคนหล่อใจปล้ำอีกคราว  ห้องนี้แหละครับ  เดี๋ยวพวกพี่สองคนเข้าไปเองเลยนะครับ

 

 

 

        “เออ”  ชานยอลพยักหน้ารับก่อนจะแหวกม่านเข้าไปก็เจอกับรถยนต์คันหรูราคาแพงที่มองใกล้ๆแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างรุนแรง  ช่างเถอะอย่ามัวแต่ไปสนใจรถยนต์  สองขาย่างต่อไปและมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ที่กั้นขวางตัวเขาไว้กับลูกเมียอันเป็นที่รักยิ่ง

 

 

 

        “เปิดเลยสิไอ้หูกาง  นายกลัวอะไร?”  นาอึนสะกิดผู้ชายใกล้ตัวที่มัวแต่ยืนบื้อไม่รู้จักทำอะไรให้เสร็จๆไปเสียที  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นเพราะเขากำลังยืนนิ่งตัวแข็งเป็นหิน  เห็นดังนั้น  หญิงสาวที่ไม่เคยกลัวอะไรเลยในชีวิตจึงยื่นมือบางออกไปแล้วเปิดประตูเข้าไปแทน  ซึ่งมันก็สำเร็จเพราะประตูมันไม่ได้ล็อกเอาไว้

 

 

 

        เพียงได้เห็นภาพของเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้ผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่งแทบจะครองสติเอาไว้ไม่ไหว  อัตราการเต้นของหัวใจมันเพิ่มขึ้นจนเหมือนจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก  ผลที่ตามมาคือความโกรธเนื่องจากสิ่งที่เห็นคือสองร่างกายไร้เสื้อผ้ากำลังนัวเนียอยู่บนเตียงสีขาวอย่างมีความสุขโดยที่ฝ่ายหญิงเป็นคนนั่งคร่อมฝ่ายชายเอาไว้  ชานยอลขบกรามกำมือแน่นจ้องมองไปยังภาพเคลื่อนไหวเพื่อเก็บรายละเอียดให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้  ตัดกับนาอึนที่เจอกับสถานการณ์เดียวกันก็ถลึงตาโตด้วยความตกใจแล้วหันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้กัน

 

 

 

        “กลับเถอะไอ้หูกาง”  ที่พูดออกไปแบบนี้เพราะเห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดีเลยอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้  ทว่าเขากลับเดินเข้าไปในห้องนอนที่เต็มไปด้วยเสียงครางอันอุจาดหูนั่นแทน  เป็นผลให้นาอึนจำต้องเดินตามเข้าไปติดๆกัน

 

 

 

        “ซูจี  ตกลงลูกในท้องของเธอเป็นลูกของฉันหรือเป็นลูกของไอ้จงอินกันแน่?”

 

 

       

        “ชยอล!”  ซูจีที่อยู่บนร่างกายของจงอินเมื่อได้ยินก็ลนลานหาผ้าห่มมากระชับไว้กับตัวแล้วรีบลงจากเตียงไปหาชานยอล  โผเข้ากอดร่างกายแข็งแรงของแฟนที่คบกันมาร่วมหนึ่งปีแล้วร้องไห้ออกมาดังลั่น  เอาหน้าซุกแผงอกแกร่งอ้อนวอนขอร้องขอให้เขาเห็นใจในการกระทำที่ผิดพลาดของตัวเอง

 

 

 

        “เธอใช่ไหมที่เป็นคนช่วยไอ้จงอินเรื่องภาพของนานึลในโทรศัพท์ของฉัน?”

 

 

 

        “ไม่ใช่นะ!  ฉันผิดไปแล้วชยอล!

 

 

 

        “ฉันนี่เหมือนคนโง่เลยแฮะ”  แค่นขำในความโง่ไม่ลืมหูลืมตาของตนเองเมื่อรู้ถึงความจริงในหลายๆสิ่ง  ความจริงก็เอะใจแต่แรกแล้วว่ามันแปลกที่อยู่ๆซูจีก็ท้องในตอนที่เขากำลังหวั่นไหว  ไหนจะภาพล่อแหลมในโทรศัพท์ที่หลุดออกไปและคนที่ทำได้ก็น่าจะเป็นคนใกล้ตัว  แต่ด้วยความไว้ใจจึงทำให้สายตาของชานยอลมันมองข้ามความแคลงใจในตัวของซูจีไปจนหมดสิ้น  วงแขนแข็งแรงสวมกอดหญิงสาวที่กำลังแอบอิงตัวเขาเอาไว้แล้วปรายตาไปมองไอ้จงอินที่นั่งอยู่บนเตียง  มึงเอากับเมียกูมากี่ครั้งแล้ววะ?”

 

 

 

        “ประมาณห้าหกครั้งได้มั้ง”  ส่งยิ้มตอบกลับไปให้ไอ้ชานยอลห้องหนึ่งด้วยความสะใจ  ตอนนี้ถึงมันจะล่วงรู้ความจริงว่าแผนที่วางเอาไว้สำหรับกันทุกคนให้อยู่ห่างจากนานึลนั้นมีซูจีคอยช่วยเหลือก็ปล่อยมันไป  ช่างมันปะไรไม่เห็นจะสำคัญ

 

 

 

        “ฮึก...อย่าไปฟังคำพูดของจงอินนะชยอล!  ฉันรักนายแค่คนเดียว!”  ซูจีที่ทนฟังความจริงจากปากของจงอินไม่ได้รีบขัดขึ้นมา  สองมือบางกระชับกอดชานยอลให้แน่นขึ้นหวังจะรั้งหัวใจของชานยอลไม่ให้ไปไหน  ใจมันหายเวลาคิดไปไกลว่าคราวนี้อาจจะต้องเลิกกันเพราะความงี่เง่าที่ยอมร่วมมือกับจงอินเพื่อที่ซูจีจะได้ชานยอลกลับคืนมาส่วนจงอินก็ได้นานึลไป

 

 

 

        “ลูกในท้องของเธอไม่ใช่ลูกของฉันใช่ไหม?”

 

 

 

        “ทำไมชยอลพูดแบบนั้นล่ะ  เขาเป็นลูกของนายนะ!

 

 

 

        “ฉันไม่เคยพลาด  เธอก็รู้นี่...”  คลายกอดจากร่างกายบอบบางแล้วดันไหล่บางทั้งสองข้างออกห่างจากตัว  ก้มมองใบหน้าสวยที่แต้มไปด้วยน้ำตาดูน่าสงสารทว่าความสงสารเพียงอย่างเดียวไม่อาจจะทำให้หัวใจของชานยอลกลับมาเป็นเหมือนเดิม  ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบลงมาตามพวงแก้มใสของหญิงสาวที่อดีตนั้นเธอเคยเป็นคนดีและมั่นคงสดใส  ก่อนที่ชานยอลจะสูดลมหายใจเข้าให้ลึกแล้วกลั้นใจพูดประโยคใจร้ายออกไปจะได้หมดเรื่องหมดราว  เราจบกันแค่นี้เถอะนะครับที่รัก

 

 

 

        “ไม่นะชยอล!  ทำไมนายเป็นคนแบบนี้  ที่ผ่านมาตอนนายคบกับฉัน  นายก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นตั้งมากมายฉันเคยบ่นเคยว่าสักคำไหม  แล้วไหนจะนังนานึลคนนั้นที่นายยกใจของนายให้นังบ้านั่น!  นายเอาฉันไปไว้ที่ไหนหรอ  ที่ฉันทำทุกอย่างก็เพราะนาย  ฉันอดทนกับนายมาตลอดมีแต่นายแค่คนเดียวแต่นายกลับไม่รู้จักพอเอากับผู้หญิงไปทั่ว  รู้ไหมว่าฉันเสียใจแค่ไหน  นายเคยรับรู้ถึงความเสียใจของฉันไหม!?”

 

 

 

        “ฉันทำให้เธอเสียใจขนาดนี้แล้วฉันจะกล้าคบกับเธอต่อได้ยังไง?”

 

 

 

        “ฮึก...ฮือ...อย่าทิ้งฉันไปเลยนะชยอล  นอกจากนายฉันก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว"

 

 

 

        “ใครว่าเธอไม่เหลืออะไร  เธอยังเหลือลูกในท้องของเธอกับพ่อของเด็กในท้องอย่างไอ้จงอิน...”  จ้องมองใบหน้าของคนรักเก่าแล้วสลับสายตาไปมองไอ้จงอินอีกทีหนึ่ง  ส่วนมึงนะไอ้จงอิน  ถ้ามึงคิดจะปล่อยภาพหรือคลิปห่าเหวอะไรนั่นอีก  นานึลจะต้องรู้เรื่องที่มึงอยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดแน่นอน

 

 

 

        เป็นถ้อยคำที่ทำให้ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างซูจีทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นท่ามกลางของสายตาของใครหลายคน  ในขณะที่นาอึนซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่นานแล้วก็คันปากอยากพูดจาตอกย้ำนางตอแหลนั่นแต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้เพราะกลัวเรื่องมันจะยุ่งไปมากกว่านี้

 

 

 

        ตัดกับชานยอลที่กลืนความเจ็บทั้งหมดลงไปในคอมานะทำหน้าให้นิ่งเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าตอนนี้มันไม่มีแรงจะเดินไปไหนพอรู้ว่าแฟนสาวที่คบกันมานานทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้  ผู้หญิงคนนี้อยากได้เขาจนตัวสั่นถึงขนาดยอมร่วมมือในแผนการสกปรกกับไอ้จงอินเพื่อทำร้ายคนอื่นมันยิ่งทำให้ชานยอลรับไม่ได้  ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่เคยรักซูจีมาตั้งแต่แรกและความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเพียงความผูกพันที่ล้วนคิดกันเอาเองว่านั่นคือความรัก  แท้ที่จริงมันก็เป็นเพียงความอยากที่จะเอาชนะไอ้เซฮุนเท่านั้นที่ทำให้ตัวเขาทนคบกับซูจีมานานขนาดนี้  จริงๆแล้วปล่อยเธอไปก็ดีเหมือนกันเธอจะได้เจอกับผู้ชายที่ดีกว่าตัวเขา  ปล่อยมือของซูจีไปเธอจะได้เจอคนที่รักเธอด้วยหัวใจที่แท้จริง  แต่มันก็เจ็บเหมือนโดนมีดมาแทงลงกลางใจยังไงยังงั้นในยามที่จะตัดใจปล่อยซูจีไป 

 

 

 

        ส่วนหญิงสาวบริสุทธิ์ที่คลื่นไส้เหลือเกินกับเหตุการณ์ตรงหน้าจึงรีบคว้าข้อมือของชานยอลแล้วออกแรงดึงให้ออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัดอยากอ้วกแบบนี้เสียที  เป็นผลให้ชานยอลที่ไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไมเหมือนกันเดินตามไปแบบว่าง่าย

 

 

 

        “นี่ไอ้หูกาง  ทำไมนายถึงยังเฉยๆอยู่ล่ะ  ทำไมนายไม่ชกหน้าไอ้จงอินกับนังซูจีนั่นไปสักคนละหมัดหา!  ฉันของขึ้นแทนนายเลยเนี่ย!”  เป็นคำพูดแรกสุดของนาอึนเมื่อเดินมาถึงรถยนต์ของชานยอล  หญิงสาวทำท่าปล่อยหมัดฮุคซ้ายขวาหวังจะปลอบใจผู้ชายที่เอาแต่เงียบและดูเศร้าสร้อย  สักพักก็ต้องตกใจเนื่องจากชายหื่นกามคนเดิมกลับเข้ามาสวมกอดร่างกายของหญิงสาวเอาไว้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว  พร้อมกับเปรยประโยคที่ทำให้คนฟังอย่างนาอึนใจสั่นในความมีเสน่ห์ของร่างสูง  มือบางจึงถูกยกขึ้นมาลูบแผ่นหลังเบาๆเป็นการเสริมกำลังใจ

 

 

 

        “เห็นฉันเฉยๆไม่ใช่ฉันไม่เจ็บ...

 

 

 

        “นายเจ็บแน่หรอ  ฉันไม่เห็นน้ำตาของนายเลยสักหยด  แต่ช่างมันเถอะ  ถือเป็นโอกาสดีที่นายจะได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคนอย่าง...

 

 

 

        “อย่างเธอปะ?”  ชายหนุ่มที่กำลังต้องการที่พึ่งพิงหาที่ยึดร่างกายไว้กับร่างบางที่พออยู่ใกล้ๆแล้วเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เลวร้ายอะไรมากมาย  นี่ถ้าไม่ได้ผู้หญิงคนนี้ดึงเขาออกมาจากเหตุการณ์เมื่อกี้  เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน  ถึงภายนอกจะดูเหมือนเขาไม่แคร์อะไรในเรื่องราวที่เจอะเจอมา  ทว่าไม่ใช่จะไม่รู้สึกรู้สาเพราะซูจีก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของเขาที่คบกับมาอย่างยาวนานเพียงแค่มันไม่ได้เจ็บมากถึงขนาดที่น้ำตามันจะไหลเหมือนความเจ็บปวดที่เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนานึล  ขอบคุณครับ

 

 

 

        “อย่ามาพูดจาแบบนี้สิไอ้ลามก  มันน่าขนลุกนะยะ!

 

 

 

        ชานยอลละจากร่างกายเจือกลิ่นหอมจากน้ำหอมที่อยู่ในตัวของผู้หญิงตรงหน้า  กดสายตามองใบหน้าสวยที่เรื่อสีแดงน้อยๆดูน่ารักสมวัย  และด้วยความที่ตอนนี้หัวใจของชายหนุ่มมันกำลังอยู่ช่วงอ่อนแอหรือยังไงถึงได้มองเห็นนางชะนีนี่สวยขึ้นมาผิดหูผิดตา  ริมฝีปากบางที่ถูกเคลือบด้วยลิปกลอสของนาอึนมันดึงดูดจนเหมือนจะห้ามใจเอาไว้ไม่ไหว  ความเปราะบางของหัวใจในสถานการณ์บางเบามันส่งผลให้ชานยอลเกิดเผลอไผลไปชั่วขณะ  ชายหนุ่มที่จิตใจไม่ปกติจึงส่งมือหนาไปเชยคางมนเพื่อใบหน้าของนาอึนแหงนขึ้นมา  ก่อนที่ชานยอลจะเอียงคอส่งริมฝีปากหนาไปประกบบดทับกลีบปากของหญิงสาว

 

 

 

        .....ช่วยตบหน้าฉันทีสินานึล  ช่วยเตือนสติฉันทีว่าไม่ควรที่จะมองใครนอกจากเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดและตามตอนต่อไป

คุยกับนักเขียน :

วันนี้ไม่มีของแถมสิ่งใดเลยนอกจากจะมาตอบคำถามที่ถูกถามกันเข้ามาเยอะแยะมากมายว่าเหตุใดนางเอกสุดสวยทุกท่านถึงได้อ่อนแอ  ไม่เข้มแข็งมากมายขนาดหนี่  มีบางคนถึงขั้นมาติว่าให้เปลี่ยนพล็อตเสียที  จึงอยากจะมาแถลงการณ์ว่าเหตุใดนางเอกของเราจึงเป็นเช่นนี้  และสาเหตุที่เปลี่ยนพล็อตไม่ได้คืออะไร 

 

 
แถลงการณ์เฉพาะกิจ : ความเข้มแข็งในมุมมองของคนเรามันต่างกัน

 

 

คือเรื่องพล็อตที่มันแบบเป็นนี้เพราะอยากสร้างความแตกต่างค่ะ  ด้วยพล็อตที่มันเป็นแนวเมโลดรามาทำให้อ่านแล้วอึดอัด  หงุดหงิดตัวเองไปเสียบ้างที่นางเอกไม่เอาไหน ทว่าจิตใจของนางนั้นดีงามและเลอค่า  ที่ว่าไม่มีภูมิคุ้มกัน  ไม่เข้มแข็ง  อ่อนแอ  คือไม่เหมือนนางเอกเรื่องอื่นที่เก่งกาจ  ฉลาด  หลักแหลม  ทันคนและสู้คน  ใช่ไหมคะ  คือตรรกะการคิดที่นักเขียนใส่ให้นางเอกเรื่องนี้ออกเป็นแนวโลกสวยมองโลกในแง่ดี คาแร็คเตอร์ของนางเอกเรื่องนี้เป็นสีขาวตัดจากคนอื่นที่ออกไปทางสีเทาและสีดำ จริงๆแล้วตั้งใจนำเสนอเรื่องราวเลวร้ายผ่านมุมมองของบุคคลที่โดนทำร้ายซ้ำๆซากๆว่าเขามีแนวคิดในการดำเนินชีวิตอย่างไรในการหาแรงบรรดาลใจในการดำเนินชีวิต  ซึ่งเรื่องที่นางเอกเจอนั้นมันก็หนักหนาเอาการ  แต่นักเขียนกลับมองว่านางเอกเข้มแข็งได้อย่างไม่น่าเชื่อที่นางผ่านมาจนถึงจุดนี้ได้  สาเหตุที่ทำให้นางเข้มแข็งจะเป็นอะไรได้อีกนอกจากสองขาที่แข็งแรงเพื่อที่จะทำให้นางเอกก้าวไปข้างหน้าได้ไหว  คิดต่อไปอีกก้าวหนึ่งคืออะไรที่ทำให้นางเอกก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายมาได้ถ้าไม่ใช่หัวใจที่แข็งแกร่งเสมือนว่านางมีภูมิคุ้มกันและความเข้มแข็งอยู่ในตัวนั่นแหละค่ะ เพียงแต่นางไม่ได้เอาสิ่งนั้นมาใช้ทำร้ายใครหรือเอามาใช้สู้คน  แต่เอามาเป็นการเสริมแรงให้ตนเอง ด้วยกำลังใจสำคัญอีกอย่างหนึ่งเลยก็คือน้องชายของนางเอกเองที่เสริมให้นางเข้มแข็ง

 

 

ไม่ใช่แค่ผู้หญิงแก่นเซี้ยวเปรี้ยวซ่าเท่านั้นหรอกค่ะที่มัดใจผู้ชายร้ายๆได้  ยังมีนางเอกอีกคาแร็คเตอร์หนึ่งที่ถูกคนมองข้ามไปแบบ #นานึล  ที่สามารถเอาสีขาวไปทับสีดำได้อย่างชัดเจน  ค่อยๆละลายสีดำของคนอื่นๆให้กลายเป็นสีเทาจนกระทั่งสีเทากลายเป็นสีขาวในที่สุด   นี่คือความแตกต่าง ที่อยากนำเสนอของเรื่อง Fic4Me ค่ะ  

 

 

ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเหตุผลที่ทำให้วิธีการเล่าเรื่องแบบเมโลดรามามันกลมกล่อม  อ่านแล้วอยากด่าและทึ้งหัวตนเองวันละหลายๆรอบ  ยอมรับเลยค่ะว่าดีใจมากที่อ่านแล้วหงุดหงิดอยากด่านักเขียนเนื่องจากมันแสดงออกถึงความขัดใจในการอ่าน  ยิ่งอ่านยิ่งเหนื่อยยิ่งมองหาทางออกไม่เจอ  นี่เป็นจุดประสงค์หลักของเมโลดรามาสไลต์แมลงปอล้อจันทร์เลยค่ะ  มืดมนมาก

 

 

แต่อย่างไรก็ตามขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงวันนี้นะคะ  เรื่องสำนวนและการเขียนสามารถติชมได้นะคะอย่าเกรงใจจะพยายามแก้ไขและปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น  ส่วนพล็อตเรื่องที่ท่านผู้อ่านติกันเข้ามามานั้นต้องขอโทษๆจริงที่ไม่สามารถแก้ไขได้เพราะมันเป็นความตั้งใจของนักเขียนที่อยากถ่ายทอดความแตกต่างให้นักอ่านค่ะ  เจอนางเอกแก่นแก้วฉลาดหลักแหลมสู้คนมาเยอะแยะแล้วลองมาอ่านแนวนี้บ้าง  เปิดใจค่ะเปิดใจ  หลากหลายแนวจะได้สนุกสนานกันไปเนอะ  วงการฟิคชั่น X YOU ชายกดหญิงจะได้พัฒนายิ่งขึ้น  ขอบคุณมากเลยค่ะ

 

 

ปล.นางเอกเก่งฉลาดหลักแหลมสู้คนมีเยอะ  แต่ที่ยังไม่เยอะ  คือนางเอกหัวใจแข็งแกร่งแบบนานึล #Fic4me  อารมณ์แบบหนังเรื่อง  #ตุ๊กแกรักแป้งมาก  ใครที่อยากรู้ว่านางเอกของเราจะเอาคืนกับเขาบ้างไหมขอเชิญติดตามต่อไปใน ฟิคผู้ชายเหมือนจะดี 

 

 

 หากท่านผู้อ่านเจอเนื้อเรื่องและโครงเรื่องเหมือนกับ Fic4me โปรดแจ้งนะคะ   ฟิคชั่นที่ดีจริงๆต้องเป็นฟิคชั่นที่สดใหม่และเบื้องหลังไม่มีความดำมืดปนเปื้อนค่ะ  โปรดอย่าสนับสนุนคนก็อปเพราะมันจะทำให้นักเขียนดีๆหลายคนหมดกำลังใจ  คือมีโมเมนท์ตอนโดนก็อปฟิค  #Fic4me  ไปลงเพจหนึ่งทั้งดุ้นแล้วถูกเปลี่ยนชื่อ  ซึ่งพี่ไปเจอเอง ประเด็นคือนักอ่านที่อ่านเรื่องของเราก็มีแต่ไม่บอกเรา  ดีงามค่ะ  บอกเลยค่ะ  เพลียและหมดกำลังใจ  ดังนั้นช่วยกันเป็นหูเป็นตาอย่าปล่อยให้คนหน้าด้านลอยนวลนะคะ

 

 

ตายแล้ววันนี้ดูเป็นทางการ  ไม่เหมาะกับพี่เลยหนา 5555555  รักนางเอกเสมอมา  บอกแล้วว่าด่าตัวละครพี่ชอบมากพี่เห็นแล้วคึก  แต่จักให้พี่เปลี่ยนพล็อตเรื่องไม่ได้จริงกราบแทบตักโปรดเข้าใจพี่ด้วย  ช่วงนี้ลงช้าบ้างเลทบ้างอะไรบ้างโปรดให้อภัย  แต่แบบอะไรรู้ไหมที่ทำให้เราอยากเร็วให้เร็วและตรงเวลา  กำลังใจเช่นการคอมเม้นท์ โหวตและปั่นแท็กไงที่พี่ต้องการ  เห็นแล้วมันคึกมากหนาในฐานะนักเขียนน่ะ  อยู่ด้วยกันไปนานๆหนาคนสวย


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

18,601 ความคิดเห็น

  1. #18565 0929365375 (@0929365375) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:18
    จากแรกๆว่าจะไม่เกลียดแล้วนะE-นาอึนน...  ตอนนี้มือขยุกเท้าขยิกอยากพาพิ้เทาไปจ้าบหน้าคุนเทอเหลือเกินนน
    #18565
    0
  2. #18192 exonick1993 (@exonick1993) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    นานึลอยากให้ร้ายอะ แบบตบอีนาอึนให้หน้ามันเสียโฉมไปเลย วะโอะๆ!!
    #18192
    0
  3. #18060 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 10:39
    เป็นนางเอกเรื่องนี้ใช้ร่างกายคุ้มมาก แอร้ยยยย><
    #18060
    0
  4. #18003 galaxy0_02 (@Galaxy0_0) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:43
    นาอึนเราว่าเธอแรดเงียบรึเปล่า
    #18003
    0
  5. #17772 jumjimmi (@pearwaaa12345) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 23:41
    โอ๊ย!!!!! ตอนแรกก็จะไม่บ่นนาอึนแล้วนะแต่ทนไม่ไหวแล้ว!!! โอยยยอดทนๆๆๆไว้เพื่อจะได้สมบทบาทนางเอกหน่อยยยยย/ยิ้มสวย5555555
    #17772
    0
  6. #17662 Kemo19 (@mo-wkm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 02:13
    ยอลจะไม่จากเราไปอีกคนใช่มั้ยง่ะ ไม่ไปนะยอล อยู่กับเรานานๆเส่ มั่นคงในความรักหน่อยสิ ลามกอ่ะ เผื่อตัวเผื่อใจอยู่เรื่อย เรื่องนี้ให้เราคือผู้แสนดีคนเดียวนะไรต์ จากบ้าตายอยู่ล่ะ ไปไหนก็ไม่มีคนรัก อี้ก็เพิ่งเกือบฆ่าเราตายแล้วน้าาา :'0 แต่ยังไงก็สนับสนุนไรต์นะะะ สู้ๆๆๆ นางเอกคนนี้ถึงจะไม่ค่อยเม้นบ้าง นานๆทีเม้นบ้าง แต่ก็ไม่เคยลืมผู้มีพระคุณอย่างไรต์เลยนะเค้อะ :') ???????
    #17662
    0
  7. #17549 Honeybeeoh (@Honeybeeoh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 12:10
    แกเราเกลียดนาอึน เหมือนนางมาแย่งผู้ชายจากเราไป 555555 เพลียยมาก
    #17549
    0
  8. #17525 Gudetama (@Gudetama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 13:31
    ขอคนดีๆให้นานึลบ้างได้มั้ย จงอินก็เหมือนจะดีแต่สุดท้ายก็เลวเหมือนๆกัน แล้วจื่อเทาของเราละจะเลวไหมเนี่ยยย อี้ชิงนี่โรคจิตใช่มั้ยให้นานึลเลียเลือดด โอ้ยยนานึลก็จะแสนดีไปไหน
    #17525
    0
  9. #17516 คุณหมูของนายจุนมยอน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:03
    เกลียดนาอึลลล
    #17516
    0
  10. #17493 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 21:04
    นาอึน ... หมดคำบรรยาย ถถถุุุุ
    #17493
    0
  11. #17261 Princess (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 23:14
    สงสารนางเอกแรงส์ ทำไมใจร้ายกันแบบนี้..

    นางซูจีนายจงอิน พวกเธอมันเลว...สึ (เลวเติมเอส - -'')

    #รักฟิคเรื่องนี้มากมาย #พาอิงทิง! สู้ๆนะคะไรท์
    #17261
    0
  12. #16911 บาโซ. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 03:06
    เกลียดนาอึนอีเลว.
    #16911
    0
  13. #16827 HZZZNINK.EXOL (@wanwanat15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 08:28
    นับวันยิ่งไม่ชอบนาอึนนน! อย่ามาเเย่งสามีเขานะ//งานมโนก็มา
    #16827
    0
  14. #16483 worada boonpong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 19:54
    ทำไมไม่เห็นแบคเลยหล่ะ
    #16483
    0
  15. #16360 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 18:12
    อี้ชิงนายแบดมาก โรคจิตสุด สเป็คเค้าเลอ ทรมานชั้นสิ//โรคจิตกว่าอี้ชิงก็เราเนี่ยแหล่ะ
    #16360
    0
  16. #16359 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 18:12
    อี้ชิงนายแบดมาก โรคจิตสุด สเป็คเค้าเลอ ทรมานชั้นสิ//โรคจิตกว่าอี้ชิงก็เราเนี่ยแหล่ะ
    #16359
    0
  17. #16329 mmmmm (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 12:41
    อี้ชิงถ้านายทำขนาดนี้เเล้วก็ฆ่านานึลให้ตายเลยเถอะะะะ
    #16329
    0
  18. #16242 มยอนนี่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 17:02
    อี้ชิงโรคจิตป่ะถามจิง =..=
    #16242
    0
  19. #15975 แฟนยูคไง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 11:39
    รู้สึกไม่ชอบนาอึน นี่อินมากเลย^×^
    #15975
    0
  20. #15741 luhan_7 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 11:23
    นานึลคะคือหนูโคตรจะเป็นคนดีของสังคมเลยคะ อี้ชิงนี้สุดๆคะ
    #15741
    0
  21. #15380 oh poppy (@poppy146) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 18:55
    ตกลงมันยังไงกันแน่เนี่ย  นาอึนเหรอชานยอล เนื้อเรื่องนี้สุดๆ55555 
    #15380
    0
  22. #15028 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:50
    คือ อิสองตัวจะเทใจไปให้นาอึนละช้ะ ถ้าใช่ก็ไปพลอดรักกันไกลๆได้ป้ะ อย่ามาให้ความหวังชิ้ส์~ เกลียดดด
    #15028
    0
  23. #14875 แพรว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:09
    อยากจิตบนาอึน
    #14875
    0
  24. #14778 ABC (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:24
    ชานยอลอย่าไปยุ่งกับมัน!!
    #14778
    0
  25. #14693 นีนี่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 23:46
    อยากฆ่าอิจงอิน!!!ชั้นอุตส่าห์เป็นแกเลยนะอิดำ แกชั่วมาก ToT
    #14693
    0