[EXO x YOU]: Fic4Me :แฟนฟิคเรื่องนี้ (Me) ตัวฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 29 : ตอน 24 : Blind Love. ยอมเป็นคนที่รักบังตา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    21 ส.ค. 57

-24-

 

 

 

 

 

        เมื่อสายตาบนใบหน้าเศร้าหมองกระทบเข้ากับรูปภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทก็ต้องใจหาย  เพราะรูปภาพที่ว่านี้มันคล้ายตนเองกำลังนอนหลับไร้สติอยู่บนเตียงนอนหลังกว้างที่ดูคุ้นตา  มีผ้าห่มผืนหนาสีขาวปิดบังร่างกายเอาไว้  พอเพ่งมองเข้าไปใกล้ๆก็ยังพบเจอกับรอยแดงมากมายบริเวณลำคอเรื่อยลงมาถึงหัวไหล่ที่ไร้สิ่งปกคลุม  ก่อนจะพบว่าเมื่อมองดูแล้วคือผู้หญิงในรูปกำลังนอนหนุนแขนผู้ชายที่ไหนอยู่สักคนที่ไม่เห็นหน้า

 

 

 

        “รูปแบบนี้กำลังกระจายไปทั่วโรงเรียนแล้ว  ใครที่มีโทรศัพท์ได้รับรูปหมดเลย!

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “ผู้ชายที่อยู่ในรูปมันคือใคร  ตกลงเธอนอนกับผู้ชายมาแล้วกี่คน!?”  นาอึนตะโกนถามด้วยความโมโหที่นังเพื่อนบ้าคนนี้ชอบหาเรื่องหาราวมาให้อยู่เรื่อย

 

 

 

        .....โอ้ย!  นี่ฉันหลงไปคบกับผู้หญิงขายตัวได้ยังไงกันเนี่ย!?

 

 

 

        ตัดกับนานึลมองออกว่าจริงๆแล้วผู้ชายที่เป็นเจ้าของรูปถ่ายรูปนี้คือใคร  นี่เขาต้องการอะไรในเมื่อเขาก็เป็นคนบอกว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกันนับจากนี้  หญิงสาวกะพริบตาถี่ฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลเพื่อไม่ให้ใครได้รู้ว่าตอนนี้มันทรมานจนเหมือนจะยืนไม่ไหว  สะกดใจรับคำด่าทอมากมายจากเพื่อนสนิทตรงหน้าที่คอยเอาแต่ถามว่าใครคือผู้ชายในรูปใบนี้  และเมื่อท้ายที่สุดแล้วมันทนไม่ไหว  นานึลจึงเดินเข้าไปให้ใกล้นาอึนแล้วสวมกอดเพื่อนคนนี้เอาไว้ก่อนจะอ้อนวอนให้ขอเธอหยุดเสียที

 

 

 

        “อย่าด่าว่าฉันอีกเลยนะนาอึน  เท่านี้ฉันก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว...

 

 

 

        ซึ่งนั่นก็ทำให้นาอึนยอมเงียบปากอย่างจำใจหลังจากได้เห็นหยดน้ำบนใบหน้าของเพื่อน  หญิงสาวจึงสวมกอดเพื่อนไร้สมองคนนี้ไปตามน้ำพลางมองไปรอบกายสาดสายตาดุร้ายไปให้ประชากรนักเรียนน้องพี่ที่ต่างก็มุงดูกันอยู่ให้เลิกมองสักทีแต่ก็ไร้ผล  นาอึนเลยได้แต่ใช้มือบางตบหลังเพื่อนเบาๆเป็นการให้กำลังใจ

 

 

 

        “ถ้าเธอไม่บ้าผู้ชายเรื่องก็คงไม่เกิดหรอก

 

 

 

        “....”  เหมือนในหูมันมีแต่เสียงกล่าวหาด่าทอลอยวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาที่ว่าตนเป็นผู้หญิงขายตัวถึงได้มีปัญญามาเรียนที่โรงเรียนหรูหราระดับต้นๆของเกาหลีได้  ทำไมคนพวกนี้ถึงมองข้ามสิ่งดีที่มีอยู่ในตัวแล้วมองแต่ด้านร้ายๆ  มันสนุกมากนักหรือไงที่จ้องแต่จะเหยียบคนที่ล้มให้จมดิน  นานึลค่อยๆผละออกจากเพื่อนสนิทแล้วเดินตรงไปยังห้องพักครูฝ่าพวกปากหอยปากปูที่กำลังนินทากันแบบไม่เกรงใจ  กระทั่งมาถึงจึงผลักประตูเข้าไปแล้วสาวเท้าตรงไปหาครูเจสที่ซึ่งเป็นครูประจำชั้น

 

 

 

        “ครูเจสคะ  หนูจะมาทำเรื่องลาออกค่ะ”  ทิ้งตัวลงนั่งตรงหน้าครูเจสที่กำลังตรวจงานอย่างเคร่งเครียดในช่วงเช้าที่โหดร้าย  แม้จะตั้งใจแล้วว่าจะไม่เดินหนีอย่างคนอ่อนแอเหมือนที่ผ่านมา  ทว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มันหนักหนาเหลือเกินที่จะทนรับได้ไหว  ในฐานะลูกผู้หญิงแล้วอะไรก็ไม่เจ็บเท่ากับการโดนย่ำยีศักดิ์ศรี  นั่นทำให้ครูเจสที่ได้ยินถึงกับตกอกตกใจละทิ้งงานทั้งหมดแล้วเอาใจมาใส่ที่นักเรียนหญิงห้องสามข้างหน้าแทน

 

 

 

        “เพราะอะไรเธอถึงอยากลาออก  ไหนบอกครูมาซิ?”  เอ่ยถามด้วยความห่วงใยแล้วตั้งใจรอฟังคำตอบของเด็กสาวที่ใบหน้าแสดงถึงความหมองเศร้าและไม่มีความสุขในชีวิต  ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือข้อความที่ฟังดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังเจอเรื่องราวเลวร้ายในตอนนี้

 

 

 

        “เพราะที่นี่...มีแต่คนใจร้ายค่ะครู...

 

 

 

        คนเป็นครูได้ฟังก็ใจหล่นไปอยู่ตรงตาตุ่ม  ครูเจสผู้ทุ่มเทเริ่มทนไม่ไหวเมื่อได้เห็นลูกศิษย์ทำหน้าทำตาเหมือนจะร้องไห้ก็เลยลุกขึ้นแล้วเดินไปกอดลูกศิษย์นิสัยดีขยันทำงานคนนี้เอาไว้

 

 

 

        “ครูไม่รู้ว่าปัญหาของเธอคืออะไร  แต่เธอจะทิ้งอนาคตเพราะคนรอบข้างแบบนี้ไม่ได้

 

 

 

        “แต่หนูไม่ไหวแล้ว  ฮึก...หนูอยากจะหนีไปไกลๆ...”  กระชับกอดครูเจสแล้วร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความทุกข์ใจที่กำลังประดังเข้ามาใส่  น้ำตามันไหลออกมามากมายจนหูมันอื้อเหมือนไม่ได้ยินอะไร  แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังได้ยินเสียงว่าร้ายน่าอายให้ช้ำใจจนไม่อยากจะออกไปสู้หน้าใคร

 

 

 

        “แต่ถ้าเธอหนีตอนนี้  เธอก็ต้องหนีตลอดไป

 

 

 

        “คนที่นี่ต่างก็เกลียดหนู...หนูไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาเลย...ทำไมเขาถึงต้องคอยทำร้ายหนูแบบนี้...

 

 

 

        “ช่างคนอื่นเขาปะไร  เธอประพฤติตัวดีจนได้ทุนการศึกษาเรียนฟรีถึงมัธยมหกเลยนะนานึล  เธอจะทิ้งอนาคตเอาไว้แล้วเดินจากไปหรือเธอจะกัดฟันเรียนให้จบน้องชายของเธอจะได้ภูมิใจ  เลือกเอาแล้วกัน

 

 

 

        สิ้นเสียงของครูเจสได้เพียงไม่นาน  หญิงสาวก็รีบคลายกอดจากครูสาวที่ใจดีในทันที  มือบางปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วช้อนมองเจ้าของประโยคไม่คาดฝันอย่างไม่เชื่อในโสตประสาทของตนเอง

 

 

 

        “หนู...ได้ทุนเรียนจนจบมัธยมหกหรือคะครูเจส?”

 

 

 

        “ใช่แล้ว  ผู้อำนวยการคิมเพิ่งอนุมัติเมื่อเช้านี้เอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ชวิ้ง!

 

 

 

        เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์ของเซฮุนขณะที่กำลังดูอะไรไปเรื่อยไปบนโลกอินเตอร์เน็ตอยู่ในห้องเรียนของตนเอง  อีกไม่กี่วินาทีต่อมาเหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นเช่นเดียวกันกับชานยอลและคยองซูที่กำลังนั่งกินคุกกี้กันอย่างเอร็ดอร่อย  รวมถึงนักเรียนชั้นมัธยมห้าห้องหนึ่งทุกคนต่างก็ได้รับข้อความเหมือนกัน  ซึ่งนั้นก็ทำให้ชานยอลสไลด์โทรศัพท์เปิดดูก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ  คิ้วหนาบนใบหน้าหล่อขมวดเข้ากันเมื่อได้รับรู้ถึงสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเพราะเขาเองก็เลิกยุ่งกับนานึลไปแล้วในหลายวันมานี้  หัวใจมันเต้นถี่ด้วยความเป็นห่วงว่าตอนนี้ผู้หญิงที่อยู่ในรูปจะรู้สึกเช่นไร  ส่วนทางด้านเซฮุนที่ได้เห็นภาพก็เอ่ยปากถามชานยอลในทันที

 

 

 

        “มึงปล่อยรูปทำไม?”

 

 

 

        “กูไม่ได้ทำ!  กูไม่มีทางทำเรื่องชั่วๆแบบนี้หรอก!

 

 

 

        “แล้วใครทำ?”

 

 

 

        “ก็ไอ้...”  ก็ต้องหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้นเนื่องจากพูดไม่ได้  ชานยอลวางโทรศัพท์กุมขมับไล่ความเครียดให้หมดไป  พยายามจะไม่ใส่ใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงใจดีคนนั้น  แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะกดใจไม่คิดถึง  ซึ่งนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังกระวนกระวายลุกขึ้นหมายจะเอาร่างกายแข็งแรงไปช่วยกำบังสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอทั้งหมดในห้วงเวลานี้  ถ้าไม่ติดว่ามีคำพูดของคยองซูมารั้งเอาไว้ไม่ให้ไอ้สองขานี่เดินต่อ

 

 

 

        “ไอ้ชานยอล  ถ้าซูจีเห็นมึงอยู่ใกล้นานึลล่ะก็ซูจีจะไม่สบายใจ  มึงลืมไปแล้วหรือไงว่าเมียมึงกำลังท้องกำลังไส้

 

 

 

        “แต่กูทนนั่งนิ่งๆไม่ได้  ตอนนี้เหมือนใจกูจะขาดเลยมึง

 

 

 

        “งั้นส่งไอ้เซฮุนไป  เฮ้ยไอ้เซฮุน  มึงควรไปดูแลเมียมึง

 

 

 

        เป็นผลให้เซฮุนลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่ลืมที่จะตบไหล่เพื่อนอย่างชานยอลที่กำลังยืนตาแดงก่ำทำหน้าเหมือนโลกจะแตกให้มันได้สงบสติอารมณ์แล้วยัดมือใส่ลงในกระเป๋ากางเกงตามเดิม  ชานยอลจึงหันหน้าไปมองไอ้เพื่อนไร้หัวใจด้วยสายตาตั้งคำถามที่มีความหมายโดยนัยว่าทำไมอยู่ๆมันถึงได้สนใจนานึลขึ้นมา

 

 

 

        .....มึงรู้ตัวแล้วใช่ไหมไอ้เซฮุนว่ามึงรักนานึล

 

 

 

        "มึงไปก็ดี  นานึลคงดีใจถ้าได้เจอมึง"

 

 

 

        "กูไม่ได้จะไปหานานึล  กูจะไปนอนที่ห้องพยาบาล"

 

 

 

        ทำเอาชานยอลถึงกับของขึ้นลมออกหูกระชากคอเสื้อของไอัเวรเซฮุนแล้วกำหมัดให้แน่นจากนั้นจึงปล่อยใส่ใบหน้านิ่งเฉยของมันเต็มแรง  ส่งให้ร่างกายของเซฮุนเซไปตามความหนักจากกำปั้นของเพื่อน  ชายหนุ่มเจ้าของนิสัยเย็นชาขมวดคิ้วเลียเลือดมุมปากแล้วเอียงคอมองชานยอลนิ่งๆ  ในขณะที่ทั้งห้องตอนนี้ต่างก็ตกใจกันยกใหญ่ในการทะเลาะวิวาทของหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน

 

 

 

        "ไอ้เซฮุน  มึงต้องไปหานานึลเดี๋ยวนี้!"

 

 

 

        "มันไม่ใช่เรื่องของกู" 

 

 

 

        "เฮ้ยมึงพูดแบบนี้ได้ยังวะไอ้เวร!"

 

 

 

        "พวกมึงพอเถอะ"  คยองซูร้องห้าม

 

 

 

        "ไอ้คยองซูมึงหุบปากไป  กูจะไปหาเมียกู  อย่าห้าม!"  ว่าเสร็จก็จ้ำอ้าวเดินออกไปจากห้อง  ชานยอลเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินจนมาถึงห้องพักครูก็ต้องหยุดชะงัก  เมื่อสายตาคมคายบนใบหน้าหล่อเหลาสังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับไอ้ดำสารวัตรนักเรียนห้องสองบริเวณหน้าห้องพักครู  ความจริงน่าจะไม่รู้สึกอะไรแล้วพอเห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่กับคนอื่น  ทว่ามันดันเป็นไอ้เลวดำคนนั้นเลยทนไม่ไหวที่จะโมโห  และแล้วความโกธาก็มารุมสุมอยู่ในหัวอกของผู้ชายอย่างชานยอล  สมองจึงสั่งให้สองขาเดินเข้าไปหาแล้วกระชากข้อมือของนานึลอย่างแรงจนร่างกายบอบบางถลาไปซบยังแผงอกอุ่นๆของชานยอล  ก่อนที่ชายหนุ่มจะกอดเธอไว้แล้วตั้งใจส่งสายตาแข็งกร้าวไปให้ไอ้จงอิน

 

 

 

        "อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!"

 

 

 

        "ไม่เข็ดรึไงไอ้ชานยอล?"

 

 

 

        "มึงทำแบบนี้ทำไมวะไอ้จงอิน!?"

 

 

 

        "กูไปทำอะไรหรอ?"

 

 

 

        พอทีกับการที่ต้องอยู่ต่อล้อต่อเถียงกับไอ้คนดำเดี๋ยวมันโมโหขึ้นมาจะยุ่งไปกันใหญ่  ชานยอลขบกรามสลัดความแค้นแล้วลากนานึลไปในที่ลับตาคนอย่างดาดฟ้าของตึก  เมื่อถึงที่หมายก็จัดการล็อกประตูเพื่อกันไม่ให้ใครเข้ามาได้  เขาจะได้คุยกับเธอแบบหมดความกังวลว่าใครจะมาเห็น

 

 

 

        "เธอเป็นยังไงบ้างนานึล?"

 

 

 

        "ฉันเกลียดนาย  ไหนว่าจะออกไปจากชีวิตของฉันไง?"

 

 

 

        เป็นประโยคที่ทำให้ผู้ชายตัวใหญ่หมดแรงจะยืนได้ไหว  ร่างกายแข็งแรงเลยจำเป็นต้องหาที่พึ่งพิงด้วยการยื่นมือหนาไปคว้าร่างบางมากอดเอาไว้แล้วซุกหน้าลงไปกับไหล่บอบบาง  ทำให้หญิงสาวร้อนรนใช้มือเล็กดันแผงอกของคนใจร้ายออกไปให้พ้น  ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ได้ผลแต่ก็ยังคงออกแรงผลักต่อไป

 

 

 

        "เธออย่าเกลียดฉันเลย"  เปล่งเสียงทุ้มต่ำเพื่ออ้อนวอนขอร้องให้เธออย่าเกลียดกันอีกเลย  แม้ว่าตัวเขาจะเคยถ่ายรูปพวกนี้เก็บเอาไว้แต่ก็ไม่เคยคิดจะเอาไปเผยแพร่ที่ไหน ใจจริงแล้วที่ทำไปเพราะผู้หญิงคนนี้น่ารักจนอดใจไม่ให้รักไม่ไหว  บอกตามตรงว่ามันเริ่มรักไปตั้งแต่เธอย้อนมาช่วยเขาในโรงแรมม่านรูดนั่นแล้ว  รักมาเรื่อยๆกระทั่งแน่ใจว่าความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี่คืออะไร  และเพราะความใจดีและความห่วงใยที่เธอคอยส่งมาทำให้ชายหนุ่มเพิ่งจะได้รู้จักความรักจริงๆก็คราวนี้  มันแตกต่างจากซูจีและผู้หญิงคนอื่นที่แค่อยากจะชนะไอ้เซฮุนเลยพยายามจะแย่งมา  ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป  มันอยากปล่อยให้เธอไป  นานึลจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเวลาที่มองหน้าของเขา  คิดไปแล้วก็ปวดใจเหลือเกินที่คอยเอาแต่ทำร้ายผู้หญิงคนนี้ตลอดมา  และเมื่อมันทรมานจนอยากจะเป็นบ้า  น้ำตาจากไหนก็ไม่รู้เลยไหลออกมาแบบหยุดไม่ได้พอได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้เอาแต่ว่าเขาว่าใจร้ายทั้งๆที่เขาเองก็มีหัวใจ  รักเป็นเจ็บเป็นเหมือนกัน

 

 

 

        "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคนใจร้าย  นายต้องการอะไรจากฉัน!?"

 

 

 

        "...."

 

 

 

        "เงียบทำไม  มีความสุขมากเลยใช่ไหมที่เห็นฉันทรมาน!?"

 

 

 

        "...."

 

 

 

        "ปล่อยฉัน...ปล่อยนะ!  ปล่อยเดี๋ยวนี้  ฮึก...ปล่อยสิ  ฉันบอกให้ปล่อยไง!"  ยังคงดิ้นเรื่อยๆแต่ก็สู้แรงของผู้ชายนี้ไม่ไหว  ตรงกันข้าม  เขากลับกอดรัดร่างกายอ่อนแอนี้ให้แน่นขึ้นจนแทบจะขยับตัวไม่ได้  เพียงไม่นานก็เริ่มรู้สึกถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่  หญิงสาวจึงต้องหยุดดิ้นแล้วยืนอยู่เฉยๆด้วยความแปลกใจแทน

 

 

 

        .....นี่เขากำลังร้องไห้อยู่ใช่ไหม?

 

 

 

        หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆผสมกับเสียงสูดลมหายใจจากผู้ชายที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดในวันนี้  แต่ด้วยความที่ไม่เคยเห็นชานยอลร้องไห้มาก่อน  นานึลเลยได้แต่ตกใจว่าผู้ชายคนนี้เป็นอะไร  ริมฝีปากบางจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

        "ชานยอล  นายเป็นอะไรไป  นายร้องไห้ทำไม?"  ถามผู้ชายที่กำลังกอดตนไว้อย่างแนบแน่นพลางใช้มือบางลูบแผ่นหลังกว้างของเขาเบาๆ  พอเห็นเขาร้องไห้หนักขนาดนี้แล้วเหมือนความโกรธที่มีอยู่เมื่อกี้มันหายไปหมดเหลือทิ้งไว้แต่เพียงความห่วงใยในสาเหตุที่ทำให้ชานยอลเป็นแบบนี้แทน

 

 

 

 

        "ฉันขอโทษ  ยกโทษให้ฉันเถอะนะ"

 

 

 

        "ชานยอล..."

 

 

 

        "คราวนี้ฉันต้องบอกลาเธอจริงๆแล้ว  ไม่อย่างนั้นเธอจะเจอเรื่องเหมือนในวันนี้อีก"

 

 

 

        "นายพูดเรื่องอะไรน่ะชานยอล?"

 

 

 

        "ทำไมเราถึงรักกันไม่ได้นะนานึล?"

 

 

 

        ในที่สุดชานยอลก็ยอมปล่อยร่างบางในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ  ส่งผลให้นานึลเงยหน้ามองใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจแล้วยกมือบางขึ้นมาปาดรอยน้ำตาบนหน้าของชานยอลอย่างแผ่วเบา  ก่อนจะใช้มือบางอ่อนนุ่มทั้งสองข้างแนบแก้มของเขาเอาไว้ 

 

 

 

        ชายหนุ่มที่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในหัวใจจึงหลับตาลงพร้อมทั้งสั่งให้มือหนายกขึ้นมาวางทาบลงไปบนมือของผู้หญิงที่ทำให้ชานยอลใจสั่นเสมอมา  หัวใจมันเต้นเร็วและแรงบางครั้งก็ทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้กัน

 

 

 

        "เธอใจดีกับฉันเสมอเลย"  สั่งให้ดวงตาลืมขึ้นจะได้มองใบหน้าสวยให้ชัดเจนเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

 

        "นายหยุดร้องไห้ได้แล้ว  ฉันไม่โกรธนายแล้วเรื่องรูปนั่น  อันที่จริงฉันก็ดูสวยดี  นายถ่ายรูปเก่งจัง"  ส่งยิ้มไปให้ชานยอลพลางชักมือกลับมาเพราะรู้ว่าเขากำลังทรมานใจและรู้สึกผิดอย่างมากมายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ร้องไห้ออกมามากมายขนาดนี้  คนเราเมื่อรู้ตัวว่าทำผิดก็ควรที่จะได้รับการให้อภัยในสิ่งนั้น  และแล้วความอ่อนโยนที่ยากจะหักห้ามใจผสมผสานกับความใจดีที่ผู้หญิงคนนี้ส่งมามันกระตุ้นให้ชานยอลกลั้นใจไม่ไหว  มือหนาแข็งแรงจึงยื่นออกไปแนบใบหน้าของเธอกลับแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปกดจูบฝากไว้ที่หน้าผากมน  ก่อนจะเลื่อนโครงหน้าไปกระซิบใกล้ๆใบหูของหญิงสาว

 

 

 

        "ขอโทษที่ฉันทำให้เธอต้องเจอกับวันที่เลวร้าย"

 

 

 

        "วันนี้วันดีจะตาย  ฉันได้ทุนการศึกษาจากผู้อำนวยการคิมเจ้าของโรงเรียนนี้ด้วยนะ  นายเลิกเสียใจได้แล้ว"

 

 

 

        "ใจดีอย่างนี้อยากได้มาเป็นแม่ของลูกจัง"

 

 

 

        "ชานยอล!"  รีบส่งมือบางไปผลักร่างกายชานยอลให้ถอยออกไปแล้วขมวดคิ้วมองหน้าผู้ชายใกล้ตัว  นี่เขาพูดจาบ้าบออะไรออกมาประเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้ามีหวังเกิดเรื่องอีกพอดี  ทำให้ชานยอลที่โดนพลังช้างสารถึงกับผงะหงายไปเล็กน้อย  ชายหนุ่มยกยิ้มกรุ้มกริ่มเล็งมองใบหน้าสวยที่กำลังหน้าแดงเพราะความโกรธ

 

 

 

        .....โอย น่ากดจังเลย

 

 

 

        แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาง้อหรือมุ้งมิ้งกับเมีย  ตอนนี้ควรต้องไปสะสางปัญหาที่ค้างคาอยู่ให้หมดไป  ชานยอลฉวยโอกาสหอมแก้มนานึลฟอดใหญ่อีกครั้งก่อนจะเดินหนีไป  ทิ้งให้ผู้หญิงที่โดนล่วงเกินยืนนิ่งแข็งเป็นหินตรงนั้นคนเดียวอยู่กับคำพูดสุดท้ายจากปากของชายใจร้าย

 

 

 

        "ลาก่อนครับที่รัก"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        สลับมาทางจงอินที่กำลังยืนรอชานยอลอยู่ตรงบันไดของตึกเดียวกันมานานมากแล้วในที่สุดก็สิ้นสุดการรอคอย  เมื่อชานยอลเดินเข้ามาหาพร้อมด้วยของบรรณาการคือแรงจากหมัดของมัน  เล่นเอาจงอินเสียหลักล้มลงกับพื้นอีกทั้งยังรู้สึกชาไปทั่วใบหน้า

 

 

 

        "ไอ้จงอิน!  กูไม่เคยเห็นใครเลวเท่ามึงมาก่อนเลย!"

 

 

 

        "กูจะถือว่ามันเป็นคำชมก็แล้วกันนะไอ้ลิง"  จงอินดันตัวลุกขึ้นแล้วยิ้มเยาะ

 

 

 

        "ไหนมึงบอกว่าถ้ากูเลิกยุ่งกับนานึล  มึงจะไม่ทำเรื่องเชี่ยๆแบบนี้!"

 

 

 

        "หลายวันก่อนในโรงพยาบาลกูยังเห็นมึงไปหานานึลอยู่เลย  คราวหน้าถ้ากูเห็นมึงใกล้นานึลอีก  มันจะไม่ใช่แค่ภาพนิ่งแล้วนะไอ้ชานยอล"

 

 

 

        หลายคนบอกว่าความรักทำให้คนตาบอดเหมือนมีรักมาบังตา  ทำได้ทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่ทำเรื่องที่เลวร้าย  จงอินเป็นอีกหนึ่งคนที่ยอมทำทุกทางเพื่อกันผู้ชายทุกคนให้อยู่ห่างจากผู้หญิงที่เป็นรักแรก  เขายอมเป็นคนไม่มีหัวใจไม่แคร์ใครๆ  ทำอย่างไรก็ได้ให้นานึลรู้สึกโดดเดี่ยวจนเหลือแค่ตัวเขาเพียงคนเดียวที่จะสามารถช่วยเธอได้

 

 

 

        .....อย่าโกรธฉันเลยนานึล  ฉันจำเป็นต้องทำ

 

 

 

        "ไอ้ดำ  มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังทำร้ายคนที่มึงรัก?"  ตักเตือนหวังเพียงให้มันได้สติ  และนี่เองเป็นเหตุผลแท้จริงที่ทำให้ชานยอลยอมถอยออกมาให้ห่างจากนานึล  เนื่องด้วยนานมาแล้วมันถึงขนาดบุกไปที่วูล์ฟคลับเพื่อขู่ตัวเขาว่าถ้าไม่อยู่ให้ห่างจากนานึลล่ะก็มันจะเอาเรื่องที่ชานยอลแอบออกมาจากสถานที่เก็บตัวในการแข่งขันวิชาระดับประดับเทศ  ชานยอลจะโดนตัดสิทธิ์  โรงเรียนจะโดนริบเหรียญ  ทุกอย่างจะกลายเป็นเรื่องใหญ่  แต่เรื่องแค่นี้มันไม่ได้ทำให้ชานยอลกลัวไปมากกว่าการที่ไอ้จงอินคนนี้มันมีไฟล์ข้อมูลจำพวกรูปภาพและคลิปวิดีโอทั้งหมดเกี่ยวกับนานึล  ซึ่งชานยอลเองก็ไม่รู้ว่ามันไปได้มาได้ยังไง

 

 

 

        .....เรื่องนี้ต้องมีใครช่วยมันแน่ๆ

 

 

 

        "กูยอมทำทุกอย่างให้นานึลหันมารักกู"

 

 

 

        "มึงไม่เห็นรึไงว่านานึลร้องไห้?"

 

 

 

        "กูปลอบใจเขาด้วยทุนการศึกษาจนจบมัธยมหกแล้วไง"

 

 

 

        "แผนมึงดีนี่  มึงกันเอาไว้เพราะกลัวว่านานึลจะลาออกเวลามึงปล่อยรูปพวกนี้สินะ?"

 

 

 

        "เงียบได้แล้วไอ้ชานยอล  แล้วถ้ามึงกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร  กูจะทำมากกว่านี้แน่นอน"  ขู่มันไปมันจะได้ไม่กล้าเอาไปบอกใคร  จงอินส่งรอยยิ้มอย่างผู้ชนะไปให้ชานยอลแล้วเดินสวนมันขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกมุ่งหน้าไปหาผู้หญิงที่เปรียบเสมือนหัวใจของเขา  สำหรับผู้ชายอย่างจงอินแล้ว  ในตอนนี้ต่อให้ต้องฆ่าใครเพื่อครอบครองหัวใจของนานึลก็พร้อมจะทำ

 

 

 

        .....เธอเหลือแค่ฉันคนเดียวแล้วล่ะตอนนี้

 

 

 

 

40%

 

 

 

        ชายหนุ่มผิวสีเข้มยื่นมือหนาออกไปบิดลูกบิดประตูบนดาดฟ้าแล้วผลักออกไป  สองขาก้าวข้ามผ่านความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล้วเดินตรงไปหาหญิงสาวที่กำลังยืนมองลงไปบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย  จงอินเคลื่อนร่างกายเข้าไปยืนข้างๆนานึลแล้วเหลียวมองหวังที่จะเพ่งให้ลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพื่อที่จะได้รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 

 

 

        "มองอะไรอยู่หรอนานึล?"

 

 

 

        "ฉันกำลังมองหาความสุขอยู่"

 

 

 

        "เอ้า!  มองหาฉันอยู่หรอ?"

 

 

 

        "ใช่แล้วจงอิน  ฉันกำลังมองหานายอยู่"  หัวเราะเล็กน้อยแล้วหันไปหาคนข้างกายก่อนจะลอบถอนหายใจแล้วมองลงไปยังผืนดินด้านล่างเหมือนเดิมด้วยความเหนื่อยใจที่อะไรๆมันก็ดูลำบากไปเสียหมด  ป่านนี้คนทั้งโรงเรียนคงพากันประณามไปทั่วแล้วเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

 

 

        .....จะมีใครที่อยู่ข้างฉันบ้างไหมนะ?

 

 

 

        อดที่จะนึกสงสัยในใจไม่ได้ถึงความเป็นไป  หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกพลังแล้วเปลี่ยนจากการมองลงสู่ที่ต่ำไปเป็นแหงนหน้าขึ้นฟ้ามองความสดใสของเมฆก้อนใหญ่แทน  ทำให้จงอินที่เฝ้ามองนัยน์ตาหวานเศร้าเริ่มได้ยินถ้อยคำดังลอยเข้ามาในหู  ชายหนุ่มจึงเปล่งข้อความตอบกลับไปให้ผ่านสายลมที่กำลังโชยมากระทบร่างกายให้ผู้หญิงคนนี้ได้รับรู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ตัวคนเดียว

 

 

 

        "ต่อให้คนทั้งโลกเป็นศัตรูกับเธอ  ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป"

 

 

 

        สิ้นเสียงของผู้ชายข้างกาย  ใบหน้าสวยก็หันมาสบตากับดวงตาบนใบหน้าคมเข้มเป็นเชิงขอบคุณในความหวังดีและความเป็นเพื่อนที่มีให้กันเรื่อยมา  ริมฝีปากบางเผยยิ้มหวานส่งไปให้จงอินที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน

 

 

 

        "นายยังเป็นคนดีเหมือนเดิมเลยนะจงอิน"

 

 

 

        "ไม่ว่าวันนี้หรือเมื่อวาน  ฉันยังเป็นคนเดิมที่รู้ใจเธอดี"  แล้วตอนนี้จะให้จงอินทำอะไรได้อีกนอกจากจะส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นไปให้ผู้หญิงใกล้ตัว  ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปปัดปอยผมที่โดนลมพัดมาบดบังใบหน้าสวยแล้วจัดการทัดใส่ใบหูให้  เธอจะได้ไม่รำคาญ  ทว่าการที่จงอินทำเช่นนี้  หญิงสาวกลับรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะดูเหมือนว่าตนกำลังให้ความหวังเขาทั้งๆที่มันไม่มีทางเป็นไปได้

 

 

 

        "ถ้านายลืมฉันได้ไม่ลำบากนัก  นายก็ควรที่จะตัดใจ"

 

 

 

        "...."

 

 

 

        "ถนอมหัวใจ...เก็บเอาไว้ใช้...กับคนที่ใช่จริงๆ...ดีกว่านะจงอิน"

 

 

 

        "ผลักฉันออกไปแบบนี้มันดีกับเธอแล้วหรอ?"

 

 

 

        "ทั้งหมดที่ฉันทำก็เพื่อตัวนายเอง"

 

 

 

        "นานึล!  ฉันล่ะเอือมระอากับเธอจริงๆเลยนะ  นี่ยังไม่วายอ่อยผู้ชายอีก!"

 

 

 

 

        จู่ๆก็มีเสียงแหลมบาดแก้วหูพุ่งเข้ามาใส่หญิงชายที่กำลังคุยกัน  จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนาอึนที่โดนครูเจสสั่งให้มาตามไปเรียนคาบแรกในวิชาว่ายน้ำของช่วงเช้า  หญิงสาวหน้าตาสวยจัดเดินพุ่งเข้าไปหานานึลแล้วคว้ามือของเพื่อนมากำไว้ก่อนจะลากไปเรียน  ทำให้นานึลที่ถูกแรงลากจำต้องเดินตามไป

 

 

 

        “ขอบคุณเธอมากเลยที่มาตามฉัน”  ระหว่างที่โดนลากก็แอบยิ้มไปด้วยที่เพื่อนสาวคนนี้ยังเป็นห่วงเป็นใยแม้ปากของเธอจะร้ายไปหน่อยก็ตามที 

 

 

 

        “กองไว้ตรงนั้นแหละ!

 

 

 

        ยอมรับเลยว่าตอนนี้หญิงสาวที่โดนคนทั้งโรงเรียนเกลียดอยู่ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นนอกจากเดินตามแรงดึงของเพื่อนสาวอย่างนาอึน  กระทั่งเดินมาเรื่อยๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมารั้งแขนเอาไว้ให้ร่างกายหยุดกับที่  ใบหน้าหมองหม่นจึงหันกลับไปมองใครสักคนที่กำลังจับแขนของตนอยู่ตอนนี้  และเมื่อสายตาปะทะกับใบหน้าของผู้ชายที่ทำตัวห่างออกไปเรื่อยๆ  อัตราการเต้นหัวใจที่เคยเฉื่อยกลับเต้นแรงขึ้นมาในทันที

 

 

 

        “เซฮุน!”  นานึลส่งยิ้มพลางตะโกนเรียกชื่อ  ส่งผลให้นาอึนเหลียวหลังกลับมามองเช่นเดียวกัน  พอเห็นว่าไอ้บ้าหน้าตายคนนี้มันจับไม้จับมือเพื่อนสนิท  สมองไม่ทันคิดเลยรีบฟาดลงไปบนมือหนาของเซฮุน  ชายหนุ่มจึงต้องชักมือกลับมาแล้วส่งยิ้มไปให้หญิงสาวอารมณ์ร้อนแทน

 

 

 

        “อย่าหึง”  น้ำเสียงเรียบนิ่งเปรยลอยๆ

 

 

 

        “หึงบ้าอะไรของนาย!

 

 

 

 

        จะมารักอะไรกันตรงนี้หนอ  ถ้าจะรักกันก็ขอเชิญให้ไปรักกันไกลๆเถอะพ่อคุณแม่คุณ  นานึลมองเซฮุนกับนาอึนสลับกันไปมาด้วยความรู้สึกอึดอัดพอเห็นว่าเขาทั้งคู่ดูรักกันดี  เหมือนพระเอกกับนางเอกในละครไม่มีผิดที่ตอนแรกกัดกันแล้วสุดท้ายก็รักกัน

 

 

 

        .....ถ้านาอึนเป็นนางเอก  เซฮุนเป็นพระเอก  แล้วฉันล่ะเป็นใคร  ฉันเป็นนางร้ายหรือ!?

       

 

 

        ในเมื่อเป็นนางเอกไม่ได้ก็ลองเป็นนางร้ายบ้างจะเป็นไรไป  ไหนๆเขาก็ไม่เคยคิดจะรักกันอยู่แล้วนี่  นานึลกลั้นหายใจแล้วกำมือรวบรวมพลังเรียกความกล้าหาญ  สถานการณ์ในตอนนี้ถ้าเป็นนางร้ายในละครคงต้องแกล้งเป็นลมหรือตบนางเอกสักฉาดเอาให้นางหน้าหงาย

 

 

 

        .....แกล้งเป็นลม  ตบนางเอก!

 

 

 

        เม้มริมฝีปากแล้วคิดในใจอย่างมาดมั่น  ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกมาจากความกดดันในสถานะที่ไม่มั่นคงแทน  แสนจะลำบากใจถ้าจะต้องตบหน้าเพื่อนสาวที่ไม่ได้ทำอะไรผิด  แกล้งเป็นลมเซฮุนก็คงไม่มาช่วย  เขาคงปล่อยให้เราม้วยมรณา  แต่แล้วก็ต้องเดินกลับไปหาชายหญิงที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานใหม่อีกครั้งเพราะเพิ่งจะคิดอะไรได้

 

 

 

        “เอ่อ...เซฮุน  ฉันฝากบอกคยองซูทีได้ไหม  เย็นนี้ที่ว่าจะกลับพร้อมกันแล้วไปช่วยฉันขนของ  ฉันขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้แทนได้ไหม  วันนี้ฉันจะไปหาฮานึล  ฉันคิดถึงน้อง”  บอกเซฮุนด้วยความเกรงใจ  หลังจากเจอเหตุการณ์เลวร้ายมาในวันนี้  การกลับไปกอดกำลังใจอย่างฮานึลคงช่วยได้เยอะในการใช้ชีวิตต่อไป

 

 

 

        ทำให้ชายหนุ่มที่ถูกขัดการคุยก้มมองใบหน้าสวยที่ดวงตาบวมช้ำบ่งชี้ได้ว่าเธอร้องไห้มาหนักพอสมควร  และสิ่งที่รบกวนหัวใจของเซฮุนอยู่ตอนนี้คือเขาก็เพิ่งจะนึกได้เหมือนกันว่าเมื่อครู่ตนเป็นคนส่งมือกร้านไปรั้งตัวของเธอเอาไว้เมื่อมองเห็นว่าเธอกำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป

 

 

 

        “เมื่อกี้เธอมองไม่เห็นฉันหรอ?”  ส่งน้ำเสียงเย็นชาออกไปถามแบบไม่รู้ตัว  ขมวดคิ้วแล้วกดสายตามองใบหน้าสวยที่มัวแต่ทำหน้าไร้เดียงสา

 

 

 

        “ขอโทษทีนะเซฮุน  คือฉันไม่ได้มองใครเลยนอกจากมองทาง  เลยมองไม่เห็นนาย...”  ดูในละครทุกเรื่อง  พระเอกก็มักจะถามไถ่ความเป็นอยู่ของนางร้ายแบบนี้เสมอเพื่อให้นางร้ายตัดใจจากพระเอกไม่ได้  นานึลจึงรีบหลบสายตาหลอมละลายของเซฮุนแล้วก้มหน้างุดเพราะกลัวว่าน้ำตามันจะไหล 

 

 

 

        ตัดกับเซฮุนที่พยายามจะก้มมองใบหน้าของนานึลหวังจะดูไปด้วยแล้วคิดไปด้วยถึงสิ่งที่อยู่ลึกๆภายในใจ  แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร  ความรู้สึกเจ็บตรงปลายเท้าของชายหนุ่มก็โลดแล่นเข้ามาใส่โดยฉับพลันเนื่องจากมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ซึ่งนิยมความรุนแรงอย่างนาอึนเหยียบเท้าเขาเข้าให้  เป็นผลให้เซฮุนเทความสนใจทั้งหมดไปที่นาอึนแทนพลางกัดริมฝีปากสะกดอาการเจ็บ

 

 

 

        “ฉันไปก่อนนะนางเพื่อนบ้า!  เชิญเธอคุยกับผู้ชายไปเถอะ!”  ประชดประชันเสร็จก็เดินจากไป  ทำให้นานึลต้องลุกลี้ลุกลนวิ่งตามนาอึนไปขณะกำลังพยายามหักใจที่จะไม่หันกลับไปมองผู้ชายใจร้ายแต่ก็ทำไม่ได้  ใบหน้าสวยจึงหันกลับไปหาเซฮุนที่กำลงยืนหน้านิ่ง

 

 

 

        “ไว้เจอกันนะเซฮุน”  หันไปมองไม่พอยังโบกมือลาเขาด้วย  น่าอนาถใจกับการกระทำของตนเองจริงๆ

 

 

 

        เมื่อเดินมาถึงสระว่ายน้ำก็พบว่าเพื่อนๆต่างก็เปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยเสร็จสรรพ  หญิงสาวจิตใจดีจึงเดินไปยังห้องแต่งตัว  ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปก็พบกับร่างกายใหญ่โตเปลือยแผงอกน่าดึงดูด  เมื่อเลื่อนสายตาต่ำลงมาก็พบเข้ากับกล้ามท้องแน่นๆที่อุดมไปด้วยซิกแพ็คน่าหลงใหล

 

 

 

        .....ฉันรักวิชาว่ายน้ำ

 

 

 

        สร้างความหมั่นเขี้ยวให้กับลู่หานเป็นอย่างมากที่นางโง่เขลาเบาปัญญานี่บังอาจใช้ตาแทะโลมร่างกายอันสง่างามของหมาป่าหนุ่มผู้หิวกระหายในความเป็นเลิสด้านฟุตบอล  ยิ่งมองผู้หญิงที่กำลังน้ำลายเยิ้มอยู่นี่ก็ยิ่งคันมือและเลือดขึ้นหน้า  อุ้งมือของหมาป่าจึงฟาดลงไปบนกบาลไร้ประสิทธิภาพนั่นเต็มแรง

 

 

 

        บัก!

 

 

 

        ทำเอานานึลมึนงงยกมือขึ้นมาลูบหัวของตนเองแล้วแหงนมองเจ้าของซิกแพ็คน่ากัด  ก่อนจะพบกับความมึนงงยกกำลังล้านคูณด้วยสิบล้านเมื่อเห็นใบหน้าโหดร้ายของหมาป่าหนุ่มนามว่าลู่หาน  หญิงสาวตกใจจนแทบสิ้นสติก้าวเดินถอยหลังและเริ่มวิ่งหนีไปรอบสระน้ำ

 

 

 

        “นางเสร่อ!  อย่าหนีนะเว้ย!”  ชี้มันด้วยความโมโหแล้วซอยเท้าตาม

 

 

 

        “ฉันขอโทษ  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมอง!

 

 

 

        “มาให้ฉันต่อยหน้าเดี๋ยวนี้นะเห้ยนางโง่!  ขึ้นห้องไปโดนคมแฝกกูแน่!”  แล้วอีนางโง่ผู้นี้มันเอาเศษขี้เลื่อยในสมองคิดใช่ไหมว่าวิ่งหนีเขาแบบนี้แล้วจะหนีได้ทัน  ลู่หานติดเกียร์หมาวิ่งสุดกำลังประดุจดั่งนักกีฬาวิ่งผลัดก่อนจะเข้าประชิดตัวนางเสร่อโง่งมงายด้วยการสวมกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง   

 

 

 

        “ปล่อยฉันนะลู่หาน  อย่าแกล้งฉันเลยฉันกลัวแล้ว!

 

 

 

        “ไปลงนรกเสียเถิดนางโง่!”  และคนโคตรแมนที่รังแกได้แม้ผู้หญิงที่กำลังร้องขอชีวิตก็ยกร่างกายเบาหวิวของนานึลขึ้นแล้วเดินไปยังขอบสระหวังจะเอาคืนมันที่มันกล้ามาแหยมกับหมาป่ามาดแมน  แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  นางโคตรโง่นี่มันดิ้นอย่างแรงทำให้คนแมนเสียหลักตกลงไปในน้ำพร้อมกันกับนานึล

 

 

 

        ตู้ม!  น้ำกระจายสาดกระเซ็นไปทั่ว

 

 

 

        ลู่หานตะเกียกตะกายว่ายขึ้นมาเหนือน้ำเพื่อหายใจ  มือหนาทั้งสองข้างลูบน้ำบนใบหน้าออกไปก่อนจะต้องตกใจแทบดิ้นเพราะผู้หญิงที่ตกลงมาพร้อมกันดันโผล่ขึ้นมาตรงหน้าหม่าป่าซะอย่างนั้น  ที่สำคัญหน้ามันใกล้กันมากจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

 

 

 

        .....อย่าไปหลงเสน่ห์นางโง่นี่เด็ดขาด  กูควรวิ่งขึ้นไปบนห้องแล้วหยิบไม้คมแฝกมาตีหน้ามัน

 

 

 

        ก็ได้แต่คิดเท่านั้นเพราะหัวใจของชายหนุ่มกำลังสั่นไหว  ลู่หานลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วมองเส้นผมยาวราวกับแพรไหมที่ชุ่มไปด้วยน้ำเคล้ากับใบหน้าที่มองใกล้ๆก็ดูแล้วไม่ได้น่าเกลียดอะไร  กวาดสายตาไปแบบมีจุดหมายจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางสวยนั่น 

 

 

 

        .....อย่าน่าหมาป่าผู้ช่ำชองแห่งความแมน  รีบขึ้นสระเสียเถิด

 

 

 

        แม้จะคิดแบบนั้นแต่ริมฝีปากของนางโง่นี่มันยังไงกัน  มันมีแม่เหล็กหรือไง  ตัวเขาถึงได้อยากจะเอาปากอันเลอค่าไปสัมผัสโดนปากโสโครกนี่  ตอนนี้ไม่รู้ตัวอีกแล้วเนื่องด้วยสติมันหลุดลอยหายไป  มือหนาแข็งแรงจึงสอดรับกลุ่มผมบริเวณหลังคอแล้วดันให้หน้าของเธอเข้ามาใกล้  ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอียงคอแล้วยื่นหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากบางชุ่มชื้น  มืออีกข้างของลู่หานค่อยๆรั้งร่างกายของนานึลให้แนบชิดร่างกายแข็งแรงของตนเอง  เร่งเร้าอารมณ์ให้หมาป่าไม่จะทำแค่จูบเฉยๆ  ลู่หานเลยเผลอขบเบาๆลงไปที่ริมฝีปากล่างของหญิงสาว  และด้วยความเจ็บจากการโดนหมากัด  นานึลที่ได้สติรีบร้อนใช้มือเล็กดันตัวของลู่หานให้ออกไปให้ไกล

 

 

 

        “ลู่หาน!  เมื่อกี้นายจูบฉัน!

 

 

 

        “จูบบ้าบออะไรของเธอ!  ฉันเห็นเธอกำลังจะตายเลยผายปอดให้!”  แต่ด้วยความที่หมาป่าหนุ่มมาดแมนมีสติปัญญาที่แก่กล้าเลยคิดหาวิธีเอาตัวรอดได้สบายๆ  นางนี่มันโง่จะตาย  มันไม่มีทางรู้หรอกที่สิ่งที่เขาพูดไปคือคำโกหก

 

 

 

        “จริงหรอ  ฉันก็ตกใจหมดเลย

 

 

 

        “ก็เออสิ!  ใครจะอยากจูบคนโง่ๆอย่างเธอกัน!”  งานประกวดรางวัลคนทอร์แรร์อาร์วอร์ดครั้งหน้าต้องตกมาเป็นของลู่หานอย่างแน่นอน  หม่าป่าหนุ่มแยกเขี้ยวใส่ผู้หญิงบ้าบออีกหนแล้วลงโทษมันด้วยกำปั้นหนักแน่นบนหัวของหญิงสาว  ในฐานะที่มันหลงตัวเองเกินขนาด

 

 

 

        ตุบ!

 

 

 

        “โอ๊ย!  ฉันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บอย่างไรแล้ว!

 

 

 

        “บนโลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอหรอก  เจ็บแค่นี้เธอต้องทนให้ไหว”  สั่งสอนนางโง่ไปพลางลอยตัวอยู่ในน้ำ  แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขากลับส่งยิ้มมาให้แล้วเปลี่ยนจากการลอยตัวในท่าปกติเป็นการนอนลอยตัวบนผิวน้ำด้วยความสบายใจแทน

 

 

 

        “ล้าลา~”

 

 

 

        “โชว์เหนือรึไงนางสร๋อย  ฉันก็ทำได้ไอ้การลอยตัวพร้อมการฮัมเพลงล้าลาแบบนั้น!

 

 

 

        “เอ้า!  ก็นายบอกเองว่าบนโลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ  นี่ไงฉันเลยนอน  ไม่ยืนแล้วก็ได้

 

 

 

        เอากับคนโง่ที่มองโลกในแง่ดีดิเฮ้ย  ทนไม่ไหวแล้วเว้ย  ถ้าชาตินี้ลู่หานผู้สง่างามในป่าดงพงไพรไม่ได้พิฆาตเวนไตยนางเสร่อนี่คงนอนตายตาไม่หลับแน่

 

 

 

        .....สมองไหลแน่นางมารยาร้อยเล่มเกวียน!

 

 

 

        “นานึล!  ลู่หาน!  ครูยังไม่สั่งให้ลงน้ำเลยนะ  แล้วนั่นนานึลก็ยังไม่เปลี่ยนชุด  แล้วเธอจะใส่ชุดอะไรเรียนต่อในช่วงบ่ายกันหืม  ขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยทั้งคู่”  เป็นครูเจสที่เป็นคนหยุดไม่ให้คนแมนลงมือทำร้ายร่างกายของนานึล  เมื่อนักเรียนสองคนได้ยินดังนั้นจึงรีบขึ้นจากสระน้ำขนาดใหญ่

 

 

 

        .....ครูเจสไม่น่ามาขัดการอัดนางโง่นี่เลย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        “จื่อเทา  มารอนานแล้วหรอ?”  เสียงหวานใสดังขึ้นมาเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์คันงามคู่ใจแถวๆหน้าโรงเรียนมัธยมเคท่ามกลางสายตาของสาวๆที่ต่างก็กรีดร้องถึงความหล่อเหลาหลังเลิกเรียนอย่างจื่อเทารีบโยนบุหรี่ไปให้ไกลตัว  จำได้ว่าวันนี้เมื่อเช้าตอนมาส่งผู้หญิงคนนั้นใส่ยูนิฟอร์มนักเรียนมานี่  ทำไมขากลับถึงได้ใส่ชุดพละอย่างนั้น  ด้วยความที่มาเฟียระวังแต่คนที่ใส่ยูนิฟอร์มนักเรียนเลยไม่ทันได้มองคนใส่ชุดพละอย่างนานึลที่เดินเข้ามาใกล้

 

 

 

        .....ชิบหายแล้ว  กลิ่นบุหรี่แม่งเต็มตัวกูเลย!

 

 

 

        “เออเฮ้ย!  ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อน  โคตรจะปวดท้องอะ!”  ลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้ววิ่งสวนทางไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ต้องชะงัก  เมื่อน้องสาวสุดที่รักดันมาขวางทางมาเฟียไม่ให้หนีไปกลบเกลื่อนความผิด  เธอกอดอกแล้วมองเขาอย่างคาดโทษประดุจว่าจื่อเทานั้นไปฆ่าใครตายมา

 

 

 

        “เมื่อกี้นั่งทำอะไรอยู่น่ะ  ควันฉุยเลยนะ!

 

 

 

        “เอาน่า

 

 

 

        “เอาน่งเอาน่าอะไร  เดี๋ยวนี้คำสั่งของฉันไม่มีความหมายแล้วหรือ!?”

 

 

 

        “เบาๆสิเธออายคนเขา”  ใช่  ตอนนี้นักเรียนหน้าใสที่กำลังเดินกลับบ้านต่างก็มายืนมุงดูการทะเลาะวิวาทของพี่น้องต่างพ่อแม่  บางคนก็ถ่ายคลิป  บางคนก็ยืนมองแล้ววิพากษ์วิจารณ์ในการกระทำของนานึล  และแล้วเสียงนินทาจากไหนไม่รู้ก็ทำให้หญิงสาวหันมองไปรอบกายด้วยความใจหาย

 

 

 

        “ผู้ชายคนนั้นหรือเปล่าที่เป็นคนในรูป?”

 

 

 

        “ผู้ชายคนนั้นหล่อดีนะ

 

 

 

        “นางนานึลนั่นกะจะงาบผู้ชายหมดทั้งโลกเลยรึยังไง  ไม่กลัวเป็นเอดส์เรอะ?”

 

 

 

        “สำส่อนอย่างที่ร่ำลือกันจริงๆด้วย!

 

 

 

        หญิงสาวรีบบีบมือของตนเองเอาไว้แล้วก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสู้หน้าใคร  เป็นผลให้จื่อเทาที่เห็นท่าทางของผู้หญิงตรงหน้าก็แปลกใจว่าจริงๆแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น  มือหนาของมาเฟียหนุ่มจึงยื่นออกไปเชยคางมนของหญิงสาวให้เงยขึ้นมามองหน้าเขา

 

 

 

        “มีเรื่องอะไรก็บอกฉันมา

 

 

 

        “รีบไปกันดีกว่าจื่อเทา  ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”  คว้ามือหนาที่กำลังจับคางของตนเองมาจับไว้แล้วออกแรงดึงจื่อเทาให้รีบไปก่อนที่เขาจะเสียหาย  คนอื่นจะด่าจะว่าตนอย่างไรก็ปล่อยเขาไป  แต่ถ้าจะให้จื่อเทาต้องมาเสื่อมเสียแบบนี้คงยอมไม่ได้  และเมื่อเดินมาถึงมอเตอร์ไซค์ราคาแพง  นานึลก็คว้าหมวกกันน็อคมาใส่อย่างรวดเร็วแล้วฉีกขาขึ้นไปนั่งรอ  ก่อนที่มือบางจะคะยั้นคะยอพี่ชายให้รีบๆไปเสียที

 

 

 

        “ใครแกล้ง?”  ในระหว่างที่ลูกชายตระกูลหวงผู้เลื่องชื่อในการสะสางความแค้นทดแทนบุญคุณกำลังใส่หมวกกันน็อคก็ยังคงถามต่อไป  ชายหนุ่มก้าวขาข้ามไปแล้วนั่งลงบนเบาะรถก่อนจะสตาร์ทเครื่อง 

 

 

 

        “หยุดถามฉันได้แล้วนะจื่อเทา  ออกรถเลย

 

 

 

        พร้อมทำตามคำสั่ง  ให้ออกรถก็ออกรถ  ชายหนุ่มแล่นรถไปตามถนนได้ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลังตัวเขา  เนื่องจากนานึลยังไม่ชินสักทีในการนั่งรถมอเตอร์ไซค์เลยจำเป็นต้องสวมกอดจื่อเทาเอาไว้ประเดี๋ยวจะตก  แม้ว่าหญิงสาวจะไม่คิดอะไรในการทำเช่นนี้  หากแต่ชายหนุ่มที่หวังจะเป็นมากกว่าพี่ชายกลับคิดไปไกล

 

 

 

        .....แม่งโคตรจะมีความสุขเลย!

 

 

 

        ริมฝีปากบนใบหน้าใต้หมวกกันน็อคระบายยิ้มอย่างมีความสุขในเวลานี้  หัวใจเต้นถี่คล้ายคนออกกำลังกายมาอย่างต่อเนื่องจากที่เคยเต้นอย่างเชื่องช้า  นานเท่าไหร่แล้วที่ผู้ชายอย่างจื่อเทาไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อน  และด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิดมันล้นออกมานอกอก  มาเฟียหนุ่มจึงจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์เพียงมือเดียว  ส่วนอีกมือหนึ่งจงใจมาวางทาบทับลงไปยังมือบางที่กำลังสวมกอดตัวเขา  

 

 

 

        “ฉันรักเธอ

 

 

 

         “นายว่าอะไรนะพูดดังๆหน่อย

 

 

 

        “เอ้ย!  ฉันถามว่าจะให้ฉันไปส่งที่ไหน!?”

 

 

 

        “ไปส่งฉันที่บ้านคุณหมอโอที  ฉันจะแวะไปหาฮานึล” 

 

 

 

 

70%

 

 

 

        เมื่อมอเตอร์ไซค์คันงามมาจอดเทียบท่าบริเวณหน้าประตูบานใหญ่  ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่จึงดับเครื่องยนต์แล้วถอดเครื่องป้องกันศรีษะออก  ก่อนจะหันมามองหญิงสาวเพื่อรอให้เธอทำอะไรให้เสร็จเขาจะได้ลงจากมอเตอร์ไซค์บ้าง

 

 

 

        "อ้าว!  ลูกสะใภ้  ลูกมาเยี่ยมพ่อหรือลูก?"  ในขณะที่คุณหมอโอตอนนี้กำลังรีบร้อนเปิดประตูบ้านออกไปดูเคสใหญ่ที่โรงพยาบาล  พอเห็นหน้าสะใภ้คนงามก็หยุดถามหน้าตาตื่น  ทำให้นานึลกับจื่อเทาลนลานลงจากรถแล้วโค้งทำความเคารพ

 

 

 

        "คุณหมอจะไปไหนหรือครับ?"  จื่อเทาถาม

 

 

 

        "หมอมีเคสด่วนที่โรงพยาบาล  ต้องรีบไปแล้วเดี๋ยวไม่ทันรถเมล์รอบนี้"  น่าระเหี่ยใจเสียจริงเพราะรถยนต์ส่วนตัวดันเข้าอู่อยู่  จะให้นั่งรถแท็กซี่ก็ไม่รู้ว่าจะเจอไหม  ซึ่งนั่นก็ส่งผลให้จื่อเทากับนานึลมองหน้ากันไปมาในความสงสัย  ก่อนที่หญิงสาวจะเสนอทางช่วยที่ดีกว่าการนั่งรถเมล์

 

 

 

        "ให้จื่อเทาไปส่งก็ได้นะคะ  ทิ้งหนูเอาไว้ที่บ้านกับฮานึลก็ได้ค่ะ"

 

 

 

        "เกรงใจพี่ชายเราน่ะซี"  หมอโอว่า

 

 

 

        "อย่าเกรงใจครับ  ใส่หมวกกันน็อคแล้วก้าวขึ้นมาเลยครับคุณหมอ"  จะให้พี่ชายที่แสนดีบอกปฏิเสธได้อย่างไร  แม้ในใจจะอยากอยู่กับน้องสาวก็ตามที  จื่อเทาไม่รอรีคว้าหมวกกันน็อคมาใส่อีกรอบแล้วขึ้นคร่อมเบาะ  ตัดกับหมอโอที่ยืนมึนอยู่นานในที่สุดก็หยิบหมวกกันน็อคมาใส่แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว

 

 

 

        "ไปก่อนนะนานึล  เดี๋ยวรีบกลับมาหา"

 

 

 

        "พ่อไปก่อนนะลูกสะใภ้  ดูแลบ้านแทนพ่อด้วย"

 

 

 

        "ค่ะคุณ...พ่อ  อ้อ...จื่อเทา  ขับรถดีๆนะคะ"

 

 

 

        รถมอเตอร์ไซค์ที่หลังบนมีชายร่างใหญ่สองคนนั่งอยู่ค่อยๆแล่นออกไป  ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่ยืนมองด้วยความเสียดายที่ตนลืมหยิบผลหมากรากไม้ออกมาจากใต้เบาะรถของจื่อเทา  นานึลถอนหายใจแล้วส่ายหน้าไปมาหลายทีให้กับความขี้หลงขี้ลืมของตนเอง

 

 

 

        .....ทำไมขี้ลืมแบบนี้นะเรา

 

 

 

        เพียงแวบเดียวที่หางตาสังเกตเห็นเหมือนคนจ้องมองอยู่อยู่ทั่วทุกมุม  นานึลสอดส่ายสายตามองไปรอบๆทุกทิศทางทุกทางอย่างหวาดระแวงเนื่องจากรังสีฟาดฟันมันโผล่มาก่อนที่จะเห็นผู้ใด  เมื่อเห็นท่าไม่ดี  หญิงสาวจึงลุกลี้ลุกลนวิ่งไปยังประตูกะจะเปิดมันแล้วเข้าไปในบ้านเพื่อความปลอดภัย  มือบางตะกุยตะกายหาทางเปิดประตูพลางหันไปมองด้านหลังด้วยความกลัว  แต่แล้วหัวใจก็ต้องหล่นไปอยู่ตรงตาตุ่มเมื่อรู้สึกได้ถึงของแข็งมาดุนอยู่กลางหลังพร้อมกับได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่น่ากลัวลอยเข้ามา

 

 

 

        "ถ้าไม่อยากใหัน้องชายของเธอตาย  อย่าเอะอะโวยวายแล้วเดินไปที่รถคันนั้น"

 

 

 

        ความรู้สึกจุกเหมือนโดนต่อยทั้งๆที่ผู้ชายข้างหลังยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยนอกจากขู่บังคับด้วยน้ำเสียงและท่าทางเท่านั้น  ใจมันหายวาบเมื่อได้ยินเรื่องความเป็นความตาย  ลำพังตัวเราจะตายยังพอทำใจให้นิ่งได้  ทว่าพอมีน้องชายเข้ามาเกี่ยวข้องกลับยากที่จะคิดอะไรออกนอกจากจะทำตามคำสั่งของเขา

 

 

 

        "นายอย่าทำอะไรน้องชายของฉันเลยนะ"  อ้อนวอนขณะที่กำลังเดินไปยังรถตู้สีดำเงางามราคาแพง  ก้มหน้าแล้วพยายามหายใจให้ลึกเป็นการรวบรวมสติ  กำมือแน่นด้วยความกังวลแล้วช้อนสายตามองไปข้างหน้าเมื่อเดินเข้าไปใกล้รถยนต์  ตัดกับชายที่ได้รับคำสั่งมาจากเบื้องบนตอนนี้ยัดปืนใส่ในขอบกางเกงแล้วใช้มือหนากระชากแขนของหญิงสาวเอาไว้พลางเปิดประตูรถตู้  ก่อนที่จะผลักให้เธอเข้าไปในตัวรถจากนั้นเขาจึงขึ้นตามไป

 

 

 

        "ออกรถเลย"  คำสั่งจากผู้ชายอายุอานามท่าทางจะโตกว่านานึลไม่กี่ปีทำให้รถยนต์เคลื่อนที่ไปข้างหน้า

 

       

 

        นานึลนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองใคร  หัวใจไร้ความหวังกำลังเต้นเร็ว  เพียงไม่นานภาพตรงหน้าทั้งหมดก็พร่ามัวขึ้นมาเนื่องด้วยว่าน้ำตามันกำลังไหล  สิ่งที่เผชิญอยู่นี่จะเป็นอะไรไปได้นอกจากจะเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยความตาย  แต่คราวนี้มันกลับสบายใจได้ในระดับหนึ่งเพราะถ้าหากตนเองตายไป  อย่างน้อยฮานึลก็ยังมีคนคอยดูเแล

 

 

 

        .....อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องที่ดีอยู่

 

 

 

        แต่จะมายอมตายแบบนี้มันถูกแล้วหรือ  ทำไมไม่ยอมหาทางหนีก่อนที่จะหมดหวัง  หญิงสาวรวบรวมพลังอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตา  ก่อนที่จะเงยใบหน้าขึ้นมามองผู้ชายใกล้ตัวที่ไม่ว่าจะมองยังไงเขาก็คือโจรอยู่วันยันค่ำ  แม้หน้าตาของเขานั้นจะดีเกินมนุษย์ทั่วไป  แต่มันเหมือนจะคุ้นๆว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อนเมื่อนานมาแล้ว

 

 

 

        "เอ่อ...คือว่าฉัน"

 

 

 

        "หุบปาก!"

 

 

 

        ยังไม่ทันจะพูดอะไรก็โดนตวาดกลับมาจนสะดุ้งสุดตัว  นานึลสะบัดใบหน้ากลับมาแล้วรีบบีบมือทั้งสองข้างเอาไว้  มันกลัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง  สมองมึนเบลอไปหมดไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อไป  กระทั่งตั้งสติได้จึงมานะขยับริมฝีปากก่อนจะอุตสาหะกลั่นเสียงออกมา

 

 

 

        "ฉันปวดท้อง  ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหม?"  พูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตา  มือบางถูกยกขึ้นมากุมท้องแล้วแสดงสีหน้าเจ็บปวด

 

 

 

        "มุขนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะสาวน้อย"

 

 

 

        "ฉันพูดจริงๆ  ถ้านายไม่ให้ฉันเข้าห้องน้ำ  ประจำเดือนของฉันอาจจะเปื้อนเบาะกำมะหยี่นี่ก็ได้  ขอร้องล่ะนะ"  คราวนี้จำเป็นต้องหันไปพูดกับเขาตรงๆ  ผู้ชายใกล้ตัวจะได้เห็นใจ  หรือถ้าเกิดเขาไม่เห็นอกเห็นใจกัน  อย่างน้อยก็น่าจะเห็นใจเบาะรถยนต์หรูหรานี่

 

 

 

        .....ฉันเล่นน้อยไปหรือเปล่านะ  ต้องเล่นให้ใหญ่กว่านี้

 

 

 

        "โอ้ยไม่ไหวแล้ว!  ฉันปวดท้องเหลือเกิน  รีบพาฉันเข้าห้องน้ำเร็วเข้า  นายไม่ใช่ผู้หญิงนายไม่รู้หรอกว่ามันทรมานขนาดไหน  โอ้ย!  โอ้ยไม่นะ!  ปวดเหลือเกิน  นายคิดบ้างไหมว่าในขณะที่มดลูกมันบีบตัวน่ะมันเจ็บเพียงใด!"  เล่นใหญ่ไปหรือเปล่าก็ไม่รู้  แต่ที่รู้ๆตอนนี้คือดิ้นทุรนทุรายราวกับไส้ติ่งกำลังระเบิดยังไงยังงั้น  ยู่หน้ายู่ตาโอดครวญร้องโหยหวน  กุมท้องร้องไห้แข้งขาปัดป่ายไปทั่วคลัายกับคนกำลังจะตาย

 

 

 

        .....ฉันเล่นใหญ่มาก

 

 

 

        ทำให้ชายใจโหดถอนหายใจขมวดคิ้วจ้องมองหญิงสาวที่กำลังดิ้นเร่าๆอยู่ข้างกาย  ท้ายที่สุดก็จำเป็นต้องยอมให้เธอลงไปเข้าห้องน้ำเพราะเกรงว่าเบาะในรถของเจ้านายจะเปื้อนของเหลวสีแดงน่าขยะแขยง

 

 

 

        "เดี๋ยวเลี้ยวเข้าปั๊มหน้านะมึง"  กลั้นใจสั่งลูกน้องระดับล่างกว่าแล้วหันกลับมาตะเบ็งเสียงใส่ผู้หญิงใกล้ตัวอีกทีหนึ่ง  "อยู่เงียบๆ  ถ้าเธอยังไม่อยากตาย!"  ตะคอกได้ตามสบายเพราะมันเป็นคนของศัตรูไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

 

 

 

        ทันทีที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในปั๊มน้ำมัน  บุรุษหนุ่มก็ดึงแขนของนานึลให้ลงจากรถก่อนจะลากตรงไปยังห้องน้ำหญิง  ระหว่างที่จะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ  นานึลที่มีปฏิภาณและไหวพริบอันชานฉลาดจึงหันหลังกลับมาบอกผู้ชายใจคอโหดร้ายตามแผนในหัว

 

 

 

        "นายช่วยไปซื้อผ้าอนามัยให้ฉันหน่อยได้ไหม?"  และสิ่งที่ได้รับกลับมาคือ...

 

 

 

        "ใช้ทิชชูยัดๆไปก่อน"

 

 

 

        บ้าจริง  มันช่างฉลาดและทันคนเสียเหลือเกิน  นานึลที่ไม่มีทางเลือกเลยได้แต่เดินคอตกเข้าไปในห้องน้ำ  เอาล่ะ  ในห้องน้ำต้องมีใครอยู่บ้างสิ  คิดได้ก็จัดการเดินดูทุกห้องก็พบกับความว่างเปล่า  แล้วตอนนี้ควรจะทำเช่นไรต่อไปดี

 

 

 

        .....เอาไงดีนะเรา!

 

 

 

        ทนยืนนิ่งๆไม่ไหวหรอก  สองขาจึงวิ่งไปแอบชะเง้อดูคนใจร้ายที่จับตนเองมาก่อนจะพบว่าเขากำลังเดินไปเดินมา  คงต้องรอจังหวะให้เขาหันไปทางอื่นก่อนค่อยฉวยโอกาสวิ่งหนีไปให้คนช่วย  และด้วยความที่นานึลไม่มีศัตรูที่ไหน  บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นนายน้อยอี้ชิงก็ได้เพราะเมื่อกี้เขามีปืนด้วยนี่

 

 

 

        .....ตายละหว่า!

 

 

 

        ชะแง้แลหาชะโงกหน้าออกไปดูอีกครั้งก็พบว่าเขาหันไปทางอื่น  สะกดใจฝืนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนี  ทว่าชายหนุ่มร่างกายกำยำคนเดิมกลับหันมาเห็นพอดี  เขาเลยได้ทีซอยเท้าวิ่งตาม  และนั่นก็ทำให้นานึลวิ่งหนีอย่างสุดกำลังก่อนจะสังเกตเห็นชายหนุ่มท่าทางพึ่งพาได้ที่อายุก็คงจะรุ่นเดียวกันใส่หูฟังอันใหญ่เดินจิบกาแฟสะพายกระเป๋าเป้ดูใจดี  เขาคนนี้น่าจะเป็นที่พึ่งได้ในยามลำบาก  อย่างน้อยก็วิ่งเข้าไปขอความช่วยเหลือให้ผู้ชายใจดีนี่ช่วยโทรศัพท์ตามตำรวจให้ที

 

 

 

        "นาย!  นายช่วยฉันด้วย!"  กระโจนเข้าใส่มือไม้เขย่าแขนของชายวัยรุ่นจนกาแฟที่เขาดื่มอยู่สักครู่นี้ร่วงลงสู่พื้น  โถ่เอ๋ยกาแฟแค่นี้เดี๋ยวจะซื้อใช้ให้ใหม่  ตอนนี้เรากำลังลำบากเขาต้องช่วยเหลือสิถึงจะถูก  นานึลเหลียวหลังไปมองอีกทีก่อนจะหันมาอ้อนวอนผู้ชายตรงหน้าในขณะที่มือของตนยังคงเฝ้าไกวแขนของเขา  แต่แปลกที่เขากลับเอาแต่กดสายตามองอย่างสบายอารมณ์ด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนต่อสิ่งใดทั้งสิ้น

 

 

 

        .....ช่วยฉันหน่อยไม่ได้หรือไง  หรืออาจจะกำลังงงอยู่! 

 

 

 

        นายรู้จักมาเฟียใจชั่วอย่างอี้ชิงใช่ไหม!  เป็นไปไม่ได้หรอกที่นายจะไม่รู้จัก  มันขึ้นชื่อด้านความโหดร้าย!”  กรอกหูผู้ชายข้างหน้าแล้วเหลือบไปมองข้างหลังอีกรอบอย่างร้อนรน  โน่นไงมันมาโน่นแล้ว  มันกำลังมาจะมาฆ่าฉันแล้ว  ช่วยด้วย!

 

 

 

        ในขณะเดียวกัน  ชายหนุ่มที่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้มาเอาตัวนางผู้หญิงขี้โกหกกำลังวิ่งตามติดเธอไป  และเมื่อสายตาโกรธแค้นปะทะกับชายที่ยืนอยู่ข้างกายของนานึล  ความสะพรึงและความซวยก็มาเยือนจนต้องรีบสรรหาคำแก้ตัวก่อนที่จะโดนไล่ออกจากการเป็นมือขวาของนายน้อยตระกูลจาง

 

 

 

        นายน้อยอี้ชิงครับ!  ขอโทษด้วยครับที่เกิดเรื่องยุ่งยาก!”  พอวิ่งมาถึงตัวของนายน้อยอี้ชิงก็รีบก้มหัวยอมรับผิด  ซึ่งนั่นก็ทำให้มาเฟียหนุ่มตระกูลจางอย่างอี้ชิงละสายตาจากใบหน้าสวยไปมองหน้าของ  นิชคุณ  ลูกน้องคนสนิทแทน  มือหนาถอดหูฟังออกแล้วนำมาคล้องคอของตนเองก่อนจะเพ่งมองลูกน้องเป็นเชิงถามว่าทำไมถึงได้ปล่อยให้เรื่องมันวุ่นวาย 

 

 

 

        "...."  รอฟังคำแก้ตัวของลูกน้อง 

 

 

 

        คือมันบอกว่ามันเป็นเมนส์ต้องการเข้าห้องน้ำ  ผมกลัวว่าเบาะจะเปื้อนเลยจำเป็น...เอ่อ...ให้อภัยผมด้วยครับ”  ก้มหน้าแล้วพูดกับเจ้านายที่มีนิสัยยากจะหยั่งถึงอย่างหวาดกลัว

 

 

 

        ตัดกับนานึลที่ใจหายทันทีที่ได้ยินว่าทั้งสองคนรู้จักกัน  จุดสำคัญที่พลาดไม่ได้คือคนท่าทางใจดีที่หวังจะให้ช่วยเหลือกลับเป็นนายน้อยอี้ชิงตัวจริงที่เมื่อครู่ถูกตนด่าว่าไปตั้งมากมาย  คราวนี้ได้ตายจริงๆแน่ถ้าไม่รีบหนีไปให้ไกลจากพวกเขา  นานึลคลายมือออกจากแขนของอี้ชิงแล้วเตรียมวิ่ง  หากแต่ไปไหนไม่พ้นเพราะถูกอี้ชิงดึงเสื้อไว้

 

 

 

        ปล่อยฉันนะ!  ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!  ไม่สิ  อย่างน้อยขอให้ฉันเข้าห้องน้ำก่อนเถอะ  คือฉันไม่ได้หนีนะ  ฉันจะออกมาซื้อผ้าอนามัย  ไม่ได้คิดจะหนีเลย!

 

 

 

        เสียงน่ารำคาญดังขึ้นสร้างความหงุดหงิดใจให้มาเฟียหนุ่มรูปงามเป็นอย่างมาก  ถึงแม้ว่าผู้หญิงที่ดิ้นพราดๆอยู่นี่จะสามารถหลอกลูกน้องของเขาได้แต่ไม่สามารถหรอกตัวเขาได้หรอก  อี้ชิงคว้าข้อมือบางของนานึลแล้วดึงให้เธอเดินตามเขาไปในห้องน้ำหญิงโดยที่ไม่พูดอะไร  ทิ้งให้นิชคุณได้แต่วิ่งตามไป  และหลังจากที่นายน้อยแสนยิ่งใหญ่กับผู้หญิงของไอ้จื่อเทาได้เข้าไปในห้องน้ำหญิงเรียบร้อย  ลูกน้องอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากจะยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำเอาไว้เพื่อกันไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน

 

 

 

        ย้ายมาทางด้านของนานึลที่ถูกผู้ชายใจคอโหดร้ายผลักเข้ามาในห้องน้ำหญิง  มือบางจับข้อมือของตัวเองที่มีรอยแดงเมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บจากแรงของผู้ชายใจร้าย  ขณะที่อี้ชิงซึ่งอยู่ในห้องน้ำแคบๆเดียวกันกับนานึลตอนนี้กำลังหรี่ตามองดูความสำออยของผู้หญิงที่ถือได้ว่าเป็นคนรักนอกคอกของไอ้จื่อเทา

 

 

 

        นาย!  อย่ามามองฉันแบบนี้นะ!”  พอได้เห็นสายตาของอี้ชิงแล้วมันรับรู้ถึงความอันตรายที่ส่งมาให้จนไม่สามารถที่จะยืนเฉยๆได้อีกต่อไป  หญิงสาวจึงผลักอี้ชิงที่ยืนขวางประตูอยู่แล้วรีบเปิดประตู  ทำให้ชายหนุ่มเสียหลักไปเล็กน้อยแต่ก็สามารถที่จะคว้าร่างกายของเธอเอาไว้ได้ทัน  ก่อนที่จะจัดแจงจับให้เธอหันมาแล้วดันไหล่ผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้เข้ากับประตูจนเกิดเสียงดัง

 

 

 

        ปึง!

 

 

 

        โอ๊ย!!”  ความเจ็บปวดรวดร้าวทั่วแผ่นหลังกระจายไปทั่วร่างกาย  ใบหน้าสวยเหยเกอย่างทรมาน  หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแล้วมองเสยไปยังใบหน้าหล่อแต่จิตใจโหดร้ายที่อยู่ไกลออกไปเพียงไม่กี่นิ้วแล้วเอ่ยถามถึงสาเหตุว่าทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้

 

 

 

        นายทำแบบนี้ทำไม!?”

 

 

 

        ถอดกางเกงของเธอออก

 

 

 

        นายว่าอะไรนะ!?”

 

 

 

        “....”  จะให้พูดซ้ำมันไม่ใช่นิสัยของมาเฟียอย่างอี้ชิง  และสิ่งที่ชายหนุ่มจะทำต่อไปคือการสั่งสอนให้ผู้หญิงที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้คนนี้ให้รู้ว่าต่อไปไม่ควรที่จะมาโกหกคนอย่างเขา  มือหนาของชายหนุ่มถูกส่งออกไปรวบมือบางทั้งสองข้างในแบบที่ไม่สนว่าเธอจะเจ็บแค่ไหนที่เขาทุ่มแรงไปขนาดนี้  อี้ชิงกดข้อมือของนานึลตรึงไว้กับประตูเหนือหัวของเธอเองด้วยมือที่แข็งแรงเพียงข้างเดียว  ก่อนจะใช้มือหนาอีกข้างล่นกางเกงวอร์มพร้อมกับกางเกงชั้นในของคนที่กำลังยืนตัวสั่นให้ลงไปกองกับพื้น  ใบหน้าหล่อก้มมองกางเกงชั้นในที่ไร้รอยเปื้อนสีแดงจากนั้นจึงเปลี่ยนมามองหน้าของหญิงสาวแทน

 

 

 

        นาย...ฮึก...อย่าทำอะไรฉันเลยนะ...

 

 

 

        เธอกำลังโกหกฉันอยู่”  เปรยเบาๆด้วยความใจเย็นแล้วใช้มือหนาที่ว่างเว้นจากการใช้งานค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบลงมาบนใบหน้าสวยก่อนที่จะชักมือกลับมาชิมรสด้วยการเลียนิ้วมือยาวของตนเอง  นี่เธอคงจะกลัวตัวเขาอยู่ไม่น้อย  รสชาติของน้ำตานี่ถึงได้ขมแบบนี้

 

 

 

        ปล่อยฉันไปเถอะนะ...ฉันกลัวแล้ว...

 

 

 

        ฉันรู้ว่าเธอกลัว  เธอแค่ต้องกลัวอีกไม่นาน”  ค่อยๆบรรจงประกบริมฝีปากบางโดยที่นานึลไม่ทันจะได้ตั้งตัว  ออกแรงดูดกลืนเนื้อปากอย่างแผ่วเบาด้วยสัมผัสที่ผู้หญิงทุกคนยากจะหักห้ามใจ  ชายหนุ่มส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายเมื่อริมฝีปากของเธออ้าออกเพราะขาดอากาศหายใจ  ทักทายลิ้นเล็กรสหวานแล้วตวัดตักตวงความอร่อยในโพรงปากที่อุ่นชุ่มชื้น  ลิ้นหนารู้งานเปลี่ยนองศาควานไปทั่วพลางเลื่อนมือหนาขึ้นมาบีบลำคอขาวนวลของเธอเอาไว้ก่อนจะตั้งใจบีบเพื่อให้ผู้หญิงที่กำลังร้องไห้อย่างหนักได้รู้ถึงความทรมานแท้จริงที่เธอควรจะได้เจอ  ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมันจะได้แผ่ไปถึงไอ้เดนนรกที่ไม่ควรจะเกิดมาเป็นคู่แข่งของผู้สืบทอดตระกูลจาง  ตระกูลมาเฟียที่ควรจะได้เป็นที่หนึ่งในเส้นทางสายมืดเพียงตระกูลเดียว

 

 

 

        .....ยอมหลีกทางให้กูแล้วอยู่กับผู้หญิงของมึง  หรือจะสู้กับกูต่อแล้วปล่อยให้ผู้หญิงของมึงตาย  ถึงเวลาที่มึงต้องเลือกแล้วล่ะไอ้จื่อเทา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดและตามตอนต่อไป

คุยกับนักเขียน :

สวัสดีมาเฟียหนุ่มตระกูลจาง  แลดูเถื่อนแบบนิ่งๆ  ร้ายลึกๆอยู่ข้างใน  ในตอนหน้าจักเป็นอย่างไรขอเชิญติดตามกันด้วย  ในที่สุดอี้ชิงก็ได้เดบิวต์แล้ว  คือเปิดตัวด้วยความอลังการและความโหดร้าย  ลงท้ายด้วยสารท้ารบเต็มรูปแบบจากมาเฟียถึงมาเฟีย  โอ๊ยตายแล้วการเป็นผู้หญิงของมาเฟียทำไมมันลำบากขนาดนี้  สู้กันต่อไปสู่ความเหมือนจะดีของผู้ชาย  อย่าทิ้งกันไปก่อนจบเรื่อง  สุดท้ายอยากจะบอกว่าพี่รักนางเอกมาก  อ่านแล้วอึดอัดอยากตบหน้าตนเองคือสิ่งถูกแล้วเพราะนี่คือฟิคแนว  เมโลดราม่า  ด่าตัวละครได้พี่ชอบมากเพราะมันแสดงถึงความอินในบทบาทนางเอก ฟิคยืดฟิคยาวมากเพราะผู้ชายมี 12 ท่าน พี่ไม่สามารถบีบอัดความรู้สึกของผู้ชายทั้ง 12 คนให้อยู่ภายในไม่กี่สิบตอนได้  และเนื้อเรื่องที่เป็นไปตามที่นางเอกหวังนางเอกจักมิได้ในเรื่องนี้  มันสนุกตรงนี้แหละ  รักน้องๆทุกคน  ขอเชิญไปด่าคนเหมือนจะดีกันที่แท็ก  #Fic4me  ได้  พี่คอยรีอยู่เสมอหนาลูกโปรดรู้ไว้ 

 

ปล.อยากอ่านคอมเม้นท์ค่ะ  อ่านแล้วสะใจค่ะ  ไม่มีคอมเม้นท์แล้วมันไม่คึกเลยค่ะ  อย่าทำร้ายพี่ด้วยยอดวิวแต่ไร้คอมเม้นท์เลยลูก  แหมน้อยใจหนา


 


และสุดท้ายคือความน้อยเนื้อต่ำใจของพระเอกเหมือนจะดีเรื่องนี้  อย่าเพิ่งน้อยใจซี  กำลังจะคัมแบ็คและเดบิ้วต์กันแล้ว  สู้ต่อไปเถิดทุกคน  มีคนเขาถึงพวกนายอยู่ทุกวัน  ที่สำคัญ  อี้ฟานจะน้อยใจทำไม  ลองมองไปที่แพ็คฮยอนดูซี




และไปชมแฟนอาร์ตจากดีไซน์อาร์ตประจำฟิคที่มาไวปานลิงของน้องเดียร์ เจ้าเก่า  จูบกันในน้ำแบบนี้ให้อารมณ์ไปอีกแบบหนึ่ง  ว่าแต่จูบเบาๆก็ได้หนาจะกัดปากให้เจ็บตัวทำไม  ไม่งั้นก็คงได้จูบกันต่อไปใน FIc4Me  รูปสวยมากเลย  สื่ออารมณ์ดีจัง


 


และไปพบกับการเกทับกันไปมาระหว่างผู้ชายในเรื่อง  ของแถมสอดแทรกหลักธรรมคำสอนในสไตล์ของหลวงพี่จงแดที่คอยการคัมแบ็คในท้องเรื่อง #Fic4me  อ่านจบกรุณาประนมมือรับคำสั่งสอน  พร้อมทั้งสวดมนต์ก่อนนอนเพื่อเป็นมงคลชีวิตด้วยหนานางเอกที่รักยิ่ง  สวัสดีหนา...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

18,601 ความคิดเห็น

  1. #18577 gpoct (@pun-chita) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:10
    นางเอกเป็นไบโพล่าอ่ะ
    #18577
    0
  2. #18432 Bosunisa (@Bosunisa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 14:36
    นาอึนไปตายซะ
    #18432
    0
  3. #18059 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 10:29
    ผู้ชายเรื่องนี้มีใครดีแบบจริงๆบ้าง 555555 โอ้ยยย สงสารตัวเอง
    #18059
    0
  4. #18000 galaxy0_02 (@Galaxy0_0) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:27
    นางเอกเข้ารพ.บ่อยมาก5555 พี่อี้มาสายโหด
    #18000
    0
  5. #17661 Kemo19 (@mo-wkm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 22:04
    นางเอกอย่างเรา : นอกจากจะไม่มีใครรักเราจริงแล้ว โดนรังแกก็แล้ว ยังจะต้องมาโดนฆ่าตายอีก นางเอกอย่างเราขอครายยยยยย ครายดังๆ ครายยยยยยย
    นังผัวทุกคนที่ไม่รักดี : เบบี้ด้อนคะร้ายยยยยยยยยยย ไม่ครายนะเมียจ๋าาา ~
    ** นาทีนี้ขอไม่สนผัวหนีตามมาเฟียจางดีมั้ยยยย ฆ่าฉันเลยๆ ฆ่าฉันเลยเส่ '3'
    #17661
    0
  6. #17492 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 20:36
    เวรกรรมของนึล ถถถถุุุุุ
    #17492
    0
  7. #16973 เมียอี้ชิง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 21:17
    เอ่อออ .. บทเลย์น่ากลัวน้ะ



    แต่เลย์เป้นมายเมนน ! #ยอมค้ายอมม ><
    #16973
    0
  8. #16481 worada boonpong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 17:13
    สนุกสุดๆเลย
    #16481
    0
  9. #16480 worada boonpong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 17:12
    สนุกสุดๆเลย
    #16480
    0
  10. #16448 muyming (@muyming2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 15:57
    แล้วอิจงอินนี่เรารูปมาจากไหนหว่า
    #16448
    0
  11. #16358 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 17:54
    อี้ชิงจ๋ารอนายนานมาก
    #16358
    0
  12. #16240 มยอนนี่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 16:23
    ไม่คิดเลยว่าจงอินจะเป็นคนแบบนี้ เสียแรงที่อุตส่าห์เชื่อใจ. สรุปว่าผู้ชายเรื่องนี้เลวทุกคนใช่มั้ยคะไรท์ อยากรู้ว่าใครจะคู่กะนางเอก ตอนนี้นางเอกบอบช้ำเหลือเกิน
    #16240
    0
  13. #15738 luhan_7 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 11:02
    อรั้ย! อี้ชิงเปิดมาก้สุดยอดพี่คุณแลดูชั่วมาก จื่อเทามาช่วยนานึลที อย่าพึ่งเลวกันไปหมดนะ
    #15738
    0
  14. #15666 Kittika Senakao (@kittia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:53
    ทำไมอ่านแล้วยิ่งเกลียดน่าอึนขึ้นเรื่อยๆว้ะะะ โอ๊ยยย หมั้นไส้
    #15666
    0
  15. #15026 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:37
    จงอินชั่วจริงๆ อี้ชิ้งโหดร้ายอ่ะ
    #15026
    0
  16. #14884 XOXO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:17
    โหยยยยย เพิงอ่านนน น

    สนุกทุกตอนเลยยยยยยยยยยยยย ย ><

    #14884
    0
  17. #14773 may (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:59
    หมั่นไส้อยากตบนาอึน!!
    #14773
    0
  18. #14310 sasiprapa deechairam (@bb_205-elf) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 21:08
    พี่แทคอยู่กับจื่อ พี่คุณอยู่กับอี้นี่เอง
    อี้อย่าทำไรนานึลเลยน้าาาาา
    #14310
    0
  19. #13458 เงิงฟ้า peter pan (@skyboo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 17:15
    อยากให้เซฮุน ฟันนาอึนแล้วทิ้ง!! ฮี่ๆๆๆ (เราดูร้ายมากมายอ่ะ)
    #13458
    0
  20. #13272 Luby_Lucky (@yimyam99) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 16:32
    นาอึนมึงเปนไรมากกกกป่ะ คำหนึงก็บ้าผู้ชายสองคำก็บ้าผู้ชาย แม่ง!ไม่ดูตัวเองเลยยยย
    #13272
    0
  21. #12712 aom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 15:44
    ว่าแล้วเชียวว่าต้องเปนฝีมืออิกัมจง เลวว่ะ อาอี้มาแล้วเมื่อไหร่อิแบคจะมาเฮียก้ไม่คัมแบคสักทีรอเฮียยุนะคริส...ถึง
    #12712
    0
  22. #12605 Ran Koray (fayefur) (@fayefur) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 11:35
    เหมือนรอบข้างมีแต่คนบ้า
    #12605
    0
  23. #12439 ✿ UNE ✿ (@punyisalert) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 23:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ลู่หานคนแมนของหนู ชอบอ่าาาาา เทาก็แมน ชานยอลก็โคตรแมนปกป้องดิฉันเต็มที่เลย เขินนนนนน
    จงอิน นายทำฉันผิดหวังมากเลยหนา โมโหหนา -*- ส่วนอาอี้มาวินค่ะ - -
    #12439
    0
  24. #12414 มยองซูลั้ลลา (@ablunla) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 13:28
    ครายยยยยยยยยย ><
    #12414
    0
  25. #12288 Marry (Christmas) (@memee2013) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 16:10
    แกรรรรร แป๊ปนะ...นานึลใส่กางเกงยังวะ?!
    #12288
    0