[EXO x YOU]: Fic4Me :แฟนฟิคเรื่องนี้ (Me) ตัวฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 22 : ตอน 18 : Unstable? บนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก. . .ฉันรู้ดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    5 ก.ค. 57

-18-

 

 

 

 

 

        สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวของชานยอลคือความรู้สึกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับผู้หญิงใต้ร่างกายที่กำลังนอนทำใบหน้าเหยเกอยู่บนเตียงนอนสีขาว  หลายครั้งหลายคราวที่จิตใจมันมักจะอ่อนระทวยไปกับร่างบางคนนี้เสมอ  ชายหนุ่มทิ้งตัวนอนลงบนเตียงข้างๆร่างเล็กแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ

 

 

 

        .....ชัดแล้วกู

 

 

 

        ชานยอลหันใบหน้าหล่อน่ารักมามองโครงหน้าสวยช้าๆแล้วเพ่งมองอยู่แบบนั้น  จนกระทั่งนานึลเองก็เปิดเปลือกตาหันมาสบสายตากับชานยอลเช่นกัน  ทำให้ชายหนุ่มที่จ้องมองเข้าไปยังดวงตาบวมช้ำเกิดอาการใจเต้นแรงอีกแล้ว

 

 

 

        .....ชัดแล้ว!

 

 

 

        ร่างสูงใหญ่กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง  ยกมือหนาทึ้งหัวตัวเองไปมาหลายทีแล้วพ่นลมหายใจออกมาจนหมดปอด  ก่อนจะขมวดคิ้วหันไปมองใบหน้าสวยอีกรอบ  ไม่น่าเชื่อเลยว่าความรู้สึกที่เรียกว่ารักมันจะเกิดขึ้นกับร่างบางที่เขาเคยเห็นเป็นแค่ของเล่น  ที่สำคัญมันไม่ควรจะเกิดขึ้นกับใครอีกนอกจากซูจี 

 

 

 

        ส่วนนานึลตอนนี้กำลังพยายามนอนตะแคงหันร่างกายไปทางอื่นเพราะไม่อยากจะเห็นใบหน้าหล่อที่กำลังจ้องมองมาทางตัวเอง  มือเรียวบางถูกยกขึ้นมาแนบหน้าท้องแบนราบเอาไว้พร้อมกับแสดงสีหน้าแห่งความเจ็บปวดระบมกายใจที่ผู้ชายใจร้ายชอบกระทำซ้ำๆอยู่ทุกที  นั่นทำให้ชานยอลตระหนักได้ดีว่าร่างบางใกล้ตัวเกลียดชังเขามากแค่ไหน  ถึงแม้จะพูดคำว่ารักออกไปมันก็คงไม่มีประโยชน์  เพราะผู้หญิงน่ารักคนนี้ก็มีแฟนอยู่แล้ว  ส่วนตัวของชานยอลเองก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว  ชายหนุ่มจึงทำได้แค่ลุกออกจากเตียงแล้วล้วงมือเอาโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงกดหาบางคนที่น่าจะทำให้นานึลหายเจ็บไปได้บ้าง

 

 

 

        .....แต่ไอ้เซฮุนกลับตัดสายทิ้ง  ไอ้เพื่อนเวร!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ทางด้านจงอินที่นอนอยู่ในศาลาวัดก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา  สายตาสะลึมสะลือเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือแข็งแรงของตนเอง  ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าๆแล้ว  อากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้นเมื่อใกล้เวลาเช้า  ชายหนุ่มเจ้าของผิวสีแทนเซ็กซี่เลยเป็นห่วงกลัวว่าหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกายจะรู้สึกไม่สบายเพราะอากาศเย็น  แต่เมื่อหันหน้าไปมองกลับพบแต่ความว่างเปล่า  จงอินสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นมองหาร่างกายบอบบางไปทั่วก็ไม่พบ  ความกระวนกระวายมะรุมมะตุ้มถาโถมเข้ามาใส่จงอินจนทนไม่ได้  น้ำตาเป็นสายไหลลงสู่แก้มสีเข้มหลั่งความไม่สบายใจที่กำลังเจอะเจออยู่ในขณะนี้

 

 

 

        .....เธอหายไปไหนเนี่ยนานึล!?

 

 

 

        ได้ทีก็ลุกลี้ลุกลนคลานไปหาลู่หานที่นอนอยู่อีกมุม  มือหนาเขย่าตัวนักฟุตบอลคนเก่งของโรงเรียนแบบบ้าคลั่งจนคนที่หลับอยู่ตกใจตื่นจากการหลับใหลโดยทันที  ลู่หานผุดตัวลุกขึ้นนั่ง  ผมเผ้ายุ่งเหยิง  ดวงตาลืมไม่ขึ้น

 

 

 

        “ใครตายกันหรือไอ้ดำพร่ำเพ้อ?”  ส่งเสียงงัวเงียถามคนตัวดำที่กำลังทำหน้าตาตื่นแถมยังมีน้ำตาท่วมใบหน้า

 

 

 

        “มึง!  นานึลหายไปไหนไม่รู้!

 

 

 

        “เรื่องแค่เนี้ยะ!  ปลุกกูหาต้นตระกูลมึงรึไงไอ้ดำตกยาก!

 

 

 

        “กูไม่มีอารมณ์เร้าหรือกับมึงนะเว้ย!  กูร้อนใจจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!”  จงอินยกมือหนาปาดน้ำตาที่เอ่อไหลอยู่ทั่วใบหน้า  เหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำยังคงติดตรึงตราใจอยู่ไม่คลาย  เสมือนว่าเรื่องราวเหล่านั้นมันปลุกความขี้แงในตัวของจงอินให้ตื่นขึ้นมา  เวลาคิดถึงว่าจะมีอะไรที่เลวร้ายเกิดขึ้นกับนานึล  น้ำตามันก็มักจะไหลออกมาเองจนหยุดไม่ได้

 

 

 

        .....นี่คงเป็นเพราะเรารักผู้หญิงคนนั้นมากจริงๆ

 

 

 

        ในขณะเดียวกัน  ลู่หานที่เห็นกริยาท่าทางอันน่าเวทนาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้  ปกติไอ้สารวัตรนักเรียนมันไม่ใช่คนที่จะมาร้องไห้ฟูมฟายอะไรแบบนี้  ลู่หานส่ายหน้าจ้องมองจงอินด้วยท่าทีระเหี่ยใจแล้วจับไหล่ของคนตัวดำเอาไว้  ก่อนจะบอกความเป็นไปของนานึลให้มันได้รู้

 

 

 

        .....ที่กูบอกมึงไม่ใช่ว่ากูสงสาร แต่กูรำคาญเสียงสะอึกสะอื้นของมึง!

 

 

 

        “ยัยเสร่อนางออกไปหาน้องชายตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนโน่น  เขาเอาโทรศัพท์กูไปด้วย  ถ้ามึงร้อนใจนักมึงก็โทรเข้าเครื่องกูเองแล้วกัน” 

 

 

 

        จงอินรีบพยักหน้ารับแล้วล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมากดเบอร์

 

 

 

        “มึง!  ไม่ติด  นานึลไม่รับโทรศัพท์!”  ตะโกนลั่นศาลาวัดเมื่อผู้หญิงที่เปรียบเสมือนชีวิตของจงอินไม่ยอมรับสาย

 

 

 

        “เอ้า!  มาบ่นกับกูแล้วกูจะรู้ไหมวะไอ้หม่องดำ  ไปไกลๆกูเลยก่อนที่กูจะอัดมึง”  ลู่หานล้มตัวนอนคุมโปงมิดชิด  แล้วปล่อยให้จงอินนั่งจิ้มโทรศัพท์กระวนกระวายอยู่แบบนั้น  ก็แน่ล่ะ  นี่มันไม่ใช่กงการอะไรของลู่หานที่จะต้องมาเป็นห่วงนางโง่ที่บังอาจขโมยจูบแรก

 

 

 

        .....แต่ประเด็นคือนางเสร่อนั่นมันเอาโทรศัพท์ของกูไปด้วย  สาบานได้ว่าถ้าหากมันทำโทรศัพท์กูพัง  กูจะต่อยมันให้น่วม!

 

 

 

        ไม่นานนักก็มีแสงไฟจากรถยนต์เรียกสายตาของจงอินที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการโทรศัพท์หาหญิงอันเป็นที่รักยิ่ง  ชายหนุ่มผิวเข้มลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปดูรถยนต์ที่มาจอดนอกศาลา  สายตาคมจับจ้องไปยังคนขับเพื่อดูว่ามันเป็นใคร

 

 

 

        และแล้วก็ปรากฏร่างสูงผิวขาวขาโก่งหูกางเดินลงมาจากรถยนต์  มันเดินอ้อมมาเปิดประตูอีกฝั่งแล้วอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งออกมา  ก่อนจะเดินมาหาจงอินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ๆ

 

 

 

        “ไอ้จงอิน  กูพานานึลมาส่ง  เบาๆหน่อยนะมึง  นานึลหลับอยู่

 

 

 

        ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมากมาย  ชานยอลค่อยๆส่งร่างกายบอบบางที่กำลังหลับลึกเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ  ทำให้จงอินขมวดคิ้วมองชานยอลด้วยแววตาสงสัยแล้วค่อยๆรับหญิงสาวคนเดิมมาอุ้มเอาไว้แทน

 

 

 

        “ไอ้ชานยอล!  มึงมาที่นี่ได้ยังไง  มึงต้องเก็บตัวอยู่ในโรงแรมไม่ใช่รึไง!?”

 

 

 

        “มึงอย่าบอกใครแล้วกันว่ามึงเห็นกูที่นี่”  ชานยอลบอกเพียงแค่นั้นแล้วหันหลังเดินไปขึ้นรถยนต์ของตัวเองก่อนจะขับออกไปทันที  และจงอินก็ยังคงไม่แน่ใจในลำดับเหตุการณ์  ร่างสูงจึงก้มมองใบหน้าของนานึลชัดๆก็ต้องถลึงตาโตแตกตื่นรีบพาร่างบางเข้ามานอนภายในศาลาวัด

 

 

 

        .....เธอไปโดนใครทำอะไรมาเนี่ย!?

 

 

 

        “นานึล!  เธอเป็นยังไงบ้าง  ลืมตาขึ้นมาคุยกับฉันหน่อย!”  เอามือหนาสองข้างแนบใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ  อีกครั้งที่น้ำตามันไหลออกมาเมื่อรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ต้องเจ็บปวดขนาดไหน  ซึ่งเสียงตะโกนดังลั่นศาลาส่งผลให้ลู่หานรีบบึ่งมาหานานึลทันควัน

 

 

 

        “นางโง่เอ๋ย  เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมา!

 

 

 

        ในระหว่างที่จงอินกำลังพยายามปลุกนานึลให้ตื่น  แต่แล้วจู่ๆร่างกายเคลือบสีแทนก็ลอยละลิ่วไปไกลเมื่อโดนอุ้งเท้าของหมาป่าออกแรงถีบเข้าให้

 

 

 

        “เอ้าเฮ้ย!  โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน  เฮ้ย!  ตื่นดิเฮ้ย!”  หมาป่าจอมเถื่อนนั่งลงใกล้ๆแล้วส่งฝ่ามือหนาปะทะพวงแก้มของนานึลหลายครั้งเพื่อปลุกร่างบางขี้เซา  ทำให้จงอินที่เห็นการกระทำสุดถ่อยรีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามไอ้ผู้ชายมาดแมนที่รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง

 

 

 

        .....มันจะมากไปแล้วไอ้ลู่หาน!

 

 

 

        “หยุดนะเว้ย!”  จงอินล็อกคอลู่หานจากด้านหลัง

 

 

 

        “ปล่อยกูไอ้ดำ  มึงอยากตายมากใช่มั้ย!?” 

 

 

 

  

        “กล้าทำร้ายรักแรกของกูเรอะไอ้หน้าหวาน!

 

 

 

        “เฮ้ย!  รักแรกจะอวดทำไมวะ  นางโง่นี่เป็นจูบแรกของกู  กูยังไม่พูดเลย!

 

 

 

        คำพูดของลู่หานส่งผลให้จงอินชะงักไปเล็กน้อยแล้วคลายแขนแข็งแรงออกจากคอของลู่หานทันที  ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีผู้ชายมาติดพันหลายคนนัก  เริ่มตั้งแต่ไอ้เซฮุน  เมื่อกี้ก็ไอ้ชานยอล  แล้วนี่ยังมาเป็นไอ้ลู่หานอีก

 

 

 

        จงอินกำหมัดแน่นระบายความอึดอัดใจที่เกิดขึ้น  คิ้วบนใบหน้าหล่อขมวดเป็นปม  เมื่อครุ่นคิดมันก็ดูเหมือนว่าตนเองนั้นจะไม่มีโอกาสสมหวังกับนานึลได้เลยถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง  สิ่งที่คิดได้ตอนนี้คือจะทำยังไงดีให้ผู้ชายทุกคนออกห่างจากร่างบอบบางที่กำลังนอนสลบไสล

 

 

 

        .....เพราะฉันรักเธอมาก  บางทีถ้าฉันจะทำอะไรบางอย่าง  เธอคงจะไม่ถือโทษโกรธผู้ชายที่รักเธอมากอย่างฉันใช่ไหมนานึล?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เสียงอื้ออึงดังหึ่งทั่วโรงอาหารเมื่อผลการแข่งขันวิชาการระดับประเทศออกมาเมื่อเช้าของวันนี้  นานึลเองเพิ่งย้ายมาโรงเรียนมัธยมเคได้ไม่ถึงเทอมเลยไม่ค่อยรู้เรื่องผลการแข่งขันเท่าไหร่นัก  ว่าโดยปกติแล้วโรงเรียนนี้อยู่อันดับที่เท่าไหร่  เวลานี้จึงทำได้แค่นั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะรอเซฮุนในโรงอาหารเงียบๆแล้วค่อยไถ่ถามผลการแข่งขันจากเซฮุนเอาทีหลัง

 

 

 

        .....เซฮุน  เมื่อไหร่นายจะมาเสียที  ฉันคิดถึงนายจะแย่อยู่แล้ว

 

 

 

        แต่แล้วก็รู้ซึ้งถึงแรงจากหมัดของใครบางคนมาเขกกะโหลกที่ภายในล้วนบรรจุผู้ชายชื่อเซฮุนอยู่เต็มหัวสมอง  นานึลเงยหน้าพลางยกมือบางแนบบริเวณที่โดนประทุษร้ายแล้วหันมองหาสาเหตุ  ก่อนจะพบกับผู้ชายที่กำลังทำหน้าโหดเหี้ยมยกเท้าหนึ่งข้างขึ้นมาเหยียบเก้าอี้  บีบมือบีบไม้ราวกับกำลังอยากจะอัดใครสักคน

 

 

 

        .....วันนี้มันวันอะไร!  ทำไมฉันถึงได้เจอแบล็คลู่หานเวอร์ชั่นหมาป่าบ้าบอตัวนี้แต่เช้า!

 

 

 

        “นางโง่!  โทรศัพท์ของฉันอยู่ที่ไหนเฮ้ย!?”  ตะโกนเสียงดังถามยัยเสร่อถึงโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่หายไปอย่างลึกลับ

 

 

 

        “คือว่าลู่หาน  ฉัน  แบบว่าฉัน...

 

 

 

        “ถ้ายังไม่อยากกลายเป็นศพเฝ้าโรงอาหารก็เอาโทรศัพท์คืนมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย!”  ตวาดใส่หน้าร่างบางที่กำลังสะดุ้งตัวหลับตาเพราะเสียงเห่าหอนดังลั่นของตัวเอง  ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ถามอะไรก็ไม่ตอบว่าโทรศัพท์มันหายไปได้ยังไง  มันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้างในคืนนั้นถึงได้มีรอยฟกช้ำตามตัว  ถามไปก็ปิดปากเงียบไปเสียหมด  ลู่หานเหลืออดกระชากคอเสื้อนานึลเอาไว้แล้วเงื้อมือกำหมัดแน่น

 

 

 

        .....กูจะต่อยมึงจนกว่ามึงจะยอมเปิดปากพูดออกมาว่าคืนนั้นไปเจอเรื่องอะไรมา!

 

 

 

        “ใจเย็นๆก่อนนะลู่หาน!

 

 

 

        “หน้าเธอเละยิ่งกว่าเก่าแน่ยัยเสร่อโง่เขลา!

 

 

 

        ตัดมาทางเซฮุนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในโรงอาหารก็สอดส่องหาผู้หญิงน่ารักที่ตอนนี้คงจะกำลังนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะไหนสักโต๊ะหนึ่ง  สองขายาวเดินมาเรื่อยๆท่ามกลางสายตาของนักเรียนหญิงแถวนั้นที่ต่างก็ควักโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพชายรูปงาม  ที่นับวันยิ่งฉายแววหล่อลากกระชากใจชะนีน้อยใหญ่  ซึ่งนี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับผู้ชายอย่างเซฮุน  และในที่สุดก็เจอผู้หญิงที่กำลังตามหา  แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันคือคนตัวเล็กนั่นกำลังโดนใครสักคนทำท่าทำทางจะซัดหน้า  เซฮุนไม่รอช้าวิ่งเข้าไปจัดการรั้งกำปั้นของลู่หานเอาไว้แล้วผลักออกไป  ทำให้หมาป่าหนุ่มเสียหลักไปเล็กน้อย 

 

 

 

        “ไอ้ตุ๊ด!  แน่จริงมึงมาต่อยกับกูมา!”  ชี้หน้าด่าไอ้ตุ๊ดไอ้ติ๋มที่ไม่ว่าจะมองอย่างไรมันก็ไม่เห็นจะหล่อตรงไหน  ลู่หานตรงดิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเซฮุนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวจนระงับเอาไว้ไม่ได้แล้ว  ผิดกับเซฮุนที่กดสายตามองลู่หานนิ่งๆ

 

 

 

        “กูไม่ค่อยถนัดใช้กำลัง  กูถนัดใช้แต่สมอง

 

 

 

        .....อื้อหือ!  ไอ้ติ๋มห้องหนึ่ง!  วันนี้ไม่มึงก็กูจะต้องตายกันไปข้างนึง!

 

 

 

        ทางด้านนานึลที่เฝ้ามองเหตุการณ์ก็ได้สติรีบเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างคนแมนกับคนเย็นชาในทันที  มือเล็กดันแผงอกแข็งแรงของผู้ชายทั้งสองคนให้ออกห่างกันก่อนที่จะมีเรื่องชกต่อยในหมู่สายตาของนักเรียนทั้งโรงอาหาร

 

 

 

        “ใจเย็นๆนะลู่หาน  เรื่องโทรศัพท์ของนายที่ฉันทำหายไป  ฉันจะรีบเก็บเงินซื้อใช้ให้นายทันทีเลย”  หันมาบอกกับลู่หานที่ของขึ้นจ้องหน้าเซฮุนอย่างเอาเป็นเอาตาย  ทำให้ลู่หานยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเซฮุนแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นผู้หญิงจอมจุ้นจ้านแทน

 

 

 

        “ตกลงคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น!?”

 

 

 

        “....”  แล้วคำถามของลู่หานจะให้ตอบว่าอะไรได้  นอกจากจะเงียบแล้วทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน  นานึลยืนก้มหน้าท่ามกลางผู้ชายสองคนที่กำลังต้องการคำตอบว่ารอยแผลบนใบหน้าและตามตัวมันเกิดขึ้นได้ยังไง

 

 

 

        .....ฉันบอกไม่ได้หรอกว่าคืนนั้นอยู่กับชานยอล  ที่สำคัญจะให้พูดออกไปได้ยังไงว่าเกือบจะโดนคนขับแท็กซี่ข่มขืน

 

 

 

        “ฉันถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น  เธอไม่ได้ยินรึไงยัยโง่!

 

 

 

        “แฟนกูไม่ตอบ  มึงก็ควรจะหยุดถาม”  เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและสีหน้านิ่งเฉยตามสไตล์ของเซฮุนแล้วดึงร่างกายบอบบางเข้ามากอดเอาไว้  อันที่จริงแล้วเซฮุนก็ไม่เคยถามผู้หญิงในอ้อมกอดเลยว่ารอยช้ำตามเนื้อตัวนั่นไปได้มาได้ยังไง

 

 

 

        .....เพราะถ้าเธอไม่อยากจะเล่า  ฉันเองก็ไม่อยากจะฟังเหมือนกัน

 

 

 

        “เซฮุน...อย่ากอดฉันแน่น  ฉันเจ็บท้อง

 

 

 

        เสียงหวานใสดังออกมาเตือนเซฮุนให้คลายอ้อมกอดอ่อนโยนออกอย่างน่าเสียดาย  ในขณะเดียวกันกับลู่หานที่กำลังกำหมัดแน่นแข็งใจจ้องมองนานึล  ก่อนที่หมาป่าหนุ่มจะพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกจนเกิดเสียงดังแล้วหันหลังเดินจากไป

 

 

 

        .....เมื่อไหร่เธอจะเลิกกับไอ้ตุ๊ดนั่นสักที!?

 

 

 

        “ยังไม่หายเจ็บที่ท้องอีกหรอ?”  เซฮุนก้มถามใบหน้าสวยที่กำลังย่นหน้าใช้มือเรียวทาบบริเวณหน้าท้องแบนราบเอาไว้  แต่ไหนแต่ไรจะขอดูแผลใต้ร่มผ้าผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เคยจะให้ดูสักรอบ  ไม่รู้จะอายอะไรนักหนา

 

 

 

        .....เพราะยังไงในอนาคตมันก็ต้องเห็นทั้งตัวอยู่แล้ว

 

 

 

        “ใกล้จะหายเจ็บแล้วล่ะเซฮุน

 

 

 

        “เจ็บนานขนาดนี้เธอต้องให้ฉันดูจริงๆจังๆสักทีแล้วล่ะว่ามันร้ายแรงมากแค่ไหน  สัญญาสิว่าเธอจะไม่ปฏิเสธฉันอีก”  เซฮุนยกนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นมา  แล้วส่งสายตาอ้อนวอนที่ทำให้ผู้หญิงตรงหน้ายอมทุกอย่างและไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้เลย  ความจริงก็อายคนอื่นเขาเหมือนกันเพราะตอนนี้คนเขากำลังมองอยู่ทั้งโรงอาหาร

 

 

 

        .....นี่กูจะทำให้ตัวเองขายหน้าไปถึงไหน?

 

 

 

        “ก็ได้จ้ะ”  ส่งยิ้มแล้วเอานิ้วก้อยของตัวเองเข้าไปเกี่ยวนิ้วก้อยของเซฮุน

 

 

 

        ทำให้ชายหนุ่มที่ได้มองรอยยิ้มน่ารักจริงใจรู้สึกมีความสุขเหมือนล่องลอยอยู่ในสวรรค์ก็ไม่ปาน  แต่แปลกที่หมู่นี้หัวใจเย็นชามันไม่ค่อยจะเต้นแรงเท่าไหร่นักเวลาเจอะเจอกับร่างบางใกล้ตัว  มันไม่เหมือนตอนแรกที่รู้จักกันใหม่ๆ  ชายหนุ่มสะกดใจฝืนยิ้มกลับไปให้นานึลด้วยท่าทีนิ่งๆ

 

 

 

        .....ฉันจะรักเธอได้นานสักเท่าไหร่กันนะนานึล?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       

        เซฮุนพาผู้หญิงน่ารักมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำชายที่ไม่ค่อยจะมีใครเข้ามาใช้บริการ  มือหนาฉวยข้อมือบางให้เดินตามเข้ามาด้วยกัน  ตัดกับนานึลที่ยึกยักทำท่าไม่อยากจะเข้าไป  แต่เพราะเจอแววตาที่ชวนให้หัวใจของหญิงสาวมันละลายและสั่นไหว  สมองมันเลยไม่รับรู้อะไรแล้ว

 

 

 

        .....ทำไมฉันถึงใจง่ายขนาดนี้เนี่ย!?

 

 

 

        รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในสุขาชายห้องริมสุดเสียแล้ว  นานึลยืนเอาหลังพิงประตูก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบสายตาหล่อคมของเซฮุน  ก้อนเนื้อสีแดงในอกข้างซ้ายที่ทำหน้าที่คอยสูบฉีดเลือดมันกำลังขยันขันแข็งพ่นเลือดมาตามใบหน้าจนหน้ามันร้อนไปหมด

 

 

 

        “ทำไมต้องเป็นในห้องน้ำล่ะเซฮุน?”  คำถามไร้สิ้นพลังเสียงของหญิงสาวจิตใจดีถูกเปล่งออกมาราวกับเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มต้องเคลื่อนหน้าเข้าไปฟังให้ใกล้ขึ้น  เซฮุนขยับร่างกายแข็งแรงให้ชิดขึ้นจนได้กลิ่นหอมจากเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่ทำให้สติของชายหนุ่มมันหลุดลอยออกไปไกล  มือหนาเชยคางมนบนใบหน้าสีแดงจัดขึ้นมาหมายจะให้ร่างบางสบตาแล้วเอ่ยประโยคเมื่อสักครู่ออกมาอีกหน

 

 

 

        “เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?”

 

 

 

        “เซฮุน...ฉัน”  อึกอักไม่กล้าพูดจากับผู้ชายที่ชอบทำให้หัวใจดวงน้อยนี้เต้นผิดจังหวะเสมอ  มือบางถูกยกขึ้นมาดันแผงอกแข็งแรงให้ออกห่างจากตัว  ขืนใกล้กันแบบนี้มีหวังพูดจาไม่รู้เรื่องแน่นอน 

 

 

 

        สวนทางกับเซฮุนที่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้ยิ่งดันมากเท่าไหร่  มันยิ่งเป็นการเชิญชวนให้เขาเข้าไปใกล้มากขึ้นเท่านั้น  หากแต่จุดประสงค์รอบนี้ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินนานึลแต่อย่างใด  เพียงแต่ชายหนุ่มต้องการจะดูอาการเจ็บตรงท้องที่มันยังไม่จางหายไปสักที  ร่างสูงจึงผละออกจากหญิงสาวอย่างจำใจแล้วเอ่ยคำขอร้องที่ทำให้คนฟังแทบจะนอนตายคากองเลือดอยู่ตรงนั้น

 

 

 

        “ถกเสื้อของเธอขึ้น”  พูดเบาๆถึงแม้จะรู้ว่าผู้หญิงรักนวลสงวนตัวคนนี้คงจะไม่ทำตามคำสั่งอยู่แล้ว  ชายหนุ่มจึงถือวิสาสะปลดกระดุมยูนิฟอร์มนักเรียนเม็ดล่างของนานึลที่ยืนตัวแข็งเป็นก้อนหินอยู่ออก  แล้วย่อตัวนั่งชันเข่าหนึ่งข้าง ก่อนจะล่นเสื้อช้อนสายตาดูรอยบวมช้ำดวงใหญ่บริเวณหน้าท้อง

 

 

 

        .....รอยลักษณะนี้เหมือนกับโดนใครต่อยเข้าที่ท้อง

 

 

 

        เซฮุนไล้มือหนาไปบนหน้าท้องแบนราบช้าๆ  บางทีก็กดดูบ้างเป็นการตรวจอาการเบื้องต้น  ย่นคิ้วกวาดสายตาสอดส่องหาร่องรอยอื่นที่อาจจะเล็ดลอดไปจากระยะการมองเห็นเพื่อวินิจฉัยถึงสาเหตุของร่องรอยบวมช้ำ  ชายหนุ่มเพ่งมองอย่างมีสมาธิแน่วแน่พยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องอื่น  แต่จู่ๆกลับมีเสียงหวานแหบพร่าดังลอยออกมากระทบประสาทหู

 

 

 

        “อ๊ะ!  เซฮุน...ฉันเจ็บ

 

 

 

        ถึงกับชะงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงส่อแววกระตุ้นอารมณ์วัยรุ่นให้พุ่งพล่าน  เซฮุนกลืนความอยากลงคอ  รีบปรับสายตาจากหน้าท้องไปเป็นใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาแน่นแสดงความเจ็บปวด  อีกทั้งมือเล็กของเธอยังขยุ้มเสื้อเอาไว้แล้วดึงไปมา  ทำให้เซฮุนที่อยู่มุมต่ำสามารถมองลอดผ่านเข้าไปเห็นบราสีขาวได้อย่างชัดเจน

 

 

 

        .....กางเกงคับแต่เช้าเลยกู

 

 

 

        ชายหนุ่มหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆระงับอารมณ์ที่มันกำลังจะระเบิดออกมาจนลืมไปแล้วว่ามือหนาของตัวเองยังคงจับหมับหนักๆอยู่บนส่วนหน้าท้องของหญิงสาวอยู่ที่เดิม

 

 

 

        “อ๊า!  เซฮุน...เอาออกไป...ฉันเจ็บ

 

 

 

        .....เอาอะไรออกไป  ฉันยังไม่ได้ใส่อะไรเข้าไปเลย

 

 

 

        “พอแล้ว...ฉันเจ็บนะ...เซ...

 

 

 

        .....อดทนไว้ไอ้เซฮุนน้อย

 

 

 

        “ขอร้องล่ะ...เซฮุน

 

 

 

        ได้ยินคำว่าขอร้องก็เท่ากับความอดทนที่มีมาตั้งแต่ต้นมันหมดลงไปในทันที  ชายหนุ่มลืมตาช้าๆถอนมือหนาออกจากบริเวณต้นเหตุ  แล้วลุกขึ้นยืนกดสายตามองใบหน้าสวยที่กำลังทำหน้าราวกับว่ากำลังเย้ายวนอ้อนวอนขอร้องให้เซฮุนทำอะไรบางอย่าง  มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงร่างกายน่ารักให้เข้ามาใกล้ๆ  ร่างสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วยกยิ้มเป็นนัยว่าอีกไม่นานผู้หญิงใกล้ตัวจะได้สุขสมตามคำขอร้องที่ดันพูดออกมาเอง  แม้ความหมายที่อำพรางอยู่ตามคำพูดปลุกเร้าอารมณ์ในด้านของนานึลจะไม่ได้แปลตรงกันกับความหมายของเซฮุนก็ตาม

 

 

 

        .....แต่ขอร้องขนาดนี้ถ้าไม่จัดให้หน่อยก็คงจะใจร้ายเกินไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉากที่ถูกตัดออก

อยู่ในไบโอทวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ปู้ด!

 

 

 

        หลังจากเสียงนี้ดังขึ้น  สิ่งที่ตามมาคือกลิ่นเหม็นสะท้านโลกที่ทำให้ฮอร์โมนวัยหนุ่มของเซฮุนมันฮวบดิ่งลงทันที

 

 

 

        .....ใครดันมาขี้ตอนนี้วะ!?

 

 

 

        ชายหนุ่มสบถในใจอย่างอารมณ์เสีย  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันส่ายหน้าแสดงอาการไม่พอใจที่เวลาจะได้จัดหนักกับผู้หญิงคนนี้ทีไรมันก็มักจะมีเรื่องมาขัดเสมอ  นี่ก็คงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เซฮุนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายแบบแปลกๆ

 

 

 

        “วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน”  ผละออกจากหญิงสาวตรงหน้า  แม้ว่าอารมณ์มันจะมีมากขนาดไหนแต่ด้วยกลิ่นเหม็นฉุนี่มันก็เสมือนกับลดความอยากกินร่างบางไปได้เกินครึ่ง  ร่างสูงก้มลงหยิบบรายื่นให้นานึลด้วยสีหน้านิ่งเฉย

 

 

 

        “ขอบคุณนะเซฮุน”  ฉวยบราจากมือหนามาถือเอาไว้แล้วส่งยิ้มกลับไปให้ผู้ชายที่กำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจใกล้ตัว  ทำให้เซฮุนที่ได้เห็นรอยยิ้มขี้อายจำใจต้องฝืนยิ้มตอบกลับไปให้อีกแล้ว

 

 

 

        “อืม

 

 

 

        “นายช่วย...หันหลังไปก่อนได้ไหม?”  บอกกับเซฮุนด้วยความเกรงใจ  

 

 

 

        “อืม”  พยักใบหน้ารับแล้วหมุนตัวตามคำขอร้องโดยไม่แม้แต่จะคิดเหลียวหลังมามองเลยสักนิด  ซึ่งมันผิดกับวิสัยแบดบอยตัวร้ายในมาดผู้ชายเย็นชา  ราวกับว่าความรู้สึกตื่นเต้นท้าทายที่มีต่อผู้หญิงคนนี้มันเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆเมื่อรู้ดีว่าคนตัวเล็กข้างหลังรักเพียงแค่เซฮุนคนเดียวหมดหัวใจ  นั่นก็คงเป็นอีกหนึ่งในหลายเหตุผลที่ทำให้ความสนใจในตัวของร่างบางมันลดน้อยลงไปจนเกือบจะไม่เหลืออะไรให้ค้นหาอีกต่อไป  ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจให้กับสิ่งที่คิดอยู่ในหัวของตัวเองเงียบๆ

 

 

 

        .....ฉันควรจะทำยังไงกับเธอต่อไปดีนะนานึล?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ทางด้านชานยอลที่เพิ่งจะมาโรงเรียนได้ไม่นานก็พบแฟนสาวของตนดักรออยู่หน้าโรงอาหาร  ริมฝีปากบนใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้แฟนสาวแล้วเดินเข้าไปโอบไหล่บางก่อนจะหอมแก้มซูจีฟอดใหญ่ให้ชื่นใจ มันจะได้สมกับการที่ชานยอลไม่ได้เจอซูจีมานานแล้ว

 

 

 

        “ไปกินข้าวกันนะชยอล”  ส่งเสียงหวานออดอ้อนทำหน้าตาน่ารักแล้วยื่นมือบางไปควงแขนแข็งแรงของแฟนหนุ่ม  ก่อนจะออกแรงดึงเพื่อให้ชานยอลยอมเดินตามไปด้วยกัน

 

 

 

        เมื่อคู่รักสุดฮอตเดินเข้ามาในโรงอาหาร  สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องมายังบุคคลทั้งสองพร้อมเสียงวิพากษ์วิจารณ์ตามมาถึงผลการแข่งขันวิชาการระดับประเทศที่เพิ่งออกมาเมื่อเช้าวันนี้  ลึกๆแล้วชานยอลก็รู้ดีว่าครั้งนี้ตัวเองทำไม่ค่อยจะได้  สมาธิมันไม่มี  ส่งผลให้ความรู้มันหดหายไปจนหมดสิ้น

 

 

 

        ดังนั้นการแข่งขันครั้งนี้  โรงเรียนมัธยมเคเลยได้แค่เหรียญทองแดงแทนที่จะเป็นเหรียญทอง  เพราะคะแนนเฉลี่ยของชานยอลตกต่ำจนเกือบจะหลุดโผ  ยังดีที่คะแนนของไอ้เพื่อนเลวในกลุ่มมันสูงลิ่วเลยดึงคะแนนเฉลี่ยของชานยอลให้ขึ้นมาได้  ทำให้ค่าคะแนนของโรงเรียนมัธยมเคติดหนึ่งในสาม

 

 

 

        .....นี่การเรียนของกูกำลังตกต่ำงั้นสินะ?

 

 

 

        “นี่ชยอล  นายดูเศร้าจัง  เป็นอะไรบอกฉันได้นะ”  หันใบหน้าสวยมาถามผู้ชายที่คบกันมานานกว่าหนึ่งปี  ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหย่อนตัวนั่งข้างกันอย่างแนบชิด

 

 

 

        “ฉันดูเศร้าหรอ  คงเป็นเพราะฉันคิดถึงเธอมากแน่เลย”  ยิ้มกรุ้มกริ่มกดความกังวลเอาไว้ในใจแล้วโอบกอดซูจีที่นั่งข้างกายเอาไว้อย่างแนบแน่น

 

 

 

        “แหมชยอลก็ปากหวานตลอด  ฉันว่านายเครียดเรื่องผลการแข่งขันวิชาการระดับประเทศใช่ไหมล่ะ  ที่โรงเรียนของเราได้แค่เหรียญทองแดง  ส่วนโรงเรียนมัธยมเอ็มไพร์ได้เหรียญทอง  แล้วโรงเรียนมัธยมเอ็มที่เคยได้เหรียญทองแดงมาตลอดก็ดันมาได้เหรียญเงินแทนเราซะนี่

 

 

 

        สิ่งที่ซูจีพูดมาก็ถูกทั้งหมด  นี่คงเป็นผลพลอยได้จากการที่หญิงชายคบกันมานานจนรู้ใจกันและกัน  วงแขนแข็งแรงคลายกอดจากซูจีช้าๆเมื่อคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผ่านมาเนิ่นนานระหว่างตัวเองกับผู้หญิงข้างกาย  ซูจีจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าหัวใจของชานยอลไม่ได้มีพื้นที่ให้ซูจีแค่คนเดียว  แต่ตอนนี้มันดันมีที่ว่างเหลือเผื่อให้ผู้หญิงอีกคนเข้ามานั่งในหัวใจของชานยอล

 

 

 

        .....แต่ไม่ว่ายังไง  ซูจีก็ยังคงสำคัญกว่าผู้หญิงคนอื่นเสมอ

 

 

 

        นั่นคือสิ่งที่ชานยอลย้ำคิดอยู่ในหัวเวลามองใบหน้าสวยจัดของซูจี  ผู้หญิงนิสัยดีที่ตัวเขาหลงรักตั้งแต่เธอยังเป็นแฟนกับไอ้เซฮุน  กว่าจะตามจีบตามแย่งมาได้เล่นเอาเหงื่อหยดลำบากยากเข็ญ  ต้องเอาดีใส่ตัวแล้วโยนขี้ให้ไอ้เซฮุน  ต้องทำทุกวิถีทางให้ซูจีหันมาสนใจ  นี่สิถึงจะเรียกว่าความรัก  แล้วบางทีความรู้สึกที่มีให้นานึลอาจจะเป็นแค่ความหลงใหลชั่วครู่เพียงเท่านั้น

 

 

 

        “ซูจี  ฉันไปซื้อข้าวให้นะ”  บอกกับแฟนสาวที่เป็นเหมือนดวงใจแล้วดันตัวลุกขึ้นเดินไปซื้ออาหาร 

 

 

 

        “อุ้ยชยอล!  ฉันลืมกระเป๋าสตางค์ไว้บนห้อง  ฉันไปเอาก่อนนะ  เดี๋ยวหายไปล่ะยุ่งเลย”  ซูจีลุกลี้ลุกลนวิ่งออกไปทันที  และถึงแม้ว่าซูจีจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ขนาดไหนว่าชานยอลกำลังสนใจเพื่อนร่วมห้องอย่างนานึลอยู่  แล้วตอนนี้จะให้ผู้หญิงคนนึงทำอย่างไรได้  นอกจากจะทำตัวให้เป็นปกติเหมือนที่ผ่านมา  หญิงสาวหน้าตาสวยสูดอากาศเข้าปอดพลางวิ่งไปเอาของที่ลืมเอาไว้  แต่ก็ไม่ลืมที่จะภาวนาให้ผู้ชายที่ตัวเองรักหมดหัวใจคิดกับนานึลเหมือนกับผู้หญิงที่เป็นของเล่นที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไปในชีวิตของชานยอล

 

 

 

        .....นายยังมองฉันเป็นตัวจริงอยู่ใช่ไหมชยอล?

 

 

 

        ในขณะที่ชานยอลก็เดินจ้ำอ้าวผ่านเสียงซุบซิบของรุ่นน้องรุ่นพี่แบบไม่สนใจเพื่อไปซื้อกับข้าวมาเตรียมพร้อมรอเอาไว้  กระทั่งสายตาคมเหลือบไปเห็นร่างกายบอบบางคุ้นตากำลังยืนกดน้ำดื่มฟรี

 

 

 

        .....คิดถึงว่ะ     

 

 

 

  

        นั่นเป็นความรู้สึกแรกสุดที่เกิดขึ้นเวลาเจอนานึล  ชานยอลเปลี่ยนทิศทางเข้าไปหาแล้วสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง  แต่แล้วก็ต้องจุกรีบคลายอ้อมกอดเมื่อโดนข้อศอกของหญิงสาวที่อดีตเคยอ่อนหวานกระทุ้งท้องเข้าให้

 

 

 

        “อึก...

 

 

 

        .....เดี๋ยวนี้เธอกล้าทำขนาดนี้เลยเรอะนานึล!?

 

 

 

        “เธอจะกล้ากับฉันมากไปแล้วนะ!”  เอามือหนากุมท้องย่นหน้าด้วยความเจ็บปวดแล้วเพ่งมองใบหน้าน่ารัก  ก่อนจะพบว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่นานึล  กลับเป็นสาวสวยที่ดูจะอายุเท่ากัน  ที่สำคัญคือเธอหน้าตาน่ารักน่าฟัดน่ากดเหลือเกิน

 

 

 

        .....โหยน่ารักขนาดนี้โกรธไม่ลงเลยกู 

 

 

 

        “นายหูกางตาโปน!  นายนั่นแหละกล้าดียังไงมากอดฉัน!  ฉันไปรู้จักนายตอนไหน!?”  หญิงสาวเจ้าของรูปร่างหน้าตาดี  ผมยาวสลวย  ผิวขาวเนียนละเอียด  เท้าเอวบอกกับชานยอลด้วยความโมโห  ตัดกับชานยอลที่เพิ่งจะได้ยินคำว่าหูกางจากริมฝีปากบางสวยน่าจูบนั่นก็หงายเงิบไปทันที

 

 

 

        .....หูกาง!  ตาโปน!  นี่กูโดนผู้หญิงด่าว่าหูกาง!  นี่กูโดนผู้หญิงด่าว่าตาโปนเรอะ!  ไม่เชื่อ!  ไม่เชื่อ!  ไม่เชื่อรูหูตัวเอง!  ไม่จริง!  ไม่จริง!  ไม่จริง!  หน้าตาเราดีที่สุด!

 

 

 

        “ย่าส์...ดูเธอพูดเข้าสิ  หูกางตาโปนอะไรกันเล่า”  ชานยอลส่งยิ้มน่ารักหลอมละลายหัวใจชะนีทุกนาง  รอยยิ้มที่สามารถสะกดผู้หญิงทุกคนที่ได้มองยอมสยบทุกครั้งไป

 

 

 

        .....จะละลายละซี่~  

 

 

 

        “ยิ้มบ้าบออะไรของนาย!  ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง  ฉันยังไม่ลืมนะว่าตะกี้นายมากอดฉัน!

 

 

 

        ผิดคาด  รอยยิ้มสะกดใจชะนีใช้ไม่ได้ผลกับผู้หญิงที่กำลังยืนเท้าเอวอยู่  หนำซ้ำยัยบ้านี่ยังมองมาด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจอีกต่างหาก  และในเมื่อทำอะไรต่อไปอีกไม่ได้  ชานยอลจึงหุบยิ้มแล้วขอโทษขอโพยไปตามน้ำ

 

 

 

        “ขอโทษทีแล้วกัน  พอดีฉันนึกว่าเธอเป็น...”  รีบขอโทษผู้หญิงโคตรน่ารักที่ไม่เคยเห็นหน้าด้วยท่าทางเป็นมิตรรักษามาตรฐานความสดใสให้คงอยู่ต่อไป  ก่อนที่ชายหนุ่มจะเบิกดวงตากลมให้โตขึ้น  เนื่องจากเพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้สมองประสิทธิภาพสูงกำลังประมวลผลผิดพลาดอย่างแรง

 

 

 

        .....แย่ละกู!  ตอนนี้มองใครก็เห็นเป็นนานึลหมดเลย  ทำไงดีวะ!?

 

 

 

        “เฮอะ!  นายนึกว่าฉันเป็นใครรึ  มุขจำคนผิดแบบนี้ฉันเจอมาเยอะ  อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก!”  สาวสวยคนเดิมเปลี่ยนจากเท้าเอวมาเป็นกอดอกแล้วส่งสายตาอาฆาตไปให้ชายหูกางแทน  ทำให้ชานยอลยิ้มแหยๆกลับไปแล้วจงใจปลีกตัวออกมา  ทิ้งให้หญิงสาวยืนส่ายหน้าเอือมระอาอยู่ตรงนั้น

 

 

 

        ชานยอลเดินไปเรื่อยๆก็ต้องหยุดชะงักอีกแล้ว  คราวนี้เหมือนจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงคล้ายนานึลกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหาร  พอเพ่งมองไปข้างกายของร่างเล็กก็เจอไอ้เซฮุน  ครั้งนี้ไม่ผิดแน่นอน  ทันทีที่เห็นหญิงสาวที่คิดถึง  สองขายาวนี้มันก็วิ่งเข้าไปกอดร่างกายบอบบางเอาไว้  ทำเอานานึลตกอกตกใจรีบดันแผงอกผู้ชายใจร้ายให้ออกไปห่างๆตัว

 

 

 

        “ชานยอล! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!

 

 

 

        “มึงปล่อยแฟนกูเดี๋ยวนี้ไอ้ชานยอล”  เซฮุนบอกกับชานยอลด้วยท่าทางนิ่งเฉยโดยไม่คิดจะช่วยร่างบางแต่อย่างใด  นี่คงจะเป็นเครื่องยืนยันได้ดีถึงความรู้สึกที่เปลี่ยนไประหว่างหัวใจของผู้ชายเย็นชาที่มีให้หญิงสาวที่กำลังพยายามขัดขืนอ้อมกอดของชานยอลอยู่ในขณะนี้

 

 

 

        “มึงเป็นแค่แฟน  อย่ามาเจ๋อ!”  ตั๊นหน้าไอ้เซฮุนที่ยืนหน้านิ่งขมวดคิ้วด้วยคำพูดกรีดใจโชว์เหนือเพื่อน  แสดงศักยภาพว่าตนเองนั้นอยู่เหนือชายทั้งปวง  ชานยอลกระชับกอดผู้หญิงตัวเล็กให้แน่นขึ้นพลางส่งสายตาเข้าไปปะทะใบหน้าของไอ้เพื่อนเลวแล้วยักคิ้วทำหน้าตากวนประสาทเต็มที่

 

 

 

        .....ไอ้เซฮุนเอ้ย!  แฟนอย่างมึงรึจะสู้ผัวอย่างกู!

 

 

 

        ตุบ!

 

 

 

        ทันใดนั้น  ร่างกายใหญ่โตของชานยอลก็รู้สึกถึงแรงถีบที่ทำให้ตัวเองกระเด็นล้มลงท่ามกลางสายตาของนักเรียนน้องพี่ทั้งโรงอาหาร  ชายหนุ่มหน้าตาหล่อน่ารักเหลียวมองไปรอบๆก็พบว่าเป็นผู้หญิงที่เมื่อครู่ถูกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นนานึลนั่นเอง

 

 

 

        “เธอ!  อยู่ๆมาถีบฉันทำไม!?”  มือหนายกขึ้นชี้ร่างบางสวยอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นชะนีนางนี้แหละที่ทำร้ายร่างกายของตน

 

 

 

        “ทำไมนายถึงเที่ยวกอดผู้หญิงน่ารักไปทั่วหืม!  นายมันคือไอ้โรคจิตหูกางตาโปน!”  ในเมื่อร่างสูงโรคจิตชี้หน้ามาก็ต้องชี้หน้ากลับ  ใครจะไปยอมง่ายๆกัน  หญิงสาวสุดสวยแลบลิ้นให้ชานยอลแล้วเดินเข้าไปหานานึล  ก่อนที่จะจับเนื้อตัวของนานึลดูว่าเธอไม่ได้โดนล่วงเกินอะไร 

 

 

 

        “เธอไม่เป็นไรนะ?”

 

 

 

        “ฉันไม่เป็นไรจ้ะ

 

 

 

        นานึลส่ายหน้ากลับไปพร้อมปลดปล่อยความทึ่งที่ผู้หญิงสุดสวยคนนี้กล้าเตะผู้ชายสุดฮอตของโรงเรียนอย่างชานยอล

 

 

 

        .....ผู้หญิงคนนี้สุดยอด!  เหมือนนางเอกในนิยายเลย!

 

 

 

        ชื่นชมผู้หญิงสวยเก่งในใจแล้วเหลือบมองชานยอลที่กำลังลุกขึ้นยืนส่งสายตาจองเวรจองกรรมไปให้ผู้หญิงที่กล้าถีบหนุ่มหล่อโด่งดังที่สุดในโรงเรียนนี้  ก่อนที่นานึลจะหันใบหน้ากลับมาเพราะหญิงเก่งคนเดิมเปล่งเสียงพูดกับตน

 

 

 

        “เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว  เธอนี่ท่าทางนุ่มนิ่มบอบบาง  ไม่น่าล่ะถึงได้เป็นเหยื่อของไอ้ผู้ชายโรคจิตหื่นกามพวกนี้  เธอต้องสู้คนบ้าง  ไม่ใช่ยอมเขาไปหมด

 

 

 

        “นี่ฉันดูนุ่มนิ่มบอบบางขนาดนั้นเลยหรอ?”  นานึลถามออกไปด้วยความฉงน  ชานยอลจึงรีบสนับสนุนความแข็งแรงของภรรยาตัวเองให้ผู้หญิงหยาบคายอีกคนได้ฟัง  ในขณะที่เซฮุนก็ยังคงยืนนิ่งๆเหมือนเดิม

 

 

 

        “ผู้หญิงคนนี้แข็งแรงกว่าที่เธอเห็นเยอะนะ  ขนาดแฟนนอกใจไปซั่มกับหญิงอื่นตั้งหลายครั้งยังดื้อด้านทนคบต่อได้เลย”  ชานยอลปรายตามองเซฮุนที่ยืนเก๊กหล่อต่อหน้าสาวคนสวยที่เพิ่งเข้ามาใหม่  ซึ่งคำพูดของชานยอลก็ทำให้นานึลหันขวับไปมองใบหน้าหล่อน่ารักกวนประสาทใจร้ายใจดำในทันที

 

 

 

        ผิดกับสมาชิกใหม่ในวงสนทนาอย่างหญิงสาวกล้าหาญอีกคนที่กำลังงงกับความสัมพันธ์ของหญิงหนึ่งชายสองก็รีบโพล่งขึ้นดึงความสนใจอย่างฉับพลัน

 

 

 

        “นี่เธอ!  ฉันชื่อ  ซน นาอึน  เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนวันนี้วันแรก  เธอหน้าตาน่ารักจัง  ชื่ออะไรหรอ?”  ถามหญิงบอบบาง

 

 

 

        “ฉันชื่อ  ฮง นานึลจ้ะ  อยู่ชั้นมัธยมห้าห้องสาม

 

 

 

        “จริงดิ!  งั้นเราก็อายุเท่ากัน  ฉันย้ายมาอยู่ห้องสามพอดีเลย กรี๊ด! ฉันมีเพื่อนแล้ว!  ชื่อเราออกเสียงคล้ายกันด้วย  นี่มันพรหมลิขิตชัดๆเลยนานึล~”

 

 

 

        นาอึนโผเข้าไปกอดนานึลเต็มแรง  ทำให้นานึลยิ้มรับแล้วยกมือแตะหลังของเพื่อนใหม่เอาไว้เบาๆ  ก่อนจะหันหน้าไปมองเซฮุนที่กำลังส่งสายตาเรียบนิ่งเพ่งมองผู้หญิงที่ชื่อนาอึนอย่างไม่คลาดสายตา  ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกหวั่นใจเหลือเกินเวลาเห็นเซฮุนมองผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง  ทั้งที่เซฮุนก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมากมาย

 

 

 

        ในขณะที่นาอึนก็คลายกอดเพื่อนใหม่หน้าตาน่ารักออกแล้วปรายหางตามามองเซฮุนที่คงจะเป็นแฟนของนานึลไม่ผิดแน่  แต่สิ่งที่ผิดก็คือผู้ชายที่หน้าตาดูเย่อหยิ่งทะนงตนคนนี้  เมื่อกี้กลับยืนเฉยๆ  ไม่คิดจะช่วยนานึลเวลาถูกไอ้หูกางโรคจิตลวนลามเลยสักนิด  คิดแล้วมันอดโมโหแทนเพื่อนใหม่ไม่ได้  เพราะจากสายตาที่ผู้ชายเย็นชาหน้าหยิ่งคนนั้นมองนานึล  ดูยังไงแล้วมันก็ไม่มีความรักให้นานึลเลย

 

 

 

        .....เหอะ!  นานึลคงกำลังโดนไอ้บ้าหน้าหยิ่งนี่มันหลอกฟันอยู่แน่ๆ

 

 

 

        “นี่นายหยิ่ง!  ถ้าไม่รักเพื่อนฉันก็อย่ามาเซ้าซี้!  อยู่ห่างๆ  ก่อนที่ฉันจะจัดการนาย!”   เท้าเอวชี้หน้าด่าคนหยิ่ง  ทำให้เซฮุนที่ได้ฟังคำขู่ที่ชีวิตนี้ไม่เคยได้ยินใครเคยพูดมาก่อนถึงกับอึ้ง  นี่ผู้หญิงคนนี้ไม่สนใจในตัวเซฮุนแถมยังกล้ามายืนชี้หน้าด่าปาวๆกลางโรงอาหาร  นิสัยแก่นแก้วน่าค้นหานั่นมันกำลังทำให้หัวใจของเซฮุนรู้สึกแปลกเล็กน้อย

 

 

 

        “ใครบอกเธอว่าฉันไม่ได้รักนานึล?”  เซฮุนถาม

 

 

 

        “สายตาของนายมันบอกฉันไง!  นายคิดจะหลอกฟันเพศแม่  นายไม่ละอายใจบ้างเลยรึไง!?”

 

 

 

        อีกครั้งที่คำพูดของคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกส่งผลให้หัวใจของเซฮุนเต้นแรงขึ้นมาจนรู้สึกได้  ความท้าทายและความแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิตพุ่งเข้ามาใส่จนไม่อยากจะละสายตาออกไปมองที่ไหนอีกนอกจากใบหน้าสวยนั่น

 

 

 

        .....ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริงๆ

 

 

 

        เซฮุนคิดในใจเงียบๆได้ไม่นานก็ต้องหลุดออกมาจากความคิด  เมื่อจุดรวมโฟกัสอย่างนาอึนขยับไปยืนใกล้ๆผู้หญิงอีกคนที่เคยอยู่ในสายตาของตัวเองมาตลอด  นาอึนกำลังคว้าข้อมือบางของนานึลแล้วลากออกไปจากสถานการณ์วุ่นวายตรงนี้  เมื่อเห็นว่าผู้หญิงน่าค้นหากำลังจะเดินจากไป  สมองจึงสั่งให้ปากหนาเผลอตัวส่งเสียงเข้าไปรั้งเจ้าของชื่อให้หยุดเดิน

 

 

 

        “...นา

 

 

 

        ซึ่งน้ำเสียงเรียบนิ่งของเซฮุนทำให้นานึลหยุดเดินตามแรงดึงของนาอึนแล้วหันมาส่งยิ้มให้เซฮุน  ในใจก็คิดจะบอกกับแฟนหนุ่มไปว่าเดี๋ยวตอนพักกลางวันค่อยเจอกัน  แต่รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าสวยกลับหุบลงเมื่อได้ยินคำเรียกชื่อเต็มๆจากปากของเซฮุน  ถ้อยคำสองคำที่ทำให้หัวใจกระตุกไหวเสมือนว่ามีใครมากระชากเอาหัวใจออกไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

 

 

 

        “นาอึน

 

 

 

        เซฮุนไม่ได้เรียกนานึล  แต่เซฮุนกำลังเรียกนาอึน  ผู้หญิงที่ประดุจว่าเธอนั้นออกมาจากนิยายชื่อดังหลายเรื่องที่มีนางเอกเป็นคนสวย  ไม่อ่อนแอและมีความกล้าหาญ  บุคลิกของนาอึนนั้นช่างแตกต่างจากนิสัยของนานึลโดยสิ้นเชิง

 

 

 

        หญิงสาวเจ้าของนิสัยอ่อนโยน  มองโลกในแง่ดี  เรียบร้อย  ใสซื่อและจืดชืด  มองลึกเข้าไปในดวงตาของเซฮุนที่กำลังจ้องเขม็งมองนาอึนที่อยู่ข้างๆผ่านระยะทางไม่ไกลมากนัก  แต่แปลกจริงๆที่ตอนนี้มันเหมือนอยู่ไกลกันมากจนทำให้เซฮุนมองไม่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รักแค่เซฮุนคนเดียวมาตลอด

 

 

 

        ดวงใจเจ้ากรรมดวงน้อยสั่นแรงจนมีความรู้สึกว่ามันจุก  ความจุกที่เจอมันรุมเร้าจนหายใจไม่ออก  มือบางสั่นเครือจนต้องรีบกำมือเอาไว้  ข่มใจที่จะไม่คิดว่าเซฮุนกำลังเบื่อผู้หญิงจืดชืดและไม่น่าสนใจแบบตัวเองเสียแล้ว  นานึลกลืนความเจ็บปวดทั้งหมดลงไปแล้วกลั้นใจหันหลังเดินจากไปด้วยความกลัว  กลัวว่าจะเห็นแววตาของเซฮุนที่ทำให้หัวใจดื้อดึงบอบช้ำดวงนี้มันหลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

 

 

 

        .....ฉันจะไม่คิดมากหรอกเซฮุน

 

 

 

        ในขณะเดียวกัน  ชานยอลที่เห็นนานึลเดินหนีไป  ดูท่าทางแล้วอาการไม่ค่อยจะดีเสียด้วย  ก็ไอ้เพื่อนเวรคนนี้เล่นแสดงออกโจ่งแจ้งว่าสนใจผู้หญิงไร้มารยาทคนนั้นออกหน้าออกตา  เมื่อครุ่นคิดแล้วมันของขึ้น  ชานยอลจึงเดินเข้าไปหาเซฮุนแล้วจัดการกระชากคอเสื้อของมันเข้ามาใกล้ๆ  ก่อนจะกำหมัดเตรียมตัวปล่อยใส่ใบหน้าเย็นชาน่ารำคาญ  

 

 

 

        “ทำไมมึงถึงไม่แคร์ความรู้สึกของเมียกูบ้าง!  ไปเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่นแบบนั้นเมียกูจะคิดยังไง!?”  เงื้อหมัดแข็งแรงสุดกำลังแล้วรอฟังคำตอบจากไอ้เพื่อนเลว  ประมาณว่าถ้ามันตอบไม่เข้าหูก็จะเสยหน้าของมันในทันที  ชานยอลขบกรามหนักกำจัดอารมณ์โกรธแทนนานึลที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยจริงๆ

 

 

 

        “ไอ้ชานยอล  นี่มึงจะต่อยหน้ากูกลางโรงอาหารที่มีคนเยอะแยะกำลังมองอยู่งั้นหรอ?”

 

 

 

        เซฮุนขมวดคิ้วตักเตือนเพื่อนที่ดูเหมือนจะสติแตกไปแล้ว  นี่มันยังกล้าเรียกนานึลว่าเมียอยู่ได้ทั้งที่มันก็มีซูจีอยู่แล้วทั้งคน  ตามจริง  แต่ก่อนเวลาที่ได้ยินไอ้เพื่อนคนนี้มันพูดว่านานึลเป็นเมีย  ในใจมันก็มักจะรู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย  เพียงแต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกเฉยๆเสียแล้วเวลาที่ได้ยินอะไรแบบนี้  เซฮุนคลายปมคิ้วออกก่อนจะหยักปากส่งรอยยิ้มแห่งชัยชนะไปให้ชานยอลที่กำลังโมโห

 

 

 

        “นี่ไอ้ชานยอล  ถึงมึงจะเจอนานึลก่อนกู  ถึงมึงจะเรียกนานึลว่าเมียสักร้อยครั้ง  ถึงมึงจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนนานึลสักพันครั้ง  แต่หัวใจของนานึลก็อยู่ที่กูอยู่ดี

 

 

 

        “มึงว่าไงนะไอ้เซฮุน!?”

 

 

 

        “ผู้หญิงที่มึงกำลังพยายามจะแย่งเขาไปจากกูคนนั้น  เขาไม่ได้รักมึงแต่เขารักกู  มึงได้ยินชัดไหมไอ้ชานยอล?” 

 

 

 

        ถึงคราวที่เซฮุนจะเอื้อนเอ่ยประโยคแสดงชัยชนะเหนือเพื่อนในกลุ่มอย่างชานยอลบ้างแล้ว  หลังจากที่ยอมแพ้มันมาทุกครั้งเพราะขี้เกียจจะแข่งขัน  แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เซฮุนจะไม่ยอมอีกต่อไป  ชายหนุ่มมาดขรึมระบายยิ้มเย็นสบสายตากับเพื่อนด้วยความสะใจ  เพราะไม่ว่าเซฮุนจะเลวแค่ไหน  ยังไงเสีย  หัวใจของนานึลก็ยังคงอยู่ที่เซฮุนเสมอไป 

 

 

 

 

        .....ขอโทษทีไอ้ชานยอล  แต่เกมระหว่างกูกับมึงรอบนี้  กูเป็นฝ่ายชนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ชั้นมัธยมห้าห้องสาม

 

 

 

        ทันทีที่หญิงสาวสองคนที่นิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเข้ามานั่งในห้องเรียน  นาอึนตั้งใจนั่งข้างนานึลเพราะโต๊ะมันว่างอยู่  เพียงไม่นานหลังจากนั่งลง  นาอึนที่เห็นว่าเพื่อนคนแรกในโรงเรียนหรูหรามีระดับกำลังทำหน้าตาเศร้าสร้อย  นักเรียนคนใหม่ล่าสุดจึงจงใจเอาไหล่ของตัวเองกระแทกไหล่ของนานึลที่นั่งอยู่ข้างกันเบาๆ

 

 

 

        “เธอเป็นอะไรไปหรอนานึล  หรือเธอยังเจ็บใจที่ไอ้หูกางโรคจิตนั่นมันลวนลามเธอ  ถ้าเป็นแบบนั้น  ฉันจะไปจัดการเตะมันให้เธอเดี๋ยวนี้แหละ!”  ว่าแล้วก็ทำท่าจะลุกไปจัดการคนที่บังอาจรังแกเพื่อนคนแรกในโรงเรียนนี้  ทำให้นานึลรีบคว้าแขนของนาอึนเอาไว้แล้วดึงให้เพื่อนใหม่ใจร้อนนั่งลงตามเดิม

 

 

 

        “ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นดีกว่านะนาอึน  เขาไม่ได้ท่าทางใจดีเป็นมิตรแบบที่เธอเห็นหรอก

 

 

 

        และแล้วก็มีบางอย่างมาขัดบทสนทนาระหว่างหญิงสาวสองคน  เมื่อมีวัตถุแปลกปลอมลอยมาปะทะหัวของนานึลอย่างจัง  จำได้ว่าเหตุการณ์ในลักษณะนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง  และถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นหมาป่าผู้เลื่องชื่อลือชาในความมาดแมนคนนั้นแน่นอนที่เป็นคนปาก้อนกระดาษที่ถูกขยำรวมกันมาให้

 

 

 

        .....ลู่หาน  ฉันไม่มีอารมณ์ให้นายแกล้งนะตอนนี้

 

 

 

        นานึลถอนหายใจหันใบหน้าไปมองลู่หานที่นั่งทำหน้าโหดแล้วก้มลงหยิบก้อนกระดาษที่ตกอยู่บนพื้นมาคลี่ออกดูช้าๆ  ก่อนจะพบกับข้อความทิ่มแทงหัวใจของหญิงสาวทุกรอบที่เปิดอ่าน  ขณะที่นาอึนก็ยื่นหน้ามาดูข้อความในกระดาษเหมือนกัน

 

 

 

        .....เลิกโง่สักทีเถอะวะ  ตอนนี้คนเขารู้กันทั่วโรงเรียนแล้วว่าเธอถูกไอ้ตุ๊ดนั่นฟันแล้วทิ้ง 

 

 

 

        และนี่คือข้อความที่อยู่ในกระดาษของลู่หาน  หญิงสาวผู้รับสารขยำกระดาษรวมกันแล้วกำเอาไว้แบบนั้นด้วยท่าทีนิ่งเฉย  ผิดกับนาอึนที่พอได้อ่านก็ตกใจจนอยากจะลุกออกไปถามเอาคำตอบจากผู้ชายหน้าตาสวยงามคนนั้นว่าเรื่องจริงแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่

 

 

 

        ซึ่งท่าทีที่สงบของผู้หญิงโง่เง่าเต่าตุ่นทำให้ลู่หานอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาหานานึล  แล้วใช้ฝ่ามือแข็งแรงฟาดลงไปบนกบาลที่ภายในล้วนมีแต่ความโง่ความเซ่อความซื่อเต็มแรง  ท่ามกลางความตะลึงงันของผองเพื่อนที่นั่งอยู่ในห้องรวมถึงนาอึนที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาใหม่

 

 

 

        “นางโง่!  ไม่อับอายชาวบ้านเขาหรือไง  ข่าวลือดังไปทั่วโรงเรียนแล้ว  ก็บอกแล้วว่าไอ้ตุ๊ดห้องหนึ่งนั่นมันไม่ใช่คนดี  ผู้ชายดีๆที่ไหนเขาจะเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองวะ  เลิกมองคนที่หน้าตาสักทีจะได้มั้ย!  คิดดิเห้ยคิดบ้าง!

 

 

 

        หมาป่าหนุ่มฉุนขาดตวาดลั่นห้องจนเพื่อนๆถึงกับสะดุ้งตัวไปตามๆกัน  แต่แปลกที่คู่สนทนาของเขากลับนั่งก้มหน้าไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด

 

 

 

        .....กูสุดจะทนกับนางโง่คนนี้แล้วนะเห้ย!  กูขอต่อยหน้ามึงสักทีเถอะ!

 

 

 

        หมาป่าหนุ่มกระชากคอเสื้อร่างบางกำหมัดพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกแล้วเงื้อมือกะปล่อยความแข็งแรงลงไปบนหน้าของผู้หญิงที่มีสมองแต่ไม่รู้จักคิด  ถ้าไม่ติดว่าผู้หญิงคนนี้กำลังตาแดงก่ำไร้ซึ่งหยดน้ำตา  ป่านนี้หมาป่าผู้สง่างามคงระงับอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่

 

 

 

        “ไม่ต้องมาร้องไห้ให้คนเขาสงสาร!  โง่เองใครเขาจะมาช่วยได้!”  ยับยั้งหมัดของตัวเอง  แล้วปล่อยคำพูดโหดร้ายแทนด้วยความหวังว่าร่างบางโง่เขลาที่ตัวเองกำลังกระชับคอเสื้ออยู่จะคิดได้เสียทีว่าอะไรดีไม่ดี  ทว่าผู้หญิงคนนี้ดันพ่นคำพูดแปลกประหลาดสวนกลับมาเสียอย่างนั้น

 

 

 

        “ลู่หาน...บางทีการที่นายมองผู้หญิงคนหนึ่งว่าเขาโง่  นายอาจจะมองเขาผิดไปก็ได้นะ  จริงๆแล้ว...ผู้หญิงคนนั้นเขาอาจจะแกล้งโง่เพื่อให้คนที่เขารักไม่จากไปไหนทั้งๆที่เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร

 

 

 

        “พูดให้ฉันเข้าใจหน่อยดิเห้ย!

 

 

 

        “ฉันแค่อยากจะบอกว่า...ผู้ชายคนหนึ่งที่ผู้หญิงคนนั้นรัก  เขาเคยใจดีและอ่อนโยนกับผู้หญิงคนนั้นในตอนที่เธอไม่เหลือใครให้พึ่งพาเลยสักคน  ความดีทั้งหมดของเขาที่ทำให้กับเธอในตอนนั้น  แม้ว่าตอนนี้มันจะเลือนหายไปบ้าง  แต่มันก็จะยังคงอยู่ในใจของเธอเสมอ  แล้วนายจะมาเที่ยวบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเขาโง่ได้ยังไงในเมื่อที่ผ่านมาเธอเองก็มีแต่เขาที่คอยช่วยเหลือ  เอ่อ...ผู้หญิงคนนั้น  ฉันไม่ได้หมายถึงฉัน  ฉันมันโง่ฉันรู้ตัวดี

 

 

 

        สิ้นประโยคยาวเหยียดของหญิงสาวที่อาจจะไม่ได้โง่อย่างที่คิด  หมาป่าหนุ่มก็ปล่อยมือจากคอเสื้อของร่างบางทันที  ลู่หานสูดลมหายใจจัดแจงแย่งกระดาษในมือบางที่ตัวเองเขียนข้อความใจร้ายส่งมาให้  แล้วขยำๆรวมกันเพื่อโยนทิ้งขยะให้พ้นๆไป  ก่อนที่ชายหนุ่มนิสัยป่าเถื่อนจะหันมาพูดกับนานึลอีกรอบหนึ่ง  

 

 

 

        “ตราบใดที่เธอยังรักมัน  ฉันก็มองว่าเธอโง่อยู่ดี” 

 

 

 

        นั่นทำให้นาอึนที่เฝ้ามองดูเหตุการณ์อยู่นานแล้วรีบเอื้อมมือไปคว้ามือของนานึลมากุมเอาไว้เพื่อสนับสนุนคำพูดของลู่หาน  และเป็นการสั่งสอนให้เพื่อนสาวอ่อนต่อโลกข้างกายได้สำนึกว่าผู้ชายที่กำลังประสบพบเจออยู่แต่ละคนไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคน

 

 

 

        “นานึล  ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของ  เอ่อ...ลู่หานใช่ไหม  เชื่อฉันสินานึล  ฉันเป็นคนมองคนออก  แฟนเธอไว้ใจไม่ได้หรอกรวมถึงไอ้หูกางโรคจิตนั่นด้วย

 

 

 

        .....แต่ไม่ต้องห่วงนะนานึล  ฉันจะปกป้องเธอในฐานะเพื่อนสนิทคนแรกของฉันในโรงเรียนนี้เอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เช้าตรู่ในบ้านหลังเล็กอันแสนอบอุ่นที่มีผู้อยู่อาศัยเป็นพี่น้องลูกครึ่งไทยเกาหลี  หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างบอบบางลืมตาขึ้นมาบนเตียงนอนขนาดไม่ใหญ่มากนัก  โดยปกติแล้วในเช้าวันเสาร์ที่ถือว่าเป็นวันหยุดเพียงวันเดียวที่มีแบบนี้จะต้องนอนยาวถึงเที่ยงหรือไม่ก็บ่ายเพื่อเป็นการชาร์ตพลังงานทดแทนสิ่งที่สูญเสียไปทั้งอาทิตย์

 

 

 

        แต่วันนี้กลับตื่นมาตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้าเลยด้วยซ้ำ  พักนี้มันนอนไม่ค่อยหลับมาสองสามวันแล้วนับตั้งแต่เห็นสายตาของเซฮุนที่จ้องมองไปยังนาอึน  ภาพเหล่านั้นมันยังคงปรากฏเวียนวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว  เมื่อคิดแล้วมันอึดอัด  ร่างบางจึงลอบถอนหายใจระบายความท้อให้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าสำหรับความสัมพันธ์ที่มันเปราะบางของตัวเองกับเซฮุน

 

 

 

        .....เซฮุนจะทิ้งฉันไหมนะ  เขาจะเลิกรักฉันหรือเปล่า?

 

 

 

        คำถามมากมายเกิดขึ้นในสมองก้อนน้อยรอยหยักหายาก ทว่าทุกรอบที่เกิดคำถามนั้น  สมองก้อนเดิมมันก็คิดหาคำตอบที่หลอกให้ตัวเองสบายใจไปเสียทุกครั้ง

 

 

 

        .....เซฮุนเขาไม่ทิ้งฉันหรอก นับแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้น เซฮุนก็ปฏิบัติตัวกับเราเหมือนเดิมนี่

 

 

 

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 

 

 

        การพยายามคิดหาคำตอบทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลงเมื่อมีใครบางคนเคาะประตู  นานึลกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วรีบบึ่งไปหาบุคคลปริศนาที่มาแต่เช้า  มือเรียวเอื้อมออกไปเปิดสิ่งที่ขวางกั้นระหว่างตัวเองกับใครสักคนหนึ่ง  ก่อนจะพบกับผู้ชายใบหน้าหล่อเรียบนิ่งกำลังยืนขมวดคิ้วทอดสายตามาทางตน

 

 

 

        “เซฮุน!”  เรียกชื่อแล้วยกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ  นาทีนี้ความกังวลที่แบกรับมาทั้งหมดมันหายไปโดยสิ้นเชิง  เมื่อได้เห็นหน้าผู้ชายที่คิดถึงมาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา  หญิงสาวไม่รอช้าเอื้อมมือออกไปจับมือหนาของเซฮุนอย่างลืมตัว

 

 

 

        “ฉันคิดถึงเธอเลยมาหา

 

 

 

        น้ำเสียงเรียบนิ่งของเซฮุนถูกเปล่งออกมาด้วยความไม่แน่ใจว่าจริงๆแล้วหัวใจเย็นชาดวงนี้มันรู้สึกอย่างที่พูดหรือเปล่า  ชายหนุ่มยกยิ้มน้อยๆแบบที่ชอบทำส่งไปให้ร่างบางที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ไม่ห่าง  รอยยิ้มที่ทำให้เซฮุนมีความสุขทุกครั้งยามได้มอง  แต่แปลกที่ความสุขเหล่านั้นมันกลับลดน้อยลงทุกวันเสมือนว่ามันคุ้นเคยไปแล้วกับการได้รับรอยยิ้มเหล่านี้เรื่อยมา

 

 

 

        “เข้ามาก่อนสิเซฮุน” 

 

 

 

        นานึลออกแรงดึงมือหนาที่ตนกระชับอยู่ให้เข้ามาในบ้านหลังเล็ก  ทำให้เซฮุนพยักหน้าตอบรับคำชักชวนจากเจ้าของบ้านแล้วเดินตามไป  ในขณะที่นานึลเองก็หันหน้ากลับมาถามตามประสาเจ้าของบ้านที่ดีอีกรอบหนึ่ง

 

 

 

        “นายกินอะไรมาหรือยัง?”

 

 

 

        “กินมาแล้ว”  ตอบคำถามผู้หญิงน่ารักที่อดีตชอบทำให้หัวใจมันเต้นแรงก่อนที่สายตาคมจะสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาของหญิงสาวคนเดียวในบ้านหลังนี้   ชายหนุ่มยึดปลายเท้าให้ยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วยื่นมือหนาออกไปแนบใบหน้าสวยพลางกดสายตาเพ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาของนานึล

 

 

 

        “ช่วงนี้เธอนอนไม่หลับหรอนานึล  มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจหรือเปล่า?”

 

 

 

        “เปล่าหรอกจ้ะ  นายนั่นแหละที่กำลังทำหน้าบึ้งตึง  มีเรื่องอะไรก็บอกฉันได้นะ”  ส่งรอยยิ้มห่วงใยพลางเอื้อมมือบางไปแนบใบหน้าหล่อของเซฮุนกลับบ้าง

 

 

 

        และในเมื่อสิ่งที่ผู้หญิงจิตใจดีกระทำต่อตัวเขาในตอนนี้มันยากสำหรับการที่จะตัดความสัมพันธ์ให้ขาดไปเลยในคราวเดียว  เซฮุนจึงสั่งให้มือหนาถอนจากใบหน้าสวยแล้วสวมกอดร่างกายบอบบางเอาไว้เพื่อซึมซับความรู้สึกดีๆที่กำลังจะลบเลือนหายไป

 

 

 

        ทำเอานานึลถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเพราะอ้อมกอดของเซฮุนครั้งนี้มันดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน  กอดที่เหมือนจะเป็นการบอกทางอ้อมว่าแม้ร่างกายจะใกล้กันมากเพียงใดแต่หัวใจของผู้ชายคนนี้มันกลับห่างไกลออกไปมากขึ้นทุกที  หญิงสาวกะพริบตาถี่กลั้นน้ำตาไม่ไห้มันไหล  ฝืนใจกดความเจ็บปวดทั้งหมดก่อนจะตอบรับสัมผัสที่อบอุ่นไร้ความจริงใจ  แล้วเอ่ยถามสิ่งที่ยังคงค้างคาใจออกไปให้เซฮุนได้ยิน

 

 

 

        “นายมาหาฉันวันนี้เพราะนายกำลังจะบอกเลิกฉันใช่ไหม?”

 

 

 

        เสียงที่เบาจนเกือบจะลอยหายไปในอากาศทำให้เซฮุนกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้น  ชายหนุ่มขมวดคิ้วใคร่ครวญถึงคำถามของหญิงสาวในวงแขนแข็งแรงไปมาหลายรอบ

 

 

 

        .....บอกเลิก

 

 

 

        เซฮุนกลั้นลมหายใจอีกครั้งแล้วคลายอ้อมกอดอบอุ่นออกเพราะอยากจะมองใบหน้าสวยนี้ให้ชัด  มือหนาเชยคางมนของนานึลให้เงยขึ้นมาสบสายตาคมกับเขา  ก่อนจะยกยิ้มส่งไปให้ผู้หญิงที่กำลังมีน้ำสีใสเอ่อคลออยู่ตามขอบตาดำคล้ำ

 

 

 

        “ฉันไม่มีทางบอกเลิกเธอหรอก”  เปรยประโยคเอาใจร่างบางที่กำลังจะร้องไห้ให้สบายใจได้  ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงอีกครั้งมอบจุมพิตฝากไว้บนหน้าผากของผู้หญิงที่มีความอ่อนโยนและความใสซื่อในแบบที่หาได้ยาก  และแน่นอนว่าเซฮุนไม่ได้วางแผนจะบอกเลิกกับนานึลเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

        .....เพราะถ้าฉันบอกเลิกเธอไป  ก็เท่ากับเกมนี้ฉันต้องยอมแพ้ไอ้ชานยอลเหมือนที่ผ่านมา

 

 

 

        “งั้นก็แสดงว่านาย...ยังไม่ได้หมดรักฉันใช่ไหมเซฮุน?”

 

 

 

        ในขณะที่เซฮุนพอได้ยินคำถามรอบสองที่ตอบได้ยากมากก็อึ้งไปสักพัก  ไอ้คำถามที่ว่ายังไม่ได้หมดรักแบบนี้จะให้ตอบว่ายังไง  ในเมื่อความรู้สึกดีๆที่มีต่อผู้หญิงอ่อนหวานคนนี้มันจางหายไปจนแทบจะไม่เหลืออยู่เลย  ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีก

 

 

 

        .....ฉันขอโทษนะนานึล

 

 

 

        และความเงียบที่เป็นคำตอบของเซฮุนก็ทำให้นานึลเข้าใจดีว่าตอนนี้หัวใจเย็นชานั่นได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ  ร่างบางรีบหันหลังหลบจากสายตาเรียบนิ่งก่อนที่เขาจะได้เห็นน้ำตาของผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความหมายอะไรอีกแล้ว  สิ่งเดียวที่ทำได้คือการหลอกตัวเองไปวันๆด้วยคำตอบของคำถามแรกจากเซฮุน

 

 

 

        .....แค่นายไม่บอกเลิกฉัน  ฉันก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะเซฮุน

 

 

 

        “ฉันจะไปปลุกฮานึล  นายนั่งรอที่โต๊ะอาหารก่อนแล้วกัน”  เดินหนีออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดและหนักหน่วงหัวใจ  ปล่อยให้เซฮุนยืนมองแผ่นหลังของผู้หญิงที่คงกำลังจะเสียใจอยู่ไม่น้อยที่เดิมไม่ไปไหน

 

 

 

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 

 

 

        และในตอนที่เซฮุนกำลังยืนเหม่อลอยอยู่ก็ต้องชะงักเพราะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น  ร่างสูงกระตุกยิ้มบางๆแล้วหมุนตัวเดินไปยังประตู  ถ้าการคาดการณ์ของเซฮุนไม่ผิดพลาด  ผู้หญิงคนนั้นจะต้องมาหานานึลที่บ้านในวันนี้แน่นอน  เซฮุนเร่งเปิดประตูออกไปด้วยความตื่นเต้น

 

 

 

        “นานึลจ๋า  ฉันมา...”  เสียงใสขาดหายไปช่วงหนึ่งเมื่อเห็นร่างสูงเจ้าของใบหน้าเย่อหยิ่งดูสุดแสนจะเย็นชากำลังยืนอยู่ในบ้านของเพื่อนสาว  นาอึนที่เพิ่งจะย้ายมาโรงเรียนมัธยมเคได้ไม่นานถึงกับเบิกดวงตาโพลงยกมือชี้หน้าของเซฮุนทันที

 

 

 

        “ไอ้หยิ่ง!  นายมาทำอะไรในบ้านเพื่อนฉัน!?”  นาอึนผลักร่างกายใหญ่โตของเซฮุนออกไปให้พ้นจากทางเดิน  ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูว่านานึลไม่ได้โดนไอ้ผู้ชายคนนี้มันทำอะไร  ตัดกับเซฮุนที่รีบฉวยข้อมือของนาอึนเอาไว้ไม่ให้ผู้หญิงน่าสนใจใกล้ตัวเดินหนีไปง่ายๆ

 

 

 

        “ฉันมารอเธอ

 

 

 

        “ไอ้บ้า!  มารอฉันทำไม  ปล่อยเดี๋ยวนี้!”  พยายามแกะมือของเซฮุนออก

 

 

 

        ทำให้เซฮุนที่ได้เห็นกริยาท่าทางน่าสนใจในทุกการกระทำระบายยิ้มบางๆ  นี่ถือเป็นผู้หญิงคนแรกเลยก็ว่าได้ที่ทำให้เซฮุนรู้สึกสนใจจริงจัง  เพราะว่าเธอคนนี้ไม่ได้มีท่าทางสนใจเซฮุนเลยแม้แต่นิดเดียว  ผิดกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ล้วนแต่หลงใหลเซฮุนกันทั้งนั้น  ไม่เว้นแม้แต่คนที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วย

 

 

 

        “ตกลงนายจะไม่ปล่อยฉันใช่ไหม  ได้เลย!” 

 

 

 

        ในเมื่อคนเย่อหยิ่งไม่ยอมเลิกราง่ายๆ  นาอึนที่มีนิสัยไม่ยอมใครจึงตั้งใจเตะเข้าไปที่หน้าแข้งของเซฮุนเต็มแรง  เล่นเอาชายหนุ่มเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งขา  ยอมคลายข้อมือบางอย่างจำใจ  ความเจ็บที่เจออยู่ตอนนี้มันทำให้เซฮุนต้องลงไปนั่งกองกับพื้นนิ่วหน้าเหยเกพลางลูบบริเวณที่โดนนาอึนเตะ

 

 

 

        “เธอโหดร้ายจัง

 

 

 

        “เหอะ!  ก็นายมาหาเรื่องฉันก่อ...

 

 

 

        “แต่ฉันสนใจเธออยู่นะ”  แหงนใบหน้าหล่อช้อนสายตามองร่างบางสวยสะดุดตา  แล้วส่งรังสีคมคายปล่อยคำหวานหยอดผู้หญิงที่ตัวเองสนใจสไตล์เดียวกับตอนที่เจอเจ้าของบ้านหลังนี้แรกๆ  นานๆทีถึงจะมีหญิงสาวน่าค้นหามาให้เชยชม  นับตั้งแต่นานึลเรื่อยมาก็ยังไม่เจอใครน่าสนใจเท่าผู้หญิงคนนี้เลย

 

 

 

        .....ฉันพูดขนาดนี้ถ้าเธอไม่ใจเต้นบ้างก็ให้มันรู้ไป

 

 

 

        ทางด้านนานึลที่ออกมาพร้อมกับน้องชายตัวดีในห้องนอนของฮานึลได้ไม่นาน  ดวงตาเรียวก็เบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  เมื่อเห็นร่างสูงกำลังนั่งเงยหน้ามองนาอึนที่กำลังยืนหน้าแดงด้วยแววตาที่ยากจะหลอกตัวเองอีกต่อไปว่าเซฮุนไม่ได้คิดอะไรกับนาอึน  แต่ถึงแบบนั้น  นานึลก็ยังรีบวิ่งเข้าไปหาเซฮุนที่กำลังนั่งอยู่แล้วส่งคำถามแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

 

 

 

        “เซฮุน  เป็นอะไรไปหรือ?”  นั่งลงข้างๆร่างสูงแล้วกวาดสายตาหาสาเหตุ

 

 

 

        ส่วนฮานึลที่งัวเงียอยู่เพราะความง่วงพอได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า  ดวงตาที่หรี่ปรือมันก็โตขึ้นมาในทันใด  เด็กชายเดินเข้าไปหาพี่ชายตัวสูงแล้วกอดอกมองหน้าพี่เซฮุนกับพี่นาอึนสลับกันไปมาด้วยสายตาคาดโทษ

 

 

 

        .....อย่าบอกนะว่าพี่เซฮุนออกลายเจ้าชู้ตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงานกับพี่สาวเรางั้นเรอะ!?

 

 

 

        “พี่เซฮุน!  พี่นาอึน!  ทำอะไรกันน่ะ!?”  ความคิดของเด็กสิบขวบมันรุมเร้าจนห้ามปากเอาไว้ไม่ได้  เสียงที่ยังไม่แตกหนุ่มเลยดังขึ้นลั่นบ้านเพื่อถามเอาคำตอบจากผู้เข้าแข่งขันคนปัจจุบันกับพี่นาอึนคนสวยแต่ไม่รู้ว่าใจจริงจะสวยตามหน้าตาหรือเปล่า

 

 

 

        “พี่แค่เตะหน้าแข้งมันเอง  แค่นี้ทำมาเป็นเจ็บ”  นาอึนยืนเท้าเอวปรายตาลงต่ำมองร่างสูงเย่อหยิ่ง

 

 

 

        “แล้วทำไมพี่นาอึนถึงไปทำร้ายพี่เซฮุนเขาล่ะฮะ?”

 

 

 

        “เรื่องนั้น...เอ่อ...”  นาอึนหลบสายตาไปมาไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี  หญิงสาวที่ถูกเด็กสิบขวบถามอยู่ตอนนี้เลยทำทีกระฟึดกระฟัดเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วทำหน้าตาเบื่อโลกส่งไปให้เซฮุนที่ยังคงมองตัวเองเขม็ง

 

 

 

        .....ทำไมนายเซฮุนอะไรนั่นถึงได้จ้องฉันขนาดนั้นนะ  แล้วเมื่อกี้ที่บอกว่าสนใจฉันมันหมายความว่ายังไง!?

 

 

 

        ขณะที่นานึลซึ่งเงียบอยู่นานแล้วก็พยายามทำหน้าตาให้เป็นปกติที่สุด  มือบางสั่นไหวเอื้อมไปถกกางเกงของเซฮุนขึ้นหมายจะดูให้สบายใจว่าเซฮุนไม่ได้เป็นอะไรมากมาย  ซึ่งมันต่างจากสิ่งที่หวังเอาไว้เพราะเมื่อล่นกางเกงขึ้นมาก็เห็นรอยเขียวช้ำบริเวณหน้าแข้ง

 

 

 

        “เซฮุน...เจ็บมากไหม?”  ข่มใจส่งเสียงหวานสั่นเครือถามด้วยความเป็นห่วงพลางจ้องมองรอยฟกช้ำที่ขาของเซฮุน  หญิงสาวถูมือทั้งสองข้างไปมาให้เกิดความร้อนแล้วทาบทับลงไปที่รอยเขียวนั่นเบาๆโดยมีฮานึลยืนมองอยู่ไม่ห่าง

 

 

 

        “....”  แต่สิ่งที่นานึลถาม  เซฮุนไม่ได้ตอบกลับมา

 

 

 

        “นายเจ็บมากไหมเซฮุน?”  ถามอีกรอบแล้วเงยใบหน้าสวยขึ้นมามองใบหน้าคมคาย  สิ่งที่พบคือภาพที่ชาตินี้ไม่อยากจะเห็นว่าผู้ชายใกล้ตัวกำลังมองไปทางอื่น  หญิงสาวแข็งใจหันหน้าไปมองตามสายตาของเซฮุนที่กำลังส่งไปให้ใครบางคน  ก่อนจะพบใบหน้าสวยจัดที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารในบ้านของตัวเอง

 

 

 

        .....ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรไปตอนนี้  นายคงจะไม่ได้ยินสินะเซฮุน

 

 

 

        หญิงสาวหันใบหน้ากลับมาช้าๆแล้วก้มหน้าปิดบังน้ำตาที่มันกำลังจะไหลรินออกมา  ดูเหมือนว่าตอนนี้มันทรมานแทบจะทนไม่ไหวเมื่อได้รับรู้เรื่องราวอะไรที่บาดหัวใจชอกช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า  อันที่จริงรอยแผลที่เกิดขึ้นที่เดิมซ้ำๆมันน่าจะทำให้หัวใจดวงนี้เข้มแข็งขึ้นได้บ้างไม่มากก็น้อย  แต่เปล่าเลย  ทุกครั้งที่โดนทำร้ายมันก็เจ็บมากขึ้นเสมอ  ความเจ็บปวดทรมานคล้ายกับว่ากำลังจะสูญเสียคนรักไปแบบนี้มันเกินคำว่าเสียใจไปไกล  ความทุกข์ประเดประดังเข้ามาใส่ไม่หยุดเมื่อใคร่ครวญถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่นานต่อจากนี้  เปลือกตาบนใบหน้าซีดเผือดหลับลงช้าๆอดทนกลั้นความเสียใจไม่ให้ใครได้เห็น

 

 

 

        .....ฉันคงหลอกตัวเองไม่ได้อีกแล้วใช่ไหมเซฮุน?

 

 

 

        ในเวลาเดียวกันนั้น ฮานึลที่ยืนเงียบอยู่นานก็อดทนไม่ไหวอีกแล้วที่จะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องราวของผู้ใหญ่  เด็กชายที่ความคิดความอ่านมากกว่าเด็กสิบขวบทั่วไปจึงตะโกนลั่นบ้านเรียกสติของพี่ชายตัวสูงให้กลับมาดูดำดูดีพี่สาวที่น่าสงสารของตัวเองโดยเร็ว

 

 

 

        “พี่เซฮุน!  พี่สาวผมกำลังคุยกับพี่อยู่นะ!” 

 

 

 

        ซึ่งเสียงอันดังสนั่นลั่นโลกก็สามารถทำให้เซฮุนเปลี่ยนสายตาจากนาอึนมามองเด็กชายผู้เจนโลกแทน  ก่อนที่สายตาบนใบหน้าหล่อของเซฮุนจะเปลี่ยนมามองผู้หญิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาใกล้ตัว

 

 

 

        “เมื่อกี้ถามฉันว่าอะไรนะ?”  ใบหน้าหล่อก้มลงมองเจ้าของบ้านใจดีแล้วเปรยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถาม  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงกระซิบแผ่วเบาจากหญิงสาวคนเดิมที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเองเลย

 

 

 

        “ฉัน...ถามว่าเจ็บไหม?” 

 

 

 

        “ฉันไม่เจ็บหรอก

 

 

 

        “ฉันไม่ได้ถามนาย

 

 

 

        สิ้นเสียงสั่นเครือจากผู้หญิงที่นั่งหลบหน้าหลบตาอยู่  คิ้วหนาบนใบหน้าหล่อก็ขมวดรวมกันทันทีที่ได้ฟังถ้อยคำยากที่จะเข้าใจ  ชายหนุ่มเอียงคอแล้วสะกดใจถามต่อด้วยความอยากรู้ถึงความหมายที่อาจจะแอบอยู่ตามกลุ่มคำที่เซฮุนสามารถรับรู้ได้ถึงความเสียใจที่มันเอ่อล้นออกมา

 

 

 

        “แล้วเธอถามใคร?”

 

 

 

        “ฉัน...ถามหัวใจของฉันเอง”  เงยหน้าเหนื่อยล้าขึ้นมาสบตาผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า  หญิงสาวถ่ายทอดความเจ็บปวดผ่านรอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่บางๆบนใบหน้าซีดเซียว  ราวกับว่ามันชินเสียแล้วกับการที่ต้องส่งรอยยิ้มไปให้ทั้งที่หัวใจมันทุกข์ทรมาน

 

 

 

        .....ทำไมฉันถึงต้องคอยยิ้มให้คนที่คอยเอาแต่ทำร้ายฉันทุกทีเลย

 

 

 

        ซึ่งถ้อยคำที่แฝงไปด้วยความหมองเศร้าก็ดังขึ้นท่ามกลางความตกใจของใครหลายๆคน  ไม่เว้นแม้แต่น้องชายที่ตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินผู้เป็นพี่พูดจาน่าสงสารออกมาในแบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน  เด็กชายเรียกสติของตัวเองกลับคืนมาแล้วฉุดกระชากพี่สาวให้ลุกขึ้น  ก่อนจะดันตัวพี่สาวให้เข้าไปในห้องนอนของเธอเองเพื่อให้ผู้เป็นพี่ที่น่าสงสารอยู่คนเดียวสักพัก  ส่วนตนก็รีบปิดประตูหันใบหน้าแดงก่ำเปื้อนทุกข์แทนพี่สาวมามองหน้าพี่เซฮุนที่ยังคงนั่งเฉยแสดงสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย  เห็นแบบนี้แล้วน้องชายที่ไหนจะทนได้กันเล่า  ฮานึลสูดลมหายใจเข้าลึกๆเรียกพลังก่อนจะกำหมัดแน่น

 

 

 

        .....หนอย!  บังอาจทำให้พี่กูเสียใจเรอะ!

 

 

 

 

       “พี่เซฮุน!  ออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้!  พี่ด้วยพี่นาอึน!  จะรักกันก็ไปรักกันไกลๆ  ไม่ต้องมาทำเป็นรักกันในบ้านของพี่สาวผม!  จะมองกันขนาดไหนก็เชิญไปมองกันให้ไกลหูไกลตาพี่ของผม!  ออกไปเซ่!”  โพล่งความโกรธปลดปล่อยอารมณ์ตวาดลั่นบ้านตะเพิดพี่ชายเย็นชากับพี่สาวคนสวยอีกคน  แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอนของพี่สาวโดยไม่คิดจะเหลียวมามองคนสองคนที่เข้ามายุ่มย่ามให้ชีวิตมีแต่ปัญหา

 

 

 

        .....ทำไมพี่สาวเราไม่มีโชคเรื่องผู้ชายเลยนะ!?

 

 

 

        เมื่อฮานึลเข้ามาในห้องนอนของพี่สาวก็เห็นผู้เป็นพี่กำลังนั่งหย่อนขาเอามือปิดหน้าอยู่บนเตียง  เด็กชายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆคนเป็นพี่  สองมือของน้องชายเอื้อมออกไปคว้าร่างกายของพี่สาวมากอดเอาไว้หวังเพียงปลอบประโลมจิตใจที่ชอกช้ำให้คลายเศร้าไปได้บ้าง

 

 

 

        “พี่ฮะ...บนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก”  มือที่ยังไม่โตเต็มที่บรรจงลูบเรือนผมส่งกำลังใจและคำพูดเพื่อให้คนเป็นพี่ทำใจได้เสียที  แม้ในใจของน้องชายจะรู้ดีว่าพี่สาวคนนี้คงตัดใจไม่ได้ง่ายๆแน่นอน  ฮานึลโอบกอดพี่สาวโชคร้ายที่กำลังนั่งร้องไห้ให้แน่นขึ้น  ทำให้คนที่ไม่สมควรเป็นพี่กอดตอบน้องชายกลับไป

 

 

 

        “พี่รู้ดี

 

 

 

        “ใช่ฮะพี่  ขนาดโลกที่กว้างใหญ่มีมวลมากมายมหาศาล  มันยังมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเลย

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “แล้วนับประสาอะไรกับหัวใจของผู้ชายคนหนึ่ง  เนอะพี่เนอะ

 

 

 

        .....ใช่แล้วฮานึล  บนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน  เรื่องนั้นพี่รู้ดี 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


โปรดติดและตามตอนต่อไป

คุยกับนักเขียน :

กราบสวัสดีนางเอกที่รักยิ่ง  อันด้วยตอนนี้ผู้ชายหลายคนเริ่มออกลาย  นางเอกจะทำเช่นไรต่อไปโปรดติดตามหนา  เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นตามความดีของผู้ชาย  รบกวนอยู่ให้โดนทำร้ายไปด้วยกันไปนานๆอย่าเพิ่งจากกันไป  อยู่ร่วมซ้ำเติมความเสียใจให้กันและกันไปยาวๆ  รักนางเอกเสมอมา  ถึงแม้ผู้ชายจะจิตใจเซไปมา  แต่นักเขียนคนนี้จะคอยดันหลังนางเอกให้เดินเอง  เหมือนเดิมถ้าอยากครื้นเครงให้จำเริญใจ  ก็รบกวนมาเวิ่นในแท็กฟิค #fic4me  แมลงปอจะรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน  สามารถพูดคุยกันได้  เพราะนักเขียนชอบการเม้าท์มอยและการบอกรักนางเอกมาก  รักนางเอกเรื่อยมา  สวัสดีหนา ~    

 

 

ผู้ชายมโนเองก็เป็น  เซฮุนเอ๋ย  คือนางเอกเขาไม่ได้หมายความเช่นนั้นที่ขอร้อง อ๊ะ อ้า นั่นเขาเจ็บท้องจริงๆไม่ได้ยั่ว  เพียงแต่ผู้ชายที่หมกมุ่นมักคิดไปไกลในเรื่องที่เขาหมกมุ่น แม้เซฮุนจะเป็นผู้ชายเย็นชาก็เถอะ แต่เสียงนางเอกก็ใช่เล่นหนา

     


เอ้าเซฮุนนางเอกชื่อนานึลเว้ยไม่ใช่นาอึน  นึลเว้ยไม่ใช่อึน  เห้ยนายอึนไงวะไม่ใช่อึน  แต่เป็นนึล  นานึลเว้ย  ไม่ใช่นาอึน!   ขอร้องอย่าอึน  ตอนนี้นางเอกของฉันอึนแล้ว!  น้ำตาผู้สนับสนุนนางเอกอย่างเป็นทางการไหล  ใครก็รู้ดี 


 


บาดใจกันต่อไปด้วยแฟนอาร์ตเซฮุนกับนาอึนประจำตอนนี้  แหม่มันเหมือนมองดูเขามีความสุขแล้วเราไม่สุขตาม  มันอิจฉาตาร้อนมาก  นางเอกอย่าไปยอมหนา  เซทนี้ตอนนาอึนเปิดประตูเข้ามาในบ้านนางเอก  แล้วเซฮุนคือ  ฟหกด่าว... เจ็บกระดองใจ

 
แฟนอาร์ตทั้งหมดโดยดีไซน์อาร์ตประจำฟิค Fic4me น้องเดียร์ มณีรัตน์ ลีบำรุง น้องๆท่านใดมีแฟนอาร์ตมาให้พี่  ติดต่อได้เลยจ้า

 นางเอกอย่าลังเล กดเลยจ้า  นางเอกจ๋า โหวตหน่อยจ้า  นางเอกจ๋า โหวตหน่อยจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

18,597 ความคิดเห็น

  1. #18429 BAM-PP (@Kasemaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:51
    ฟิคเรื่องนี้แต่งมาให้เพื่อเกลียดเซฮุนสินะ ฮือ~~~
    #18429
    0
  2. #18153 Yuki Sirima Buamuangkao (@mybjl) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:35
    ตอนแรกอยู่ทีมเซฮุน ตอนนี้ขอเปลี่ยนใจ เซฮุนใจร้ายยย
    #18153
    0
  3. #18051 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 07:34
    ตอนแรกด่าชยอลไว้เยอะ ตอนนี้เปลี่ยนใจละ อิเซ เลว ..
    #18051
    0
  4. #17617 นามิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 09:58
    แก...เซฮุนทำไมถึงทำอย่างนี้ใจร้าย นาอึนไปไกลๆ
    #17617
    0
  5. #17548 Honeybeeoh (@Honeybeeoh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 06:52
    ไรท์แต่งได้เจ็บมากกกกกกก T.T
    สงสารนานิล ปวดร้าวววววมากกก
    #17548
    0
  6. #17486 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 17:29
    ทำไมฮุนเป็นงี้วะ เวรร เกลียดแกกกกก แล้วพี่ลู่เอาไง ชอบนึลป้ะ5555555555
    #17486
    0
  7. #17468 mintexo204 (@mintexo204) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 23:46
    คือ... น้ำตาไหลอ่ะะ #อินนน
    #17468
    0
  8. #17355 Beau-BeKL (@beaunutsara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 22:27
    เจ็บอะ ทนเห็นตัวเอง?ร้องไห้ไม่ไหวละนะ ออกไปจากชีวิตเราเหอะเซฮุน เราจะกลับไปหาจงอิน บรั้ยส์ToT #อิน555555555
    #17355
    0
  9. #16845 nadanana (@nadanana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 22:09
    โทษๆ อินๆ 555555
    #16845
    0
  10. #16844 nadanana (@nadanana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 22:08
    อีพี่ฮุน -___-
    #16844
    0
  11. #16823 HZZZNINK.EXOL (@wanwanat15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 23:02
    สับสนชื่อพวกนางเล็กน้อย --* ฮุนมาให้เเม่เเฉ่งสักทีสิ เด่วก็ตบหัวหลุด
    #16823
    0
  12. #16820 Yuha*_guzz, (@mooguz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 14:06
    เซฮุน นายนี่มัน เยอะอ่ะ เจอใครก็อ่อนไหวไปหมด ไม่น่ารักเลย :(((
    #16820
    0
  13. #16772 รองเท้าสีดำ (@gift2219) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 14:41
    ชอบมากเป็นการแต่งนิยายที่ครบรสชาติของความรักจริงๆ
    #16772
    0
  14. #16514 Fefee (@fefeeonly13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 19:36
    เซฮุนน นายช่วยรักฉันต่อไปทีได้ไหมม
    #16514
    0
  15. #16444 muyming (@muyming2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 11:48
    เลิกๆๆๆ เซฮุนฉันของเลิกกับนายยยยยยยยยยย ไปไปไปไป #อาจจะอินกับบทตัวเองมากไป555
    #16444
    0
  16. #16350 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:06
    รู้สึกเจ็บปวด ขอคนมาดามใจด่วนค้าไรต์
    #16350
    0
  17. #16060 Fairy_JKAI (@jeawmama) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 10:43
    โอ้วววววเจ็บปวดดดดด
    #16060
    0
  18. #15999 Whitesummer (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 04:59
    นานึล เธอดีเกินไปแล้วละ ไม่ต้องแสร้งทำเป็นโง่ขอร้องง ฮรือออ

    เซฮุน ถ้าไม่รักแล้ว นายก็ควรบอกเลิกซิ ยื้อไว้ทำไม ;w;

    #อินจนร้องไห้
    #15999
    0
  19. #15728 กกศรี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 02:04
    เซฮุน ทำไมเลว

    อิปาร์ค เลิกกับซูจีแล้วมาคบกันนานึลจริงๆสักที

    เพลียใจ
    #15728
    0
  20. #15700 luhan_7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 17:15
    ดราม่าน้ำตาตกใน เอาพวกผช.ใจร้ายออกไปให้พ้นนานึลเถอะอีนาอึนมาก้...สะละเดียวฟีคิกให้
    #15700
    0
  21. #15699 hwan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 17:09
    เซฮุนทำฉันร้องไห้ T.T ทำไมทำกันแบบนี้ >< ไม่รักกันก๊ปล่อยเราไป อื่อออออออ



    คืออินมากจิงๆๆ



    ขอๆๆ NC ..... hwanhwan.yb@gmail.com
    #15699
    0
  22. #15231 CHANYU (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 22:19
    ติ๋มไปไกล ๆ เลย นาอึนเลิกเหอะ ฉันจะเลิกกับตานี้
    #15231
    0
  23. #15017 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:54
    เซฮุน อิเลว อุตส่าห์เชียร์นึกว่าจะแก้ตัว เลวจริงๆ เข้าใจซูจีเลย ตอนที่นานึลกำลังบรรยายความรู้สึก
    #15017
    0
  24. #14706 pp.army (@mangporpop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 00:15
    ไรต์ต๋าาาา อยากได้ nc ง่าาา ยังไม่ได้อ่านสักอันเลยยยยเเงงงงหาไม่เจอออ
    #14706
    0
  25. #14530 MinTa (@minta-leetay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 21:07
    ขอร้องล่ะเซฮุน อย่าชอบนาอึนได้มั้ยแค่นี้ก็เจ็บปวดมากพอแล้วคือมันหน่วงมากๆแล้วนะ ผู้ชายเย็นชา
    #14530
    0