ลืมรักร้าย

ตอนที่ 45 : ความจริงที่ไม่อยากรับรู้ 1.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57

นัทชาขับรถไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จุดหมายปลาทางของตัวเอง เธอปวดหัวจนแทบจะระเบิดแต่ก็ยังกัดฟันทนที่จะขับรถต่อไปเรื่อยๆ และเหมือนกับว่ายิ่งเธอขับรถเร็วมากแค่ไหนภาพความทรงจำที่ขาดหายไปก็ยิ่งปรากฏเด่นชัดขึ้นมามากเท่านั้น ปลายเท้าของเธอจึงเหยียบคันเร่งจนแทบจะมิด รถของเธอตอนนี้แทบเรียกได้ว่าเหาะอยู่บนอากาศมากกว่าเคลื่อนตัวอยู่บนพื้นดิน และทันใดนั้นเสียงแตรของรถที่กำลังจะพุ่งชนกับเธอก็ปลุกให้นัทชาตื่นจากภวัง เมื่อเห็นว่าตัวเองขับรถข้ามเลนมาและกำลังจะพุงชนกับรถอีกคัน เธอก็รีบหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็วจนรถของเธอเสียหลักพุงเข้าชนกับต้นไม้ข้างทางอย่างแรง แต่เธอก็ยังคงมีสติทั้งที่ร่างกายตอนนี้มีเลือดอาบเลอะเต็มไปหมด ความทรงจำที่หายไปพลันกลับคืนมาเพียงแค่ชั่ววูบเหมือนภาพย้อนหลังที่ฉายรวดเดียวจบ นัทชาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวเหมือนลมหายใจของเธอที่กำลังจะหลุดลอยออกไปก่อนจะหมดสติไป

“นะ...น้อง..ลม... แม่...ขอ..โทษ..”

.............................................................................................................................................

เพล้ง!!!!!

“มีอะไรรึเปล่าครับนาย...”

วายุเองที่กำลังอุ้มน้องลมเดินไปเดินมาอยู่ในห้องนอนเพื่อกล่อมให้ลูกชายตัวน้อยนอนหลับเมื่ออย่างเช่นทุกวันถึงกับต้องหยุดการเคลื่อนไหว และค่อยเดินไปดูของที่ตกลงมาจากโต๊ะตัวเล็กข้างหัวเตียงของตัวเอง มือสั่นเทาเอื้อมไปจะจับกรอบรูปของหญิงคนรักที่เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขาแต่แล้วบอดี้การ์ดที่ส่งเสียงร้องถามเขาเมื่อครู่ก็เดินเข้ามาห้ามเอาไว้ก่อนเพราะกลัวเจ้านายของตัวเองจะถูกเศษกรอบรูปบาดเอาได้

“นายครับเดี๋ยวผมจัดการเก็บเองครับนายกับนายน้อยออกห่างจากตรงนี้ก่อนเถอะครับ....”

“นัท....”

วายุเหมือนหัวใจหล่นวูบเมื่อเห็นกรอบรูปของเมียรักแตกไม่เหลือชิ้นดี ทั้งๆที่มันก็ตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงของเขามานานแล้วตั้งแต่มาอยู่ที่ญี่ปุ่นนี่แต่ทำไมจู่มันถึงตกลงมาทั้งๆที่เขาก้ไม่ได้วางเอาไว้ขอบๆของโต๊ะแต่อย่างใด ใจของเขาพยายามจะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่เหตุบังเอิญไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็อดห่วงเจ้าของรูปในกรอบไม่ได้จึงต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเรียวกลางดึกแบบนี้ แต่รอสายอยู่นานสองนานแต่เรียวก็ไม่ยอมรับสายของเขาสักที ทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มอยู่แล้วในตอนแรกแทบจะระเบิดออกมาเป็นจุน

“ฮัลโหล... ฉันโทรไปตั้งนานทำไมนายไม่รับสาย...”

เมื่อโทรติดวายุก็รีบถามด้วยความร้อนรน แต่คนปลายสายกลับยังไม่ตอบอะไรนิ่งเงียบไปจนคนรอฟังอยู่ใจสั่น

“เกิดอะไรขึ้นกับนัทใช่ไหม.....”

วายุเค้นถามคำถามที่แน่นอยู่ในอกออกมาด้วยความยากลำบาก

“ฮือ.....พี่.....นัทรถชนครับ ผมผิดเองที่ไม่ตามเธอไป ฮือ.... มันเป็นความผิดของผมเองฮือ...”

“นายว่าอะไรนะ....นัทเป็นอะไร...แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”

“เธออยู่โรงพยาบาล....ครับ หมอบอกว่าให้เราทำใจเธออาการหนักมาก....ฮือ...”

“ฉันจะไปที่นั้นเดี๋ยวนี้...”

วายุรีบวางสายก่อนที่จะฝากให้บอดี้การ์ดดูแลลูกชายแทน และขับรถไปโรงพยาบาลที่เรียวบอกทันที เมื่อมาถึงวายุก็พบว่าทั้งท่านริวและคุณเรโกะต่างยืนกอดกันร้องไห้ ส่วนซาโตชิก็ได้แต่ยืนหน้าตาแดงน้ำตาคลออยู่ไม่ไกลเจ้านายทั้งสองของตน เรียวเมื่อเห็นว่าวายุมาถึงก็รีบเดินเข้ามาหา สายตาของคนตระกูลฟุจิวาระทั้งสามคนมองมาที่วายุเป็นตาเดียวก่อนที่คุณเรโกะจะซบหน้าลงร้องไห้กับอกของสามีอีกครั้ง ซาโตชิทำท่าว่าจะเดินเข้ามาหาวายุแต่ก็ถูกท่านริวห้ามเอาไว้ก่อน จึงได้แต่เบือนหน้าไปทางอื่นเท่านั้น

“พี่วายุ.... พี่...”

เรียวตรงเข้ามากอดวายุเอาไว้แน่นก่อนจะร้องไห้ออกมา วายุเองที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการมึนงงไปหมดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ได้แต่กอดน้องชายต่างสายเลือดตอบ ทั้งๆที่ตอนนี้ตัวเองก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาเอาไว้ได้เหมือนกัน

“หมอบอกว่าให้เราทำใจครับพี่..... ผะ...ผมทำไม่ได้ผมเสียเธอไปไม่ได้.... มันเป็นความผิดของผมเองถ้าผมห้ามเธอถ้าผมตามเธอไปด้วยเรื่องราวมันคงจะไม่เป็นแบบนี้ ผมผิดเอง....”

วายุไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมาเขาเองได้แต่ภาวนาอยู่ในใจว่าอย่าให้เธอเป็นอะไรไปเลย เขาจะยอมทำทุกอย่างแลกทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัย เท่านั้นจริงๆที่เธอเขาต้องการ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #182 นาตา (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 20:42
    รอค่า😁😁
    #182
    0
  2. #181 pichamonbo (@pichamonbo) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 20:10
    คิดไม่ออกเลยยว่าจะจบยังไงงง มาอัพบ่อยๆนะค้าาา อย่าไห้รอเก้ออออน้าา เปนกำลังใจให้เสมอค่ะ
    #181
    0