เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 7 : ความกลัวในความเก่ง(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " หึ่ม! ไอคนที่ให้จัดการเจียงน่ะไม่ใช่แค่เรา หากแต่เป็นเหลียงด้วยต่างหาก "

          เหมือนไม่ใช่ความลับอะไรมาก หัวหน้านักฆ่าเอ่ยข้อมูลสำคัญไปอย่างไร้อารมณ์

            " เหลียงด้วยอย่างนั้นหรือ? ดูแล้วเจียงถูกลำดับสำคัญไว้มากสินะ "

          นักฆ่าหน้าใหม่ถามออกมาด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น

          " หึๆ เจ้ามาใหม่ เพิ่งถูกฝึกจากเกาะนักฆ่า จึงไม่เห็นวีรกรรมของเจียงมาก แต่ว่าสำหรับตัวข้าและคนอื่นๆในแคว้น ย่อมประจักษ์แก่สายตา ไอคนนี้มันสมองปราชญ์ ฝีมือมังกร อายุเพียง 16 สำเร็จยุทธอยู่ในขั้นบ่มเพาะระดับ 4 เทียบเท่านักสู้ระดับสูง อายุ 20 สำเร็จระดับ 5 อายุ 26 สำเร็จขั้นที่ 6 ซึ่งเป็นขั้นสูงของแถบแคว้นเรา ส่วนปัญญาของมัน "

          " แม้แต่ปราชญ์ในสถาบันราชวงศ์ ชื่นชมมันไม่ขาดสาย ยุทธวิถีสงครามของมันยืดหยุ่น แข็งกร้าว รบ 10 ชนะ 10 สำเร็จตำแหน่งแม่ทัพสูงสุดในวัยเพียง 30 ไวที่สุดในประวัติศาสตร์ของแคว้นเราหรือใกล้เคียง และในเวลาเดียวกันแม้แต่เสนาธิการทหารกล่าวตรงกันว่า เพียงสมองของเจียงเกาอย่างเดียว ยุทธวิถีที่ชายผู้นี้คิดได้ ก็สามารถนำพาแคว้นหนึ่งแคว้นชนะแคว้นรอบข้างเป็นยอดแคว้นได้ในเวลา 50 ปีไม่ยาก "

          หัวหน้านักฆ่ากล่าวออกมาอย่างยืดยาว ในสายตาของมันก็มีความเคารพชายนามเจียงเกาอยู่หลายส่วน ทว่าในเวลาเดียวกันมันก็รู้สึกซะใจยิ่ง ที่คนที่ถูกนับถืออย่างนี้กำลังตกตระกำลำบากอยู่ในปัจจุบัน เหมือนคนอยู่สูงแล้วตกลงมา ดูแล้ว ฟังแล้ว รู้สึกแล้วผ่อนคลาย

          " ยอดเยี่ยมเช่นนั้นเชียว นี่มันยอดมังกรในหมู่คน แล้วเหตุใดแคว้นเราถึงต้องทำลายคนเช่นนี้เล่า? "

          เวลานั้นชายนักฆ่าหน้าใหม่ถามอีกทีด้วยความสงสัย เพราะกล่าวตามตรงนี่มันก็เป็นโอกาศที่ดีในหลายๆฝ่าย ที่จะใช้มังกรเหนือคนผู้นี้ขยับขยายแคว้น เป็นเสาหลักของแคว้นไปในอนาคต

          " ฮ่าๆ ไอเด็กน้อย จำคำของข้าไว้ คำนี้ใช้ได้ตลอดสมัยไม่มีล้าหลัง เด่นมากจะเป็นภัย รู้จักไหม? นี่มันเกมการเมือง แม่ทัพแคว้นเรามีเป็นสิบๆ เสนาธิการมีเป็นสิบๆ ขุนนางฝ่ายบุ๋นมีเพียบ เจ้าคิดว่าคนเหล่านี้จะทำเพื่อแคว้นจริงๆหรือ? และแม้แต่คนตระกูลเหลียง พวกมันยังกลัว พยัคย์ดุใช้เป็นย่อมนำประโยชน์ หากแต่ถ้าพลาดมามันก็เป็นภัยต่อตัวเราเองได้เช่นกัน "

          " แถมการร่วมมือในการกำจัดเจียงครั้งนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งหมดร่วมมือกัน เพียงแค่คิดว่าเสนาธิการฝ่ายซ้าย และเสนาธิการฝ่ายขวาเข้าเรียนฮ่องเต้เกี่ยวกับการกำจัดเจียง ก็ทำให้ข้าอยากหัวเราะจนฟันหลุดแล้ว เอาล่ะไม่ต้องถามมากความไปกว่านี้ รีบกลับไปเมืองหลวง รายงานนายท่านเถอะ "

          

          หัวหน้านักฆ่าโบกมือเป็นเชิงไม่ให้ถามต่อแล้ว การจะกระดกเหล้าในมือจนหมด ก่อนมันจะพากันออกไปด้านนอก หายไปกับความมืดในยามค่ำคืน 

          แต่ว่าพวกของนักฆ่าเหล่านี้ไม่ได้สังเกตุ ว่าด้านหลังคาของห้องที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่ มีคนนอนราบแนบหูแอบฟังอยู่

          " จิตใจผู้คนยากนักจะหยั่งถึง  "

          เสียงกล่าวของเงา เงานี้กล่าวพึมพัมออกมาอย่างดูเข้าใจในสัจธรรมของโลก

          " แคว้นเหลียงไม่เอาเจียง เหตุใดตระกูลเราไม่เอาเล่าอย่างนี้ต้องรีบส่งจดหมายไปบอกองค์ชาย "

          หลังจากนั้นเงานี้ก็หายไปอีกคน ทว่าความเร็วในวิชาตัวเบาผู้นี้เหนือกว่าพวกที่ไปก่อนหน้าอย่างมาก

          หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปอย่างช้าๆ 

          1 สัปดาห์ผ่านไป

          ณ บ้านคนแซ่เจียง

          " ฮ่าๆ จริงหรือเทียนเอ๋อ เจ้าบอกว่าในโลกฟาร์มเทวะเวลาไหลเร็วกว่าโลกปกติถึง 3 เท่าอย่างนั้นหรือ? "

          " ใช่ท่านพ่อ และยิ่งหากเราสามารถทำให้ฟาร์มนี้อัพเกรดเลเวลไปได้ มันก็จะไหลเร็วกว่านี้ ทำให้พืชพันธ์และสัตว์โตไวยิ่งขึ้น "

          ตอนนี้ในมื้ออาหารเช้า สามพ่อแม่ลูกแซ่เจียงจับกลุ่มพูดคุยกัน ระหว่างทานอาหาร โดยเนื้อเหล่านี้เป็นเนื้อสัตว์อสูรที่พวกของเจียงหนิง และเจียงเกาพากันไปล่าในป่าติดชายแดน

          ในตอนแรกพวกเขาไม่อาจล่าสัตว์เหล่านี้มาได้ เมื่อพวกมันดุร้ายและแข็งแกร่งเกินธรรมดา 

          และด้วยเจียงหนิงในตอนแรกที่มีพลังแต่ต้องเก็บงำกายไม่ให้เป็นเป้าหมายของพวกตระกูลอื่นๆที่จ้อง จึงไม่กล้าออกตัวมาก ทว่าตอนนี้สามีนางกลับคืนพลังมาแล้ว ย่อมไม่รอช้า หาอะไรดีๆมากินทันที 

          และในเวลาเดียวกันก็พูดถึงความสามารถของฟาร์มเทวะ ที่พวกเขายังไม่รู้

          " แล้วก็มันมีสิ่งที่เรียกว่าร้านค้าด้านในฟาร์มด้วย "

          เจียงเทียนที่เริ่มเข้าใจฟาร์มเทวะ ก็ยิ่งรู้สึกสนใจในสิ่งเหนือธรรมชาตินี้ ว่ามันจะค้านสวรรค์เกินไปแล้ว 

          " ร้านค้า? เหตุใดพวกเราไม่เจอเล่า? "

          เจียงเกาถามอย่างสงสัย เพราะตรงที่พวกตนไป ก็เจอแต่พื้นที่่ว่างเปล่า

       (จบ)

          

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น