เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 6 : ความกลัวในความเก่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " หนิงเอ๋อ เจ้ากล่าวว่ามันร่วมมือกับเฒ่าเผิงไป๋สินะ "

          เจียงเกาถามเสียงเรียบ พลางจ้องมองหญิงสาวรับใช้ตรงหน้า 

          และในเวลาเดียวกันมันช่างราบเรียบ ซ่อนเร้นดีเหลือเกินเกี่ยวกับหญิงรับใช้ผู้นี้ และพวกตระกูลหมิน

          " หากไม่ใช่เทียนเอ๋อคิดเห็นก่อน พวกเราคงแย่ "

          แค่คิดก็ทำให้เขาปวดใจแล้วในเรื่องนี้ หากลูกตัวเองไม่บอกกล่าวและพลิกชีวิตตัวเองไปทั้งอย่างนั้น 

          ซึ่งยิ่งคิดไฟโมหะก็ยิ่งโหม ชั่วช้าเหลือเกิน พวกตนโดนยึดริบทุกอย่างไปแล้ว เหลือเพียงเงินทองที่ภรรยาแอบเก็บระงำไว้ มาอาศัยอยู่ชายแดน พวกมันยังไม่วายหวังชีวิต

          มือทั้งสองข้างของเจียงเกาสั่นเครือ

          " เฒ่าเหลียงหนอเฒ่าเหลียง เราตกลงกันแล้วข้าจะแบกรับภาระเกมการเมืองนี้เอง ไม่วายเจ้ากลับทำเป็นหลับตาหนึ่งข้างส่งคนตระกูลหมินมาเล่นงานเรา ดูแล้วแค้นนี้หากไม่เอาคืน ข้าคงไม่ใช้นามเจียงเกาอีกต่อไป "

          สติปัญญาของเจียงเกาหาได้ด้อย ในยามเขาไร้วรยุทธ และถูกขับไล่มาอย่างหมดหนทาง ตอนนั้นเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก และใช้ชีวิตอย่างสมถะยอมรับชะตากรรมที่ตนพบเจอ

          ทว่าใครจะรู้อีกฝ่ายคิดไม่ซื่อ ไม่ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ คิดจะล้างบางตระกูลตน ฆ่าลูกตน และภรรยาตน สิ่งนี้เขาไม่อาจเก็บระงำความโกรธได้อีกต่อไป ปัญญาเพชรที่เก็บงำเอาไว้ในใจถูกควักออกมา หาทางแก้ไขปัญหาในปัจจุบัน

          " เจ้าเจียงเกา ไอคนขยะด้อยค่านี่นา เจ้ากล้าเอ่ยนามราชาว่าไอเฒ่าอย่างนั้นหรอ? ช่างกล้าจริงๆนะ ไม่กลัวถูกตัดหัวหรือ? "

          ตอนนั้นหวงชิงที่นั่งนิ่ง นางถูกเจียงหนิงเปิดผ้าปิดปากออก ไม่รอช้าโต้กลับทันที ในสิ่งที่เจียงเกาพึมพัมกับตัวเองเมื่อกี้นี้ นางรู้แล้วตนไม่อาจหนีไปได้ จึงคิดจะจิกกัดอีกฝ่ายให้เจ็บเสียหน่อย

          " ฮ่าๆ ถูกตัดหัวอย่างนั้นหรือ? หากถูกตัดหัว ข้ายังไม่ทรมาณซักเสี้ยวอย่างที่เป็นอยู่นี่เลย เจ้ารู้ไหม!!! "

          เพี๊ยะ!!

          เสียงตบหน้าแน่นๆของเจียงเกา ฝ่ามือของเขาตบไปที่หญิงสาวตรงหน้าจนปากของนางกลบเลือดในบัดดล

          

          " มองหน้าข้าไว้หวงชิง มองหน้าข้าดีๆไว้ เจ้าน่ะเป็นเพียงเศษเสี้ยวหมากเหลือทิ้งที่พวกตระกูลหมินและเฒ่าเหลียงทิ้งมาไว้รู้ไหม? และต่อให้เจ้าตายมันก็ไม่มีใครตามหาเจอ แล้วอีกอย่างเจ้าคิดว่าเจ้าฉลาด และเลือดเย็นอยู่ผู้เดียวสินะ วันนี้ข้าจะฉลองวันแรกกับการใหม่ของข้ากับชีวิตของเจ้า และต่อไปก็คือรอบของไอเฒ่าเผิงไป๋ "

          และประตูห้องเก็บของก็ถูกผิด พร้อมด้วยเสียงร้องโหยหวนของอดีตสาวรับใช้ ที่ตอนนี้นางเสียใจยิ่งที่รับงานนี้มา ทั้งๆที่นางคิดว่ามันเป็นงานที่่ง่ายแท้ๆ และชีวิตของนางก็ต้องมาจบทิ้ง ณ ตรงนี้อย่างน่าเสียดาย

          เมืองไต้เยี่ย เมืองที่อยู่ตรงชายแดน อันเป็นที่กั้นทางไประหว่างอีกแคว้น

          ตึกโคมเขียว

          " ฮ่าๆ เอาดื่มๆ วันนี้ป๋าจะเลี้ยงหนูๆทุกคนเองนะจ๊ะ "

          

          เสียงแก่แต่เต็มไปด้วยเรี่ยวแรงของเผิงไป๋กล่าวบอกหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มในหอโคมเขียวเหล่านี้ด้วยรอยยิ้มยินดี 

          เงินทองที่มันได้มาจากบ้านเจียง พอให้มันใช้ชีวิตได้หรูหราไปหลายวัน

          ทว่าระหว่างที่เผิงไป๋กำลังมีความสุขก็มีชายสวมผ้าคลุมเดินมากัน 5 คน และมานั่งหยิบเหล้าในไห กระดกดื่มอย่างกระหายและดิบเถื่อน

          ซึ่งเผิงไป๋เห็นคนเหล่านี้ก็รู้ทันทีว่าตัวเองมีธุระ จึงโบกมือให้สาวๆที่ตนซื้อมาออกไปรอด้านนอก

          " เฒ่าไป๋ ชีวิตดีจริงๆเลยนะ "

          ชายที่สวมผ้าคลุมหนาแน่นมองไม่เห็นหน้ากล่าวออกมาเสียงอิจฉา

          

          " หึๆ ข้าก็ใช้ชีวิตอยู่ในบั้นปลายเท่านั้น ไม่ทราบว่านายท่านผู้นั้นมีคำสั่งอะไรมาหรือ ถึงให้ท่านหนึ่งในมือสังหารหลักของตระกูลเดินทางมาเอง "

          เผิงไป๋กล่าวออกมาด้วยใบหน้าเกรงกลัว และนับถือชายตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง

          " ไม่มีอะไรมากหรอก เราเพียงเพิ่งเสร็จธุระจากตระกูลแม่ทัพแถวๆนี้ จึงมาถามข่าวจากเจ้าด้วยเลยทีเดียว ว่าพวกบ้านเจียงเป็นยังไงบ้าง? "

          ระหว่างกล่าวก็ยกกระดกเหล้าไปพลาง กินกับแกล้มไปพลาง ส่วนสหายอีก 4 คนก็ดูไม่เกรงใจจัดอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

          " ก็ย่ำแย่กว่าเดิม หวงชิงได้วางยาลูกของพวกมันเล่นๆเพื่อโกงเงินและพิษเก่าก็สลายกล้ามเนื้อเอาไว้ เรี่ยวแรงไม่เกินเด็กอายุ 12 ส่วนเจียงเกามันผู้นี้ทำสวนทำไร่ แม้จะดูแข็งแรง แต่ความจริงทำ 2 พัก 8 สถานการณ์เลวร้าย พิษกัดกร่อนถึงจุดตันเถียน น่าจะใกล้ตายเร็วๆนี้ "

          เผิงไป๋กล่าวอย่างไร้เรื่องราว เหมือนสิ่งที่ตัวเองทำหรือจ้องมองลงไปไม่เกี่ยวกับตนเองเลยแม้แต่น้อย

          " ดี หากนายท่านฟังแล้วย่อมชอบใจ แล้วคุณนายบ้านนั้นล่ะ? "

          " นางเป็นคนธรรมดา แต่ช่วงหลังใบหน้านางก็ดูซีดขึ้น เครียดขึ้นจากสถานการณ์ลูก และสามีตัวเอง ดูแล้วนางน่าจะตรอมใจตายไปกับพวกนั้นแหล่ะ .....และหากนางไม่ตรอมใจ มีหวงชิงอยู่ก็ตายอยู่ดี "

          " ฮ่าๆ อย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลย นี่แหล่ะคือชะตากรรมของคนที่คิดต่อต้านตระกูลหมิน! "

          ชายภายในผ้าคลุมกล่าวออกมาอย่างยินดี ดวงตาของมันแสดงให้เห็นถึงรังสีสังหารโพยพุ่งอย่างชอบใจในข่าวที่ได้รับ

          " นี่หัวหน้าควง ข้าสงสัยอย่าง เหตุใดตระกูลเราต้องจองเวรจองกรรมกับบ้านเจียงขนาดนั้น? บ้านมันยังไม่ทันตั้งเป็นตระกูลด้วยซ้ำ ถูกยำเละจนไม่เหลือเยื่อขนาดนี้ ข้าสงสัยยิ่ง "

          หนึ่งในชายที่สวมผ้าคลุมที่มาด้วย เหมือนเป็นเด็กใหม่ในกลุ่มนักฆ่า ถามมาด้วยท่าทีสงสัย เพราะทรัพยากร ในการจัดการตระกูลเจียงก็ไม่ใช่น้อยทีเดียว มันดูเสียเวลาและโอกาศ ถ้าเอาคนไปทำอย่างอื่นดีกว่า


 

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น