เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 ทำเกินไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " ท่านแม่ ช่วงบนนางเป็นจุดแข็ง จุดอ่อนนางอยู่ช่วงขา "

          เสียงของเจียงเทียนดังออกมาจากในห้อง 

          โดยตอนแรกเจียงหนิงยังดูโกรธ ที่คนรับใช้คนสนิทของนางเป็นสายลับ แต่ว่านางก็ยังคุมสติคิดจัดการก่อนแล้วค่อยพูดคุย และพอนางได้ยินคำพูดของลูกตัวเอง นางก็ยังงงอยู่ในตอนแรก แต่ว่าด้วยความเชื่อใจ และด้วยความจำต่อบทสนทนาก่อนหน้า นางก็รู้แล้วว่าลูกตัวเองไม่ธรรมดา จึงโจมตีไปที่ช่วงล่างของหวงชิงทันที

          ซึ่งเพลงเตะของเจียงหนิงไม่ได้เป็นรองเพลงหมัดเลย 

          " ไม่ได้การ เราต้องหนี "

          หวงชิงเห็นอย่างนี้เหงื่อบนหน้าผากแตกพล่าน นางรีบหนีทันทีอย่างไม่ต้องคิดซ้ำสอง

          ทว่าอยู่ประชิดกายกับผู้ที่มีวิชายุทธใกล้กันแล้ว คิดหรืออยากจะหนีก็หนีได้? พอนางผละแขนกระแทกลมปราณออก ก็คิดจะปลีกตัวไป แต่ว่าก็ถูกเพลงเตะของเจียงหนิงฟาดสกัดขา 

          ก่อนที่ร่างของเจียงหนิงจะเหมือนเงาพุ่งขยับเข้าไปด้านข้างหวงชิงแล้วตบเข้าไปที่จุดสกัดลมปราณ ร่างกายหวงชิงที่เสียหลักพลาดท่านอนนิ่งอยู่กับพื้นทันที 

          โดยถูกมัดตัวไว้อยู่กับเก้าอี้ ดวงตาของหวงชิงแดงก่ำขณะจ้องมองสองแม่ลูกตรงหน้า

          และทางเจียงเทียนจ้องสาวใช้ตรงหน้าอยู่ชั่วครู่ก่่อนจะเริ่มเอ่ยความจำที่ตนจำความได้เกี่ยวกับวีรกรรมของสตรีชั่วผู้นี้

          " หวงชิงเป็นคนของตระกูลหมิน เป็นสายลับที่คิดมาทำลายเราทางอ้อมและเป็นสายลับที่ส่งมาตั้งแต่ตระกูลเรากำลังก่อตั้ง  โดยสมบัติของตระกูลเรามีหลายอย่างที่นางขโมยไป แต่ข้าคิดว่าน่าจะไม่มาก เพราะนางไม่อยากให้ท่านแม่รู้ แต่ตอนหลังนางคิดวางยาท่านพ่อ วางยาข้า ร่วมมือกับเผิงไป๋ค่อยๆเทาะเงินท่านไปจดหมด โดยวิธีนี้ก็จะไม่เหลือร่องรอยให้สหายของท่านพ่อที่เป็นแม่ทัพมากมายในแคว้นตามมาแก้แค้นได้ แยบยลและร้ายกาจ "

          ตอนนั้นเจียงเทียนเหมือนมองทะลุทุกอย่าง กล่าวต้นสายปลายเหตุออกมาทั้งหมด โดยที่ไม่ต้องรอให้เจียงหนิงสืบต่อกับหวงชิงเลย

          " ทำไม.....เจ้ารู้ได้? "

          ดวงตาของหวงชิงเบิกกว้าง จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยังมีใบหน้าซีดขาว อ่อนแอ และเพิ่งถูกเขาวางยาพิษอ่อนไปครั้งก่อนอย่างอึ้งแข็งค้าง

          ส่วนทางเจียงหนิง นางก็จ้องลูกตัวเองอย่างอึ้งๆเหมือนกัน ทุุกอย่างเหมือนฝัน ทุกอย่างแตกต่างไปทั้งหมด นางรู้สึกว่าลูกนางเหมือนเป็นคนอื่น

          " เรื่องนี้ข้าจะบอกท่านแม่เอง แต่ว่า....เรื่องของหญิงชั่วผู้นี้ เราต้องจัดการให้ดี โดยเราต้องล่อไอเฒ่าเผิงไป๋มาด้วย สองชั่วผู้นี้เราต้องกำราบให้แน่นอน แล้วอีกอย่างเย็นนี้ข้ามีความลับจะบอกท่านพ่อท่านแม่ และข้าฝากท่านแม่ไปเรียกท่านพ่อจากนาข้าวมาด้วย "

          เจีงเทียนพูดอย่างใจเย็น 

          โดยเจียงหนิงที่เหมือนรู้สึกทุกอย่างไปไวเกินนางเข้าใจ ก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ และทำตามที่ลูกชายตัวเองบอก 

          ส่วนทางหวงชิงก็ถูกโยกย้ายไปไว้ห้องเก็บของ ถูกมัดปากเอาไว้ และถูกทิ้งไว้เหมือนของที่ไม่ใช้แล้ว

          จ้องมองแม่ตัวเองออกไปเรียกพ่อผ่านหน้าต่าง

          เจียงเทียนก็จ้องมองร่างกายผอมแห้งของตัวเอง

          " ร่างกายเรามีพิษ อยู่มาก ชีวิตก่อนเราคิดว่าร่างกายเราอ่อนแอตามธรรมชาติ....แต่ความจริงไม่ใช่ เราถูกวางยา ท่านพ่อก็เช่นเดียวกัน ท่านไม่ได้ถูกยาสลายปราณ แต่หากแต่พิษกัดกร่อนตันเถียน พวกมันคิดฆ่าท่านพ่อและฆ่าข้า ไอบัดซบราชวงศ์เหลียงและขุนนางนั่น! "

          ยิ่งพูดยิ่งโกรธ เจียงเทียนกัดฟันแน่น 

          เวลาผ่านไป 30 นาทีจนตอนนั้นเขาเห็นชายอายุ 30 กว่าเดินมา โดยใบหน้าชายผู้นี้หล่อเหลา ร่างกายสมส่วนแข็งแรง ทว่ามีใบหน้าซีดเดินตามเจียงหนิงมา เจียงเทียนก็พยายามควบคุมอารมณ์เมื่อรู้ว่านั่นพอของเขา

          " ท่านบาดเจ็บตันเถียน ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง กลับอดทนมาได้ถึงเพียงนี้ แถมยังใช้ชีวิตได้ปกติ ท่านพ่อของข้าผู้นี้ นับถือจริงๆ "

          ดวงตาของเจียงเทียนรู้สึกแสดงความนับถือชายวัยกลางคนผู้นี้อย่างแท้จริง 

          และไม่รอช้าเจียงเทียนเดินออกไปรับพ่อของตัวเอง

          " เหนื่อยไหมขอรับท่านพ่อ "

          ตอนนั้นเจียงเกาที่สงสัยว่าภรรยาตัวเองเรียกกลับบ้านทำไม พอมาถึงหน้าบ้านก็ต้องเผลอถอยกลับอย่างลืมตัว เมื่อเห็นลูกตัวเองยืนยิ้มอยู่ตรงนี้

          " เด็ก..คน...นี้ ทำ..เอา..พ่อ..เจ้า..ตก..ใจ..หมด "

          เสียงพูดอย่างช้าๆของเจียงเกากล่าวออกมา

          ซึ่งชีวิตที่แล้วเจียงเทียนไม่รู้คิดว่าพ่อตัวเองเพียงพูดอย่างนี้เป็นปกติ

          แต่ชีวิตนี้เขารู้ พ่อของเขานั้นกำลังอดทนความเจ็บอยู่ต่างหาก

          " ข้าจะไม่พูดเยอะแล้วกัน ไปห้องของข้ากัน "

          เจียงเกาเดินตามไปอย่างงงๆ ส่วนทางเจียงหนิงตอนนี้นางคิดตามลูกตัวเองไม่ทันแล้ว และได้แต่เชื่อใจลูกตัวเองให้เขานำไปสิ่งที่เขาอยากจะทำ

          " พวกท่านขึ้นมานั่งบนเตียง และจับมือกับข้า "

          

          เจียงเทียนขึ้นมานั่งบนเตียงก่อนแสดงท่าทาง 

          และเจียงเกาเห็นอย่างนี้ก็รู้สึกยิ่งสงสัย ก่อนพยายามจะอ้าปากถาม

          " ท่านพ่อไม่ต้องพูด ข้ารู้ว่าท่านกำลังอดทนพิษที่จุดตันเถียนอยู่ วันนี้ข้าอาจจะสามารถรักษาอากาศพิษนี้ได้ "

          ตอนนั้นเจียงเทียนพูดดักพ่อตัวเอง ทำให้เขาแทบเบิกตามองอย่างอึ้งๆ

          " คุณคะ ทำตามเทียนเอ๋อบอกเถอะ เขาไม่คิดทำร้ายเราหรอก "

          เจียงหนิงที่เชื่อใจบุตรของตัวเองแบบหมดใจ ก็ขยับตัวไปนั่งบนเตียงและจับมือของลูกตัวเอง

          ซึ่งความเป็นจริงเจียงเกาอยากบอกว่าเขาไม่ได้สงสัย แค่ตนยังงงว่านี่มันกำลังเกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกถึงรู้ว่าเขาโดนพิษได้ 

          แต่ว่าเมื่อเห็นสายตาสองคู่จ้องมา ก็รีบขึ้นไปนั่งบนเตียงตาม พร้อมกับจับมือของเจียงเทียนตามที่ถูกบอก

          และพริบตา คนทั้งสามก็มาปรากฎอยู่ตรงพื้นทุ่งหญ้าอันแสนกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #15 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 22:59

    ท่านพ่อคงจะเจ็บปวดมากเลยนะคะเนี่ย

    #15
    0