เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 15 : หามือดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " ฮ่าๆ น่าขันจริงๆ องค์หญิงสามแห่งแคว้นจู มีข่าวลือว่ากันว่าหน้าตางดงาม ปัญญาเฉียบแหลมมองทะลุเห็นแผนการ วันนี้เจอตัวจริงก็ไม่เท่าไหร่ "

          ในตอนนั้นพอเห็นท่าทางหญิงสาวเป็นอย่างนี้ เจียงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา โดยพละกำลังเหนือวัยของเขาแผ่ออกมาจนแก้วชาบนโต๊ะสั่นสะเทือนเบาๆ

          " คุณชายเจียงหมายความว่ายังไง? "

          ในตอนนั้นจูเหยียนที่กำลังเครียด ได้ยินคำถามสบประมาทนางแบบต่อหน้าเช่นนี้ก็รู้สึกไม่พอใจ 

          โดยตัวนางถูกเอาใจร้อยทั้งร้อย แม้ช่วงหลังจะทุลักทุเลไปบ้าง เพราะถูกรัชทายาทจ้องเล่นงาน แต่ว่าตัวนางก็หาใช่คนที่จะถูกเทียบกับหมูหมาข้างทางได้

          " องค์หญิง ข้าจะบอกอะไรไว้นะ ไอสิ่งที่ท่านกำลังพูดเหมือนมีคนมากมายกำลังสนุบสนุนท่าน และรอส่งน้องของท่านขึ้นบัลลังน่ะเหลวไหลทั้งเพ!! "

           เสียงกล่าวกระแทก ทำให้ใบหน้าของจูเหยียนเริ่มเหยเกกับการที่ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ไว้หน้านาง 

          " ดูอย่างครอบครัวข้า!!! พ่อของข้าคือเอกบุรุษ มีกองกำลังอำนาจทหารที่ภักดีอยู่เป็นหมื่นๆรอรับคำสั่ง!! มีสหายที่เป็นแม่ทัพอยู่เป็นสิบคนที่รอช่วยเหลือ! ไม่อย่างนั้นพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นที่พวกมันอิจฉา หรือไอตระกูลเหลียงที่มันอยากจะกำจัดมังกรเหนือคนเช่นพ่อข้าคงส่งนักฆ่ามาเองแล้ว เหตุใดครอบครัวข้าถึงไม่เริ่มเคลื่อนไหว ทั้งๆที่พลังของข้ากลับคืน? เหตุใดข้ายังไม่เคลื่อนไหวทั้งๆที่พ่อข้าฟื้นคืนพลังมาแล้ว "

          ในตอนนั้นพอฟังคำพูดประโยคหลังของเจียงเทียน จูเหยียน จูเก้อ และแม่ทัพซุงต่างเบิกตากว้างกับข้อมูลลับที่ ที่ต่างจ้องมองไปทางชายหนุ่มหน้าหล่ออีกคน ที่ยิ้มพยักหน้าให้พวกตนเป็นเชิงยอมรับเท่านั้น

          ทว่าเจียงเทียนไม่หยุดที่จะพูดต่อแค่นั้น

          " เพราะแคว้นพวกนี้มันเล็กยังไงล่ะ!! แค่พื้นที่ไม่กี่ร้อยกิโลเมตร มันกลับแย่งกันขนาดนี้ ข้าถามหน่อยหากออกไปเจอโลกภายนอก ไม่ตกใจตายน้ำลายฟูมปากเลยหรือ? ข้าขออภัยนะหากข้าไม่อาจเรียกพวกท่านว่าองค์หญิงองค์ชายได้อีกต่อไป เพราะการที่เรียกคนจากแคว้นๆเล็กๆอย่างพวกท่านว่าองค์หญิงองค์ชายแล้วมันเปลืองปากน่ะ "

          " เจ้า!!! "

          

          ในตอนนั้นแม่ทัพซุง ซุงเฉาไม่อาจทนได้อีกต่อไป ควักกระบี่ชี้ไปทางชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโกรธไม่อาจระงับอยู่

          ส่วนทางจูเหยียนและจูเก้อ แม้ภายนอกจะดูน่าสงสารที่ถูกพี่น้องรังแกไล่ฆ่า แต่ว่าก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าในกระดูกดำของพวกเขาก็ยังมีความภูมิใจที่เป็นสายเลือดราชวงศ์จากแคว้นจูอยู่ ทำให้เจียงเทียนต้องใช้คำพูดที่เปรียบดั่งค้อนเหล็กทุบความภูมิใจนี้ ให้พวกเขาเผชิญกับความเป็นจริง

          " แม่ทัพซุง ข้าแนะนำให้ท่านนำดาบเพ่งออกไปจากใบหน้าของลูกข้าดีกว่า "

          และตอนนั้นเจียงเกาที่ไม่ได้สนใจมากกับท่าทางของคนแซ่จู กลับใช้นิ้วเบี่ยงวิถีกระบี่ของซุงเฉาให้ชี้ไปทางอื่น

          " เฮ้อ.....คุณชายเจียงกล่าวถูก แม่ทัพซุง ท่านนั่งลงก่อนเถอะ "

          ตอนนั้นจูเก้อได้แต่ถอนหายใจ ดวงตาของเขาคราวนี้เป็นเพียงคนแพ้แบบสมบูรณ์แบบ ไม่เหลือความภูมิใจที่ควรจะหลงเหลืออยู่เลยตามที่เจียงเทียนต้องการ

          ส่วนทางจูเหยียน สายตาขององค์หญิงผู้นี้กลับเลื่อนลอยเหมือนคิดอะไรอยู่

          " วันนี้เพียงแค่นี้ล่ะที่ข้าอยากจะพูด ส่วนคุณชายจู พรุ่งนี้ตอนเที่ยงข้าจะไปหาท่านที่ห้องเพื่อตรวจดูอาการ "

          และเจียงเทียนก็ลุกขึ้น เดินออกไปจากห้องรับแขก พร้อมด้วยพ่อกับแม่เขาที่ออกกลับตามไปด้วยเช่นเดียวกัน ปล่อยให้คนแซ่จูได้พูดคุยกัน

          " คนแซ่เจียง ก็ไม่ต่างจากเราและอาจจะดูหนักกว่าเสียอีก ถูกราชาขับไล่และต้องมาอาศัยอยู่ขอบชายแดนยังกล้าต่อว่าเรา "

          ซุงเฉาที่ยังดูแค้นอยู่อดไม่ได้ที่จะพูดไป

          " หากชายผู้นั้นไม่ได้มีระดับพลังยุทธบ่มเพาะขั้น 6 กันทั้งหมด ข้าก็อยากพูดอย่างนั้นอยู่หรอก แต่ความเป็นจริงไม่ใช่คนพวกนี้เป็นดั่งเสือซ่อน เขี้ยวเล็บพวกเขายาวและแหลมกว่าพวกเราไว้มาก ข้าพยายามคิดอยู่ว่าจุดประสงค์ของการเตือนครั้งนี้ของคุณชายหมายความว่ายังไง "

          หลังจากจิตลอยล่องไปอยู่นาน ในตอนท้ายสุดจูเหยียนก็ได้สติกลับมา ขณะที่ตอนนี้นางพยายามคิดอยู่ว่าชายหนุ่มมีจุดประสงค์อะไร

          " คุณชายแม้จะดูปากร้าย แต่ข้าว่าสิ่งที่เขาทำก็หวังดีแน่ๆ พรุ่งนี้ตอนคุณชายมาตรวจร่างกายข้าจะลองถามเขาดู "

          เวลานี้จูเก้อเป็นคนที่รู้สึกว่าสิ่งที่เจียงเทียนพูดและกระทำ ก็หวังดีและอยากร่วมมือกับพวกตน แต่ว่าสิ่งที่เขาอยากจะร่วมมือ แม้แต่เขาก็ไม่ได้รู้ว่าคืออะไร

          และนี่เองทำให้สองพี่น้องแซ่จูกับอีกหนึ่งแม่ทัพพากันคิดหัวหมุนว่าจุดประสงค์ของเจียงเทียนคืออะไร

          ทางด้านห้องนอนของเจียงเทียน เวลานั้นพ่อกับแม่ของเขาก็นั่งอยู่ด้วย

          " เทียนเอ๋อ เจ้ามั่นใจใช่ไหมว่าสองพี่น้องคู่นี้จะสามารถช่วยเหลือเราได้? "

          ตอนนั้นเจียงเกาก็อดไม่ได้ที่จะพูด เพราะท่าทางของสองพี่น้องคู่เมื่อกี้ ดูจะไม่ค่อยทันลูกเขาเลย แม้ลูกของเขาจะพยายามพูดอย่างเข้าใจง่ายแล้วก็ตาม 

          " ดูอายุพวกเขาเพียง 18 19 เองท่านพ่อ เราคาดหวังมากกว่านี้ไม่ได้ แต่พี่น้องคู่นี้ข้ามั่นใจ พวกเขาจะสามารถมาเป็นคนงานที่สวนของเราที่ขาดไม่ได้แน่นอน และเพราะด้วยความสามารถใหม่ของร้านค้าที่เราสามารถนำของจากข้างนอกไปขายข้างในได้ ดังนั้นเราต้องมีคนงานดีๆและร้านค้า เพื่อหาเงินข้างนอก แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้คอยดู องค์ชายที่เริ่มเอ่ยปากขออยู่กับพวกเราเอง "

          นี่เองคือจุดประสงค์หลักที่เจียงเทียนต้องการดึงตัวสองพี่น้องแซ่จูมาอยู่ด้วย ของข้างนอกไปขายข้างใน ตอนนั้นสวนฟาร์มของเขาก็จะสามารถขยายได้ไวขึ้น ซื้ออากาศเทวะได้มากขึ้น

           และอีกเหตุผล เพราะเขาสนิทกับจูเก้อในชีวิตที่แล้ว เขารู้ชายผู้นี้ก็เป็นเสือซ่อน ภายนอกดูไม่แสดงท่าทีหรือปัญญาอะไรมาก หากแต่เป็นคนฉลาดทันคน ไม่ด้อยไปกว่าผู้ใดเลย

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น