เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 13 : ช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " พี่เหยียน แม่ทัพซุง พวกท่านหนีไปเถอะ ตัวข้าไร้ประโยชน์มาทั้งชีวิตแล้ว หากก่อนตายได้รู้ว่าข้ามีพี่สาวดี มีอาที่รักข้า เท่านี้ข้าก็พอใจแล้ว "

          องค์ชายห้าสุดท้ายก็เริ่มเปิดปาก ตนรู้ดีว่าต่อให้ตนบอกจะกลับไปกับตนสำนักลงทันฑ์ก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ แถมบางทีเขาจะใช้เขาเป็นตัวประกันแลกชีวิตพี่สาวตนอีก ดังนั้นไม่มีประโยชน์ใดที่จะยื้อความตายนี้แล้ว เขาทรมาณมานานแล้วเช่นเดียวกัน

          แต่ว่าทางด้านจูเหยียนและชายร่างสูงไม่ยอมถอย พวกเขาเริ่มควักกระบี่ออกมาคิดต่อสู้

           ฉัวะะ!!

          ทว่าขณะที่ทุกคนกำลังเริ่มชุลมุน ด้านหลังของหัวหน้าผู้ลงทันฑ์ก็เกิดเสียงเลือดสาดกระเซ็นดังออกมา พร้อมกับหัวของหัวหน้าผู้ลงทันฑ์ลงไปกลิ้งอยู่กับพื้น

          

          ไม่รอช้าผู้มาใหม่กลับเริ่มไล่สังหารกลุ่มผู้ลงทันฑ์อย่างต่อเนื่อง ซึ่งตอนแรกไม่มีใครสังเกตุ แต่พอคนที่สองหลังจากหัวหน้าถูกสังหารคนก็เริ่มเห็น

          ชายหนุ่มหน้าหล่อ ที่ตัวสูงสมส่วนแข็งแรง กำลังควงกระบี่เดินตามหลังคนสำนักลงทันฑ์อยู่ระหว่างยิ้ม

          " เขามาแล้ว "

          จูเหยียนที่เห็นเสียงโวยวายทางด้านของพวกผู้ลงทันฑ์ และนางก็หันไปมองผู้มาใหม่ เวลานั้นนางก็ต้องจ้องไปอย่างอึ้งๆ เมื่อหนุ่มหล่อผู้นั้นนางไม่เคยพบเจอ

          " สู้ต่อไป ข้ามีเพียงสองมือ เอาอีก 13 คนไม่อยู่หรอก "

          เสียงพูดอย่างใจเย็นของชายหนุ่มผู้มาใหม่ เตือนสติพวกจูเหยียน

          ทว่าถึงอย่างนั้นเพลงเท้าของเขาก็ยังไม่หยุดนิ่ง ไปอีกคนสู่อีกคน

          เช้งง! เช้งงง!!! เช้งงงง!!!!

          เสียงปะทะกระบี่เริ่มดังมา เมื่อตัวเจียงเทียนไม่อาจลอบสังหารกลุ่มคนตรงหน้าได้อย่างตอนแรก จากหนึ่งกระบี่ที่สามารถฆ่า ก็เปลี่ยนเป็นสาม สี่ ห้ากระบี่ 

          ทว่าความเร็วกระบี่ของเจียงเทียน แทบจะมองไม่ทัน ทำให้ในท้ายสุดเขาสามารถสังหารผู้ลงทันฑ์ไปได้แล้วคนแล้วคนเล่า 

          ฟิ้ววว! ฉัวะะ!!

           " อั๊ก! "

          แต่ว่าจนแล้วจนรอด พอเขาเริ่มกดดันอีกฝ่าย พวกผู้ลงทันฑ์ก็เริ่มใช้อาวุธลับปาใส่เจียงเทียนอย่างต่อเนื่อง พวกมันเริ่มไม่กล้าเข้าใกล้ตัวเขาแล้ว จนเจียงเทียนแม้จะปัดอาวุธส่วนมากไปได้ แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ทะลุมายังตัวเขา ทำให้เขาบาดเจ็บไปในท้ายสุด และนั่นคือบริเวณหัวไหล่ที่เกิดรอยแปล

          " เรายังเร็วไม่พอ "

          กลับกันแม้จะเกิดแผลแต่เจียงเทียนก็ยังใจเย็น บู้และสู้ไปจนในท้ายสุดพวกลงทันฑ์ก็ตกตายกันไปหมด โดยที่พวกมันในตอนแรกยังโถมใส่เจียงเทียน แต่ตอนหลังพอพวกมันโถมใส่พวกของจูเหยียนแทน

          หญิงผู้นี้กลับใช้วิธีการวิ่งหนี ซึ่งต้นไม้ในป่ามีมาก ทำให้อาวุธลับไม่่ค่อยมีประสิทธิภาพ ในท้ายสุดคนจากสำนักลงทันฑ์คนสุดท้ายก็ตายไป

          " ทุกคนปลอดภัยดีนะ แต่รอก่อนชั่วครู่ข้าขอดูรางวัลก่อนแปปนึง "

          ไม่สนใจความรู้สึกในชัยชนะนี้หรือสนใจแผลที่เกิดขึ้นบนร่างกาย เจียงเทียนเดินไปยังศพของคนตรงหน้าคว้าเอากระเป๋าเงินขึ้นมา พร้อมกับตั๋วเงินเก็บใส่กระเป๋าอย่างชำนาญ

          ' นี่มันท่าทางของคุณชายเจียงนี่นา....อย่าบอกนะว่าพวกเขาเป็นคนเดียวกัน '

          และทางด้านจูเหยียนเห็นอย่างนี้ ปากนางก็อ้าขึ้นอย่างลืมตัว ชายตัวบวมคนนั้นเปลี่ยนไปเป็นหนุ่มหล่อในตอนนี้

          " องค์หญิงนี่คือคุณชายเจียงที่ท่านกล่าวถึงหรือ? สมแล้วเป็นบุตรของมังกรเหนือคนเจียงเกา ไม่ธรรมดาจริงๆ "

          ชายร่างสูงที่มีบาดแผลตามตัวมากมาย จนเรียกได้ว่าแทบจะสาหัสกลับตื่นเต้นถามจูเหยียนไประหว่างรักษาแผลตัวเองด้วยการโปะสมุนไพรห้ามเลือด

          " ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน "

          เจอคำถามนี้จูเหยียนก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน จนเจียงเทียนเดินเข้ามาหาพวกเขาหลังจากเก็บรางวัลจากการต่อสู้เล็กๆนี้ไป

          " ไปพักที่บ้านข้าก่อนเถอะ องค์หญิง และพี่ชายท่านนี้ยังไหวอยู่กระมัง "

          เจียงเทียนถามอย่างยิ้มๆและดูเป็นกันเอง ระหว่างเข้าหาองค์หญิงสาว และชายร่างสูง ตอนนี้เขายังไม่เอ่ยถึงองค์ชายห้าที่แอบจ้องเขาอยู่เลยแม้แต่คำเดียว

           ในตอนนั้นจูเหยียนที่เหมือนเป็นผู้นำของทั้งสองก็ตัดสินใจไปพักที่บ้านของเจียงเทียนตามคำชวน 

          " คุณชาย ข้าน้อยได้รับคำบอกกล่าวจากพี่สาวว่าท่านเป็นคนเชิญข้ามา และมีทางรักษาร่างกายที่ข้าเป็นอยู่ ข้าขอขอบคุณท่านจากใจจริง "

          จูเก้อ องค์ชายห้าแห่งแคว้นจูกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกแปลก เมื่อจ้องมองชายหนุ่มผู้นี้ เพราะเขารู้สึกคุ้นเคยและแปลกแยกในเวลาเดียวกัน

          " หึๆ ข้าย่อมเต็มใจ "

          เจียงเทียนได้ยินอย่างนี้ก็ตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อย สร้างความงุนงงให้กับจูเก้อยิ่งว่าชายผู้นี้คิดอะไรอยู่ ทว่าหลังจากนั้นก็ไม่มีการพูดคุยอะไรเพิ่มเติมอีก ยกเว้นว่าจูเก้อต้องขี่หลังของแม่ทัพซุงที่ยังบาดเจ็บไป โดยที่เจียงเทียนไม่ได้ยื่นมือช่วยเหลือ

          ซึ่งการเดินทางครั้งนี้ใช้เวลานานกว่ามาก ในการกลับไป จนเช้าเวลาทั้งวันล่วงเลยจนถึงเย็น ตอนนั้นพวกของจูเหยียนได้มาถึงจุดหมาย

          " ท่านแม่ นี่คือองค์หญิงจูเหยียน และองค์ชาย รวมถึงแม่ทัพซุงคนสนิท "

          เจียงเทียนแนะนำกลุ่มคนผู้มาใหม่ให้กับแม่ตัวเอง ที่นางยืนรอรับด้านหน้าประตูบ้าน ก่อนที่นางจะแนะนำที่ห้องพักชั่วคราว พลางนำยาสมานแผลให้แม่ทัพร่างสูงได้กิน

          ซึ่งในตอนนั้นจูเหยียนและจูเก้อ รวมถึงแม่ทัพซุงต่างไปนั่งตรงห้องรับแขกของบ้านเจียง

          " เรื่องการรักษาองค์ชาย ข้าย่อมมีทางรักษา หากแต่ใช้เวลาอยู่ซักสัปดาห์ ว่าแต่หลังจากนี้ข้าใคร่ถามว่าองค์หญิงและองค์ชายจะทำอะไรต่อหลังจากนี้? "

          โดยทางสามีภรรยาแซ่เจียงยกพูดคุยเจรจาให้เจียงเทียนทั้งหมด เพราะพวกเขาสัมผัสแล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่อาจวัดความฉลาดนี้ได้จากอายุจริงๆ

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น