เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 10 : ช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

          " แม่นาง ท่านนามว่าวูเหยียนใช่หรือไม่? "

          เจียงเหยียนไม่นำพาท่าทีของคนทั้งหมดที่นี่ เขาเพียงจ้องมองไปทางหญิงสาวที่มีใบหน้าหมดหวัง กำลังจ้องมาทางเขาด้วยท่าทีเลื่อนลอยและพยักหน้าเห็นด้วยเท่านั้น ซึ่งคำพูดโจรเมื่อกี้นี้ได้เหมือนมีดเจาะทำร้ายใจภายในนางอย่างร้ายกาจ

          " เฮ้อออ ไอแคว้นพวกนี้ มีประวัติไม่เคยดีซักที่ สมแล้วล่ะนะที่พวกมันยังย่ำอยู่กับที่เพียงแค่นี้ "

          เจียงเทียนส่ายหัวไปมาอย่างเวศนา เมื่อข่าวฉาวตอนเขาเริ่มออกเดินทางในฐานะนักรบ ก็พบเจอว่ารัชทายาทแคว้นวูขายน้องสาวต่อหัวหน้าโจรป่าเพื่อรับการสนับสนุน และแอบคิดลอบฆ่าน้องชายตัวเองที่เป็นปรปักษ์ในการขึ้นครองราช

          " พวกชั้นถามว่าแกเป็นใคร บัดซบ ไปฆ่ามันสิโว้ยย จะปล่อยให้มันยืนอยู่ทำบ้าอะไร "

          โจรหน้าบากเห็นชายร่างอ้วนตรงหน้ายังเมินพวกตน ไม่รอช้าสั่งลูกน้องไปกลุ้มรุมสังหารทันที

          และพวกโจรกว่า 10 ชีวิตที่พวกมันอยู่ด้านในต่างค่อยๆเดินเข้าหาเจียงเทียนทันที

          " คนแซ่วูอย่างนั้นหรือ? งั้นเด็กคนนี้ก็ต้องเป็นเพื่อนกับเจ้าวูคนนั้นสินะ งั้นคิดซะว่าข้าตอบแทนสิ่งที่มันช่วยข้าชีวิตที่แล้วก็แล้วกัน.....อีกอย่างจะได้อุ่นมือรอด้วย ไม่ได้ออกแรงมานาน "

          เจียงเทียนพึมพัมออกมา ระหว่างที่ไม่พูดพล่ำอีกต่อไป พุ่งเข้าหาคนซ้ายมือที่ใกล้สุด 

          ซึ่งโจรผู้นั้นเห็นอย่างนี้ฉีกยิ้มอันตรายใช้ดาบจ้วงแทงไปยังหัวใจของเจียงเทียนหมายจะเอาให้ตายในบัดดล

          ฟุ่บบบ! ตับบ!!

          แต่ว่าเจียงเทียนกลับหลบด้วยวิชาเบาออกไปด้านข้างอย่างง่ายดาย พร้อมกับนำฝ่ามือหนาตบไปที่หัวใจของโจรผู้นี้ตกตายลงในบัดดล

          " น้องห้า!!!! บัดซบ เจ้ากล้าฆ่าพวกข้า "

          โจรอีกคนที่เห็นพี่้น้องร่วมสาบานตัวเองตายลง ความโกรธก็เข้าครอบงำไม่รอช้าพุ่งเข้าหาเจียงเทียนหมายสังหารทันที

          โดยคราวนี้เจียงเทียนไม่ได้โจมตีกลับและเพียงหลบหลีกเท่านั้น

          ฟุ่บบบบ!! ฉิ้งงงงง!!

          เสียงฟาดดาบ ผสมกับเสียงของดาบที่ปะทะกับพื้นจนเป็นสเก็ตไฟ 

          และเห็นท่าไม่ดีสำหรับโจรทั้งหมด พวกมันต่างพากันพุ่งเข้าหาชายร่างอ้วน ฟาดฟันเพลงดาบ เพลงขวานของตัวเองออกไปอย่างไม่รอช้าทันที

          ซึ่งวิชายุทธของโจรเหล่านี้ไม่ต่ำทราม แถมดูได้รับการฝึกอย่างดี คาดเดาไม่ยากพวกมันถูกเลี้ยงมานั่นเอง

          เจียงเทียนนึกคิดพลางใช้โอกาศนี้ขัดเกลาตัวเองให้ชินกับร่างกายใหม่นี้ 

          แม้ว่าด้วยเส้นลมปราณที่บวกบาดเจ็บทำให้ใช้ลมปราณไม่ได้เกินกว่า 6 ส่วน แต่ 4 ส่วนที่ใช้ได้ก็เพียงพอแล้วที่จะจัดการลูกกระจ๊อกพวกนี้

          เวลาผ่านไป 20 นาที เม็ดเหงื่อใหญ่เริ่มปรากฎขึ้นในหัวของโจรเหล่านี้ พวกมันเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์มันไม่ใช่แล้ว

          ส่วนทางด้านโจรหน้าบากมันคนนี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันคว้าเอาขวานที่วางไว้พาดผ้าปูขึ้นมา กระโดดพุ่งเข้าหาเจียงเทียนด้วยวิชาตัวเบาเหนือธรรมดา ง้างขวานหวังฟาดฟันร่างอ้วนตรงหน้าให้ตายในบัดดล

          เคล้งงง!!!

          ทว่าเจียงเทียนกลับหลบได้เหมือนเดิม ร่างบวกของเขาเคลื่อนไหวลื่นดุจขนนกอาวุธของโจรทั้งหมดที่แม้แต่ชายหน้าบากที่ร่วมวงมาต่อสู้ด้วยก็ไม่อาจแตะต้องได้แม้แต่ชายเสื้อ

           " พอจับจังหวะได้ขั้นต้นแล้ว ฝึกมากไปกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์ ถึงเวลาส่งพวกแกไปลงนรกแล้วล่ะนะ "

          เจียงเทียนพูดพึมพัมก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าหาคนตรงหน้าที่คิดฟันใส่เขา ตอนนั้นมือของเจียงเทียนเหมือนทะลุผ่านอาวุธไป และไปจับดาบของโจรผู้นี้ดึงออกจากเงื้อมแขน และฟาดแทงกลับไปที่หัวใจ

          ฉัวะะ!!

          เสียงเลือดที่สาดกระเซ็น เมื่อถอนดาบออกมา ตอนนั้นโจรทั้งหมดใบหน้าเริ่มถอดสี พวกมันเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตนเจอของแข็ง คิดหนีทันที

          " หนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วเหมือนกัน "

          เงาของเจียงเทียนเหมือนผีเฮี้ยนในค่ำคืนหลอน ผลุบๆโผล่ๆด้านหลังของพวกโจร และใช้ดาบแดงไปยังจุดตายของพวกมัน ลงไปนอนกับพื้นในเดี๋ยวนั้นเลย

          " นี่มันยอดยุทธแล้ว ขั้นต่ำต้องไม่น้อยกว่า บ่มเพาะขั้น 6 เราเจอของแข็งแล้วต้องหนี บัดซบ "

          เสียงของโจรหน้าบาก มันสังหารคนมามาก และวันนี้ไม่ใช่วันแรกที่มันเจอตอ

          โจรคนอื่นคิดหนีไปทางออก ทว่าประสบการณ์ของโจรหน้าบากบอกว่ามันควรวิ่งไปหาหญิงสาวที่นอนอ่อนแรงอยู่ และใช้ขวานเล็งไปที่คอ

          " หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ยย!! ไม่อย่างนั้นนังนี่ตาย!!! "

          เสียงคำรามของโจร ที่ยังเป็นโจรอยู่วันยังค่ำ ใบหน้าของมันแสยะยิ้มและคิดว่าแผนการนี้ที่มันใช้เอาตัวรอดมานักต่อนักแล้วย่อมได้ผล

          ซึ่งเจียงเทียนที่สังหารโจรลูกน้องไปแล้วทั้ง หมด และเหลือเพียงพี่ใหญ่ก็ยกมือขึ้นคล้ายเป็นการยอมแพ้ และโยนดาบไปด้านข้าง

          ด้วยสัญชาติญาณ สายตาของโจรหน้าบากก็มองตามมีดไปอย่างลืมตัว ทว่ามันก็หันกลับไปยังเจียงเทียนอย่างทันควัน แต่เงาของชายผู้นั้นไม่อยู่แล้ว

           " หายไปไหน "

          ชายหน้าบากวิตกทันทีรีบหันหา และเสียงก็มาจากด้านหลัง

          " ข้าอยู่นี่ "

          ฉัวะะะ!!!!!

          ขนตัวตั้งโจรหน้าบากคิดจะรีบใช้ตัวประกันต่อรอง ทว่ายังไม่ทันทำอย่างนั้นมือของมันก็ขาดต่อกับหัวไหล่อย่างน่ากลัว 

          " เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าไม่รู้สึกถึงแขน "

          โจรหน้าบากพึมพัม เมื่อมันพยายามกดแขนล็อคตัวประกัน แต่ว่าแขานั้นไม่รู้สึก จึงมองไป และพบว่าแขนของตัวเองหาย 

          " อ๊ากกก!!! แขนข้าขาด แขนข้า!~!!!!! "

          เสียงร้องโหยหวนของชายหน้าบากที่ตอนนี้มันรู้สึกว่าเลือดที่พุ่งออกจากแขน ผสมกับสีเนื้อที่ขาดออก ทำเอามันอยากจะเป็นลม

          " เห้ยๆ เสียงดังจริงๆ เดี๋ยวก็ได้ไปเจอกับเพื่อนแกแล้วไม่ต้องห่วง "

          เจียงเทียนจ้องมองโจรตรงหน้าด้วยแววตาแปลกๆ 

          ' ไอหมอนี่หัวหน้าแก๊งโจรป่าแถบชายแดน ขึ้นชื่อลือชาด้วยความอำมหิตและป่าเถื่อน ทรมารสังหารคนเป็นผักปลา พอมาเจอตัวจริงก็ไม่เท่าไหร่ '

          ด้วยชื่อเสียงที่มันทำไว้ในชีวิตที่แล้ว เจียงเทียนคิดว่าคนพวกนี้จะทำให้เขาตึงมือซักหน่อย แต่ว่าความเป็นจริง...

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #20 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 00:05

    รีบจบเร็วๆจะได้ไปเก็บน้ำเต้า นะคะ เอาไปปลูกในฟาร์มเลยค่ะ

    #20
    0
  2. #6 ancova554 (@ancova554) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 16:03
    เรื่องนี้จีนโบราณใช่ไหม คำที่ใช้แปลกๆอะ เช่น คุณคะ (ท่านพี่ปะ)/ คำแทนตัวเอง ชั้น(ข้าปะ) พออ่านแล้วก็งงยุกค์
    #6
    0