เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 เริ่มใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

          " คุณชายเทียนต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนเจ้าค่ะคุณนาย ใจเย็นๆนะเจ้าคะ "


 

          ภายในบ้านไม้หลังใหญ่ เสียงของหญิงสาวรับใช้วัยกลางคนพูดปลอบประโลมหญิงสาวใกล้เคียงด้านข้าง


 

          และด้านหน้าของพวกนาง ก็กำลังมีหมอชรากำลังเหมือนตรวจอาการชายหนุ่มวัย 18 ด้านในอยู่อย่างระมัดระวัง


 

          โดยเด็กหนุ่มที่นอนหลับอยู่ตอนนี้เพียงแค่ใบหน้าในยามหลับก็ย่อมสามารถทำให้หญิงสาวหลายคนใจสั่นแล้ว ด้วยว่าความหล่อเหลาที่เหนือธรรมดา 


 

          ทว่าร่างกายของเขากลับซูบผอม ผิวกายซีดขาว 


 

          " คุณชายเพียงกินของที่มีพิษเข้าไป ตอนนี้ข้าจี้จุดขับพิษแล้ว หลังจากนี้เขาหากเขาเข้าห้องน้ำคงหายดีเป็นปกติ "


 

          หมอชราลุกออกมาจากเตียงของชายหนุ่ม และเดินมาบอกหญิงสาววัยกลางคน ที่ยืนอยู่หน้าห้องมีท่าทีกังวล 


 

          โดยที่เขาไม่ได้สังเกตุว่าดวงตาของชายหนุ่มเบิกขึ้น พลางมีแสงสว่างสีฟ้าเขียวส่องสว่างไปทั่วห้องชั่วครู่


 

          " นั่นเยี่ยมไปเลย เช่นนั้นหวงเอ๋อ เจ้าไปส่งหมอเร็ว ส่วนนี่เป็นค่าตอบแทน "


 

          เจียงหลินพูดออกมาอย่างยินดี ระหว่างนั้นนางก็ควักเอาเหรียญทองในกระเป๋าออกมามอบให้หมอชรา 


 

          และรีบเดินเข้าห้องไปในทันที 


 

          โดยที่สาวรับใช้และหมอมองหน้ากันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพากันเดินออกไปด้านนอกปราสาท


 

          " เร็วๆ ไอแก่ ชั้นอุส่าวางยาให้ไอคุณชายอ่อนแอนั่นกิน ดังนั้นแบ่งกัน ชั้น 6 แก 4 "


 

          ไม่มีท่าทีความนอบน้อมอีกต่อไป สาวรับใช้พูดออกมาด้วยเสียงห้วนๆ ระหว่างแบมือใส่ชายชราตรงหน้าด้วยท่าทีขอ


 

          " รู้แล้วๆ แต่คุณชายอ่อนแอคนนี้อย่าวางยาบ่อยไปล่ะ เดี๋ยวจะตายจริงๆเอา ซัก 3 เดือนครั้งก็พอ จากนั้นพวกเราน่าจะพอมีกินมีใช้ไปตลอดชีวิตแล้ว "


 

          หมอชราพูดออกมาพลางฉีกยิ้มด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด เมื่อฟันเหลืองเข้มของเขาที่มันผุหักแสดงออกมา


 

          "  รีบไปเถอะ เดี๋ยวคุณนายจะสงสัยไป "


 

          หลังจากนั้นทั้งคู่ก็รีบเดินแยกกัน เมื่อแบ่งเงินกันเสร็จ


 

          ทางด้านเจียงหนิง เมื่อนางเดินเข้ามาในห้อง ก็ต้องมองภาพด้านหน้าด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า


 

          " ท่านแม่....ท่านยังอยู่...? "


 

          เสียงแหบห้องของชายหนุ่มวัย 18 ที่ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่น และดูมีน้ำตาไหลออกมา ขณะจ้องไปยังหญิงสาววัยกลางคนเบื้องหน้าด้วยความรักและความหวงหาจนเป็นอารมณ์ท้วมท้น แม้แต่เจียงหนิงที่มองอยู่ยังรู้สึกได้


 

          " เทียนเอ๋อ ข้าย่อมอยู่สิ เจ้านั่นล่ะเป็นอะไรมากหรือไม่? เมื่อกี้ข้าให้หมอเผิงมาดูเจ้า เขาบอกว่าเจ้าอาหารเป็นพิษเท่านั้น ดูแล้วร่างกายเจ้าอ่อนแอลงไปมาก แม้แต่อาหารธรรมดายังกินไม่ได้ เช่นนั้นเดี๋ยวแม่จะให้หวงเอ๋อซื้ออาหารจิตวิญญาณมาให้ "   


 

          เสียงพูดที่เต็มไปด้วยความรักของเจียงหนิงที่ไม่น้อยไปกว่าชายหนุ่มแสดงออกมา พูดกลับออกไป


 

          " หมอเผิง? หวงเอ๋อ? เผิงไป๋ กับหวงชิง น่ะหรือท่านแม่? ตอนนี้เรากำลังอยู่ที่ชายแดนทิศใต้แคว้นเหลียงและ นี่คือปีเหลียง 300 ใช่ไหม? "


 

          ตอนนั้นพออได้ยินชื่อที่คุ้นเคย ดวงตาของเจียงเทียนก็สาดประกายอยู่ชั่วครู่คล้ายนึกอะไรออก จึงพูดออกไป


 

          " ย่อมใช่จ่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือ? "


 

          " เปล่าขอรับท่านแม่ ข้าเพียงคิดว่าตอนนี้ข้าโชคดียิ่งนัก แล้วอีกอย่างท่านไม่ต้องไปซื้อเนื้ออะไรมาทั้งนั้น ของธรรมดาข้าก็กินได้แล้ว "


 

          เมื่อยืนยันในสิ่งที่ตัวเองคิดได้แล้ว เจียงเทียนก็พยักหน้าอย่างนึกคิด ก่อนจะมองไปทางแม่ตัวเอง ความทรงจำที่เหมือนเศษแก้วแตกกระจายเริ่มเข้ามาหลอมรวมกัน


 

          " ไม่ได้ แล้วถ้าเจ้าสลบไปอีกเล่า? เพียงเท่านี้ร่างกายเจ้าก็ย่ำแย่มากพอแล้ว "


 

          คราวนี้เจียงหนิงส่ายหน้าปฎิเสธ


 

        " ข้าไม่สลบแล้ว เชื่อข้าเถอะ หากผ่านไป 2 เดือนหากข้ายังไม่เป็นอะไร ท่านก็ไม่ต้องซื้อของแพงๆพวกนั้นตกลงหรือไม่? "


 

          เจียงเทียนเห็นแม่ตัวเองยืนกรานทำเพื่อตัวเขาขนาดนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ ก่อนที่เขาจะขอเข้าไปในห้องน้ำ 


 

          และเริ่มอาบน้ำล้างตัว 


 

          " นี่เราย้อนกลับมาจริงๆใช่ไหม? ตัวเราสามารถกลับมาช่วยพ่อแม่เราได้จริงๆสินะ "


 

          เจียงเทียนนึกคิดในใจพลางสูดลมหายใจเข้าสุดปอดด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อคิดว่าตนเองได้ตายในการต่อสู้ครั้งใหญ่ครั้งนั้น แต่ว่าใครจะรู้ว่าเขาย้อนเวลามา


 

          และในเวลาเดียวกันเขาก็นึกไปถึงชื่อเผิงไป๋กับหวงชิง ตอนนั้นเจียงเทียนก็กำหมัดแน่น


 

          " ไอสองชั่ว ชีวิตที่แล้วมันหลอกล่อแม่เราจนใช้เงินหมดตัว จากนั้นสะบัดก้นหนีไป บัดซบเสียจริง จนท่านพ่อเราป่วยหนัก ไม่มีเงินหาซื้อยารักษา ทุกอย่างก็สายไป และแม่เราก็ตรอมใจหลังจากนั้น ปล่อยให้เราเผชิญโลกเดียวดาย คราวนี้เราจะไม่ปล่อยให้เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด! "


 

          เจียงเทียนนึกคิดออกมา 


 

          หวึ่งงง! หวึ่งงงง!!


 

          ทว่าระหว่างที่เจียงเทียนกำลังคิดอยู่ว่าตัวเองจะทำยังไงต่อไปเพื่อจัดการหนามในบ้าน ก็มีเสียงสั่นดังขึ้นมาในหัว


 

          และเหมือนเป็นภาพซ้อนทับขึ้นมาอีกที ปรากฎเม็ดถั่วเขียวขึ้น


 

          " นี่มันสิ่งของจากซากปรักหักพัง ที่เราเจอในตอนเข้าไปค้นหาสมบัติ? ข้าคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไร จึงโยนใส่แหวนมิติเอาไว้ "


 

          เจียงเทียนเห็นอย่างนี้ก็แปลกใจ โดยเขานึกย้อนไปถึงอันตรายนับนานาประการ ที่กว่าจะได้สิ่งนี้มา ทว่ามันก็ทำให้เขาเสียใจเมื่อได้มันมา เพราะมันไม่ต่างจากเมล็ดถั่วเขียวเล็กๆที่ไร้ประโยชน์เลยแม้แต่น้อย 


 

          และตอนนี้มันดันมาอยู่ในจิตเขาอีก


 

          ระหว่างนั้นเจียงเทียนก็จ้องเพ่งไปยังเมล็ดถั่วเขียวด้านหน้า อย่างนึกคิดถึงประสบการณ์ที่ตัวเองได้เจอมา


 

          ทว่าจากเมล็ดถั่วธรรมดา เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่าง จากภาพซ้อนทับที่ว่างเปล่า ก็เปลี่ยนเป็นพื้นที่ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา 

(จบ)


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #13 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 22:38

    อยากเห็นจังเลยว่า น้องจะมาเปลี่ยนแปลงให้ชีวิตทุกคนในครอบครัวไปในทิศทางไหนค่ะ

    #13
    0