BTS x BLACKPINK : THE Hunter WAR [สงครามนักล่า]

ตอนที่ 7 : THE HUNTER WAR : วันใหม่ที่น่าตื่นเต้น (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    14 พ.ย. 62

THE HUNTER WAR




          เช้าวันใหม่อันสดใสได้เริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใสที่ทอประกายสีเหลืองอ่อนในยามเช้า ดวงตะวันที่ค่อยๆโผล่จากผืนนภาทำให้จิตใจของเราสดชื่นเบิกบาน การออกกำลังกายในยามเช้าก็ทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายเช่นกัน 

          แซ่ก แซ่ก แซ่ก

          ขาเรียวยาวยังคงวิ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ลมหายใจที่เข้าออกอย่างเป็นจังหวะและสม่ำเสมอ ใบหน้าสวยที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและรูปร่างที่ดูแข็งแกร่งชวนหลงใหล จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ' คิม ลิซ่า ' นักเรียนใหม่ที่เข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้เพื่อทำภารกิจบางอย่างตามคำสั่งของคุณอาเธอ

          ไม่นานเธอก็หยุดวิ่งก่อนจะพักหายใจเพื่อนำออกซิเจนเข้าปอด นัยน์ตาคู่สวยมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีทองที่เริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม

          “อ่า.. หวังว่าวันนี้จะมีเรื่องสนุกๆให้ทำนะ" เธอระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะทำการยืดเส้นยืดสายเพื่อให้กล้ามเนื้อมันคลายตัว จะว่าไปป่าที่นี่ก็สงบดีเหมือนกันนะ อากาศก็สดชื่นกว่าป่าทั่วไปด้วย ถ้าหากว่าในโรงเรียนมีเรื่องน่าเบื่อ ป่านี่ก็คงไม่พ้นที่จะเป็นที่หลบซ่อนของเธอแน่นอน

          หลังจากคลายกล้ามเนื้อเสร็จแล้วลิซ่าก็รีบวิ่งกลับหอพักของเธอทันที


◇◇◇


          แอ๊ด..

          ลิซ่าค่อยๆเปิดหน้าต่างให้เบาที่สุดก่อนจะกระโดดเข้าไปในห้องของเธออย่างว่องไว

          ถ้าถามว่าทำไมเธอต้องทำแบบนั้น ก็คงตอบได้แค่ว่า.. เธออยากเล่นอะไรแผลงๆนิดหน่อยน่ะนะ ตามที่ได้ยินมาจากเด็กนักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนนี้ คนแล้วคนเล่าต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหอพักที่เธออาศัยอยู่มีแต่พวกปีศาจเก่งกาจอาศัยอยู่ ตัวเธอที่อยากรู้อยากเห็นก็คงต้องทำอะไรให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นซักหน่อย

          " เมี๊ยว " เธอเดินเข้าไปเปิดกรงของลีโอแล้วเทอาหารให้สัตว์เลี้ยงของเธออย่างเอ็นดู ลีโอคือสิ่งมีชีวิตที่อ้วนมาก เป็นแมวที่อ้วนเกินหน้าเกินตาแมวตัวอื่นเขา ลิซ่าเองก็เคยคิดว่าที่ลีโออ้วนขนาดนี้ ส่วนหนึ่งสาเหตุคงเป็นเพราะเธอกลัวมันหิวกลางดึก จึงเทอาหารไว้เป็นกอง พอตื่นช้าวมาอาหารในชามนั้นก็หายไปหมดอย่างไร้ร่องรอย

          " เดี๋ยวแม่จะรีบไปรีบกลับนะ อยู่ในห้องนี้ห้ามส่งเสียงดังนะรู้มั้ย? " เธอลูบหัวมันอย่างเอ็นดูก่อนจะรีบไปจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย

          ไม่นานร่างบางก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียน ยูนิฟอร์มโรงเรียนมีลักษณะคล้ายกับโรงเรียนสอนเวทมนต์ทั่วไป เสื้อเชิร์ตสีขาว กระโปรงสีดำตรงปลายมีแถบสีแดงเป็นสัญลักษณ์ของเด็กปี 2 ก็นะ.. เธอเข้ามาด้วยเส้นสายนี่นา เนคไทเองก็เช่นกัน มันมีลักษณะสีดำและตรงปลายก็มีแถบสีแดงเหมือนกับกระโปรง ถุงเท้าที่ยาวมาถึงน่องแล้วรองเท้าสีดำ สุดท้ายก็จบที่ผ้าคลุมที่มีตราสัญลักษณ์ของโรงเรียน

          แต่มีหรือที่คนอย่างลิซ่าจะทำตามกฎ ไม่มีทาง.. เธอปลดกระดุมเสื้อลงมาประมาณสองเม็ด พับถุงน่องลงครึ่งนึงและดึงกระโปรงให้สั้นขึ้นเล็กน้อย โดยรวมแล้วก็ไม่ได้หน้าเกลียดจนเกินไป

          เธอมองตัวเองที่อยู่ในกระจกอย่างพินิจพิจารณา ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับท่านแม่ของเธอ เส้นผมสีทองที่ปล่อยยาวสยายจนถึงกลางหลัง นัยน์ตาสีฟ้าทะเล ปากสีชมพูที่ดูอวบอิ่มและผิวที่เนียนใสราวกับไข่มุก มองกี่ครั้งก็เหมือนมารดาของตนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าแววตาของเธอยังคงมองด้วยความเรียบเฉย จนไม่อาจทราบได้ว่าภายในใจของเธอนั้นคิดอะไรอยู่

          " เหอะ " เธอเค้นหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเลิกสนใจใบหน้าของตนแล้วมาจัดกระเป๋าเป้ที่เป็นตราสัญลักษณ์โรงเรียน ข้างในนั้นไม่มีอะไรมาก นอกจากเครื่องมือทำมาหากิน อาทิเช่น มีดพก ระเบิดเวทมนต์ เป็นต้น..

          แอ๊ด..

          ทันทีที่เธอเปิดประตูออกไปก็เจอกับผู้หญิงที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

          นัยน์ตาสีแดงสดและฟ้าทะเลสบตาเข้าหากันอย่างพอดิบพอดี และเกิดอาการเด็ธแอร์ในเวลาต่อมา ไม่มีใครซักคนที่กล้าพอจะทำลายความเงียบนั้น 

          เหมือนจู่ๆสมองของอีกฝ่ายก็ถูกกระตุ้นกลับมาอีกครั้ง ทันทีที่เธอเห็นบุคคลตรงหน้า นัยน์ตาของเธอก็เบิกกว้างทันที

          " ธ.. เธอ! ผู้หญิงคนนั้นนี่! "

          " ไง โรซานเน่ " ลิซ่ายิ้มมุมปากก่อนจะกระโดดออกไปทางหน้าต่างของหอด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้โรเซ่ที่ยังไม่ทันตั้งตัวถึงกับหน้าเหวอกับความบ้าบิ่นของคนตรงหน้าไม่น้อย

          พรึ่บ

          " เฮ้ย! รอเดี๋ยวก่อนเซ่ "

          แม้ใจของเธออยากจะกระโดดตามมากแค่ไหน แต่ระดับความสูงที่เรียกว่า มหาโหดเกือบเท่าตึก 4 ชั้นขนาดนั้น ตัวเธอที่กลัวความสูงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วคงต้องขอบาย จึงเลือกที่จะรีบวิ่งลงบันได้แล้วออกไปทางประตูหน้าแทน

          ตึก ตึก ตึก ตึก

          " โฮ่ย! ยัยกุหลาบเน่า จะวิ่งทำไมเนี่ย! รู้มั้ยว่ามันเสียงดังรบกวนชาวบ้านน่ะห้ะ!? " จีมินเปิดประตูออกมาต่อว่าโรเซ่อย่างเหลืออด เพราะเสียงวิ่งของเธอทำให้ฝันหวานของเขาต้องดับสลาย

          " หุบปากไปซะ! ฉันเจอคนที่ตามหาแล้วต่างหากล่ะ แล้วอีกอย่าง แกเป็นคณะกรรมการนักเรียนนะยะ ไปสายขนาดนี้คงไม่ต้องมีหน้าไปพบรุ่นน้องแล้ว! มีหวังนายโดนอาจารย์ไอรีนด่าแน่นอน ฉันไปล่ะ " พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกจากหอพักไปอย่างรวดเร็ว

           " อะไรของยัยนั่น.. ว่าแต่ก็โมงแล้วฟะ ชิบหายละ! จะ7โมงครึ่งแล้วนี่หว๋า "

           และแล้วจีมินก็เหลือเวลาจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น..


◇◇◇

ณ ลานเวอร์เรอุส

          เสียงพูดคุยจอแจของเหล่าผู้คนที่ได้รับการรับเลือกให้เข้ามาศึกษาภายในโรงเรียนแห่งนี้ยังคงดังอย่างไม่ขาดสาย บางคนมีท่าทีที่ตื่นเต้นราวกับไม่เคยเห็นสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจขนาดนี้ บางคนก็มองด้วยความเบื่อหน่ายไม่สนใคร บางคนก็หัวเราะร่าจับกลุ่มเม้ามอยตามประสาเด็กใหม่

          บรรยากาศที่สดใสราวกับงานรื่นเริงยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง นักเรียนที่พึ่งมาถึงต่างก็รีบมารวมตัวกันที่ลานเวอร์เรอุสกันอย่างรวดเร็วตามที่ใบชี้แจ้งของโรงเรียนได้แจ้งไว้

          เวลาผ่านไปไม่นานก็เริ่มปรากฎร่างของรุ่นพี่ปีสองและปีสามที่เดินออกมาจากอาคารเรียนแล้วตรงมายังที่เหล่านักเรียนใหม่ยืนอยู่ด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมสมกับเป็นรุ่นพี่ที่ผ่านประสบการณ์มากมาแล้ว เหล่านักเรียนใหม่ทั้งหมดที่เห็นหน้าค่าตาของรุ่นพี่แล้วต่างก็หยุดหายใจกันแทบจะทัน 

          ภาพที่พวกเขาเห็นราวกับเหล่านางฟ้าเทพบุตรลงมาจุติบนพื้นโลก เหมือนกับเวลาที่เดินอยู่ค่อยๆหยุดลงจนต้องกลั้นหายใจตาม 

          แต่น่าเสียดายที่มีใครอีกคนไม่ได้รู้สึกพิศวาสต่อภาพลักษณ์เหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย..

          " ถ้าไม่ติดว่าฉันมาทำงาน ฉันจะตบหัวพวกเอ็งเรียงตัวเลยคอยดู จะเดินช้าแข่งกับหอยทากเหรอ? " ลิซ่าพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์ เป็นใครก็คงไม่ทนเหมือนกัน เธอมารอที่นี่ตั้งแต่ 2 ชั่วโมงที่แล้ว แต่รุ่นพี่กับพวกที่มีหน้าที่ต้องคอยคุมเหล่านักเรียนใหม่กลับพึ่งมาจัดการเอาตอนที่เธอจะเดินกลับหอไปแล้ว

          มันน่าจับมัดแล้วเตะอัดเรียงตัวซะจริง คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้

          และแน่นอนว่าลิซ่าก็ได้แต่คิดในใจเงียบๆ

          " เอาล่ะ ตอนนี้พวกเธอทุกคนจะต้องรีบจัดแถวให้เป็นระเบียบก่อนที่อาจารย์จะมา เพราะถ้าช้าล่ะก็.. พวกเราขอไม่รับประกันว่าพวกเธอจะโดนอะไรบ้างน่ะนะ " รุ่นพี่ที่พูดก็ได้แต่ทำหน้าอย่างวิตกพลางยิ้มแหยๆส่งมาให้เหล่านักเรียนใหม่จนบางคนก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างสงสัย

          " เหอะ " ฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะตาม พวกนี้เป็นรุ่นพี่ของเธอจริงๆน่ะหรอ?

          ลิซ่ายังคงนิ่งยืนพิงกำแพงใกล้ๆกับสนามอย่างใจเย็น ปล่อยให้นักเรียนคนอื่นจัดแถวกันอย่างงงๆ โดยไม่ทราบว่าควรทำอย่างไรต่อ แต่ในขณะที่เธอกำลังมองภาพนั้นด้วยความเบื่อหน่าย จู่ๆก็มีเสียงทุ่มนิ่งที่ตะโกนดังขึ้นจากระยะไกล

          " เห้ย! ผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้นน่ะ ไม่เห็นรึไงว่าคนอื่นเขาจัดแถวกันอยู่ คิดจะเป็นตัวถ่วงให้คนอื่นโดนทำโทษรึไง!! " ถ้าฟังจากลักษณะของน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นคนที่อารมณ์ร้อนไม่ใช่น้อยๆ และคำพูดเมื่อกี้ก็ไม่เข้าหูเธอเอาซะเลย

          นัยน์ตาสีฟ้าทะเลจ้องกลับไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่งพลันยืดตัวตรงแต่ยังคงกอดอกมองภาพเบื้องหน้า ชายผิวสองสีที่กำลังจ้อมมองเธออย่างกินเลือดกินเนื้อ ถ้ามองจากแถบสีตรงเน็คไทแล้วน่าจะอยู่ปีสาม

          " ถ้าใช้สมองสักนิดจะรู้ว่าคนอื่นเขาไม่เข้าใจว่าต้องจัดแถวยังไง จัดเป็นเผ่าพันธุ์ ระดับชั้น หรือตามระดับพลังที่มี ก็ไม่เห็นมีรุ่นพี่ตัวไหนบอกซักตัว " 

          กึก!

          ทันทีที่เธอพูดจบรุ่นพี่แต่ละคนก็เริ่มจะอยู่ไม่สุขเพราะประโยคเมื่อครู่ ใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยวแสดงให้เห็นว่าความอดทนของพวกเขาช่างมีน้อยนิดเหลือเกิน

          " แล้วทำไมไม่ถามล่ะ! ถ้าสงสัยก็ถามซะสิ ไม่ใช่มาพูดไม่ให้เกียรติกันแบบนี้นะยะ!! " เสียงหวีดแหลมของรุ่นพี่ผู้หญิงปีสองดังขึ้นแทบจะทันทีจนต้องยกมือทั้งสองข้างมาปิดหูอย่างช่วยไม่ได้ ยัยเจ๊นี่สงสัยอยากโดนเตะอัดคอจริงๆสินะ

          " นั่นมันหน้าที่ของคนเป็นรุ่นพี่ที่ต้องบอกรุ่นน้องไม่ใช่หรอ? ไม่สิ.. เธอรุ่นเดียวกันกับฉันนี่ " และแน่นอนว่าหลังพูดเสร็จก็ต้องตามมาด้วยการยิ้มที่มุมปากเพื่อเป็นการปิดท้าย

          " ย.. ยัยนั่น!! "

          " เกิดอะไรขึ้น? " ก่อนที่ยัยเสียงแหลมนั่นจะหวี๊ดขึ้นมาอีกรอบ จู่ๆก็มีเสียงหวานใสของใครบางคนมาหยุดไว้

          " ค.. คุณคิมจีซู คือว่าผู้หญิงคนนั้นจู่ๆก็มาด่าพวกเราค่ะ ฉันก็ทำหน้าที่ของฉันอยู่ดีๆ ยัยนั่นก็ด่าพวกเรารวมถึงรุ่นพี่ด้วยค่ะ " โอโห ยัยนี่น้องจสกจะเสียงแหลมแล้วยังปั้นเรื่องโกหกเก่งซะด้วย

          " หืม? อย่างนั้นหรอกหรอ แต่ก็ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้เราต้องรีบจัดแถวนักเรียนใหม่ให้เสร็จก่อนที่อาจารย์ไอรีนจะมานะคะ " ผู้หญิงที่ชื่อคิมจีซูเอ่ยเสียงหวานใสด้วยความใจเย็น ท่าทีอ่อนหวานเหล่านั้นต่างทำให้นักเรียนชายคนอื่นๆใจเต้นขึ้นมาทันที 
          " เอาล่ะจ่ะ ขอให้นักเรียนทุกคนจัดแถวเป็นชั้นปีนะคะ ชั้นปีที่ 1 เริ่มเป็นแถวแรกจนถึงชั้นปีสุดท้าย ให้จัดเป็นแถวละ 15 คน เดี๋ยวเราจะมีการทดสอบบางอย่างก่อนจะได้เข้าไปในสถานศึกษานะคะ "

          " ค้าบ~\ค่ะ "

          ไม่นานทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ลิซ่าจำใจต้องเดินมาเข้าแถวชั้นปีสองอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะลอบมองรอบๆพลางสำรวจไปด้วย ถ้ามองด้วยตาเปล่าก็จะรู้ได้ทันทีว่านักเรียนที่สมัคนเข้าชั้นปี 2 มีไม่ถึง 10%ของนักเรียนที่สมัครเข้ามาใหม่ทั้งหมด ยิ่งปีสามยิ่งแทบไม่มีเลย

          แต่ในขณะที่เธอกำลังมองสำรวจอยู่นั้น ความรู้สึกกดดันและเย็นยะเยือกก็ค่อยๆแผ่กระจายตรงมายังพื้นที่เธอยืนอยู่อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกที่คล้ายๆกับจิตสังหารแต่อ่อนกว่ามากที่ส่งตรงมาจากทางอาคาร ทำให้ลิซ่าสนใจในความน่าเกรงกลัวนี้ไม่น้อย

          ทันทีที่มองตรงไป ทางปากประตูก็ปรากฎร่างสาวงามนางหนึ่ง ใบหน้าที่สวยงามราวกับพระเจ้ารังสรรค์มาอย่างดี รูปร่างที่แสนเย้ายวนชวนฝันบวกกับท่าทีของนางพญาที่เดินตรงมาหาเหล่านักเรียนนั้นต่างทำให้ใครหลายคนรู้อยากจะเป็นลมกันไปตามๆกัน

          ตามมาด้วยนักเรียนจำนวนหนึ่งที่เดินตามกันมาเป็นคณะ ปลอกแขนที่สวมอยู่ทางด้านขวาคือสิ่งที่แสดงตัวตนว่าพวกเขาคือเหล่าสภานักเรียนที่ขึ้นชื่อว่ามีความสามารถมากที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงที่เธอเจอเมื่อเช้าด้วยเช่นกัน

          และไม่นานทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง แต่ที่ไม่ปกติก็คงมีแต่แรงกดดันจากผู้หญิงที่เดินนำมาก่อนคนแรกนี่สิ

          " สวัสดีเหล่านักเรียนใหม่ที่น่ารำคาญทุกคน ฉันชื่อ ไอรีน เอนโดไลน์ เป็นอาจารย์ฝ่ายปกครอง ที่นี้หลังจากที่พวกเธอทุกคนเข้าโรงเรียนนี้แล้วก็จงจำไว้ซะว่าอย่าหาเรื่องมาให้ฉันปวดหัวเด็ดขาด! ทุกวันนี้ฉันก็ปวดหัวจนจะเป็นประสาทตายอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นถ้าไอ้นักเรียนตัวไหนมันสร้างเรื่องให้ฉันปวดหัวล่ะก็.. ฉันจะจับเชือดเรียงตัวเลยคอยดู " คำทักทายที่ดูเหมือนจะเป็นคำขู่มากกว่าทำเอานักเรียนที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับใบหน้าของเธออยู่ต่างก็ต้องรีบกลืนน้ำลายกันอึกใหญ่

          " แต่ก่อนที่พวกเธอจะเข้าไปในโรงเรียนนี้ได้พวกเราก็ต้องมีการพิสูจน์อะไรซักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงจะน่าเบื่อเกินไปหน่อยนะ หึๆ " อาจารย์สาวพูดขึ้นด้วยความสนุก มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้ายจนทำให้รังสีของความน่ากลัวนั้นแผ่กระจายอย่างปิดไม่มิด

          " ก็ขอให้ไม่น่าเบื่ออย่างที่พูดนะคะอาจารย์ " เป็นลิซ่าที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ถึงแม้จะเบาบางจนแทบไม่ได้ยินแต่อาจารย์สาวกลับได้ยินอย่างชัดเจน เธอหัวไปมองต้นเสียงด้วยความสนใจก่อนจะสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าทะเลนั้นอย่างนึกสนุกและเธอเลือกที่จะปล่อยผ่านไป

          " เอาล่ะ คิมจีซู สร้างมิติทดสอบเผ่าพันธุ์พร้อมกับใส่บททดสอบบางอย่างเข้าไปด้วยล่ะ ฉันนึกอะไรสนุกๆออกแล้วล่ะ หึๆ "
       
                                  ◇◇◇

                        
          [ KIM JISOO PAST. ]

          สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคิม จีซู หรือจะเรียกว่า เจเน็ต เคเวอร์ ก็ได้ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังสร้างมิติทดสอบเผ่าพันธุ์อยู่ ถ้าถามว่ามิติทดสอบเผ่าพันธุ์คืออะไร ก็คงต้องอธิบายยาวนิดนึงนะคะ

          มิติทดสอบเผ่าพันธุ์ คือมิติที่เหล่านักเรียนทุกคนที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนนี้ต้องได้รับการทดสอบก่อนเข้าเรียน เพื่อนเป็นการคัดแยกนักเรียนที่คิดว่ามีเกณฑ์จะเป็นเผ่าพันธุ์เกิดใหม่ หรือก็คือ สิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ได้รับการลงสัญญาใช้ชีวิตต่อพระคัมภีร์โลก หากใครก็ตามที่ไม่ได้ทำสัญญา จะถือว่าเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัดทิ้งทันที ทุกคนที่ทำสัญญาจะได้รับพรจากพระคัมภีร์ป้องกันมนต์ดำที่จะทำให้เรากลายเป็นปีศาจ 

          และแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่โดนมนต์ดำได้ง่ายที่สุด หากไม่ได้ทำสัญญาต่อคัมภีร์โลก ก็จะกลายเป็นแวมไพร์ร้ายที่พวกเราเรียกว่า แวมไพร์เกิดใหม่ แต่ก็ใช่ว่าเผ่าพันธุ์อื่นจะไม่โดนมนต์ดำเลย ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนมีโอกาสกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายพอๆกับปีศาจ เพราะเหตุนี้ โรงเรียนของเราจึงจำเป็นที่จะต้องทำการสร้างมิติทดสอบเผ่าพันธุ์เพื่อความปลอดภัยของโรงเรียนแล้วนักเรียนทุกคน

          " จะเริ่มแล้วนะคะ " ฉันพูดพรางหลับตาลงเพื่อตั้งสมาธิเรียกพลังทั้งหมดออกมา

          ฉันยื่นมือออกไปกลางอากาศก่อนจะท่องคาถาสร้างมิติ ทันทีที่พูดจบลมจำนวนมหาศาลก็พัดผ่านร่างกาสของฉันอย่างรวดเร็ว เวทมนต์สีฟ้าครามค่อยพัดผ่านทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวฉันอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เกิดเป็นพายุขนาดใหญ่ล้อมรอบเหล่านักเรียนใหม่ทุกคน จนบางคนถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ

           ผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจเมื่อเห็นปฎิกิริยาของแต่ละคน 

          " Dimension

          จู่ๆลมพายุมากมายที่พัดล้อมรอบนั้นก็บีบอัดกันจนกลายเป็นกล่องขนาดมหึมา ถ้ามองจากด้านนอกจะเหมือนกับว่านักเรียนทั้งหมดได้รวมกันไปอยู่ในกล่องขนาดยักษ์ที่โปร่งใส

          แต่สำหรับคนที่อยู่ภายในนั้นมองเห็นเป็นที่โล่งกว้างสีขาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างมึนงงและสับสนต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

          ตัวฉันที่เป็นผู้สร้างมิติเองก็ได้แต่มองดูอยู่ข้างนอกและสร้างภาพ*โพโลจิเคิล ขึ้นมาเพื่อฉายภาพภายในกล่องให้เหล่ารุ่นพี่ที่อยู่ตามบ้านต่างๆ ชื่นชมในความสามารถของรุ่นน้องตัวเองได้อย่างออกรถออกชาติ

          " วู้ววววว เด็กปีนี้แจ่มๆทั้งนั้นเลยนะนั่น " บ๊อบบี้ หนึ่งในสมาชิกบ้านแวร์วูฟเอ่ยแซวขึ้นมาอย่างชอบใจ ใบหน้าสนุกสนานทำให้หลายๆคนต้องรู้สึกผ่อนคลายไปกับเขา แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลับย้อนแย้งกับรูปร่างของเขาอย่างสิ้นเชิง ทุกส่วนล้วนเป็นกล้ามเนื้อแข็งแรงที่พร้อมจะซัดตะบันหน้าทุกคนที่เขาเกลียด

          " ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้บ๊อบ ฉันขี้เกียจตามเก็บงานให้แกแล้วเว้ย! " จุนเน่ สมาชิกอีกคนของบ้านแวร์วูฟ เขาเป็นเพื่อนสนิทของบ๊อบบี้ที่เรียกได้ว่าตัวแทบจะติดกันตลอดเวลา และแน่นอนว่าตุนเน่จะเป็นคนที่คอยห้ามไม่ให้บ๊อบบี้ทำเรื่องน่าปวดหัวอยู่บ่อยๆ

          " นิดหน่อยเองน่าไอ้จุน นั่นว่าที่รุ่นน้องในบ้านเรานะ ฉันไม่ทำอะไรหรอก "

          " ให้มันจริงเถอะน่า! "

          ฉันได้แต่ฟังทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างเวทนา แม้จะรู้ดีว่าพวกเขามักจะทะเลาะกันอยู่บ่อยๆจนฉันขี้เกียจจะห้ามแล้วก็ตาม

          " จะเริ่มทำการทดสอบ ณ บัดนี้  " ทันทีที่ฉันกล่าว แสงสีขาวก็ส่องสว่างภายในกล่องทันที 

          ฉันหลับตาลงและอธิษฐานขอให้เหล่ารุ่นน้องและเพื่อนใหม่ทุกคนรอดจากบททดสอบเหล่านั้นอย่างปลอดภัย แม้ว่าตัวฉันเองจะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นภายในกล่องที่น่าพิศวงนั้นก็ตาม..

                               ◇◇◇◇

          ภายในกล่องสี่เหลี่ยมขนาดมหึมา มีเพียงความว่างเปล่าที่ไกลสุดลูกหูลูกตา นักเรียนทุกคนยังคงยืนมองรอบๆอย่างไม่เข้าใจ บางคนมีท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่บางคนก็ทำท่าทีเฉยชาราวกับไม่มีอะไรน่ากังวล 

          และนั่นก็รวมไปถึงตัวของ ลิซ่าด้วยเช่นกัน เธอมองความว่างเปล่าเหล่านั้นด้วยสาวตาเรียบเฉย

          แต่สาเหตุที่ทำให้พวกเขามีปฏิกิริยาเหล่านี้นั้นเป็นเพราะพวกเขาทุกคนไม่สามารถมองเห็นใครได้เลย นอกจากพื้นที่สีขาวที่ไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา ราวกับว่าบนโลกนี้มีพวกเขาเพียงคนเดียว

          " มิติเงาสินะ " เธอพูดพลางกอดอกมองไปรอบๆอย่างพิจารณา

          " คนที่จะสร้างมิติเงาได้ไกลขนาดนี้อีกทั้งยังสามารถสร้างมิติเงากั้นแต่ละคนได้นั้น ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน "

          ' มิติเงา ' คือเวทที่ผู้ใช้ต้องการกักขังให้ผู้นั้นเผชิญอยู่กับบางอย่างหรืออยู่ในนั้นโดยจะไม่สามารถออกมาได้หากไม่ตรงตามเงื่อนไขที่ผู้ร่ายกำหนดไว้ ในกรณีที่สามารถออกมาได้ ผู้นั้นต้องมีความสามารถที่เหนือกว่าผู้ร่ายเวทนี้ ทั้งนี้มิติเงาเองก็สามารถกลายเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับคนที่สามารถใช้เวทอย่างคล่องแคล่วแล้วอีกด้วย

          " ใช้พลังเวทย์ได้สิ้นเปลืองจริงๆ " เธอส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเมื่อคำนวณถึงพลังเวทย์ที่ต้องเสียไปกับการร่ายเวทบทใหญ่ขนาดนี้

          ตึง!

          แต่ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่นั้น ก็เกิดเสียงดังสนั่นตรงหน้าเธอจนเธอเองก็แอบตกใจอยู่บ้างเล็กน้อย

          เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอก็ต้องแปลกใจเล็กน้อย เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น คือสัตว์อสูรในตำนานที่เรียกได้ว่าคือ 1 ใน 10 สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดที่โลกเวทมนต์เคยมีมา

          " บอกฉันทีว่านี่คือบททดสอบของโรงเรียนเวทมนต์ ไม่ใช่สภาเวทมนต์น่ะห้ะ! มาถึงก็ส่ง กริฟฟิน มาให้ฉันจัดการเลยรึไง! "

          ฉันได้แต่สบถด้วยความหัวเสีย

          กริฟฟิน 1 ใน 10 สัตว์อสูรในตำนานที่แข็งแกร่งที่สุด เรียกได้ว่าแม้แต่พวกเหล่าจอมเวทย์ที่เก่งกาจหรือแม้แต่เหล่าแวมไพร์ที่มีอำนาจมากมายยังไม่กล้าที่เข้าใกล้อาณาเขตของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

          แม้ว่านี่จะเป็นแค่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเวทมนต์ แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้น ไม่ได้แตกต่างจากของจริงมากนัก

          " แต่ถึงจะเป็นสัตว์ในตำนานก็เถอะ.. " 

          ลิซ่าค่อยๆขยับเนคไทด์ออกเพื่อให้สะดวกต่อการออกกำลังกายเล็กน้อย ก่อนจะเปรยตาสีฟ้าราวกับมหาสมุทรมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเธอด้วยแววตาสนุกสนาน แตกต่างจากเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

          " ก็ใช่ว่าลิซ่าคนนี้จะล้มไม่ได้ "

          เมื่อเธอพูดจบ แววตาสีฟ้าครามก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดทันที และในขณะเดียวกันกลิ่นเลือดไฮบริดของเธอก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปด้วย

          " เวลานี้คงต้องใช้เลือดแวมไพร์เท่านั้น ถึงจะล้มเจ้านกนี่ได้ล่ะนะ หึ :) "

          ใช่.. ฉันสามารถควบคุมเลือดทั้งสามภายในร่างกายของฉันได้ อีกทั้งยังใช้พลังจิตได้ด้วย น่ากลัวดีไหมล่ะ..


                               ◇◇◇◇


ครบ 100% แล้วนะคะ
ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังติดตามไรท์คนนี้อยู่
ไรท์รู้ดีว่าตัวเองทำหน้าที่ไรท์เตอร์ได้ไม่ดี
แต่จะพยายามแต่งอย่างสุดความสามารถนะคะ

วาร์ปอาจารย์ไอรีน


1 คอมเม้นท์ = ล้านกำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #253 ต้าวสติช2999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 00:39
    รอเรื่องนี้อยู่ตลอดเลยค่ะ🥺
    #253
    0
  2. #246 ต้าวสติช2999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:53
    รออยู่ตลอดเลยนะคะ
    #246
    0
  3. #243 Amika0853271315 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 21:44
    รออยู่ตลอดเลย
    #243
    1
  4. #233 Little_Minseok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 22:20
    มาต่อไวๆนะคะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่า
    #233
    0
  5. #226 CHANiLi_26 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 22:57

    รออ่านต่อนะคะ จะรอไรท์นะคะ จะพยายามน้าเพราะตอนนี้อ่านจบก็คิดถึงเรื่องนี้ตลอดเลยอะ????????????

    #226
    0
  6. #222 MERY_9119 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:22
    ไรท์มาแล้วสนุกมากเลยชอบบบ สู้ๆ
    #222
    0
  7. #221 Mildmmt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:19
    อุ้วว ไรท์มาแล้ว สนุกค่ะ ลุ้นมาก ไรท์สู้ๆ
    #221
    0
  8. #220 miwmm58 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 00:20
    เย้ ไรท์มาแล้วววว
    มาต่อน่าค่าชอบมากก
    #220
    0
  9. #219 EARN JKJM🐰🐥 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 02:08
    สนุกมากค่ะะ
    #219
    0
  10. #218 BADGIRL_9191 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 21:53
    มาแล้วววววววววววว
    #218
    0
  11. #217 kittikasiripee46 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:44

    สนุกมากๆค่ะ ไรท์มาต่ออีกเร็วๆน๊าา

    #217
    0
  12. #215 mini_tigereyes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 05:06
    มาแร้ว ดีใจจังที่ไรท์กลับมา รอลุ้นเลยว่าลิลิจะสนุกแค่ไหน
    #215
    0
  13. #214 Amika0853271315 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 02:08
    โว้วววว สนุกมากกกกกกกกก แต่สั้นง่ะ คิดถึงไรท์ ากๆนะคะ รีทคนนี้แวะเวียนเข้ามาอ่านบ่อยมากกก ไรท์มาต่ออีกเร็วน้าา
    #214
    0
  14. #213 porr1998 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:45
    รอฉันรอเธออยู่
    #213
    0
  15. #212 laylaandyou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:41
    ดีใจที่ไรท์​มาอัพเพิ่มเเล้ว
    #212
    0
  16. #211 kittikasiripee46 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:41

    รออยู่น๊าาา เนื้อเรื่องสนุกมากๆค่ะ

    #211
    0
  17. #206 khemaopps (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:15

    นนานนนนอพะขอยาววววววน่าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png

    #206
    0
  18. #205 EARN JKJM🐰🐥 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 04:29
    เค้ารออย๔นะเตงสู้ๆฮับ
    #205
    0
  19. #204 EARN JKJM🐰🐥 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 04:29
    คิดถึงนะคะ
    #204
    0
  20. #202 CHANiLi_26 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 03:10

    ขอ100%น่อยค่ะ write อยากอ่าน เนื้อเรื่องสนุกมากจิงๆค่ะเดาทางไม่ถูกเลย ช่วยมาต่อด้วยนะคะ read คิดถึงแล้ว

    #202
    0
  21. #200 MERY_9119 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 15:03
    รอนะค่ะ
    #200
    0
  22. #194 Nunammi-21 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 16:36
    เมื่อไหร่จะมาาาา
    #194
    0
  23. #187 Nunammi-21 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 01:44
    อยากอ่านต่อแล้วนะไรท์ 😭
    #187
    0
  24. #183 Amika0853271315 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 10:45
    รออยู่น้าาาาา
    #183
    0
  25. #181 EARN JKJM🐰🐥 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 19:04

    💗💗💗💗💗💗💗💗
    #181
    0